Opinions

Degelijk filmpje, die voor mij echter net wat teveel toevalligheden bevat, om mij echt te overtuigen. Daarnaast is de film behoorlijk afstandelijk en werd ik nooit echt in het verhaal gezogen.

Dat is eigenlijk best wel jammer, want iin potentie is het zeker een goede film. Het camerawerk is mooi en verzorgd en levert af en toe mooie plaatjes af van een land, dat lang onduidelijk bleef. Ik had op een gegeven moment dan wel eindelijk door dat het om Libanon ging. Dat zal wel bewust zo zijn gedaan.

Het acteerwerk is sterk, van zowel de kinderen, als de moeder. Wel was het soms lastig om te zien of we in het heden of verleden zaten, omdat moeder en dochter nogal op elkaar lijken.

Uiteindelijkt kom de afloop met de twist, die mij toch iets te toevallig en gekunsteld aanvoelt. Jammer, want ik had sterk het idee dat er hier veel meer in had gezeten. De potentie was er, maar het komt er helaas niet volledig uit.

3,0*

Christopher Nolan is zo'n regisseur die films weet te maken met leuke ideeën. Als dat ook nog eens de uitwerking helemaal super is, zoals bij The prestige, dan heb je een superfilm. Voor veel mensen schijnt Inception dat ook te zijn en gisteravond hoopte ik natuurlijk vooraf dat ik ook tot die groep zou gaan behoren. Helaas moet ik nu echter concluderen dat dit niet zo is en viel de film mij lichtjes tegen.

Is Inception dan zo'n slechte film? Nee zeker niet. Het idee is best goed en de opzet van de film op zich ook wel. Als je goed oplet is het allemaal wel te volgen. Er zit een hoop dialoog in en juist daarbij moet je goed opletten om het hele concept enigszins goed te kunnen begrijpen. Ik vond het geheel wat minder boeiend dan gehoopt, misschien ook omdat ik gehoopt had dat er meer van die sterke stadsontploffende scènes in zouden zitten. Dat moment is wel erg mooi, al kende ik die scène ook al uit de trailer. Verder valt het op visueel vlak enigszins tegen.

Het acteerwerk is verder wel redelijk tot goed. Ellen Page is degelijk en Di Caprio doet het naar behoren, al heb ik hem wel eens beter gezien. Het beste vind ik dan nog Cilian Murphy, een acteur die nu ook eens in een echte kaskraker de kans krijgt om zijn kunnen te laten zien en dat erg goed doet. Hopelijk zien anderen dat ook en krijgt hij de kans om in meer van dit soort grote films te gaan spelen, want ik vind het een erg goed acteur.

Uiteindelijk is het geheel nog best vermakelijk en verveelt de film ondanks zijn speelduur eigenlijk nooit. Helaas wist de film mij verder totaal niet te raken, mede door het feit dat de personages mij niet zo heel veel deden. Ook miste ik de humor in de film. Toch scoort de film dan nog wel makkelijk een voldoende, vanwege het vermaak en het interessante verhaal, waar echter mijns inziens op een andere manier nog wel veel meer uit te halen moet zijn. Maar goed dromen mag toch of niet?

3,0*

Leuk filmpje met een fijn kat-en-muisspel tussen de killer en het meisje.

De film heeft een aardig sfeertje met het maanlicht en de bliksem, en vooral in het bos ziet het er goed uit. Verder kom je d.m.v van de flashbacks steeds meer te weten, wat hier wel fijn is. Moonface zelf is vooral erg lelijk, echt dreigend of beangstigend vond ik hem niet.

Het einde vond ik ook niet slecht. Die oude vent in de boshut is wel sterk trouwens. Bijna enger dan Moonface zelf. Al met al een leuk filmpje met een aardig sfeertje en een aardig uitgewerkt verhaaltje.

3,0*

Hoewel ik de vorige film niet veel vond en ik van deze film ook weinig verwachtingen had, heb ik deze toch maar gekeken, puur en alleen vanwege het feit dat Norton deze keer de hoofdrol speelt. Hoewel deze beter is dan de vorige Hulk, kan Norton zijn stempel ook niet echt op de film drukken. Hij speelt oke, maar zijn personage blijft verder erg vlak en wordt eigenlijk nauwelijks uitgewerkt. De film begint leuk in Brazilië, maar zakt op een gegeven moment steeds verder in en wordt dan nogal onsamenhangend. De effecten zijn wel aardig en ook Roth is goed gecast als badguy. Het liefdesverhaaltje voegde echter weinig toe aan het verhaal en Liv Tyler acteert ook nog eens vrij matig. Leuk om deze een keertje gezien te hebben (vanwege Norton), maar daar houdt het dan ook wel mee op.

2,5*

Een nachtmerrie die werkelijkheid wordt.

Wow wat een mooie film van regisseur Jack Arnold is dit! Wat zou je zelf doen als je erachter komt dat je in feite steeds kleiner wordt en maar blijft krimpen? In feite zijn er steeds meer zaken die je moet laten en niet meer kunt en mensen gaan je waarschijnlijk net als in deze film als een soort van freak zien en je bent in ieder geval een uniek geval.
Best wel een enge gedachte als ik er zo over nadenk, maar in deze film wordt het werkelijkheid.
Het verhaal van de film is erg simpel, maar de uitwerking is bijna subliem te noemen. Enorm knap gedaan voor die tijd is de uitwerking van de omgeving, die om Jack heen natuurlijk steeds groter lijkt te worden. Ook de twijfels die Jack heeft en de onzekerheid richting bijvoorbeeld zijn vrouw zijn bijzonder realistisch uitgewerkt. Daarbij speelt natuurlijk ook mee dat Grant Williams gewoon een erg sterke rol neerzet.
Naarmate Jack kleiner en dus ook kwetsbaarder wordt, wordt de film ook steeds spannender en het leven van Jack voor hemzelf ook. Dit levert gelijk ook de beste en meest memorabele scènes van de film op. Allereerst is daar de kat die bij het poppenhuis als een soort van monster opduikt en waar Jack echt moet rennen voor zijn leven. Verder is er natuurlijk de indrukwekkende scène waarin hij een doodsgevecht levert met de spin waarbij ik echt enorm meeleefde met Jack.
Tenslotte is er dan nog het sterke einde. Ik was vooraf bang voor een of ander happy end waarbij alles op de een of andere manier toch nog goed kwam, of dat alles maar een droom was of iets dergelijks. Gelukkig is dit niet het geval en is het einde erg sterk en filosofisch door de woorden die jack spreekt en in feite is dit het sterkste einde dat ik me bij de film kon voorstellen.
Een film die erg veel indruk heeft gemaakt, die ik niet snel zal vergeten en die ik liefhebbers van een sterk uitgewerkt sci-fi verhaal allemaal van harte kan aanbevelen!

4,5*

Leuke Pixar film met aardige personages, die bijna allemaal op een goede manier uitgewerkt worden. Toch vond ik lang niet alle personages even interessant. De vader en de de baby zijn wel het best, de rest is allemaal toch wel een niveautje minder leuk en/of interessant. De film heeft een lekker tempo en is bij vlagen lekker vermakelijk.Toch heeft de film soms ook wel wat mindere momenten en houdt het niet de gehele tijdsduur het hoge niveau vast, iets waar een Finding Nemo bijvoorbeeld wel in slaagt. Qua animatie ziet de film er voortreffelijk uit, maar dat begint haast normaal te worden bij Pixar. Kortom wederom een leuke Pixar-film, al behoort deze wat mij betreft niet eens tot Pixars besten.

3,5*

Geweldig originele film, met een fantastisch uitgangspunt, dat vooraf al veel potentieel biedt, die gelukkig door Petri ook grotendeels wordt benut.

Dat komt in de eerste plaats door Gian Maria Volontè, die een geweldige hoofdrol neerzet. Zijn karakteristieke kop, dat af en toe echt de arrogantie ten top uitstraalt en zijn zelfverzekerde houding, maken van hem in eerste instantie een personage, waarvan ik hoopte dat hij ten onder zou gaan. Hoeveel arrogantie kan iemand hebben, was mijn gedachte daar nog. Maar naarmate het verhaal vordert kreeg is langzaam toch ook sympathie voor hem. Dat kwam vooral ook doordat Petri er regelmatig flashbacks doorheen verweeft, die de relatie tussen Volontè en zijn maîtresse meer duidelijkheid geven en daarnaast ook de nodige diepgang.

Verder is het vooral een lekker dynamische film, waarbij het vlotte bewegende camerawerk precies past bij de toon van de film. Hetzelfde geldt voor de opvallende, maar best mooie soundtrack van Morricone. Het deuntje is op momenten haast lachwekkend, maar toch past het hier goed. Verder is het een verhaal, die op rustige wijze de meerde lijnen die het bezit, openbaart en die ook langzaam van toon verandert. Zelfs de politiek lijkt er op een gegeven moment nog van langs te krijgen, ook al wordt er op het laatst nog even goed benadrukt dat het allemaal fictief is.

Best van genoten en tevens een film, die goed blijft hangen en waar je achteraf ook nog eens even lekker over kunt nadenken.

4,0*

Een op en top pulpfilm en helemaal passend in het rijtje films dat Roland Emmerich geregisseerd heeft.

Het typische patriottisme van de Amerikanen, waar we toch altijd op kunnen rekenen om de wereld van de ondergang te behoeden, beleeft hier hoogtijdagen. Het verhaaltje is zoals zovaak een kapstok, om te kunnen uitpakken met spektakel. Dat laatste kun je wel aan Emmerich overlaten en daarmee zit het hier dan ook wel goed.

De geloofwaardigheid is verder ver te zoeken, maar desondanks kijkt het allemaal nog wel redelijk gemakkelijk weg en is dat op de een of andere manier niet echt storend. Will Smith speelt een prima rol en beseft dat zijn rol de nodige humor nodig heeft, waar hij dan ook glansrijk voor slaagt. Jeff Goldblum is de typische wetenschapper en is vooral lachwekkend door de gemakkelijke manier waarop hij met zijn computertje alles weet te vinden en op te lossen. Los daarvan acteert hij trouwens niet slecht.

Kortom een typisch voorbeeld van een film waar echt van alles mis mee is, maar die toch nog wel genoeg entertaint, om toch nog met een redelijke score thuis te komen.

2,5*

Zo, dit was met toch wel een hele zware tegenvaller. Ik wist vooraf wel dat India Song tot de contemplatieve cinema werd gerekend en dat de film enig kijkvermogen van de kijker vereist. Maar zelfs dan werd ik nog onaangenaam verrast.

Saai is een woord, dat ik niet snel in de mond neem, maar ik kon hier niet zoveel mee. India Song heeft een langzame, statische montage, waarbij de beelden en de mensen voorbijkomen en waar er niet altijd veel lijkt te gebeuren. Dat hoeft op zich niet erg te zijn, als de film op andere vlakken nog wat te bieden zou hebben, maar ook daar is de spoeling dun bezaaid. Visueel heeft het bij vlagen iets te bieden, maar bij lange na niet genoeg om het boeiend weten te maken.

Het enige echt positieve punt is de muziek, die best mooi is en de openingsscène, die mooi is en veelbelovend klinkt. Helaas is dat met de rest van de film dus niet het geval.

1,5*

Veel minder dan de eerste drie films!

Ik had van tevoren weinig verwachtingen, omdat ik gewoon het gevoel had, dat het met Indy 19 jaar na het derde deel, toch nog nooit zo fijn zou kunnen voelen als met de eerste drie delen. Vandaar ook dat ik de film nu pas gezien heb en helaas kwam mijn voorgevoel ook uit. Hoewel de film ook weer niet superslecht is, vond ik het af en toe erg rommelig ogen en springt het verhaal van de ene naar de andere scène.

Daarnaast waren de special effects soms erg slecht en kon je duidelijk zien dat sommige scènes zeer nep waren. Verder is de film typisch Indy, met bijpassende muziek, een hoop spektakel en bij vlagen best vermakelijk. Shia LaBeouf is een aardige toevoeging en ook Blanchett is niet echt slecht, al krijg je nooit enige feeling met ze, omdat de karakters nogal oppervlakkig blijven. Ook het verhaal is duidelijk minder in dit vierde deel.

Ford laat in ieder geval wel zien nog niet versleten te zijn en hoewel het leuk was om hem weer met de hoed op te zien, kreeg ik er helaas niet het ouderwetse gevoel bij.

2,5*

” Look at this! I've gone and caught a sniffle!”

Het derde deel uit de reeks en hier maakt Spielberg een sterke comeback, na het wat zwakkere Temple of Doom. Vooral de afwisseling, die Raiders of the Lost Ark ook had, is hier weer helemaal terug. Het tempo is hoog en de setting verplaatst zich van de ene naar de andere leuke locatie en dat is precies van zo’n Indiana Jones Film nodig heeft.

Sean Connery is daarnaast een geweldige toevoeging als de vader van Indy. Niet alleen is zijn wisselwerking met Ford uitermate goed, maar daarnaast voegt hij ook nog eens een hoop humor toe aan het hele gebeuren. Daarnaast vond ik het persoonlijk wel prettig dat ze hier ook weer met de Nazi’s te maken krijgen. Vooral de motorachtervolging is een erg leuk moment. Toch wat leukere tegenstanders, dan die gasten uit de Temple of Doom.

Ik kreeg bij deze film het avonturengevoel ook weer helemaal terug. Dat was in het vorige deel toch een beetje verdwenen. Daarnaast is de sterke soundtrack ook hier weer volop aanwezig en wordt goed benut. Waar de effecten in de twee voorgangers soms wat gedateerd ogen, vond ik dat hier reuze meevallen. Vooral het einde,waarbij de Nazi razendsnel verouderd en dood gaat, ziet er nu nog steeds behoorlijk goed uit.

In zijn geheel gezien is het een leuke trilogie. Het vierde deel dat jaren later pas werd gemaakt is toch een heel pak minder. Veel leuke humor, een hoop actie en het echte avonturengevoel, dat is wat The Last Crusade gelukkig allemaal ook heeft. Het op één na beste deel uit de reeks en bijna net zo goed als Raiders of the Lost Ark.

4,0*

Het tweede deel uit de reeks, die helaas niet in de buurt komt van Raiders of the Lost Ark.

Temple of Doom mist vooral een bepaalde frisheid. Ford is gelukkig net zo op dreef, maar het zijn vooral de andere acteurs, die minder zijn. Waar in het vorige deel leuke foute Nazi’s zaten, daar moet dit deel het enkel hebben van een dreigend uitziende hogepriester, die niet zo heel veel schermtijd heeft. Gelukkig is er nog dat kleine mannetje, dat wel grappig is en een leuke wisselwerking heeft met Ford.

Het tempo is op zich nog wel redelijk hoog, maar de afwisseling in locaties is hier ook minder. Gelukkig is het allemaal nog wel erg onderhoudend en zitten er ook genoeg leuke scènes in. Die achtervolging in de mijnwagentjes, is bijvoorbeeld wel ontzettend leuk en is iets wat ik later ook nog wel eens in games ben tegengekomen. Zo zitten er nog wel een aantal van dat soort momenten in. Maar het is allemaal minder en ook oogt het soms wat meer als los zand en voelt de film minder als een geheel.

Net als zijn voorganger heeft ook deze Temple of Doom te maken met effecten, die gedateerd ogen. Wel moet gezegd worden dat de sfeer oké is en de soundtrack best wel weer lekker klonk. Van de eerste drie delen is het echter absoluut het minste deel. Het is zeker niet slecht, maar wordt ook nergens memorabel.

3,0*

Das Indische Grabmal is het directe vervolg op Der Tiger von Eschnapur. Zoals ik bij de laatstgenoemde al zei, had ik het voornemen om het vervolg binnen korte tijd te bekijken en dat is gelukt. Het sluit inderdaad naadloos aan op het vorige verhaal en gaat ook gelijk verder waar het vorige verhaal ophield. Een voordeel daarvan is dat er niet veel meer geïntroduceerd hoeft te worden en dat de nadruk gelegd kan worden op het avontuur.

Dat is echter niet het geval. Het grootste probleem zit het vooral in het tempo. Vooral in de eerste helft is het soms ontzettend traag en wordt er teveel gepraat en gediscussieerd, zonder dat er daadwerkelijk leuke dingen gebeuren. Ook zijn de twee hoofdrolspelers hier teveel gescheiden van elkaar. Ze hebben te weinig scenes samen wat de romantiek ook niet echt ten goede komt. Daar staat echter tegenover dat deze film in de tweede helft wel lekker loskomt. Het tempo gaat omhoog en er komt zowaar wat spanning in, met enkele scenes, waaruit Indiana Jones misschien wel zijn inspiratie gehaald heeft. Ook erg grappig was het moment dat ze ontdekten dat er zich zombies onderin het paleis van de Maharadja bevinden. Erg leuk en iets wat ik niet direct verwacht had bij deze film.

De tweede helft red voor mij dan ook de film. Het is leuker en veel vermakelijker dan de eerste helft en zorgt ervoor dat dit tweeluik toch nog mooi eindigt.

3,0*

Leuke thriller van Belgische makelij.

Ik zie niet heel veel Vlaamse films, maar in degene die ik zag, speelde Koen De Bouw ook vaak mee. Dat deed hij altijd naar behoren, en ook hier speelt hij overtuigend als de wanhopige vader, die de waarheid zoekt over de verdwijning van zijn kind. Het scenario is ook niet onaardig, al moet ik wel zeggen dat er hier en daar een paar kleine ongeloofwaardigheden in voorkomen. Niet onoverkomelijk, maar het viel net als de wat mindere dialogen wel op.

De sfeer is in ieder geval wel sterk. Het is herfst in de Ardennen en dat draagt goed bij aan de sombere sfeer, die De Indringen vaak uitstraalt. Ook is het allemaal vrij lang mysterieus en onvoorspelbaar, waardoor de zoektocht lange tijd redelijk boeiend blijft. Jammer alleen dat het einde dan tegenvalt en er uiteindelijk weinig mysterie meer overblijft. Maar al met al zeker niet slecht dit, en behoorlijk vermakelijk.

3,0*

Voldoende score van mijn kant voor deze Argento, wat vaak wil zeggen dat het een degelijke stabiele film is, maar Inferno is verre van dat. De balans is echt ver te zoeken en het gaat qua niveau echt alle kanten op.

Er zitten een paar erg leuke momenten in, waarbij vooral de kills in positieve zin opvallen. Het verhaal is daarnaast echt ontzettend zwak en springt van de hak op de tak. De muziek is dan wel weer erg sfeervol, in combinatie met de prima belichting. Het acteerwerk is niet al te best en buiten de kills om, zitten soms best wel wat zwakke momenten.

Maar al met al best een aardige Argento. Niet zijn beste werk, daarvoor is het geheel te onsamenhangend en niet goed genoeg, maar de hand van hem is wel zichtbaar en hij heeft vaak toch wel een paar creatieve vondsten.

3,0*

Ik kon hier vrij weinig mee moet ik zeggen. Het mag dan misschien van dezelfde schrijver als American Psycho zijn, maar het levert wel een hele andere film op.

Leeg is inderdaad wel het goede woord hoor. Er worden een aantal verhaallijntjes gevolgd, die bijna allemaal niet echt boeien en uiteindelijk ook vrij onafgemaakt blijven. Het verhaaltje rond Chris Isaak en zijn zoon is veruit het boeiendst. Isaak speelt ook sterk, evenals Mickey Rourke, al past zijn verhaaltje juist weer totaal niet in het geheel.

De anderen zijn duidelijk minder en iemand als Thornton vind ik ronduit slecht acteren. De pluspunten zijn schaars, maar het sfeertje is wel redelijk goed neergezet. Ook Amber Heard is prettig om naar te kijken, maar dan hebben we het ook wel gehad.

Als drama overtuigt The Informers totaal niet, maar humor of iets anders heb ik er eigenlijk ook niet in kunnen ontdekken. Erg matig allemaal dus, en mag zelfs nog niet eens in de schaduw van American Psycho staan.

1,5*

A Bastard’s work is never done!

Tarantino is terug, dat durf ik na het zien van deze bij vlagen erg gave film van hem toch wel te stellen. Hoewel ik er van tevoren veel van verwachtte was ik toch een klein beetje huiverig, omdat Death Proof toch wel een kleine teleurstelling was. Inglourious Bastards was dat gelukkig niet en is na Pulp Fiction misschien wel Tarantino’s beste werk.

Hoofdstuk 1 begint eigenlijk gelijk erg sterk. De door iedereen geroemde Christoph Waltz speelt zijn rol van Duitse Nazi-officier Hans Landa inderdaad fantastisch. Een indrukwekkende acteerprestatie van begin tot einde en “Evil never looked so damn good” zou ik haast willen zeggen om maar even een tagline van een andere film te gebruiken. Bij de introductie van “The Basterds” valt gelijk de rol van Pitt op. Ook enorm leuk en sterk gespeeld en ook hier blijkt maar weer eens wat een veelzijdig acteur Pitt eigenlijk wel niet is.

De film weet serieuze elementen goed te combineren met humor, waarbij Tarantino zoals gewoonlijk ook het betere dialoogwerk niet schuwt. De dialogen waren in deze film dan ook dik in orde, al waren ze soms wel wat aan de lange kant en haalde het soms wel wat vaart uit de film. Toch blijft de film vermaken en blijft Tarantino ons grappige, afwisselende en boeiende scènes voorschotelen. Vooral het moment dat de cinema uiteindelijk in vlammen opgaat en Hitler, Goebbells en de rest gewoon het loodje leggen kwam voor mij behoorlijk onverwacht, maar is mede daarom toch wel een enorm sterke actie van Tarantino, waarmee hij nog even duidelijk maakt, voor het geval er iemand nog twijfelde dat deze film totaal niet serieus te nemen is, omdat het allemaal fantasie en/of pulp is.

Dan ben ik eigenlijk nog de geweldige muziek van de film vergeten. O.a. Ennio Morricone en David Bowie komen voorbij en voorzien de film van een extra dimensie. Tja sterke dialogen en sterke muziek, dat zijn in ieder geval twee zaken die alle films van Tarantino bevatten en dus ook Inglourious Bastards. Heerlijke soundtrack dus wederom.

De afsluiting van de film mag er uiteindelijk ook zijn. Geweldig einde in het bos, waarbij Pitt “de afspraak” niet nakomt en Waltz voorziet van zijn “masterpiece”. Dat gaf een erg fijn gevoel moet ik zeggen en is de perfecte afsluiting van deze film. De film is niet zo goed als Pulp Fiction, vanwege een paar mindere momenten en soms wat te lange dialogen, maar verder is dit gewoon een erg fijne film, die van begin tot einde vermaakt, typisch Tarantino is en die ik in de toekomst ook zeker zal aanschaffen.

Dikke 4,0*

Ik heb zelden een film gezien met zo'n enorm teleurstellend einde als deze.

Inhale begint vrij aardig. Het verhaal van de vader, die in mexico op zoek gaat naar een orgaan voor zijn doodzieke dochter is boeiend en daarnaast wordt een interessant thema over het goed en kwaad van orgaandonatie aangesneden. Hier en daar is het soms een tikkeltje ongeloofwaardig, maar het blijft binnen de grens van het toelaatbare.

Dermot Mulroney speelt aardig en het geheel weet de kijker goed mee te slepen. Maar op het einde vliegt Inhale echter gigantisch uit de bocht. Ik kan er namelijk met mijn hoofd niet bij dat een advocaat,die zijn leven lang al moordenaars en pedofielen verdedigt, door zijn belevenissen in Mexico ervoor kiest om zijn dochtertje te laten sterven, in plaats van een jongetje, dat hij nauwelijks kende. Dat is echt te ongeloofwaardig voor woorden en zorgt voor een uitermate zwak einde, van een verder best interessante film.

Echt jammer, want er zat zeker een heel stuk meer in hier.

2,0*

Inherent Vice, de nieuwste film van Paul Thomas Anderson is er eentje, die je moet ondergaan. De film is in ieder geval totaal niet plot gedreven en draait om plaats en vooral sfeer, iets waar Anderson wel goed in is. Dat laat hij ook hier zien, want het jaren zestig sfeertje wordt erg goed neergezet.

Dat zelfde geldt voor de hoofdrol. Joaquin Phoenix is een prima acteur, die zijn rollen altijd zorgvuldig lijkt uit te kiezen. Ik vond zijn personage erg boeiend neergezet. Hij lijkt constant onder invloed van drugs te zijn, wat de opsporing van de moordenaar een soort van surrealistische trip maakt. Het leuke vond ik daarbij, dat ik het idee kreeg, dat de kijker zich net zo moest voelen als Phoenix, wat goed lukte.

De rest van de cast doet het ook naar behoren, waarbij vooral Brolin de meeste indruk weet te maken. Wilson deed het trouwens ook verrassend goed, voor zo'n atypische rol als deze. Ik moet alleen wel zeggen dat ik het in de tweede helft toch wel wat vind inzakken en het geheel hier en daar wat begint te slepen. Ook de muziekkeuze is soms iets minder.

Het zijn dat soort zaken die ervoor zorgen, dat Inherent Vice weliswaar nog steeds bovengemiddeld goed is, maar zich niet mag rekenen tot de echte toppers. Toch is het allemaal behoorlijk genietbaar en durft Anderson er iedere keer toch weer vol voor te gaan.

3,5*

Een goede rechtbankfilm van regisseur Stanley Kramer, die het echter bij lange na niet haalt bij zijn meesterwerk Judgment at Nuremberg.

Het uitgangspunt is in ieder geval erg sterk. Wel is het duidelijk een aanklacht tegen het geloof en dat wordt er af en toe wel wat te nadrukkelijk op gelegd. Ook het liefdesverhaaltje lijkt er wat bij de haren bijgesleept te zijn en leidt alleen maar af van de echte kern van het verhaal. Toch is het verder best vermakelijk en verveelt het allemaal geen moment. De personages zijn hier en daar wat dik aangezet, maar dat levert soms best leuke satirische momenten op. Spencer Tracy vond ik trouwens ook wel sterk acteren.

Het laatste half uur is beter dan ik had gedacht. Vooral de laatste scene mag er absoluut zijn en tevens is het een einde, waar ik goed mee kon leven. Hier en daar zijn er wat puntjes die nog beter hadden gekund, vooral de scherpheid in de rechtszaal. Kramer bewijst echter hiervan geleerd te hebben en liet een jaar later zien hoe het echt moet. Inherit the Wind is echter ook zeker de moeite van het kijken waard, al is het alleen al door zijn zeer interessante onderwerp.

3,5*

Tjonge jonge wat een film dit zeg! Zelden zoiets aparts als deze film gezien, met de duidelijke kenmerken van David Lynch er duidelijk in verweven. Er zijn behoorlijk wat liefhebbers en behoorlijk wat tegenstanders van deze film. Ik kan beiden goed begrijpen en mijn mening zit precies in het midden.

Het verhaal is wat mij betreft werkelijk geen touw aan vast te knopen. Waar ik bij een film als Mulholland Drive de eerste keer wel enigszins doorhad hoe de vork in de steel zat, kan ik het hier totaal niet ontdekken. Het eerste uur ging nog wel, maar daarna was het niet meer te volgen. Qua camerawerk kun je af en toe duidelijk zien dat de film met een handycam gefilmd is. Dat leverde soms best wat mooie shots op, maar ook een hoop mindere nietszeggende shots. Toch draagt dit samen met de overigens uitstekende muziek wel bij aan een mooie sfeer. De ene keer verwarrend en de andere keer weer behoorlijk spannend zelfs. Dat is wel knap gedaan. De scènes met de konijnen tussendoor waren juist grappig en blijken dus uit Rabbits afkomstig. Ik moet die film ook maar een gaan zien denk ik, zal me wel weer wat wezen Lynch kennende.

Qua acteren doet Laura Dern het prima. Ze weet overtuigend haar emoties over te brengen en soms voelde je echt de verwarring die zij op sommige momenten ook had. De rest van de acteurs deden me door hun vaak wat kleine rol eigenlijk maar vrij weinig.

Tenslotte duurde de film wat mij betreft toch wat te lang. Het had wat mij betreft best bij twee uur mogen blijven, omdat het verhaal toch niet de hoofdmoot is of lijkt en Lynch op een gegeven moment wel in herhaling met de beelden lijkt te vallen. Toch heb ik van sommige scènes erg genoten en vond ik het op sommige momenten best wel een fascinerende film. Nu Lost Highway over een poosje maar eens gaan zien!

3,0*

Tjonge jonge wat een lange zit was dit zeg. Het begon allemaal nog wel aardig met de meisjes en al de verschillende gekleurde lintjes in hun haar, maar dat werd al snel langdradig. Op het moment dat het bos wordt ingelopen dacht ik dat de film echt zou gaan beginnen, maar helaas gebeurt er ook dan vrij weinig. Probleem is dan ook dat het verhaal op een gegeven moment mij niet meer boeide. Daarnaast heeft de film mij ook vrij weinig meer te bieden. Visueel wordt zo nu en dan wel wat geprobeerd, maar echt heel mooi wordt het nergens. Verder miste ik de mysterieuze sfeer, die het wel probeert uit te stralen, maar op mij op de een of andere manier ook taal niet overkwam. Nee dan zie ik veel liever een Picnic at Hanging Rock, war deze film ook wel eens mee wordt vergeleken en die wel uitstekend dat mysterieuze uitstraalt. Ik was dan ook blij toen de film afgelopen was, maar dat moge wel duidelijk zijn.

1,0*

Een stukje beter dan het origineel dit, maar nog steeds verre van geweldig.

De animatie is in ieder geval sowieso een stuk beter. Erg fraai wordt alles weergegeven en de combinatie tussen 2D en 3D vond ik eigenlijk best mooi gevonden. Ook is er veel oog voor detail en zo vond ik bijvoorbeeld de hond van Batou erg mooi getekend, grappig beest ook.

Het verhaal zelf vond ik het eerste uur ook nog wel redelijk om te volgen, maar in de laatste 35 minuten gaat het op dat gebied bij mij flink mis. Het hele mens en machine gebeuren wordt veel te filosofisch en is uiteindelijk totaal oninteressant. Iets minder gepraat had de film zeker goed gedaan. Ook de muziek vind ik deze keer niet zo heel sterk.

Een kleine onvoldoende dus van mijn kant. Best mooi gemaakt allemaal, maar niet interessant genoeg om constant te boeien.

2,5*

Leuk om deze spookhuisklassieker ook een keer te hebben gezien.

Echt indrukwekkend wordt het nooit, maar vermakelijk is het allemaal wel. Kerr acteert vrij aardig, maar het zijn vooral de kinderen die enigszins indruk maken. Die lachjes zijn behoorlijk onaangenaam en ook het steeds terugkerende deuntje is erg goed en draagt bij aan de sterke sfeer van de film.

De setting en locatie is ook wel goed, al had het nog wat huiveringwekkender gekund. Ondanks dat er redelijk wat vaart in de film zit, zit er verder vrij weinig actie in. Hierdoor vond ik de film op sommige momenten licht inzakken. Verder is de film zoals gezegd erg sfeervol, maar niet zo spannend als gehoopt.

De film is duidelijk een inspiratiebron geweest voor bijvoorbeeld een film als “The Others”, die wel de spanning bezit, waar het hier aan ontbreekt. Gelukkig heeft The Innocents nog genoeg elementen om te vermaken, waardoor ik uiteindelijk toch nog vrij makkelijk op een voldoende uitkom.

3,0*

Matige documentaire, met een lekker tempo, die wat mij betreft nooit echt interessant wordt. Het is aardig om te zien, hoe de diverse kanten van Deep Throat belicht worden, maar alles wordt niet heel boeiend gebracht. Gelukkig is de documentaire wel beter dan de film, want die is echt dramatisch slecht.

2,0*

Een sfeervol filmpje en een stuk meer deprimerend, dan ik van de Coens gewend ben, al zit er tussendoor ook nog best wel wat subtiele en geslaagde humor in verweven.

Ik vond de film soms wat eentonig worden. Er wordt op zich wel goed geacteerd, op Goodman na, die ik deze keer wel wat minder dan normaal vond. Maar het constante gezang en zingen ging me op den duur iets tegenstaan. Het hoofdpersonage zelf is wel goed neergezet. Hij wil zijn droom najagen, maar tegelijkertijd heeft het iets enorm treurigs.

Leuk was wel dat de kat in het verhaal zat verweven. Ik heb normaal niet zoveel op met katten, maar dit beestje oogde echt heel lief en zorgde op sommige momenten voor de meest geslaagde humor. Ook de sfeer van de jaren zestig is prima neergezet.

Toch is dit voor mij wel de minste Coen sinds The Ladykillers. Het mist dat speciale, wat veel andere Coens gelukkig wel hebben. Maar goed, zo’n film kun je soms eens hebben. Nu maar hopen dat hun volgende project weer een echte topper gaat worden.

3,0*

Inside man lijkt de zoveelste standaardfilm te zijn over de perfecte bankoverval, maar niets is minder waar, want de film is erg verassend en wist mijvan begin tot eind te boeien. Dat is allereerst te danken aan een aantal ijzersterke acteurs. Allereerst is daar Clive Owen, die een erg sterke rol neerzet. Ook Washings rol mag er zeker zijn, al maakt hij op mij net wat minder indruk dan Owen. Dan is er tenslotte nog de altijd sterke Jodie Foster, die een ietwat irritante rol neerzet, maar dat hier op de juiste manier doet. Daarnaast bevat de film sterke dialogen en een voor mij toch wel verrassend verloop van het verhaal. De film zal misschien nog best een plotgaatje bevatten, maar mij is het niet direct opgevallen. Spike Lee blijft toch een erg fijn regisseur.

4,0*

Door zijn twee laatste films ben ik ernstig aan Michaell Mann gaan twijfelen, maar aangezien Heat in mijn top 10 staat en deze film toch alom geroemd wordt, werd het de hoogste tijd om hem eens te gaan bekijken. En gelukkig maar, want dit is toch wel een sterke film.

Waar Mann wel altijd goed in is, is het casten van sterke acteurs. Zo ook in deze film waarin de heren Crowe en Pacino even laten zien hoe je moet acteren. Beiden zetten erg sterke rollen en dat tilt deze film met een interessant verhaal duidelijk naar een hoger niveau. Net als in Heat slaagt Mann er hier in ook voldoende aandacht te besteden aan persoonlijke situaties en alles daaromheen, waardoor je echt feeling krijgt met de personages.

Daarnaast is de film soms ook behoorlijk spannend, al ebt die spanning richting het einde op een gegeven moment wel weg. Het hele politieke spelletje tussen de bedrijven is in ieder geval wel mooi uitgewerkt, al is het allemaal erg degelijk en mist de film wel een echte topscene. Dat neemt niet weg dat dit een zeer aangename film is. Degelijk en vakkundig gemaakt en met een paar topacteurs, plus goede bijrolacteurs, die deze film toch net dat beetje meer weten te geven.

4,0*

Leuke film.

Een film met een erg hoog Poltergeist gehalte, maar zolang de uitvoering goed is, is dat geen probleem. Wan laat zien er genoeg mee te kunnen en bouwt de film qua spanningsopbouw goed op.

De acteurs doen het allemaal wel aardig. De schrikelementen zijn goed, al waren de pianodeuntjes soms wel erg hard op die momenten. De toevoeging van de twee Ghostbusterachtige helpers halverwege de film was aan de ene kant wel geinig, maar aan de andere kant passte het niet zo goed bij de sfeer van de film, die wat duisterder is.

Tot een kwartier voor het einde zat ik op een stabiele voldoende score, maar het moment dat Wilson uit zijn lichaam stapt en op zoek gaat naar Dalton is erg sterk gemaakt en best spannend. Ook het einde is meer dan goed, waardoor ik de film uiteindelijk toch nog met een halfje extra kan belonen.

3,5*

Wel een leuk vervolg op het origineel, al is het wel duidelijk een stukje minder.

Op zich kan ik de mensen wel begrijpen die dit soort films een beetje zat beginnen te worden. Ik heb dat zelf ook wel een beetje. Het is altijd wel een beetje hetzelfde en in dit sub genre zijn er nochtans weinig verrassingen. Nu is dit vervolg ook niet zozeer verrassend te nomen, maar qua opbouw van de spanning en timing, zit het allemaal vrij goed in elkaar. Juist op die punten onderscheidt Wan zich in positief opzicht van het gros van zijn collega’s.

Der verrassing is er bij dit vervolg overigens wel helemaal af, omdat iedereen na het eerste deel nu wel weet hoe alles precies in elkaar zit. Het oogt dan ook voornamelijk als een herhaling van zetten en het is allemaal net wat gemakkelijker, maar minder sterk uitgewerkt. Maar toch is het een leuke film, omdat Wan er op vakkundige wijze in slaagt, om de spanningsopbouw goed neer te zetten en daarbij te zorgen voor aantal zeer geslaagde schrikmomenten. Ook de naargeestige sfeer is goed neergezet.

Jammer datop het einde zo duidelijk wordt gehint naar een derde deel. Sowieso vond ik het einde net wat te gemakzuchtig. Ik zit dan ook niet echt meer op een derde deel te wachten, ondanks dat dit vervolg dus zeker niet slecht is en de liefhebber zich er prima mee zal vermaken.

3,0*