Opinions

De remake, die volgens mij ook wel bekender is, heb ik jaren geleden eens gezien en is wel aardig. Dit origineel kwam ik per toeval tegen en aangezien in me de remake niet goed meer herinner en het verhaal op papier interessant vind klinken, besloot ik om het origineel ook maar eens een kans te geven.

Het voordeel hier is de Noorse setting, dat van natura al iets rauws over zich heeft, waardoor Insomnia automatisch al een wat duisterder randje meekrijgt. Kortom een interessant verhaal met een prima setting, maar dat maakt nog niet automatisch een goede film. Stellan Skarsgård speelt op zich niet slecht, maar ik vond de bijrollen allemaal maar matig en niet goed uit de verf komen. Verder zorgt de eenvoudige sobere aanpak van de regisseur ervoor dat het soms wat saai wordt. Visueel is het aardig, maar niet goed genoeg om het boeiend te houden, zodra het verhaal zelf wat inzakt.

Dat laatste zorgt ervoor dat het allemaal nog best lang aanvoelt. De combinatie van factoren is net te zwak om hier iets echt boeiends te kunnen zien. Meestal prefereer ik het origineel bij dit soort films, maar hier zal de remake het ongetwijfeld winnen.

2,0*

Degelijke film van Nolan, waar je in ieder geval niet van in slaap valt. Maar niet kunnen slapen is ook niet altijd even fijn, zo blijkt uit deze film, waar de titel tevens een verwijzing naar is.

Hoofdrolspeler Al Pacino lijdt namelijk aan Insomnia, oftewel slapeloosheid. Het verhaal is aardig, het acteerwerk meer dan goed. Pacino scoort altijd minimaal een voldoende, en hier wel meer, want hij zet een vrij overtuigende hoofdrol neer. Schwank is ook wel aardig, maar het is vooral Robin Williams die overtuigd en enigszins verbaast, omdat hij hier een totaal andere soort rol speelt, dan we van hem gewend zijn.

De sfeer is goed, mede ook dankzij de koude locatie. Nolan levert een paar redelijk sterke scènes af, maar er zijn ook momenten dat het allemaal wat minder boeit. Dat komt vooral ook doordat ik eigenlijk maar vrij weinig spanning voelde. Ik zat telkens te wachten tot de film spannend zou worden, maar dat gebeurde op de een of andere manier niet.

Uiteindelijk is het zeker geen slechte film. Ik heb wel het idee dat er meer uitgehaald had kunnen worden. Eens kijken of ik het Noorse origineel kan vinden, dan ga ik die binnenkort eens kijken om te zien of die beter is.

3,0*

had er vantevoren meer van verwacht, interressant verhaal met aardige acteurs, waarbij ik op het einde dacht van nou nou isdit het nu allemaal? Hopkins speelt goed, maar het verhaal is af en toe een beetje ongeloofwaardig en bevat wat overbodige scene's. Kan me echter wel voorstellen dat sommigen deze film erg boeiend vinden.

2,5*

Dit is wel een fijne gangsterfilm, die grotendeels gedragen wordt door het geweldige spel van Vincent Cassell. Schitterende rol toch wel, waarin hij zich echt helemaal kan uitleven in het personage Mesrine. Sowieso ook een interessant en boeiend personage. Soms een echte charmeur en vaak ook een enorme klootzak met enorm veel lef, dat moet gezegd worden, waardoor ik, ondanks zijn vaak foute gedrag toch ook wel waardering voor hem kreeg.

Daarnaast is de film best mooi gefilmd en heeft het een sterke sfeer, waardoor je jezelf soms echt in de jaren zestig en zeventig waant. Daarnaast is de film soms lekker rauw en hard. Het is alleen jammer dat de film soms toch iets te snel van de hak op de tak springt. Ik moest soms toch even goed nadenken om te zien wat er allemaal gebeurd was. Zo heeft Mesrine bijvoorbeeld ineens een nieuwe vrouw, die zomaar uit de lucht lijkt komen te vallen. Ook is de ontsnapping uit de gevangenis enigszins ongeloofwaardig, hoewel het overigens wel zeer vermakelijk is om te zien. Wel erg mooi is het moment dat Mesrine terugkomt om de anderen te bevrijden een erg mooie scène en wederom een bewijs dat Mesrine zeer veel lef had.

Erg vermakelijke film dus, die mij wel nieuwsgierig heeft gemaakt naar hoe het verder gaat met Mesrine. Deel twee moet ik maar eens opzoeken en die zal binnenkort zeker aan de beurt komen.

3,5*

Een prima Allen, maar leuk is het allemaal niet.

Waar ik van Allen tot nu toe vooral komedies gewend was, zeker in de periode van voor deze film, daar komt Allen ineens met een loodzwaar drama op de proppen. De vergelijking met Bergman is natuurlijk snel gemaakt, mede ook door Allen’s fascinatie voor hem en at is ook wel logisch, want je ziet duidelijk elementen terug van hem in deze film.

De film begint gelijk al erg sober. De beelden zijn soms wat grauwachtig en de kapsels en kleding van de personen ziet er al bijna net zo somber uit. Daarnaast maakt Allen maar weinig gebruik van muziek in deze film. Toch had ik eigenlijk weinig moeite om in de film te komen. Je leert de personages al snel kennen en de gebeurtenissen die plaatsvinden zijn vooral ook erg menselijk. Daarnaast zijn de personages best interessant om te volgen. Alle acteurs acteren naar behoren, maar vooral Geraldine Page is enorm overtuigend als de moeder van het gezin.

Het einde van de film komt redelijk aan. Ik vond het wel een mooie scène, daar bij de zee. Ellendig, maar aan de andere kant past het er wel goed bij. Uiteindelijk vind ik de film qua niveau prima passen tussen de andere Allens, alleen de toon is duidelijk zwaarder. Allen bewijst hiermee echter dat hij ook serieuze drama’s kan maken.

3,5*

Het viel me allemaal reuze mee moet ik zeggen.

Vooraf waren mijn verwachtingen namelijk niet al te hoog. Vaughn en Wilson is op zich wel een aardige tandem, al zijn ze de laatste jaren wel minder succesvol. Daarnaast is twee uur wat aan de lange kant voor een komedie met een simpel verhaaltje als deze. Toch keek het allemaal wel lekker weg en verveelt het eigenlijk geen moment. Dat komt ook doordat de bijrollen best grappig zijn. Een aantal nerds, die een paar keer erg grappig uit de hoek komen.

Verder is het inhoudelijk best aardig uitgewerkt en wordt het gelukkig nooit te platvloers. De rol van Ferrell was op dat gebied ook perfect en had zeker niet groter gemoeten. Nu was het prima en paste het goed bij de rest. Verder was het ook best leuk om te zien hoe het er bij zo’n bedrijf als Google van binnen uitziet. Alleen de focus tijdens de wedstrijd lag te veel gericht op de twee teams. De andere 18 teams kwamen nooit in beeld en zag je helemaal niets van. Dat had wel wat beter gekund. Dat zwerkbal was trouwens wel echt geweldig.

Best leuk dus. Het is niet continu grappen en grollen, maar over de gehele linie zit het best goed in elkaar, met leuke bijrollen en daarnaast liet de film me toch wel met een positief gevoel achter.

3,0*

Aardige politieke thriller met goed acteerwerk van Sean Penn en Nicole Kidman en een aantal sterke dialogen. Hoewel het verhaal af en toe rommelig oogt en de film soms van toevalligheden aan elkaar hangt zijn het Kidman en Penn die dankzij hun uitstekende acteerwerk de film naar een hoger niveau tillen. Daarnaast bevat de film best enkel spannende scènes. Bijzonder wordt het eigenlijk nergens, maar de film is bekwaam gemaakt en zit verder gewoon erg degelijk in elkaar, al is het einde lichtjes teleurstelend. Onderhoudend van begin tot einde en daardoor toch zeker wel een voldoende waard.

3,0*

Redelijk filmpje met een oh zo voorspelbaar verhaal, maar de mooie plaatjes en het tweede gedeelte van de film maken gelukkig een hoop goed. Het eerste gedeelte had ik grote twijfels. maar de vermakelijke actie richting het einde van de film mag er zijn. Jessica Alba ziet er verder zeker niet verkeerd uit, maar om het dan meteen een goede film te noemen? Verder is het geen film die je bij zal blijven, maar goed daar zijn andere films voor.

2,5*

Typische Steven Seagal film, die het van de actie moet hebben. In deze film speelt Seagal weer zijn favoriete rol, namelijk die van een ex-CIA agent. Is volgens mij al de achtste keer dat hij zo'n rol speelt. Het verhaal is slap voor woorden en spanning is bijna ook nergens in de film terug te vinden. Qua cinematografie ziet het er op zich niet eens zo slecht uit en ook de gevechtsscenes zijn in deze film overigens wel weer aardig al had het allemaal af en toe wel wat langer mogen duren. Films als deze kijk je immers vaak vooral voor de actie en als dat qua hoeveelheid tegenvalt, houdt het voor de rest vaak ook niet veel over. Toch is het allemaal nog redelijk vermakelijk in deze film en heeft hij films op zijn conto staan die nog een heel stuk stuk slechter zijn.

2,0*

Into the west is een aardige miniserie die het verhaal vertelt van twee families, die enkele generaties lang haar eigen avonturen beleven in het tijdsperk van 1825 tot 1890. De serie kent een goede rustige opbouw, en naarmate de tijd vordert worden sommige karakters ook boeiender Desondanks is het af en toe lastig te volgen, omdat het er nogal veel zijn. Het acteerwerk is degelijk en de camerashots zijn af en toe echt zeer mooi. Het is alleen jammer dat sommige acteurs naarmate ze ouder worden vervangen worden door andere acteurs en anderen juist weer niet. Soms is het verhaal erg traag, maar verder is dit gewoon een aardige serie, al werd het soms een klein beetje langdradig. Degelijke miniserie in ieder geval.

3,0*

Regisseur Sean Penn levert met Into the Wild een film af die visueel in ieder geval een plaatje kan worden genoemd. Sommige beelden van Amerika die in deze roadmovie worden getoond zijn werkelijk waar schitterend in beeld gebracht. Het camerawerk is prachtig en levert zogezegd mooie beelden van de prachtige Amerikaanse natuur op. De film is gebaseerd op het boek van Jon Krakauer en laat zien hoe hoofdrolspeler Chris McCandless (Emile Hirsch) tijdens een tweejarige reis vooral op zoek is naar zichzelf en de plaats in de wereld die hij inneemt.

Emile Hirsch zet zijn rol in deze bij vlagen erg boeiende film zeer overtuigend neer. In alles wat hij doet ga je hem op den duur als kijker echt geloven en naarmate de film vordert krijg je steeds meer waardering voor zijn manier van denken en handelen in bepaalde situaties.

Daarnaast is de muziek van de film vaak erg goed en dit alles zorgt ervoor dat de 150 minuten dat de film duurt eigenlijk zo voorbij zijn. Mooie film, die alleen al vanwege de prachtige beelden een aanrader is!

4,0*

Leuke romantische komedie met een hoop zwarte humor.

Het voelt hier en daar een beetje aan als een tussendoortje, en de film mist op sommige punten net datgene op een topfilm te zijn, maar leuk vermaak is het absoluut. George Clooney speelt een leuke vlotte rol als de gladde echtscheidingsadvocaat. Zeta-Jones is een goede tegenspeelster, qua rol bijna net zo intelligent en de scènes met Clooney samen zijn meestal erg goed.

Gelukkig zijn hier ook een aantal leuke bijrollen. Vooral Billy Bob Thornton is erg goed als drukke prater, maar ook Geoffrey Rush is grappig als een soapproducent, wiens carrière behoorlijk in het slop is geraakt. De scène, waarbij een astmatische huurmoordenaar per ongeluk zelfmoord pleegt, is echt ontzettend hilarisch en toen zat ik echt hardop te lachen.

Zo geweldig scherpals daar wordt het verder nergens, maar wel is het zo’n film waarbij ik bijna de gehele speelduur met een glimlach heb zitten kijken.

3,5*

Zo dat was even drie uur zitten, voor de oudste film die ik tot nu toe zag. Ik was van tevoren niet zo goed wat ik er precies van moest verwachten, maar ik was er stiekem wel benieuwd naar, al was het wel een hele toer.

Dat was het maken van de film zeer waarschijnlijk ook wel, want wat een onverwacht spektakelstuk is het geworden en dat voor een haast 100 jaar oude film. De film heeft vier verhaallijnen, waarvan er zoals al eerder beschreven twee grotendeels de film in beslag nemen. En gelukkig maar, want vooral de verhaallijn uit de Babylonische tijd is indrukwekkend om te zien. Een enorm groot spektakel, met talloze mensen, kostuums, decors en ga zo maar door. Best mooi om te zien allemaal, alleen jammer dat het meestal muzikaal ondersteund werd door soms erg eentonige orgelmuziek. Daar had best wat meer afwisseling in kunnen zitten. Ook duurt het op een gegeven moment allemaal wat lang en is de film soms wat onoverzichtelijk.

Maar best knap gemaakt dus en de film heeft zeker zijn boeiende momenten. Een iets compactere film had wel een hogere waardering opgeleverd. Nu blijk ik steken op een voldoende.

3,0*

Fijne sympathieke film, die vooral erg goed werkt door de twee prima gecaste hoofdrolspelers.

Dat François Cluzet een goed acteur is wist ik al en dat bewijst hij hier wederom. Een moeilijke rol, waarin hij soms best wat emotie moet laten zien zet hij overtuigend en geloofwaardig neer. Omar Sy is een verademing als de goedlachse Driss, die nuchter tegen alle zaken aankijkt. Zijn frisse spel en leuke humor maken het leuk. Het samenspel met Cluzet is daarnaast gewoon erg goed.

Maar verder is de film toch net iets minder goed dan gehoopt. Naast de fijne vriendschap is er verder maar weinig aandacht voor de handicap en ergens had ik het gevoel dat ik iets miste. Het had soms allemaal nog wel iets scherper gemogen.

Dat neemt niet weg dat Intouchables absoluut een fijne wegkijker is, die met veel liefde gemaakt lijkt. En het is wel begrijpelijk dat de film zoveel mensen aanspreekt.

3,5*

Erg vermakelijke thriller, die qua opbouw goed in elkaar zit en een leuk en interessant verhaal bevat. Het begint allemaal erg rustig, maar naarmate de film vordert, wordt het spannender en gebeuren er ook steeds vreemdere zaken.

in het tweede gedeelte van de film wordt het mysterie beetje bij beetje onthuld en komen we als kijker in feite net zoveel te weten als de hoofdrolspelers zelf. De tweede helf is iets minder van niveau, maar de laatste tien minuten van de film zijn wel erg spannend.

Best een goede film dus en omdat het concept sowieso altijd interessant is en blijft voor mij, ben ik ook best benieuwd naar de remake.

3,5*

Een vakkundig gemaakte film dit, dat kan je altijd wel aan Eastwood overlaten.

Verder loopt de film eigenlijk precies zoals je kunt verwachten. Het is zeker geen slechte film, maar ergens ontbreekt het aan spanning, drama en onvoorspelbaarheid. Toch moet ik zeggen, dat de film wel lekker wegkijkt. Het acteerwerk is dan ook dik in orde. Morgan Freeman is natuurlijk de perfecte keuze voor de rol van Nelson Mandela. Qua uiterlijk lijkt hij er al erg op en daarnaast speelt hij de rol ook erg goed, waarbij vooral de non verbale gedragingen erg goed naar voren komen. Ook Damon doet het overtuigend als de aanvoerder van het Zuid-Afrikaanse rugbyteam.

Verder schiet Eastwood regelmatig mooie plaatjes en sowieso is de cinematografie erg verzorgd. Ook de rugbywedstrijden zelf zijn bijvoorbeeld erg goed in beeld gebracht. Een minpunt vond ik dat de film eigenlijk zonder problemen naar het einde gaat. Het lijkt allemaal erg mooi en dat was het natuurlijk ook wel, maar nu kwam het soms net wat te zoetsappig over. Toch heb ik me verder wel vermaakt. Daarnaast is de film historisch gezien helemaal correct. Ik heb het nog even opgezocht, maar zelfs de uitslagen van de rugbywedstrijden die in de film genoemd worden, kloppen helemaal. Voldoende van mijn kant voor deze film.

3,0*

Een erg vermakelijke klassieker dit.

Ik had vooraf al gelezen dat deze film alom gewaardeerd wordt voor de geweldige special effects en achteraf gezien is dat ook niet meer dan terecht. Het onzichtbaar zijn en alles wat erbij komt kijken, ziet er gewoon ontzettend goed gemaakt uit. Het uitkleden, fietsen en stappen in de sneeuw zijn allemaal voorbeelden van zaken, waar Whale in deze film goed gebruik van weet te maken.

Claude Rains doet het overigens ook erg goed en heeft wel een goede stem om de mensen angst in te boezemen, al stelt de film op horrorgebied verder niet zo heel veel voor. Het concept is echter wel interessant en Whale zorgt er ook voor dat de film tot het einde toe interessant blijft. Naast een goede Rains is de rest van de cast overigens erg slecht, met als dieptepunt de vrouw die constant staat te krijsen en te gillen. Met zo’n stem zou je bij wijze van spreke op de markt moeten gaan staan.

Verder kenmerkt de film zich door soms best wel grappige humor en een redelijk hoog tempo. Daardoor blijft het allemaal vermakelijk en kijkt het lekker weg.

3,5*

Een erg rustige film met een verhaal dat op papier veel geweld en actie doet vermoeden, maar het tegenovergestelde is echter het geval. Dat levert in ieder geval een aparte kijkervaring op.

Ik las hier ergens dat je soms het idee hebt iets gemist te hebben, omdat je jezelf af en toe meer focust op het visuele, i.p.v. het plot. Dat gevoel had ik zelf ook af en toe. Het sfeertje is daardoor soms best relaxed, terwijl daar niet altijd reden voor is. Best knap gedaan. Visueel ziet het er sowieso wel goed uit. Mooie kleuren, niet te scherp en opvallend en fijn camerawerk. Toch werd ik er nooit zo in opgezogen, als ik bijvoorbeeld bij Pen-Ek Ratanaruang’s landgenoot Apichatpong Weerasethakul zijn films wel heb.

Dat komt ook door hoofdrolspeler Asano, die ik maar een matig acteur vind. Ook hier kon hij me weer niet overtuigen. Verder zijn de personages ook wat wisselend. Sommige, zoals de baas zijn goed, anderen zoals het hoofdpersonage zijn duidelijk minder. Inhoudelijk zijn de gebeurtenissen soms wat toevallig, maar het visuele aspect weet de film toch wel te redden. Het dromerige, tegenstrijdige gevoel dat de beelden oproepen is bij vlagen best lekker. Het eerste half uur was ook duidelijk inkomen, maar het einde was erg geslaagd.

Al met al een aardige kennismaking met het werk van Pen-Ek Ratanaruang.

3,0*

Aardige film van Wilder met een hoop vaart en een paar goede hoofdrolspelers. Vooral Shirley MacLaine is erg leuk en vorlijk en ook Lemmon lijkt duidelijk plezier in zijn rol(len) te hebben. Het verhaaltje is best origineel en de kleurenpracht van deze film mag er zijn. Toch had ik bij deze film, net als bij Some Like it Hot het probleem dat ik de grappen soms wat gedateerd over komen en daardoor lang niet allemaal even geslaagd zijn. Ook gaat de film wat lang door richting einde, waardoor deze wat langdradig overkomt. Toch ademt de film een leuke sfeer uit en is het bij vlagen best vermakelijk, al wordt het niveau van eerdere films van Wilder (One Two, Three, Stalag 17, Sunset Blvd.) nooit gehaald. Een voldoende kan ik er echter makkelijk aan kwijt.

3,0*

The Iron Giant heeft een behoorlijk hoog gemiddelde en schijnt toch wel een behoorlijke klassieker onder de animatiefilms te zijn. Ik heb er in mijn jongere jaren nog nooit wat van gehoord en gisteravond was mijn eerste kennismaking.

Ik ben er niet kapot van. Het begint allemaal nog best wel goed. De animatie is aardig. Soms best wel mooi en gedetailleerd, soms houdt het wat te wensen over. Het verhaaltje is wel aardig, maar kon mij toch ook niet echt meekrijgen. Het heeft hier en daar wel wat weg van E.T., maar daarin vond ik de band tussen de jongen en het wezen toch wat sterker uitgewerkt. Ik vond het hier vooral een poging om de kijker voor je proberen te winnen met sentimentele momenten. Dat stoorde soms best wel en zorgde ervoor dat ik niet echt kon meeleven met de jongen en vooral de ijzeren reus.

Ik vond het einde ook niet echt geweldig. Het was een einde waar erg nadrukkelijk naar gestuurd wordt en me totaal niets deed. Ik snap best dat een heleboel mensen hier wel voor vallen, maar het pakte me niet. Op zich wel jammer, want Bird heeft met Ratatouille later toch wel één van mijn favoriete animatiefilms aller tijden gemaakt.

2,0*

Leuke film! Ik moet zeggen dat ik helemaal niet bekend was met het Iron Man personage en verder ook niet zo goed wist wat ik kon verwachten, dus liet ik alles als het ware maar over mij heen komen.
Het verhaal is best leuk en Downey Jr. zet echt een hele leuke rol neer. Zelfverzekerd met grappige oneliners, ietwat arrogant en vooral vastbesloten om iets te bereiken. Ook de rol van Bridges is prima. Ik moest eerst eens even goed kijken voordat ik hem herkende, want "The Dude" heeft in deze film toch een hele transformatie ondergaan.
De special effects zagen er ook prima uit, vooral het pak van Iron Man is erg mooi gemaakt. Vond het alleen jammer dat het einde nogal voorspelbaar was. Misschien hoort het gevecht tussen Iron man en de bad guy die hem kopiëert gewoon thuis in de oorspronkelijke versie van het verhaal, maar ik vond het ietwat afgezaagd .
Voor de rest dus echter prima popcornvermaak en gezien het einde zit het er waarschijnlijk wel in dat er een deel twee zal komen, die ik dan ook wel wil zien.

3,5*

Leuk vervolg deze film, die bijna net zo vermakelijk is als het eerste deel.

Het verhaal is deze keer misschien iets minder origineel, maar de personages maken een hoop goed. Robert Downey Jr. speelt zijn rol van de verwende multimiljardair Tony Stark weer met verve. Hij is scherp, gevat en heeft wederom een erg goed gevoel voor humor. Zijn tegenspeler Sam Rockwell is echter ook erg goed. Ik wist niet eens dat Rockwell in deze film zat, maar voor zo’n scherpe cynische rol als deze, is Rockwell meer dan geschikt, zo blijkt hier. Ook de bijrollen van Don Cheadle, Gwyneth Paltrow, Scarlett Johansson en Samuel L. Jackson zijn wel aardig, evenals bad-guy Mickey Rourke, die door zijn zwijgzaamheid alleen al een behoorlijk kwade uitstraling heeft.

Verder heeft de film een paar erg leuke actiescènes, waarbij vooral de race door Monaco er in positieve zin bovenuit springt. Gelukkig overheerst de actie niet, maar is alles redelijk goed gedoseerd, iets waar vervolgen ook nog wel eens problemen mee hebben, maar Favreau weet hier wel raad mee en heeft zelf in de film trouwens ook nog wel een grappige scène met Johansson.

Ja dit blijft leuk vermaak en wat mij betreft mag er ook nog best een derde deel komen. Dat zie ik best zitten.

3,5*

Een aardig vervolg, maar toch net iets minder dan zijn twee voorgangers.

Moeilijk om te zeggen waar dat aan ligt. Ik vond het idee om Tony Stark wat meer schermtijd te geven, i.p.v. Iron Man, op zich wel een goed idee. Dat maakt het allemaal net iets afwisselender. Downey Jr. doet het ook prima en weet wederom een prima performance neer te zetten, met genoeg geslaagde oneliners. Verder is de rol van Ben Kingsley ook best geslaagd. Ik vond hem grappig en ik ga ervan uit, dat dit ook precies de bedoeling was. Guy Pearce viel me ietwat tegen. Ik vind hem meestal wel goed, maar hier vond ik vaak net wat te weinig dreiging van hem uitgaan.

Verder is de actie goed en verzorgd. De special effects zijn in orde, maar hadden hier en daar nog wel wat beter gekund. Soms lijkt het een beetje slordig afgewerkt. De ruim twee uur zijn verder goed te doen, maar is blijkbaar een trend tegenwoordig bij de actiefilms. 130 minuten is eerder regel dan uitzondering geworden.

Maar al met al zeker niet slecht en behoorlijk vermakelijk. Iron Man blijft voor mij nog altijd één van de coolste comic-helden.

3,0*

Zo eindelijk dan deze film gezien, die al een tijdje op mijn to see lijst stond. Tja zo indrukwekkend vond ik het allemaal niet moet ik zeggen. Het begin van de film is in ieder geval behoorlijk druk, met enorm heftige camerabewegingen en een doordringend geluid. Wat daarna volgt is eigenlijk niet meer dan een simpele wraakfilm met een aantal sterk gefilmde shots en natuurlijk de twee schokkende scènes. De verkrachtingsscène was heftig, maar ik vond vooral de brandblusser scène gewoon eng realistisch om te zien. Brrr….
Voor de rest ben ik niet zo onder de indruk. Visueel is het best een mooie film, maar qua verhaal is het op het achterste voren vertellen van de film vrij standaard. Ook de personages zijn erg oppervlakkig en maakten maar weinig indruk op me, al blijft Bellucci een indrukwekkende vrouw om te zien. Kleine tegenvaller dus.

2,5*

Vrij goede film, die vooral uitblinkt in sfeer en in mooie shots van de locatie waar het verhaal zich afspeelt. Sowieso is de locatie erg mooi. Stoffige wegen, kale landschappen en begroeide moerasachtige wateren. Dat wordt een aantal keer op fraaie wijze van bovenaf in beeld gebracht.

De zoektocht is bij vlagen boeiend. Het tempo is aangenaam, maar het duurt wel even voor de hoofdrolspelers iets interessanter worden. De uiteindelijke diepgang is wel goed, geeft de nodige verduidelijking en versterkt het geheel ook wel een klein beetje. Het verloop van het verhaal is wel vrij voorspelbaar. Ondanks dat er zowel letterlijk als figuurlijk veel zijpaden zijn om te berijden, worden die wegen eigenlijk altijd vermeden. De uiteindelijke afloop is in orde, maar ook daar had nog iets meer uit gehaald kunnen worden.

Al met al dus zeker bovengemiddeld goed. Een aangename thriller, erg sfeervol en een goede cinematografie. Maar het mist iets waardoor ik er echt helemaal ingezogen werd.

3,5*

Prima en degelijke actiefilm van Michael Bay, die zoals we van hem gewend zijn, weer eens een film met veel spektakel erin brengt. Ik vond de film behoorlijk aangenaam om te kijken. De actiescènes zijn goed en mooi gemaakt en ook het acteerwerk is eigenlijk prima in orde. De hoofdrolspelers doen het goed met Ewan McGregor voorop en de degelijk Johansson. Ook Sean Bean als schurk en natuurlijk Steve Buscemi in een voor hem kenmerkende bijrol zijn prima gecast. De vele achtervolgingen zijn vermakelijk om naar te kijken. Vooral de spectaculaire achtervolging in Los Angeles in het tweede gedeelte van de film ziet er echt subliem uit. Het is alleen jammer dat de film toch de echte spanning mist en helaaswat te lang duurt, iets waar Michael Bay trouwens wel vaker een handje van heeft, (o.a. Bad boys 2) want anders mijn waardering misschien nog iets hoger kunnen zijn.Ik blijf het echter een van de betere films van Bay vinden, die vermakelijk is en blijft.

3,5*

Ik heb het nooit zo op clowns gehad. Ik snap ook niet het leuke er van, en weet niet of ik het ooit zal snappen. It draagt daar zeker niet aan bij.

Het speelt ook wel mee dat ik It al op vrij jonge leeftijd gezien heb. Zou ik It nu voor het eerst zien, dan zou ik ongetwijfeld minder onder de indruk zijn, daar ben ik zeker van. Tim Curry is de man die de show steelt in dit Stephen King verhaal, en weet de rol van de boze clown Pennywise echt geweldig neer te zetten. Zijn rol zorgt er in combinatie met de prima muziek voor dat er een sterk sfeertje rondhangt. Een sfeertje waarvan ik vroeger echt de kriebels kreeg, maar heden ten dage nog goed kan begrijpen waarom dat gebeurde.

De rest van de cast valt overigens grotendeels wel tegen en het is allemaal toch wel minder eng dan vroeger, maar ik had eerlijk gezegd ook niets anders verwacht. Visueel is het allemaal ook niet zo heel bijzonder sterk en ondanks dat het einde ook maar matig is, blijft deze It toch iets fascinerends hebben. Normaal gesproken zou ik hier een kleine drie sterren aan uit delen, maar vanwege het enorme jeugdsentiment, doe ik er een halfje bij. Maar verder kunnen alle clowns mij echt gestolen worden.

3,5*

Een enorm voorspelbare en mierzoete komedie, die ook nog op ware feiten is gebaseerd.

De acteurs spelen hun rol allemaal naar behoren en dat zorgt ervoor dat je juist wel of juist geen sympathie voor hem of haar krijgt, wat ook precies de bedoeling lijkt te zijn. Cage en Fonda vormen wel een aardig stel in ieder geval. Verder is het allemaal niet heel bijzonder, verrassend of origineel, maar het vermaakt wel, al is het op momenten dus wel duidelijk te zoet.

Het is een redelijk romantisch tussendoortje voor een keertje, maar verder niet direct een film, die ik ooit nog eens zou willen zien.

2,5*

Erg leuke Capra film dit, waar de vrolijkheid en luchtigheid vanaf spat. Charmant is inderdaad het juiste woord. Zowel Clark Gable als Claudette Colbert zijn lekker op dreef en gelukkig hebben beiden ook een sterke chemie met elkaar, waardoor de scenes met hun tweeën in combinatie met de leuke dialogen, erg fijn zijn om naar te kijken. De lichte voorspelbaarheid en het soms ietwat zoetsappige verhaal doen eigenlijk niets aan het kijkplezier af, omdat de film ondanks zijn oudheid gewoon erg fris en fruitig oogt. Tijdloos vermaak wat mij betreft, beter dan It's a Wonderful life, maar niet zo goed als Mr Smith Goes to Washington. Ik durf na drie films wel te stellen dat ik Capra een goed en boeiend regisseur vind en dat ik zeker op zoek ga naar meer werk van hem!

4,0*

W.C. Fields is een komiek die toch wat minder bekend is als bijvoorbeeld zijn tijdsgenoten Charly Chaplin, Buster Keaton en Laurel & Hardy. Ik kende hem wel en heb al wat shorts gezien, waarin hij de hoofdrol speelt, maar daarin kon hij me meestal niet overtuigen.

It’s a Gift is wel het beste wat ik tot nu toe van hem zag, bezorgde mij vaak een glimlach, maar heb er nooit echt heel hard om moeten lachen. Er zitten echter wel een paar leuke losstaande scenes in, het verhaal is niet onaardig en ik moet zeggen dat ik Fields na verloop van tijd steeds sympathieker begon te vinden. De humor mist soms wat scherpte, maar is gelukkig ook niet al te flauw. De scene waarbij hij zich probeert te scheren, terwijl zijn dochter telkens in de weg gaat staan was wel erg leuk.

Ondanks dit gegeven moet ik zeggen, dat ik de humor van zijn tijdsgenoten vaak toch leuker vind. It’s a Gift is echter niet te missen vanwege de grote klassiekerstatus, die de film geniet.

3,0*