Opinions

Eindelijk deze klassieker van Fritz Lang gezien. Bij vlagen een erg indrukwekkende film deze 'M'. Nu ligt 'Metropolis' nog klaar op blu-ray, ook die nog niet gezien. Verschrikkelijk. Maar oké. De scenes op het laatst in dat gebouw, wanneer iedereen op kindermoordenaar Peter Lorre jaagt zijn echt meesterlijk. Prachtig geschoten en vol met spanning. De opening met de vermiste Elsie is ook erg goed; die lege stoel, het lege bordje, de bal, de ballon... erg indrukwekkend. Halverwege verloor de film zo nu en dan mijn aandacht en wordt één en ander te lang uitgerekt, maar het geheel is wat mij betreft meer dan geslaagd.

Ik vond dit regelmatig best wel geniaal eigenlijk; ''I'll suck your dick, you can fuck me, or get fucked by me, or you can watch me fuck something, just point at something in the room and i'll fuck it for you!'' ... Wat een mallloot, heb me bescheurd.

Ja, ik kon de droge humor van (én in) deze MacGruber wel waarderen. Die autoradio, de foute (80's) muziekjes steeds, het vele gevloek, die neukscéne op het kerkhof is echt (bijna) het toppunt van hilariteit. Niet altijd even solide, maar dikke voldoende.

Alle gekheid op een stokje, dacht ik toen de cast van deze Machete bekend gemaakt werd. En dat is het (uiteraard) ook; wat een geniale gekkenboel dit. Damn!

Als je namen als (o.a.) De Niro, Seagal, Jonhson, Alba, Lohan en Trejo in één film weet te krijgen heb je zo'n beetje de meest geniaal gestoorde cast ooit; en... ze maken het allemaal waar. Het mogen dan wel niet allemaal bijzonder gespeelde rollen zijn - elk personage heeft wel één fantastisch, hilarisch of vreselijk stoer moment.

Ik heb genoten; van de filmstijl, de crappy effecten, de cast, de één na de andere geweldige(/foute) scéne, 'Ave Maria' en nog véél meer - bijna zo'n beetje alles. Niet te vergeten; de 1e keer dat ik actie-held Steven Seagal op het witte doek zie. Tsjah, wat wil ik nog meer. Niet veel. Heb geregeld zitten kijken van; ''hoe kom je erop'', damn wat is dít nou weer; die darm, Lohan naakt, Seagal z'n dood (bril-jant!), De Niro met z'n heerlijke 'Cape Fear'-accent in een rol die precies in deze waanzin past, de mobiele telefoon die in de vagina ''bewaard'' wordt, de moeder-dochter scéne in het zwembad (gaat nergens over), de tv's die een kruis vormen, die lowriders (die gast tegen dat dak). Hilarisch. Veel leuke vondsten, kleine (maar vaak érg leuke en grappige) details in een zeer vermakelijk geheel.

Personages die ineens (vanuit het niets) komen opduiken, geregeld ''zomaar'' even een vreselijk hakmoment tussendoor waar geen lichaamsdeel gespaard wordt en de ene quote is nog idioter dan de ander. Het is allemaal geen moment serieus te nemen én Rodriguez (plus compagnon Maniquis) weten het allemaal op een geweldige manier in de heerlijk foute, ouderwetse en goedkope sfeer te maneouvreren. Geweldig.

Andere leuke rollen van Michelle Rodriguez (die come-back, yeah!), Jeff Fahey (alleen die blik + die stem al ), Cheech Marin (vult het beeld als 'Padre' alleen maar met zeer grappige hoogtepunten) en o.a. nog die bewakers van Fahey; ''i quit!''. Heerlijk.

Ja, heb genoten. Veel bloederig expliciet geweld in een fout, vermakelijk en komisch geheel. Die voice-over ook weer tijdens het nieuws; prachtig! Snel herzien dit!

Deze film is eigenlijk op bijna alle punten erg goed, maar word - op de prestatie van Bale na - eigenlijk nooit zo indrukwekkend als dat ik had verwacht voor het zien van deze film. De sfeer is trouwens - naast Bale - wel weergaloos. Geweldige donker getinte beelden, ondersteund door een prima score en een constant verbluffende Christian Bale, die bewijst één van de betere acteurs van de wereld te zijn. Eigenlijk is het gewoon eng om hem in beeld te zien de eerste minuten. Eén en al uitstekende botten en gewoon het gevoel dat hij op elk moment in elkaar kan vallen van ellende, want het is allesbehalve gezond wat we te zien krijgen.

Het verhaal is natuurlijk goed, maar wat hebben we dit al vaak gezien. Een echte climax blijft eigenlijk uit en op een gegeven moment word alles een beetje voorspelbaar. Het was natuurlijk al direct duidelijk dat die ''brede, kale'' vent niet bestaat en dat Bale aan het flippen is. Er word misschien ook wat te lang doorgetrommeld bij dit allemaal. Na een tijdje had ik het wel gezien met die kale vent en had ik liever gehad dat wat onverwachte wendingen een leuke opbouw voor een prima climax konden vormen, maar dit was helaas niet zo. Echt verrast worden we eigenlijk nooit, op het moment na dat we zien dat Bale de ''hit and run'' zelf begaat. Uiteraard is dat allemaal erg goed gevonden, maar valt het naar het einde toe een beetje tegen. Toch is de film me over het algemeen niet tegen gevallen en wist-ie me wel mee te slepen. Uiteraard dus ook een dikke voldoende.

Nou, zo bijzonder vond ik dit allemaal niet, terwijl ik toch wel wat had verwacht van deze film. Belabberd verhaaltje, slechte acteurs, zelfs Mel Gibson (één van mijn favorieten) wist niet echt te overtuigen. De slechterikken waren belachelijk en lachwekkend en de muziek was ook niet bijzonder. De film ziet er dan bij vlagen wel leuk uit, vooral de uitgerekte landschappen. Voor de rest zijn de actiescénes zo nu en dan ook leuk, spannend en vermakelijk, maar daar blijft het bij.

Misschien een klein beetje beter dan het eerste deel, maar ook dit tweede deel vond ik maar matig. Het verhaal is wederom slap en de acteurs wederom lachwekkend slecht. Met uitzondering van Mel Gibson, die beter zijn best heeft gedaan dan in het eerste deel. Die slechterikken zijn weer uiterst irritant, vooral die gast met dat masker en dat strakke leren pakje. Die lijkt zo weggelopen uit een sm-kelder, vreselijk. De woestijngebieden zijn dat wel weer erg mooi en dragen bij aan een prima sfeer, maar uiteindelijk kom ik op dezelfde score als bij deel één. Binnenkort nog maar eens het laatste deel proberen, al verwacht ik niet dat die beter zal zijn.

Het heeft even geduurd voordat ik deze 3e Mad Max opgezet heb, omdat de eerste twee niet echt geweldig waren. Nu toch maar eens gezien; ik had 'm toch in bezit. Net als de eerste twee, ook 2,5* voor dit deel.

Er zitten best leuke stukjes tussen, zo vond ik die scéne in de kooi echt heerlijk. Eén van de hoogtepunten uit de film wat mij betreft. Voor de rest vond ik het regelmatig saai, totaal niet boeiend en was het acteerwerk - behalve van Gibson - ook weer eens onder de maat. Tina Turner bakte er ook niks van.

Het ziet er bij vlagen wel leuk uit, prima kostuums, settings en de sfeer is aardig, maar het verhaaltje is totaal oninteressant en kon me gestolen worden. Redelijk om een keer gezien te hebben, maar niet meer.

Wat een film. Na de trailer waren mijn verwachtingen van deze 'Mad Max: Fury Road' erg hoog - gelukkig lost de uiteindelijke film het makkelijk in allemaal. Heb erg genoten van deze stoffige achtbaanrit door de eindeloze woestijn. Heerlijk. Miller doet gelukkig geen poging om één of ander verhaaltje met diepgang te scheppen, maar heeft op z'n oude dag gewoon zin in actie en krankzinnigheid. En het is 'm gelukt!

Vanaf het begin tot het einde genieten van een post-acopalyptische wereld, vol met actie, verschrikkelijk vette personages en genoeg idiote en maffe taferelen die dit echt tot een machtig geheel maken. Regisseur Miller weet op z'n oude dag (ja die man is 70), de jonge geest in 'm naar boven te halen. Wat is het toch mooi als je dit als regisseur zijnde op zo'n leeftijd nog kan realiseren. Fantastisch. Laat 'm ook op die regiestoel zitten voor de volgende delen. Heb er nu al zin in. Die man weet precies wat-ie doet.

Want in deze prent slaat-ie zo'n beetje alle planken raak. Van de werkelijk machtig, maffe Gitarist ( ) tot Immortan Joe; een bad-guy waar we het over weet ik veel hoeveel jaar nog over zullen hebben. Fantastisch. Vond de wisselwerking tussen Furiosa en Max (i.p.v. een hoofdrol voor Max alleen) ook erg goed werken. Waarom ook niet. Visueel imponerend, prachtig dat zand, de blauwe lucht, de verschillende filters en de ondersteunende score van Junkie XL. Eén van de beste actie-films sinds hele lange tijd. Meesterlijk.

Alex the Lion: Shut up Spalding!

Geweldig moment en een heerlijke verwijzing naar Cast Away natuurlijk. We krijgen zelf Thomas Newman's score uit American Beauty te horen, erg leuk. De film heeft me prima vermaakt met een leuk en vlot verhaal. De animatie is prima, al vond ik dat de personage's zelf niet helemaal goed uitgewerkt waren. Daartegen zijn de achtergronden - eerst de steden, daarna de natuur (jungle) in Madagascar - wel erg mooi gedaan.

De personage's zelf zijn leuk, maar niet allemaal even geweldig. Chris Rock - de ezel - doet het prachtig wat mij betreft en is ook het leukste personage, maar de rest deed me niet zoveel. Sasha Baron Cohen was dan wel weer grappig trouwens. Over grappig gesproken: dat is deze film zeker wel. Veel grappige momenten waarbij ik toch echt wel heb kunnen lachen, maar dan moet weer gezegd worden dat een aantal niet erg origineel waren. Nou jah, dat geeft ook niet zoveel eigenlijk, want ik heb me prima vermaakt. De film kijkt heerlijk weg en de relatief korte speelduur kan makkelijk uitgezeten worden.

3,0*

Erg leuk vervolg toch wel. Het ziet er allemaal erg mooi uit, echt geweldig die jungle. Ik heb bij vlagen slap gelegen van het lachen, al kwam hier soms ook weer erg bruut een eind aan. Die klote-oma bijvoorbeeld, vreselijk, wat een irritant rotmens. Echt totaal niet grappig. Voor de rest een leuk, vermakelijk verhaal. Niet veel speciaals, maar het viel me allemaal wel mee. De meeste karakters waren erg leuk en grappig. De hoofdrolspeler - leeuw - viel me dan nog het meeste tegen. De pinguins en dat beestje - met de stem van Sacha Baron Cohen - waren hilarisch. Het sloeg vaak nergens op, maar leuk was het wel. Grootste pluspunt is en blijft toch het hele uiterlijk van de film wat mij betreft. Dikke voldoende en misschien nét ietsje leuker dan deel één.

Na zo'n beetje alles al gezien te hebben in films over / met zombies is 'Maggie' echt een vrij zinloos geheel. In principe kan zo'n plot goed uitpakken, maar dan wel met een interessant scenario. Daarin schiet de film tekort, want ik vond 't nergens boeiend of meeslepend. De cast lijkt ook niet goed te weten wat ze nou eigenlijk moeten. Vond 't erg slapjes. Het einde is al vanaf de 1e minuut voorspelt en wat er in de tussentijd gebeurd is zo standaard en simpel als wat. Qua inhoud als drama worden ook alle planken misgeslagen.

Maar weer eens een Allen tussendoor. Fijne film deze 'Magic in the Moonlight', alleen jammer dat het niveau van het 1e deel uit de film niet constant wordt behouden. De sarcastische Firth zorgt toch voor de leukste momenten. Vanaf het moment dat-ie in Stone begint te geloven (+ natuurlijk de wending op het einde) wordt en is het allemaal net even wat minder leuk. Allen blijft gelukkig strooien met mooie beelden uit de jaren 20 in zuid Frankrijk. De film ziet er prachtig uit en kent een zeer prettige sfeer.

Held Douglas Sirk had bij mij voor het zien van deze 'Magnificent Obsession' nog niet onder de vier sterren gescoord. Twee keer 4* en één keer 4,5* om precies te zijn. Wat een heerlijke films maakt die man.

Echter moet ik nu toch voor het eerst toch een wat lagere score kwijt en wel aan deze prent. Toegegeven, ik heb bij vlagen weer zitten genieten en Technicolor blijft schitterend, maar op één of andere manier pakte deze prent me niet zo als de vorige films die ik van 'm zag. Ik heb me niet zo mee kunnen laten slepen.

Het lijkt net wat té gemakzuchtig te zijn, qua melodrama, diepgang en personages. Mja, de juiste snaar werd dan misschien niet geraakt.. maar ik heb toch weer lekker achterover hangend leuk vermaak gezien.

Zo, deze maar eens uit het stof gehaald. Wat een heerlijke western, deze vrije remake van 'Shichinin no Samurai'. Dat gegeven heb ik los gelaten en ik heb heerlijk achterover gehangen - genoten van deze sfeervolle, vermakelijke en prachtig geschoten western. Brynner, Bronson, McQueen en co. weten hun personages erg cool neer te zetten. Verhaaltechnisch niet groots, qua uitvoering wel wat mij betreft. Geen Leone, maar wel vermaak van een hoge plank. DeLuxe Color, Panavision.. dit zag er weer mooi uit.

''This happens. This is something that happens''

Laten we bij het begin beginnen: de titel. Magnolia had ook Roos of Tulp kunnen heten. Elke bloem was goed geweest, want de film heeft de structuur van een opengevouwen bloem. Voor wie op school nooit heeft opgelet bij plantkunde: elk bloemblaadje leidt een zelfstandig leven, maar is via de knop van de bloem ook met andere bloemblaadjes verbonden. Precies zo zijn de levens van de personages in Magnolia met elkaar verknoopt.

Tijdenlang zag ik er naar uit om deze film voor een tweede keer te zien en vandaag heb ik de dvd maar weer eens opgezocht wat resulteerde in een onvergetelijke kijkervaring...

De eerste keer dat ik Magnolia zag vond ik het vooral een film waar alles aan leek te kloppen zonder dat veel dingen tot me door wisten te dringen. De tweede keer dat ik de film zag (vandaag dus) heb ik deze film toch vooral als een drie uur durende rit vol met emoties ervaren. Er worden zoveel verschillende dingen in één film gestopt en als je dit ziet zonder dat je de film hebt gekeken denkt je dat het gewoon onmogelijk is om dit goed te realiseren als algeheel. Wat mij betreft is er ook maar één regisseur die dit kan en dat is zonder twijfel de beste regisseur die op dit moment op deze aarbol rondloopt, namelijk; Paul Thomas Anderson.

Dat Paul Thomas Anderson zoveel verschillende elementen in één film heeft weten te stoppen en het ook nog in perfectie heeft weten uit te werken is Magnolia wel het ware bewijs van. Drie uur lang heb ik met kippenvel zitten kijken naar fantastische hoofdrolspelers die allemaal het beste van hunzelf geven. Drie uur lang heb ik zitten kijken naar een film die vanaf minuut één tot aan de laatste minuut heeft weten te boeien en dat is knap, want de film duurt gewoon lang. De tijd vliegt voorbij wat PTA mogelijk maakt door elke scene interessant te maken door middel van (bijna) het constante gebruik van muziek en het flitsende camerawerk. Alle dialogen zijn interessant en elke dialoog stroomt over van emotie. Lachen, janken, schelden en wat dan ook maar. Deze film bevat alles en alles word op een perfecte manier inelkaar geworven.

Tom Cruise zet waarschijnlijk zijn beste rol neer als Frank T.J. Mackey. Wat een geweldige personage zeg. Vanaf het moment dat hij op het podium staat tot aan het moment dat hij bij zijn vader aan bed zit weet hij (meer dan) te overtuigen. Alles wat in zijn personage schuilt komt prachtig tot uiting in een paar onvergetelijke scenes. John C. Reilly is één van mijn favoriete acteurs en de rol die hij in deze film neerzet is simpelweg briljant. Een beter persoon op aarde vind je niet zou je zeggen, althans; zo komt zijn personage over en je medeleven voor hem begint daarom ook elke minuut groter te worden. Een correcte politieagent die hulpeloos op zoek lijkt te zijn naar liefde. Gelukkig vind hij deze liefde, want als kijker zou je toch niets anders voor hem willen. Julianne Moore heeft me bij de eerste kijkbeurt - net zoals Cruise en Reilly overigens - ook al weten te overtuigen, maar ook haar rol is weer van wonderschone kwaliteit. De scene in de hyphoteek, bij haar advocaat en het moment dat ze in de auto ligt, zo prachtig. Phillip Seymour Hoffman is een acteur van wereldformaat en zijn personage in deze film is geweldig, kan er eigenlijk niks aan toevoegen. In tegenstelling tot de drie voorgaande heeft Hoffman niet één bepaalde scene die eruit schiet, maar zijn aanwezigheid is constant superieur. Vreemd genoeg (of ook niet) werden bij mij de meeste emoties opgeroepen door Donnie, gespeeld door William H. Macy. Ook hij is geweldig en speelt een toch wel vertrouwde rol, maar in Magnolia tegelijkertijd zijn beste. De scene bij het tankstation dat hij zijn tanden mist en tegen Reilly spreekt is een waar hoogtepunt. De rest van de cast doet het net zoals degenen die ik hiervoor noemde ook geweldig. Paul Thomas Anderson haalt in ieder van hun het beste naar boven.

Een verhaal over toeval en de speling van het lot. Alle wegen kruisen en dit word dan ook op een prachtige manier verteld. Het moment dat alle personages tegelijkertijd hetzelfde lied zingen is ook een wonderschoon moment wat mij betreft. Weer zo'n moment dat kippenvel niet te stoppen is. De opbouw in het dit verhaal is dan ook perfect. Je leert ieder personage kennen, bouwt een soort van persoonlijke verbintenis op met iedereen en alles wat daarna gebeurt is niet voor de personages in de film alleen, maar ook voor jou als kijker. Dit was toch wel een punt die ik in de eerste kijkbeurt miste, maar die toch onmisbaar blijkt te zijn wil je aan deze film de welverdiende schoonheid toekennen. Alle personages lijken ongelukkig te zijn en het lot brengt deze ongelukkige personages op een onvergetelijke manier bijelkaar. Veel boodschappen worden toegekent aan de kijker en veel momenten waar veel kijkers hunzelf in zullen herkennen.

Nadat Magnolia al een paar keer heeft verwezen naar Exodus 8:1 ("En de vorsen zullen opkomen op u en uw volk en op al uw knechten") wordt de lucht aan het einde van de film verduisterd door miljoenen uit de hemel neerstortende kikkers. Wie niet horen wil moet voelen, is de boodschap. De kikkerstortbui is geen grotesk slotakkoord maar de apotheose van een moralistische vertelling, waarin schuld en boete, zonde en vergeving, de thema's zijn.

De kikvorsplaag is Andersons straf voor het menselijk dwalen van het rechte pad. Wat dit rechte pad is? Nee, Magnolia roept niet op tot regulier kerkbezoek, maar wel tot liefde voor de medemens. Zalvende woorden, maar Anderson draagt ze zonder cynisme overtuigend uit. Hoe het moet in het leven, tonen in Magnolia twee bijfiguren met hun zorgzame gedrag. De ene is de verpleger (Philip Seymour Hoffman) die de oude Robards in zijn laatste dagen liefdevol verzorgt, de andere een politieagent (John C. Reilly) die bij burenruzies en overlast in een goed gesprek gelooft. Je moet Magnolia hebben gezien om dit zonder ironische glimlach te kunnen lezen.

Er zijn toch wel een aantal mensen die deze onvergetelijke climax niet kunnen waarderen. Dat is jammer, want vaak word er toch wel teveel achter gezocht. Alleen de beelden die we te zien krijgen zijn al onvergetelijk, laat staan de reacties van alle personages hierop. Vooral de reactie van Hoffman als ie de kikkers buiten in het zwembad ziet vallen doet een brok in je keer veroorzaken, maar ook het constante gedreun op het dak, de claustrofobische sfeer die je hebt als je in je autootje zit en dat je jezelf constant afvraagt; waarom? ''But it did happen''

Paul Thomas Anderson: een regisseur die de tijd neemt voor een project en alles op zijn gewilde manier wil brengen. Hoe lang het ook moet duren. 37 jaar oud is de man nog maar en nu al favoriet van menig filmfan. Een man met een gouden toekomst en als kijker vind je het geen probleem dat je wat langer moet wachten tot PTA weer met een nieuw project komt, want ze zijn het wachten toch wel waard...

Een film waarvan ik erg heb genoten deze tweede kijkbeurt. Er zullen nog meerdere volgen als het aan mij ligt. Het is ook zo moeilijk om een top tien te maken en te bepalen welke film bovenaan de lijst mag staan, maar na vanavond ben ik daar wel even uit; Magnolia staat op nummer één. Ik had mijn top tien een tijdje verwijderd, maar deze film verdient het gewoon om bovenaan te staan en het is zonde dat deze titel niet op die plaats te kijk word gezet. Jeetje, zo lul je ook zo weer een eind weg. Een paar stukjes uit deze post heb ik van internet gehaald omdat ik vond dat ze goed in mijn verhaal pasten. Dit is in ieder geval een perfect voorbeeld van een film met een lange speelduur waar je nog wel even wat minuten aan vast zou willen knopen, maar we moeten het hiermee doen. Een meesterwerk en een ware briljant!

Magnolia is een schip waarop je eindeloos meedeint. De reis had langer mogen duren.

Magiër Miyazaki. Ja ook deze 'Kiki's Delivery Service' ziet er prachtig uit. Van het begin tot eind erg mooi getekende animaties. Toch doet het me op één of andere manier net wat minder dan voorheen. Misschien komt het door de gewenning van Miyazaki's films, waardoor ik me nu meer op het verhaal of de magie in het verhaal richt. Op dat vlak deed deze film minder met me. Neemt niet weg dat me ik gewoon dik 100 minuten kostelijk heb vermaakt. Dit is gewoon heel makkelijk wegkijken. Solide voldoende dus ook.

Leuk, leuk. Ik kwam er halverwege achter dat ik de film al eens had gezien, maar dat was lang geleden. Heb me (weer) prima vermaakt. Leuke zondagavond film.

Oké, het verhaaltje is allesbehalve bijzonder, het ene cliché is nog groter dan de andere en de film is erg voorspelbaar, maar... dankzij de leuke cast, goede regie en het lekkere tempo is de film zo uitgezeten. De film kent veel grappige momenten dankzij het ''zootje'' spelers wat bijelkaar gezocht is. Berenger, Sheen en Snipes; leuk...

...en ook de bijrollen zijn prima. Het 'Wild Thing' moment, wanneer Sheen opkomt is geweldig en deze Major Leage kijkt gewoon lekker weg. Makkelijke voldoende.

Dit is toch wel weer genieten geblazen hoor. Paar weken geleden dat ik deze 'Malibu Express' zag en ondanks dat deze prent niet het meesterlijke niveau van 'Hard Ticket to Hawaii' haalt heb ik me toch weer bijzonder vermaakt. Heerlijk die foute combinatie van naakte wijven en lompe actie. Pak een biertje en lach jezelf met de juiste, niet te serieuze instelling, door het geheel heen. Gegarandeerd een geinige avond.

Geweldige film! Heerlijke humor, prachtige en hilarische personages en de gehele speelduur lang lachen geblazen. De humor zal vast niet voor iedereen weggelegd zijn, maar ik vond het prachtig. Het winkelcentrum is een geweldige locatie voor de film en staat garant voor een paar legendarische scenes.

Het is omdat ik de muziek van Abba leuk vind, anders had dit waarschijnlijk één van de slechtste films ooit voor mij geworden. Maar om nou te zeggen dat er ook goed gezongen wordt trouwens, uhh... nou nee, niet echt. Nou jah, het ziet er in ieder geval allemaal prachtig uit op dat eiland, de sfeer is geweldig en een paar liedjes waren zeker wel leuk. Voor de rest vond ik dit maar een vervelend, irritant filmpje met een dramatisch verhaal.

Cast de volgende keer een paar acteurs die wel kunnen zingen, of vervorm hun stem wat beter, want dit leek nergens op. Meryl Streep laat alle glazen breken, maar eigenlijk bakken de meeste castmembers er niet zoveel van, met als dieptepunt Pierce Brosnan. Asjeblieft zeg, grappige en leuke vent, maar laat 'm z'n bek a.u.b. houden als het op zijn zangkunsten aankomt Maar oké, de tijd ging zo langzaam nog niet en het eiland ziet er zoals eerder gezegd prachtig uit. Al met al een hele kleine twee sterren.

Werkelijk niet te geloven dit. Ik kan er toch (wederom) met m'n verstand niet bij dat mensen zonder enige plausibele aanleiding ineens met elkaar beginnen te dansen en zingen. Mijn mond valt elke keer weer open van verbazing. Mogelijk gemaakt door (uiteraard) grote sterren, die zelfs met de grootste moeite nog geen normale toon kunnen produceren. Al het cinematische wat in ABBA hun nummers zit, wordt compleet weggehaald door deze prent - echt alle nummers worden vies om zeep geholpen, door ze met rare toonhoogtes en in een fout tempo te zingen. Daarnaast lijkt het dat de regisseur door alle muzikale laagstandjes een vrijkaart denkt te hebben om met een waardeloos, leeg en compleet onnozel verhaaltje te komen. Als kers op de taart heeft-ie prachtige locaties tot zijn beschikking - dus besluit-ie ook nog maar eens gebruik te maken van totaal neppe decors. Wat een waardeloos stuk prul is dit zeg.

Jimmy Stewart doet het (weer) goed, dit keer als de man uit Laramie. Vermakelijke film, sfeervol en met een paar prima spannende scenes. Echter vond ik de bijrollen en dan met name de rol van Dave minder. Beetje vervelend, dom personage. De film verrast een paar keer met wat harde, sterke scenes, zoals het moment dat de ezels worden afgeschoten, of het moment dat Stewart het moet ontgelden en een kogel door z'n hand krijgt. De wending op het einde is verrassend en verder is dit gewoon een erg vermakelijke prent.

'U.N.C.L.E.' kent aardige acteurs, een prima tempo en een geheel met wat vermakelijke scenes en bij vlagen een goed ondersteunende score. Jammer dat het totaal oninteressante en vage verhaaltje roet in het eten gooit. Ritchie kan beter. Vikander ziet er mooi uit en Hammer + Cavill wisselen geinige scenes af met kleurloze ongein. Waarschijnlijk is dit een film die ik over niet al te lange tijd weer vergeten ben.

Eens met laatste bericht. Het eerste wat ik tegen m'n vriendin zei na afloop was dat ik deze film thuis waarschijnlijk helemaal niet zo leuk had gevonden. In IMAX 3D was het gister echter prima te doen, al stond het geluid wel érg hard, damn! Visueel één groot festijn en ook Hans Zimmer dreunt er weer best op los. Prima vertelling van het begin van Superman, heerlijke actiescénes en het geheel was gewoon vermakelijk. Zal 'm niet snel weer zien, maar erg leuk om op het grote scherm gezien te hebben.

Veel verwacht van deze film! Toch viel hij wat tegen.....Het begin vond ik goed met een Denzel Washington die steeds een betere relatie krijgt met Dakota Fanning. Toch vond ik dat Dakota Fanning veel te volwassen was in haar rol. Het leek net of zij de volwassene was en Denzel Washington het kleine kind! Fanning viel wat mij betreft zwaar door de mand voor deze rol terwijl ze een geweldig actrice is, daarintegen speelde Washinton erg goed!

Het verhaal begon op sommige momenten erg ongeloofwaardig te worden. De eigenhandige martelpraktijken van Denzel Washington zijn erg overdreven en onrealistisch...! De drama-momenten in deze film worden goed overeindgehouden door de prachtige muziek en vocal score van Lisa Gerrard, die ook met Hans Zimmer samenwerkte voor Gladiator. Mijn complimenten daarvoor! Voor de rest is de bijrol van Marc Anthony erg slecht, hij heeft mij overtuigt hoe het 'niet' moet.....Maarjah....Toch is de actie in deze film erg goed en daar moet de film ook grotendeels op worden afgerekend. Man On Fire verdient voor mij wel een voldoende!

* * *

Vandaag weer eens herzien nadat ik 'm vorige week op dvd heb aangeschaft. Gelukkig maar, want dit is een prachtige film. Wel een prachtige film met pieken en dalen moet ik zeggen.

De manier waarop Carrey zijn rol neerzet is bijna perfect en gewoon briljant te noemen. Niemand had dit zo kunnen doen wat mij betreft. De humor is bijzaak natuurlijk. Voor mij wel in ieder geval, want het leven van Kaufman is de rode draad in deze film. Poeh, en daar valt nogwel het één en ander over te vertellen. Soms kwamen bepaalde scenes een tikkeltje geforceerd op mij over, maar dat is geen groot probleem, want één blik naar Carrey en dit is allemaal weer vergeven en vergeten.

Toch kon ik natuurlijk ook wel een - groot - aantal hilarische scenes ontdekken, afgewisseld met emotionele scenes die het publiek wel weet te raken denk ik. De bijrollen zijn goed ingevuld, REM zorgt voor de score en niet te vergeten voor het prachtige nummer waar ik de hele film al op zat te wachten; Man on the Moon. Als op het einde dat nummer gedraaid word is kippenvel bij mij onvermijdelijk.

De score blijft gehandhaafd, maar zit toch dicht tegen een verhoging naar de vier sterren aan. Voor deze keer heb ik me in ieder geval weer vermaakt.

Nicolas Roeg is een bijzondere regisseur. Na Art Garfunkel, nu een volgende fantastische artiest in de hoofdrol van een film van 'm; David Bowie. 'The Man Who Fell to Earth' is sfeervol en regelmatig intrigerend. Nergens wist de film me écht over de streep te trekken, maar constant werd ik meegevoerd in het wereldje dat Roeg gecreëerd heeft. Naar het einde toe zakt het zo nu en dan wat in, maar net als bij Roeg's vorige creaties is ook dit er één die de kijker wel bezig kan houden na het zien ervan.

Bill Murray is geweldig, maar daar is het meeste mee gezegd jammergenoeg. De film is zo vreselijk flauw dat het behoorlijk vervelend begint te worden op een gegeven moment. Een aantal komische scenes zijn zeker te ontdekken en dat dankzij Murray, maar ook hij kan deze film niet redden.

2,0*

Hah, weer ''zo'n'' Allen. Leuk, vlot, bij vlagen best humoristisch en bijzonder scherp geschreven, maar aan de andere kant heeft ook deze 'Manhattan' weinig bijzonders over zich. Voor mij dan.

Dit heb ik (bijna) met alle films van Woody Allen. Nou is dit nog maar m'n 9e van de man, maar ik kan wel alvast concluderen dat het niet echt m'n ding is. Neemt niet weg dat z'n films best te doen zijn. Het jammere hier is Woody zelf; blijf achter (!) de camera a.u.b. Ik kon ook weinig met z'n personage hier.

Ik vond deze rol bijv. niet passen bij de daadwerkelijke uitstraling van Allen, of hoe-ie is / lijkt. Lastig om uit te leggen. Gelukkig komt-ie zo nu en dan met een grappige of scherpe opmerking. De humor is dan ook een punt dat deze film draagt. Het verhaal, de relatieperikelen deden me ook niet zoveel.

Maar de film is best vermakelijk, kent een paar leuke scénes, scherpe dialogen, is sfeervol én mooi geschoten. Mja, jammer van de vervelende, drukke, zelfingenomen Allen. Wel een voldoende.

Die Woody Allen is toch ook hier weer een eersteklas droogkloot. Erg grappig. 'Manhattan Murder Mystery' vermaakt van begin tot einde. Waar het verhaaltechnisch steeds interessanter begint te worden, blijft Allen strooien met heerlijke opmerkingen. De scene in de lift is toch wel één van de hoogtepunten. Soms draven de karakters en ook het plot nét even wat teveel door, maar ik vond dit een leuke Allen weer. Voldoende.