Opinions

1932? Knap hoor. Kan me niet voorstellen dat deze film al zo oud is, maar oké.. dat is-ie wel natuurlijk. Bijzonder goed gemaakt geheel. 'I Am a Fugitive from a Chain Gang' (mooie titel ook) ziet er prachtig uit.

De boodschap van de prent is overduidelijk natuurlijk. Het gaat erom hoe het geheel gebracht wordt. In dit geval erg overtuigend. Natuurlijk is Paul Muni weer fantastisch in de hoofdrol. Een fundament is gelegd. In beginsel loopt één en ander nog wat stroef, maar na een 20 min. gaat het helemaal los. De reis van James Allen, de baantjes, de overval en het gevangenschap. Deze film biedt erg veel, in korte tijd.

En vermaakt constant. Heerlijk tempo ook. De ontsnapping is erg sterk en bij vlagen zeer spannend. Hoogtepunt is de onderwaterscène, dat Muni die agent voor 'm door het water ziet lopen. Mooi. Dan hebben we al zoveel gehad en moeten we het rise- en fall verhaal nog zien. Erg mooi weer. Allen werkt zich op tot gerespecteerd burger en wordt alsnog gepakt. Niet alleen het systeem, maar ook z'n vrouw was verrot. Natuurlijk is dit vreselijk. Maar oké, 90 dagen vallen mee zou je denken. Tja en vanaf dan krijg je ook als kijker wat klappen te verduren. Machtig maatschappij kritisch drama dit. Duidelijk, maar sterk.

Verder helpt de mooie cameravoering (wederom, 1932? Oké) en is dit een meeslepend en uitermate sfeervol avontuur, vol spanning, vriendschap, liefde en onmacht. Ik heb genoten. Prachtige klassieker.

Een slap verhaaltje dat gelukkig nog lekker wegkijkt, maar helaas nergens bijzonder wordt. Sterker nog; vond dit regelmatig nogal een flauwe bedoening. Vooral het feit dat onze hoofdpersonages weinig tot geen tegenstand krijgen van de slechterikken (wat een kneuzen) is nogal, eh ja... dom.

Want wat valt er dan nog te genieten als het verhaaltje ook al zo slap en inhoudsloos is? Nja, wat leuke beelden / effecten, een paar aardige scénes en twee mooie vrouwen. Maar dat maakt geen goede film, helaas. Jammer van die monsters op het laatst, een beetje teveel van het slechte. Kleine onvoldoende.

Monsterachtige rol van Rosamund Pike als vape-verslaafde curator. Geweldig. Ik ben zelf redelijk thuis in de wereld van rechtsuitspraken, curatoren en dergelijke zaken en vond het onsympathieke deel van het wereldje heerlijk geschetst. Wat een rechtssysteem in combinatie met dit soort harteloze lui aan kunnen richten; keihard. 'I Care a Lot' krijgt het op één of andere manier voor elkaar om dit heerlijk op te blazen en je vervolgens regelmatig met een grijns te laten kijken. Knap. En dat is vooral de verdienste van Pike. De keuze van Dinklage is ietwat apart, maar dat is het geheel sowieso. Dus het werkt. Goede film dit.

Hitchcock nr. 16 (nog maar) deze 'I Confess'. Zo wat moet ik nog veel van die ouwe zien. Maar wederom zorgt-ie voor een fijn staaltje visuele pracht en interessant vermaak. De humor mist eigenlijk totaal in deze film, de cameo niet. Al is ook die niet zo bijzonder. De uitwerking van het - relatief simpele - plot is wel goed gedaan. Ditmaal d.m.v. mooie shots en een prima opbouw van de spanning. Moet wel zeggen dat de zwijgplicht me op een gegeven moment ook wat vraagtekens bezorgde. Hitchs' genialiteit ontbreekt een beetje, maar dat mag niet in de weg staan van een aardige avond vermaak. Prima film, voldoende.

Erg leuke film met een hilarishe Kevin Kline! De film is zeker puur vermaak, maar omdat dit toch echt een waargebeurd verhaal is wordt het natuurlijk alleen maar leuker! Kevin Kline als Italiaan is gewoon erg lollig, ik heb vooral om hem in een deuk gelegen, maar ook het bijrolletje van Keanu Reeves was geweldig! Ik ben anders niet eens zo'n grote fan van hem, maar de prestatie van hem in deze film is prachtig! Natuurlijk kent het verhaal wat ongeloofwaardige wendingen en zal het niet allemaal precies zo gegaan zijn in het echt maartoch, ik heb me zeker vermaakt!

* * * 1/2

Waardeloos eerste half uur, bij vlagen echt tergend slecht en vooral irritant. Gelukkig weet de film wat uit dat dal te klimmen en wordt het daarna wat leuker allemaal.

Veel soeps is het echter nog niet, maar de film kent een paar aardige hoogtepunten, zoals het moment dat Beth die nerd op een hilarische manier omver rijdt. Ook die ''indians!'' verwijzing naar Easy Rider was geweldig grappig. Sowieso was die vriend met z'n moviequotes een grappig pluspunt in de film.

Het hoofdpersonage is eigenlijk gedurende de hele film wat vervelend. Veel té kneuzig allemaal. Die drie legermannen waren ergerlijk, maar die grote brede gast (''hey, leave my friend alone!'') compenseerde dat dan weer op een leuke manier.

Geweldig, leuke film. Van het begin tot het einde met een dikke grijns zitten kijken. De film is erg vermakelijk, kent vanaf minuut één een enorme shitload aan grappen en de personages zijn fantastisch. Paul Rudd is een held en doet het in deze film ook erg leuk. Jason Segel is gewoon geweldig grappig, zo'n beetje elke scéne met hem is lachen geblazen. En dan... de bloedmooie Rashida Jones, prachtige vrouw, leuke rol, goed gespeeld, past precies in het plaatje.

Het verhaal stelt bijzonder weinig voor, maar er wordt bijzonder veel leuks uitgehaald. Naast de hoofdpersonages zijn ook de kleine rollen goed ingevuld. J.K. Simmons is zo'n beetje de grootste droogkloot uit Hollywood, wat een figuur, geweldig. De man-dates zijn erg leuk. Samen met een idioot (met piepstem) naar Beckham zitten kijken bij L.A. Galaxy, die gast die Peter op zijn smoel pakt (en later in de film een paar keer hilarisch terugkomt) en uiteraard Sidney. Geweldig wanneer Peter hem voor het eerst opbelt en vreselijk zenuwachtig is; Hi Peter, this is Sydney Klaven. Ik lach dubbel, zoals veel vaker overigens. Het alsmaar terugkerende gemompel (wanneer hij niet weet wat ie zegt) van Rudd pakt een paar keer goed uit, maar er wordt een paar keer overdreven wat mij betreft. Voor de rest geen smet op het totaalplaatje.

Uiteraard worden wéér de nodige cliché's uit de kast gehaald, is het zo voorspelbaar als de pest, maar het wordt allemaal op een leuke manier gedaan. Iedereen wist dat Sydney nog als getuige op zou komen dagen, maar de manier waarop is gewoon geweldig. Hij op dat scootertje, die kop erbij, dat heerlijke gemompel (i love you, man) voor het altaar, erg leuk allemaal. Uiteraard ook weer voorspelbaar dat de titel op dat moment in de film uitgesproken zou worden, maar dat boeit niet. En de billboards werken uiteraard... Ach, i love it. Dikke voldoende, erg leuke film. Eén om vaker te zien.

Verrassend leuke film, bij vlagen érg leuk zelfs. Adam Sandler mag ik wel, in tegenstelling tot velen zie ik 'm graag aan het werk. De combinatie Sandler-James werkt dan ook prima wat mij betreft.

De film kent veel grappige bijpersonages, waar Ving Rhames toch wel de leukste is denk ik; dat dansje onder de douche. Vreselijk. Ik heb echt regelmatig dubbel gelegen van het lachen, soms om de kleinste en meest onnozele dingen of om de heerlijke opmerkingen vooral afkomstig van Sandler.

Dan is het verhaal wel erg slecht en zo fout als het maar kan, voorspelbaar, cliché en - naar het einde toe - erg moralistisch, maar dat mag de pret over het geheel gezien niet drukken. Heb me er nooit echt aan gestoord. Dikke voldoende.

Strontvervelende film die (vooral) in de 2e helft totaal ontspoort in haar belachelijkheden. Het slachtoffer dat ineens martelspecialist wordt... en hoe. Hou toch op; kan niet zo goed tegen die onnozele ongein. Omdat ik totaal nergens met het hoofdpersonage meeleefde vond ik dit (/ de verkrachtingen) ook nergens schockerend of indrukwekkend - eerder een vervelende poging tot. Standaard en slap.

Shadwell Army! Fuckin' wanckers! Geweldig. Wát een film. Die Reece Dinsdale speelt de rol van z'n leven. Althans, dat denk ik. Nog nooit van die gast gehoord, maar wat zet-ie hier een overtuigende prestatie neer.

Sowieso genieten geblazen dit. Je heerlijk even uitleven met de hooligans van Shadwell Town. Je legt de link misschien al snel met Millwall. Ook zo'n club met een vreselijk agressieve en enge supportersgroep. Het heeft ook wel weer wat. Allemaal van die gekken die altijd weer naar het weekend uitkijken om even lekker een potje te gaan rammen. Natuurlijk telt een overwinning, maar er moet gehouwd worden.

'I.D.' is een uitermate sfeervol en vermakelijke prent. Ik zat al heel snel in de film. Even wennen de 1e scene op het bureau, maar zodra de mannen de straat op gingen was ik los. Eén doldwaze rit met een stel hooligans. Geweld, humor en een rollercoaster van Britse scheldwoorden en geschreeuw. Fantastisch.

Mwah, redelijke film, vooral dankzij het verhaal rond Heath Ledger's karakter. Subliem geacteerd door hem, echt heerlijk relaxed en wat een charisma, uitstekende rol van hem. Ik had wel wat meer van Bale willen zien eigenlijk. Hij leek het prima te doen, maar meer kan ik eigenlijk niet zeggen, want daar zien we hem gewoon te weinig voor in de film. En tsjah, leuk om Blanchett een vent te laten spelen, maar het werkte op één of andere manier gewoon niet.

Op het sterke verhaal van Ledger's personage na, kon de rest me niet echt boeien eigenlijk. Ik vond het allemaal té onsamenhangend. De beelden, verhalen springen maar in elkaar om, zodat ik nooit écht in het verhaal kon komen. Nee, ik had liever een biotopic gezien, waar alleen Ledger te bewonderen zou zijn bijvoorbeeld. De muziek was wel goed en de beelden waren bij vlagen ook errug mooi, maar het geheel viel me tegen. Vooral ook het verhaal rond Gere's personage was behoorlijk onder de maat en totaal niet interessant.

Erg leuk weer, misschien wel de leukste van de drie. Het verhaaltje stelt niks voor en slaat nergens op, maar wordt op een erg leuke manier uitgewerkt. Ik heb érg vaak gelachen.

Scrat is echter het grootste minpunt van dit deel, totaal niet grappig eigenlijk. Buck de wezel is dat wel, hilarisch figuur, alleen z'n accent al. Die twee kleintjes die steeds achter Manny en de rest aanlopen zijn ook geweldig, die ruzies steeds, de gezichtsuitdrukkingen bij bepaalde uitspraken, allemaal erg grappig. Die scéne met die heliumstemmetjes vond ik ook hilarisch trouwens. En daarnaast ziet het er allemaal gewoon prima uit.

Wederom een geslaagd Ice Age deel wat mij betreft. Jammer van Scrat, die heb ik eigenlijk nooit echt leuk gevonden, ook nu niet met z'n liefje. Snap zijn roem niet echt met die eikel, maar oké. Voldoende in ieder geval voor dit deel weer.

Een film die blijft hangen. Paar dagen geleden gezien, maar er blijven toch wat flarden voorbij schieten zo nu en dan. En dan heb ik het vooral over het laatste gedeelte, waar de 'Ice Storm' een feit is. Dit levert een paar prachtige scenes op; de sfeer, de duikplank, de elektriciteitskabels, gladde wegen. Alles en overal ijs. Sterke personages, zwarte humor, de ''aparte'' (maar geinige) seksgerelateerde plannetjes van Ricci, vader die drinkt en vreemd gaat, zoon in de trein. Mooi indringend portret van een gezin waar meer dan genoeg aan de hand is. Goede prent van Ang Lee. Neig nu wel bijna naar een hogere score.

Wat een kut twist. Hang je heerlijk ff op de bank met wat Budweisers. Regen buiten, net als in deze sfeervolle thriller en niks aan de hand; beetje mysterie, prima personages en genoeg opbouwende spanning. Leuk even. Tot zo'n twintig minuten voor het eind. Ik kan zeer weinig met de twist(s). Die meervoudige persoonlijkheidsstoornis.. tja, en in hoeverre hebben de moorden / personages wel of niet plaatsgevonden. Waarschijnlijk niet en staat-ie terecht voor eerder gepleegde moorden. Vaag en ietwat goedkoop gevoel hou ik er aan over. Dan is het jammer dat zo'n leuk sfeervol geheel toch wat om zeep wordt geholpen.

Lang gewacht om deze film te kunnen zien en vanavond was het zover. Jammergenoeg heb ik deze film wel als een tegevaller ervaren. Het begin is ijzersterk en de eerste tocht door het bos alleen van de - uistekende - hoofdpersoon is beklemmend, prachtig en erg meeslepend. De eerste dialogen met het meisje vond ik erg slecht, maar de daarop volgende bombardementen waren weer geweldig en deden me een brok in mijn keel veroorzaken. Jammergenoeg zwakt het na dit eerste deel al snel af naar een onsamenhangend geheel met nog wel een aantal erg indrukwekkende scénes.

Hoet het allemaal precies gegaan is in die oorlog weet ik niet en dus zal ik de film niet op historisch incorrecte ''dingen'' gaan afrekenen, maar heb ik me echt laten inleven in het verhaal. Najah, geprobeerd in ieder geval, want dit ging zo gemakkelijk nog niet. Veel schreewende mensen, irritante Duitse soldaten, amateuristische dialogen en het verhaal springt zo nu en dan even lekker van de hak op de tak. De scénes van de hoofdpersoon en het meisje vond ik trouwens wel erg mooi. Met hun tweëen in het bos en samen in de zelf gemaakte ''hut''. Mooie scene dat die ooievaar de boel daar aan het verkennen is trouwens. Opzich gaat veel goed totdat de mensen hun mond open doen, maar gelukkig zit de film niet boordevol dialoog en dat is maar goed ook.

Over het algemeen leuk om een keer gezien te hebben en misschien blijft ie' wat rondhangen in mijn hoofd zodat ik eens tot herziening over wil gaan. Heb wel het gevoel dat ik deze film vaker moet zien om hem echt tot me door te laten dringen. Erg indrukwekkende scénes, afgewisseld met veel rommelige momenten en een prachtig einde, dat dan weer wel. Dit ondersteund door de geweldige muziek van Mozart en moet eerlijk zeggen dat ik in het begin van dat nummer wel wat kippenvel kreeg. Voor nu drie sterren, maar wie weet wat er in de toekomst nog gaat gebeuren.

3,0*

Best wel leuk. Ik had hier echt niet veel van verwacht, maar wou de film ''gewoon'' een keer zien. Blijkt dat het allemaal beter werkte dan dat ik had gedacht. Gelukkig.

Ik kan me best voorstellen dat mensen dit echt vreselijk belachlijk vinden, maar ik kan het niet helpen - ik heb toch een paar keer goed gelachen. Sorry. Dat hele dogme gebeuren voegt niet veel toe, maar zorgt ook wel weer voor een apart geheel.

Vreemd dat de film me een keer bijna écht (een beetje) wist te raken, terwijl ik m'n lachen op hetzelfde moment niet kon inhouden. Apart filmpje, maar vermakelijk.

Prima film met een uitstekende Malcolm McDowell in de hoofdrol. De opbouw van de film is prima en kent een paar sterke scenes - vooral die in het cafe steekt er met de kop bovenuit. Het einde zelf vond ik niet zo bijzonder en ietwat voorspelbaar. Heb wel een paar keer kunnen lachen, dat scheelt.

Na het zien van deze documentaire moet je toch wel bewondering hebben gekregen voor de drie hoofdpersonen. Gerrit en zijn ouders, zijn ouders en Gerrit.

Een erg interessante documentaire die mij gekluisterd aan het beeld heeft weten houden. Zo levensecht zie je ze bijna nooit. Niks acteren, dit is allemaal echt en met dat in je achterhoofd grijpt de film je steeds meer aan. De eerste zin; "Dit is het huis van mijn ouders; daar hebben ze heel hun leven hard voor gewerkt en gespaard en als ze dood zijn, is het van mij". Eén die me lang bij zal blijven denk ik. Gerrit kiest zijn eigen pad, zijn ouders - vooral zijn moeder - kan en zal dit nooit accepteren. Van de beelden uit 1975, tot de laatste beelden die we te zien krijgen, de moeder van Gerrit vind het niks. ''Je doet maar wat, iedereen lacht je uit''. Terwijl dat gezegd word moet Gerrit zich toch niet op zijn best gevoeld hebben. Deze film is oprecht, maar de taal die zijn moeder uitslaat ook en daar zijn deze zinnen - en nog vele meer - een duidelijk voorbeeld van. Zijn vader zelf, vind dat Gerrit het maar uit moet zoeken en maar moet doen wat ie' zelf wil. Dat deze vader niet altijd op één spoor zit met de moeder is wel duidelijk. Leuk om te zien dat zijn vader soms ook wel eens wil ontsnappen van de vreselijk ouderwetse moeder. Gezellig in de kroeg biljarten, een drankje erbij en later op de terugweg proberen om niet te pakken te worden genomen door de politie. Wat dat betreft heeft Gerrit meer van zijn vader, die ook ''durft'', terwijl zijn moeder toch echt behoorlijk vreemd op me over kwam op sommige momenten. Dat schijnt nou de échte oude stempel te zijn.

De oude beelden zijn leuk en worden goed afgewisseld met de nieuwe beelden, waar zijn ouders hun laatste stappen - voor zover ze dat nog kunnen - zetten. Zijn vader kan dit in ieder geval niet meer, maar moeders is toch wel een taaie. Echt ontroerend werd de film eigenlijk niet voor mij, maar toch greep het me wel een beetje aan. Duidelijk was te zien dat Gerrit in veel scénes zat te huilen, of in ieder geval tranen in zijn ogen had. Natuurlijk heeft hij het er moeilijk mee, want wie wil zijn ouders nou zo zien. Dat ziekte en humor dicht bij elkaar staan is ook wel duidelijk. Gerrit probeert zelf vaak met humoristische opmerkingen de boel wat op te fleuren, terwijl de situatie allesbehalve ''leuk'' te noemen is. Gerrit blijft positief en voert prachtige gesprekken met zijn ouders. Vele dingen moeten tig keer herhaald worden, maar Gerrit blijft rustig.

Maar opzich is het allemaal wat vreemd. Oké, het is levensecht, maar hiervoor moeten de oude mensen en Gerrit wel hun privéleven voor een deel blootgeven in een vreselijk moeilijke periode. Waarschijnlijk zouden ze het zelf wel gewild hebben, maar dit is toch iets wat de ''meeste'' mensen nooit van hun leven zouden doen. En jah, opzich is alles gewoon wat simpel gefilmd en heeft de film in dat opzicht niet veel om zich heen, maar de realiteit die de film uitstraalt, zal veel mensen aan het denken zetten.

Heel jammer. 'Ikiru' is een film van een groot regisseur. Een film waar ik erg naar uit keek, maar helaas één die al snel een lange zit bleek te zijn. Mijns inziens hield het allemaal niet zo veel in. Het verhaal is vanaf seconde 1 duidelijk.. vervolgens kijken we mee om te zien hoe Kanji Watanabe z'n nog korte leven een nieuwe impuls zal gaan geven. Ik kon er niet zoveel mee en vond het weinig indrukwekkend.

Na veel lovende recensies had ik echt wat moois verwacht. Ik vond het hoofdpersonage zeer vlak en kon weinig met 'm meeleven. Het tempo wat Kurosawa hanteert doet de film niet veel goeds, net als het laatste deel van de film waar iedereen in het rond zit te discussiëren. Het pakte me niet. Er wordt veel gezegd, maar eigenlijk niks waar ik wat mee kan en niks wat me emotioneel raakt t.o.v. het hoofdpersonage.

Sowieso vond ik Kenji Shimura te vol zitten met zelfmedelijden. Het ligt er te dik op allemaal. Vreemd ook om ineens al die vrouwen zo overdreven verdrietig te zien op z'n begrafenis. De film mist een goede balans wat mij betreft. Kurosawa zorgt voor een visueel prima geheel, maar het verhaal wordt op een manier gebracht waardoor ik nergens emotioneel betrokken kon raken bij het hoofdpersonage. Teleurstellend.

The Prestige vond ik een erg goede film en ik hoor veelal dat die vergelijkbaar is met deze Illusionist. Niet zo ver gezocht natuurlijk, maar ik vind The Prestige toch beter dan deze, die me wat tegenviel.

Het ziet er allemaal prachtig uit en de sfeer is geweldig. Edward Norton speelt de pannen van het dak en ook Jessica Biel en Paul Giamatti doen het erg goed. Ik snap dat gezeur - wat ik vaak hoor - over Biel trouwens niet. Prima actrice, maar ze ziet er vast te goed uit om ook nog eens complimenten over haar acteerprestaties te kunnen krijgen. Het verhaal is opzich erg interessant, maar niet altijd even goed uitgewerkt.

Vermakelijk is het wel, dat zeker. Maar de film is gewoon erg voorspelbaar. Niet op alle punten natuurlijk, maar het einde zie je van ver af aankomen en dat is een beetje jammer. De scénes met Norton op het podium zijn erg leuk en de verschijningen van de geesten zijn leuk gevonden. Jammergenoeg wordt daar totaal geen aandacht aan besteed, aan het eind. We krijgen alleen maar te weten dat de prins er in is geluist, maar voor de rest werd ik toch wat met een leeg gevoel achtergelaten.

Toch een voldoende voor deze film, want ik heb me vermaakt. De sfeer, het tijdsbeeld wat neergezet is en de muziek van Glass zijn toch ook uitstekend in de film, dus kom ik op zo'n drie sterretjes denk ik.

Vanaf de 1e scéne érg spannend, deze Ils. En (gelukkig) gaat het daarna in één stuk vrolijk verder met deze spanning. Vooral de eerste helft van de film was genieten.

Ja, ik heb me best wel vermaakt. De scénes in dat huis zijn lekker angstaanjagend en deden me een paar keer best doen schrikken. Probleem is altijd dat zo'n film vaak een wat neerwaartse spiraal kent, in een tweede helft. Zo ook hier jammergenoeg.

Sowieso hou ik ervan dat de ''daders'' wat mysterieus blijven - niet echt weten waar je mee te maken hebt. Hier vond ik het dus een enorme deceptie dat dit van die kinderen bleken te zijn. Ook het einde vond ik erg tegenvallen. Het had moeten eindigen wanneer Clem in dat tunneltje bij de snelweg vast zat. Dat hele gedoe daarna met die uitleg is echt geen goed idee geweest.

Maar de film kijkt vanaf het begin tot het eind heerlijk weg, is mooi dicht op de huid gefilmd (wat de spanning zeer ten goede komt) en kent een geweldige speelduur.

Echt tijden lang ongelovelijk naar deze film uitgekeken en vandaag eindelijk gezien. Ik had er eerlijk gezegd eigenlijk net even wat meer van verwacht, de film is wat onevenwichtig, maar ik heb best wel genoten. De fantasiewereld vond ik echt prachtig.

En daar ligt dan ook de kracht van de film. Zodra er iemand door de magische spiegel gaat en in één van de vele fantasierijke werelden terechtkomt is het echt feest. De werelden die Gilliam achter de spiegel heeft gecreëerd zijn echt helemaal mijn ding.

Op visueel vlak wat tegevallend voor velen, niet de gewoonlijke ''strakke'' CGI, maar echt typisch Gilliam zijn eigen stijl en ik hou ervan. De scénes met Law op de ladders bijv. zijn echt ongelovelijk mooi, maar ook de vele kleinere dingen, zoals het lopen op kleine wolkjes of een kasteel wat ineens in stukken valt en allemaal openingen bevat tot vele andere werelden zijn erg fraai bedacht én uitgevoerd. Ongelovelijk veel leuke details en originele vondsten, prachtige settings en alles kent een prima balans met de ''normale'' wereld.

Daarintegen vond ik het verhaal niet altijd even boeiend en leek het voor mijn gevoel allemaal wat moeizaam uitgewerkt. Maar dat is ook geen wonder als een hoofdpersonage halverwege overlijdt en je een script totaal moet herschrijven. Gilliam wou eerst niet eens meer doorgaan met het project. De cast doet het goed, met vooral Ledger en de kleinere rol van Depp als hoogtepunten. Heel leuk gedaan.

Waar ik op sommige momenten met open mond zat te kijken hoe geweldig het allemaal wel niet was, zat ik op een ander moment weer te denken dat het allemaal wel wat interessanter had gemogen. Mjah, niks aan te doen. Wel een dikke voldoende.

Het plot van deze 'Imitation Game' klinkt echt als iets waar je als regisseur een ontiegelijk spannend geheel van kan maken. En ja de film heeft haar momenten - vooral wanneer ze uiteindelijk echt de enigma kraken, prima geregisseerd.. maar het blijft toch redelijk vlak allemaal. Zo'n einde met een riedeltje text ben ik ook niet zo van gediend. Makkelijke mosterd na de maaltijd. Toch heb ik me prima vermaakt. Het onderwerp is gewoon boeiend, Cumberbatch is uitstekend en ik heb verder zitten kijken naar een prima geregisseerd en redelijk sfeervol geheel. Echter voelt 'The Imitation Game' wel weer als een typische Oscarfilm.

2e film die ik zag van regisseur Douglas Sirk, deze 'Imitation of Life' en wederom is het raak. Een groots soapachtig drama, maar dan wel erg mooi. Sowieso helpt Technicolor weer mee aan de prachtige sfeer.

Het hoofdthema (racisme) is goed uitgewerkt en bouwt langzaam op naar een emotioneel (bijna over the top) hoogtepunt. Sirk zorgt ervoor dat alles prachtig binnen de lijntjes blijft, waardoor alles goed werkt. De zijplotjes zijn er goed ingeschreven en zorgen voor mooie extra dimensies - vond vooral John Gavin een uitstekende rol spelen in het verhaaltechnische geheel. Qua settings is dit helemaal mijn ding en dan doel ik vooral op het prachtige grote huis waar Lora na haar grote successen in komt te wonen met Susie, Annie en Sarah Jane. Het zorgt voor een mooi totaalplaatje en een genot om naar te kijken.

Alle verhaallijnen wisten me mee te slepen, de film heeft een paar grootse scenes en qua acteerprestaties draagt iedereen zijn / haar steentje positief bij. Mooie film en 1 die in de toekomst kan gaan groeien.

Best een sfeer- en stijlvol filmpje deze L'immortel. Kwa verhaal niet zo bijzonder - nogal standaard en ook Jean Reno vond ik niet altijd even passend in de hoofdrol, maar de film kijkt lekker weg. Helaas deed het simpele wraakplotje me nogal weinig. Al zovaak eerder gezien allemaal. Gelukkig kent de film de nodige sterke actie-scénes en is het zo nu en dan verrassend hard en gewelddadig. Niet altijd even boeiend, maar ik kan hier een makkelijke voldoende aan kwijt. Leuk voor een keer.

Ooit kennisgemaakt met regisseur Nicholas Ray dankzij James Dean. Deze 'In a Lonely Place' is mijn 3e film van de regisseur en wat voor één. Schitterende film-noir, met een Humphrey Bogart in topvorm. Van een cynische, grappige gast, tot een tragisch personage. Fantastisch karakter, erg mooi gespeeld.

Ik heb genoten van de sfeer en het Hollywood / Beverly Hills gevoel wat deze prent overbrengt. Het einde laat me (op dit moment nog) een beetje met gemengde gevoelens zitten, terwijl dat eigenlijk helemaal niet hoeft. Ik had meer verwacht van de ontknoping inzake het whodunnit plot - dat wordt nogal afgeraffeld. Echter maakt dat maar weinig uit natuurlijk en gaat het hier vooral om de ontwikkeling van Dixon Steele en de tragische romance. De rest doet er weinig toe. Op deze manier bekijk ik het einde wat anders. Beetje jammer dat dat bij een 1e kijkbeurt niet helemaal zo op me over kwam. Dat wordt herzien dus.

Ik ga er vanuit dat deze prent me bij een herziening nog meer gaat bevallen, terwijl ik nu al erg heb zitten genieten van dit sfeervolle geheel. Spanning, humor, tragedie. Gloria Grahame mag er ook zeker zijn.

Erg leuke film. De setting in Brugge is geweldig en brengt een heerlijk sfeertje met zich mee. Farrell en Gleeson zijn geweldig bezig en produceren samen erg leuke momenten. Heb toch wel regelmatig slap gelegen van het lachen en dan vooral om Farrell, die in een paar memorabele scenes de show weet te stelen. Naast dit heeft de film toch ook echt wel een serieuze kant en ook dat pakt goed uit in mijn ogen.

Naast Farell en Gleeson doet de rest het ook goed. Fiennes natuurlijk, maar ook de kleine rollen van de blonde meid - lekker ding trouwens - en die dweg zijn goed wat mij betreft. Om dan bij die dwerg direct maar weer op de hilarische kant van het verhaal aan te komen, want ook die is daar voor een groot deel verantwoordelijk voor in deze film.

Het geheel is eigenlijk een behoorlijk vreemd misdaadverhaal die erg vreemde momenten met zich mee brengt. De ene kant is komisch, dan krijgen we weer een portie actie voorgeschoteld en de film weet ook nog behoorlijk serieus te worden. Nou jah, van alle ingrediënten voorzien denk ik maar. Over het algemeen een erg leuke film vol leuke personages op een goede locatie die behoorlijk wat mooie beelden aan ons als kijker weet te tonen. Dikke voldoende dus!

Net toen ik dacht dat Scarlett Johansson eigenlijk helemaal niet zo'n goede actrice was, kwam deze film op tv. Vanavond ook maar eventjes meegepikt en ik stond versteld van Johansson, die één van haar betere prestaties levert. Ze ziet er mooi uit, maar heeft vooral een uitstraling die het kijken naar elke scéne - met haar erin - nóg meer de moeite waard maakt. Topher Grace is trouwens ook een geweldig figuur. Overtuigende prestatie van hem en hij komt zo nu en dan lekker grappig uit de hoek. Njah, en dan Quaid nog, die eveneens een erg sterke prestatie neerzet. Complimenten voor de drie hoofdrolspelers in ieder geval, die een belangrijk fundament vormen.

Voor de rest is dit gewoon een lekkere wegkijker. Niet veel bijzonders, maar wel prima vermaak. Het script is uitstekend, montage is prima in orde en Paul Weitz heeft de touwtjes goed in handen. De film bevat echt zoveel grappige momenten, maar wel op een manier dat ze niet iedereen op zullen vallen denk ik. Veel kleine puntjes die deze film erg grappig maken. Vooral bepaalde gezichtsuitdrukkingen van Grace, een stil moment, of nét even die opmerking plaatsen die ervoor zorgt dat een scéne boven het gemiddelde uit weet te steken. Prima gedaan allemaal. Jammer dat de film op sommige momenten wat inzakt en het einde niet helemaal bevredigend was, maar buiten dat heb ik niet veel aan te merken op deze film. Dikke voldoende dus ook.

Zo, dat was een behoorlijke opgave zeg. Behoorlijk zwakke film van de regisseur van het ijzersterke L.A. Confidential. Cameron Diaz zet gewoon een slechte prestatie neer, Toni Colette deed het redelijk, maar viel ook niet goed in de smaak en samen als zussen zijn ze behoorlijk onder de maat. De film duurt gewoon veels te lang en is bij vlagen langdradig. Een komedie kan ik dit niet noemen en ook als drama vind ik de film niet geslaagd. Het script is zwak en dat maakt de prestatie van de twee hoofdrolspeelsters alleen maar minder. Zodra Diaz naar Florida gaat en we kennis maken met dat oude vrouwtje - die hele oude en niet Shirley MacLaine - gaat het een beetje de goede kant op en mogen wel zelfs nog genieten van een zeldzaam grappig moment. Jammergenoeg worden we dan weer getrakteerd op de één na de andere cliché en is er alleen Shirley MacLaine zelf nog die de boel een beetje kan redden. Een beetje, want het is niet genoeg voor een voldoende.

2,0*

Vooral het idee om op de grote wateren rond te dobberen - niks te zien dan water - en op een gegeven moment tussen de haaien, dolfijnen of walvissen (in dit geval potvissen) te belanden zal voor mij altijd een fascinerende en enge gedachte blijven. Dat zorgt er ook voor dat deze 'In the Heart of the Sea' voor mij prima wegkeek. Ron Howard slaagt er niet in me echt te beangstigen of het écht spannend te maken, maar hij creëert wel een vermakelijk - visueel prima in orde - stukje film. Echter had er wel wat meer ingezeten.