Opinions

Redelijk cool filmpje dit! Omdat de film direct indrukwekkend begint is het niet moeilijk om de rest van de speelduur je aandacht er ook goed bij te houden. De film weet constant te boeien en kent een aantal geweldige scenes. Het personage V is supercool wat mij betreft. Dat haar, dat masker, de lange mantel, de stem en de geweldige vechtkunsten laten je toch elke scene weer boeiend naar hem kijken. Natalie Portman die de rol van Evey speelt begint een beetje moeizaam en kent jammergenoeg in de beginfase van de film een paar ongeloofwaardige scenes, maar na een tijdje weet ze dit goed recht te draaien. Erg sterke acteerprestatie van haar over het algemeen.

Het verhaal boeide me jammergenoeg wat minder. Het hele politieke gedeelte deed me niets en er ontbreekt veel te veel psychologishe diepgang. Het schijnt op een gegeven moment allemaal zo briljant in elkaar te zitten totdat een paar dingen jammergenoeg op een simpele manier worden afgeraffeld. De scenes waarin we zien dat Portman in de cel verblijft en erachter komt dat V de man achter ''alles'' is was redelijk sterk en ook als we erachter komen dat V dit alles doet om wraak te nemen uit naam van de zijn celmaat aan de andere kant van de muur was toch redelijke verrassend en leuk opgezet. Het verhaal bewijst dus toch dankzij een paar scenes redelijk intelligent in elkaar te zitten.

Geen bijzondere film, maar leuk vermaak voor een doordeweekse avond als deze. Dikke voldoende dankzij goede acteerprestaties van vooral Weaving en Portman en een paar leuke scenes!

Wat een verschrikkelijk stompzinnige film was dit zeg. Zelden zie je ze zo dom en flauw voorbij komen. Het meest erge is dat ik echt nog een paar keer aardig heb gelachen ook. Toch overheerst er wel een gevoel dat ik echt naar een stuk schaamteloos prul heb zitten kijken hoor. Simpel geschreven meuk en Helms is verschrikkelijk irritant. Een film vol met dieptepunten, 'Kiss From a Rose' is daar 1 van.

Dikke meevaller. Vond dit erg vermakelijk. De aanwezigheid van de (vele) bekende sterren pakt goed uit en de meeste acteurs/actrices zijn prima op hun plaats.

Ashton Kutcher is bijv. zo'n acteur die ik prima vond spelen - mag hem eigenlijk altijd wel graag zien in films. Leuke acteur. Voor de rest is het wat voorspelbaar, clichématig en niet bijzonder allemaal, maar het kijkt wel lekker weg.

Oké, de film kent ook echt van die momenten waarop ik dacht van; en het is ook wel eens totaal ongrappig, maar vaak wist een scéne daarop het wel weer goed te maken.

Geweldige rol voor Mads Mikkelsen in deze, voor de rest niet altijd even bijzondere film, mijns inziens. Valhalla Rising kent een aantal sterke punten, zoals de duistere sfeer, de scénes op de boot, de (brute) gevechten van Mikkelsen en ook op audiovisueel vlak zit de film meer dan prima in elkaar, maar het deed me bijzonder weinig - vooral naar het einde toe kon het me niet zoveel meer boeien allemaal. De 1e helft (t/m de scénes op de boot) vond ik het beste. De hoofdstukindeling had niet gehoeven.

Veel wist ik niet van 'Operation Valkyrie', al was het einde wel al duidelijk uiteraard, want Adolfje gaat niet dood. Toch maar even tussen spoilers, voor de zekerheid Opzich heeft de film me aardig kunnen boeien, maar écht spannend werd het nooit. Toch bevat de film net genoeg baggage om de aandacht nog goed op het scherm te kunnen houden, vooral visueel is het bijv. prima in orde allemaal, al was de explosie wel erg karig gefilmd.

Opzich is het personage Claus von Stauffenberg wel interessant - en wordt hier prima gespeeld door Tom Cruise, maar het is allemaal wel erg dunnetjes hoor. Ik had graag wat meer willen weten waarom hij Adolf zo graag dood wou hebben. Daar had best wat dieper op ingegaan mogen worden, want nu is het eigenlijk allemaal behoorlijk simpel. Daarnaast vind ik het erg vreemd dat Hitler de bomaanslag heeft kunnen overleven. Die tas stond vlak naast 'm, dan ben je toch morsdood lijkt me. Ik geloof dat een tafelpoot zijn leven gered heeft, nou wat een rotbom zeg. Dan zal het 'm wel daaraan gelegen hebben, want nu zou niemand zo'n aanslag meer overleven natuurlijk. Ondanks dat de afloop al bekend is, blijft het prima onderhoudend allemaal. Dat er Engels gesproken wordt vind ik geen probleem, al is het natuurlijk wel een pluspunt dat er in de ''goede'' taal gesproken wordt, maar oké... in Tarantino's Inglourious Basterds wordt er Duits, Frans en Engels gesproken en dat schijnt bij een aantal (Amerikanen) ook in het verkeerde keelschat geschoten te zijn, omdat ze dan voor de verandering moeite moeten doen om naar de ondertitels te kijken, dus het is toch nooit goed.

Naast Carice van Houten en Halina Reijn als Nederlandse inbreng, dacht ik nog een Nederlander te zien. Misschien heb ik het mis, maar zo'n beetje dikke, oudere man, die ook bij Hitler in de kamer staat en een keer bij een vergadering. Die gast kwam me zo bekend voor, maar ik kan 'm niet vinden. Nou jah, maakt voor de rest ook niet. Ik heb me prima vermaakt met deze film. Niet echt hoogstaand, maar goed genoeg voor een voldoende van mijn kant.

Tot op zekere hoogte best vermakelijk deze 'Les Valseuses', maar ik had er na verscheidene krachttermen toch wat meer van verwacht. Qua sfeer en tijdsbeeld niks op deze prent aan te merken, maar als je dan al een film wil maken over twee losgeslagen vrije geesten, doe dat dan goed. De remmen hadden wat mij betreft wel wat meer losgelaten kunnen worden. Dit was het typische net niet-werk. Jammer.

Moet eerlijk zeggen dat ik best wel uitkeek naar deze film - Bijbelverhalen an sich vind ik meestal wel interessant en na de commentaren hier had ik echt verwacht een zeer sterke (Jezus) film te gaan zien.

Echter bleek deze film een grote deceptie. Het begint nog goed, de film ziet er goed uit op visueel vlak en ik ben klaar om me te laten meeslepen. Helaas gebeurt dat geen enkel moment. Misschien ligt het aan de stijl, misschien kan ik de film na een 2e keer daarom bijvoorbeeld wél waarderen. Maar voor nu vond ik het echt veel te saai, afstandelijk en oninteressant. Preek hier, spreuk daar, maar totaal geen impact.

Ik zie dit verhaal gewoon anders voor me qua sfeer, acteerprestaties, gebeurtenissen, emotionele lading.. eigenlijk wil ik gewoon een heel ander totaalplaatje zien. Misschien bij een andere Jezus-film. Hopelijk.

Wat een ongeloofwaardig zootje dit, maar tegelijkertijd toegegeven dat ik me behoorlijk heb vermaakt. De film mag wat mij betreft een razzie ontvangen voor het beroerde script, want dat leek natuurlijk nergens na. Het tempo is dan wel weer heerlijk en de actie is van een hoog niveau. Daarnaast doet de cast het goed en was het camerawerk prima.

Hoe alles samenkomt nadat we voor de zoveelste keer terug in de tijd zijn gegaan is erg zwak. De tijden die alle personages nodig hebben en die ze afleggen maken het duidelijk onmogelijk dat ze op hetzelfde moment samenkomen op het eind. Maarjah, sowieso het hele idee is niet zo strak, want de manier waarop de (nep)president te kijk word gezet en vervolgens afgemaakt word is niet zo sterk. Een leuk apparaatje - dat geweer - en weinig beveiliging maken het weer niet erg geloofwaardig. Toch heb ik me dankzij het behoorlijke tempo wel vermaakt en word de film nooit echt vervelend. Voor velen een topfilm lees ik hier, maar teveel zwakheden doen de film voor mij de das om en de kracht ligt duidelijk bij de prima actie en de vaart waarin we meegenomen worden.

2,5*

Na het zien van Rear Window en North by Northwest was dan eindelijk ook deze film van Hichcock aan de beurt. Weer een geweldige film, maar minder dan de eerste twee die ik van deze geweldige regisseur heb gezien.

Je word al snel meegezogen in dit beklemmende avontuur van Scottie Ferguson die ene Madeleine moet achtervolgen. Prachtig gedaan, maar op sommige momenten word het nogal wat ongeloofwaardig. Dat geeft voor de rest niet van de meester van Suspense weet weer een geweldige sfeer toe te passen in de film. Naast dit is de cinematografie en het camerawerk weer geweldig, maar dat was ik inmiddels van Hitchcock gewend. James Steward en Kim Novak doen het uitstekend. De film is bij vlagen superspannend en kijkt gewoon heerlijk weg. Vertigo is zeker weer een prachtige en dik geslaagde film voor mij!

* * * *

Heerlijk filmpje vol onzin. Heb me goed vermaakt met deze film waarin we de één na de andere bizarre situatie voorgeschoteld krijgen. Natuurlijk is de film geen moment serieus te nemen en dat is dan ook juist zo leuk aan deze film. Christian Slater is geweldig en ook de andere ''vrienden'' doen het prima, alleen vond ik Daniel Stern op een gegeven moment irritant worden. De film bevat een aantal hilarische momenten. Het feestje in het hotel, het moment wanneer de hoer gedood wordt, wanneer ze die zwarte bewaker ook maar afmaken en hoe ze de twee begraven, geweldig. En dan begint het eigenlijk pas. Wat ik ook een hilarisch moment vond, was het moment dat Daniel Stern geramd - en uiteindelijk gedood - wordt door de auto. Ach jah, veel bizarre, maar ook veel geweldige momenten. Jammergenoeg vond ik sommige momenten wat saai en boeide me het wat minder, maar over het algemeen heb ik mee lekker vermaakt met deze film. Voldoende dus.

Een lekker, luchtig, sfeervol, maar simpel tussendoortje dit. Niet veel bijzonders, nergens écht diepgaand, maar gewoon een vermakelijk filmpje die waarschijnlijk niet écht lang bij zal blijven. Javier Bardem en Rebecca Hall stelen de show in deze film. Scarlett Johansson is zo vreselijk mooi niet wat mij betreft en haar acteerkunsten kunnen bij lange na niet tippen aan die van de ''andere'' drie, want Penélope Cruz komt ook nog even langs in een weinig toevoegende, soms irritante rol, maar waar wel te zien is dat ze gewoon goed is.

De film kent genoeg mooie locaties - in uiteraard het mooie Barcelona - die ervoor zorgen dat de film leuk blijft om naar te kijken, Daarnaast vermaken de vele dialogen en is het spel wat Bardem's personage lijkt te spelen, met de meiden gewoon erg leuk en cool. Cool, want dat is hij gewoon in deze film, alleen die eerste woorden van hem al, aan de tafel bij de twee dames, geweldig. ik kan me soms dan wel weer wat ergeren aan dat hyperactieve Spaanse gedoe, maar dat hoort er dan (waarschijnlijk) nou eenmaal bij. Voor de rest niet veel bijzonders en het gaat allemaal wat gemakkelijk, maar vermakelijk is het wel.

Het naïeve, ietwat onnozele gedrag van 'Victoria' werkte me al snel op de zenuwen, maar ik heb daar wat doorheen proberen te prikken / drinken. Buiten dat om is dit wat mij betreft een geslaagde nacht in Berlijn gebleken. Knap geschoten, fijn sfeertje - de karakters zelf zijn niet zo bijzonder, maar Sebastian Schipper slaagt er gewoon in een vermakelijke prent te maken. Het uitbundig vieren van de geslaagde overval zorgde weer voor kromme tenen natuurlijk (tja, wat is dat nou voor doms..) en zo zijn er nog wel meer momenten, maar ondanks dat bleef ik van begin tot einde geboeid. Interessante film en aardig geslaagd.

Op visueel vlak bij vlagen bijzonder fraai vormgegeven deze Videodrome; leuke effecten, een paar sterke scénes en Woods zet een uitmuntende prestatie neer.

Helaas blijkt regisseur David Cronenberg (voor mij) niet in staat om deze film zo spannend en vooral boeiend te houden, als dat de 1e helft van de film is. Het begint prima allemaal, het idee is interessant, maar de film wordt helaas niet zo indringend als dat ik had gehoopt. Niet helemaal naar verwachting uitgewerkt, helaas.

Uiteindelijk heb ik me wel prima vermaakt. Zo'n 1e scéne met dat pistool in de buik van Woods is geweldig, maar naar het einde toe ontspoort een beetje. Toch; voldoende.

Ongeveer wat ik er van had verwacht. Een interessante mislukking. Ik ben niet echt een voor- of tegenstander van DV. Sommige filmmakers weten hier uitstekend mee om te gaan, anderen kunnen dit niet. 'Vidocq' is de 1e film volledig op DV gedraaid en dat werkt niet altijd. Pitof zorgt zeker voor wat interessant gedoe om 't scherm, maar indruk maakt 't nergens. Verder vond ik de film nogal een rommelig, niet altijd even interessant geheel. En zo voorspelbaar als wat (de Alchemist + terugkeer van Vidocq). Maar verder redelijk vermaak. Wel een film die ik alleen al door het visuele ascpect niet snel weer zal opzetten.

De winnaar van de Gouden Palm 2013, deze 'La Vie d'Adèle'. Dat belooft toch wel wat zou je zeggen. Ik vond het niet zo bijzonder, op geen enkel vlak eigenlijk. Oké de prestatie van Adèle Exarchopoulos was sterk, maar verder heb ik gewoon zitten kijken naar een redelijk filmpje over het opgroeien van een jong meisje met al haar onzekerheden, twijfel in de liefde en noem het maar op. Niks nieuws.

De 1e helft is nog het sterkst en ik vermaakte me nog prima.. echter brand het kaarsje naar het einde toe langzaam op. De relatie - en de verschillende milieus deden me ook maar weinig. De film kent best een aantal mooie scenes en sterke onderlinge spanningen, maar qua totaalplaatje mankeert hier net wat teveel aan. De spaghetti en de seksscènes zagen er wel goed uit overigens. Kreeg er honger van.

Vage shit. Een film met bijzonder weinig dialoog, deze La Vie Nouvelle. Dat zorgde er aan de ene kant voor dat de film me soms erg mee wist te slepen - helaas werd het aan de andere kant soms wel érg saai en oninteressant daardoor. Maar oké, de film kent genoeg intrigerende scénes.

Sowieso begint de film zeer sterk; die camera die dicht op de huid (het hoofd) van de verschillende mensen zat - ik zat steeds op een schrikmoment te wachten, al kwam die niet. Daarnaast is de zwart-wit scéne geweldig, de haarknip-scéne sterk, het pak slaag pijnlijk en het einde ook weer bijzonder naargeestig (zoals zo'n beetje de hele film), maar geslaagd. Er gebeurt toch genoeg boeiends.

Toch kom ik (na een 1e kijkbeurt) niet verder dan een degelijke voldoende. Vooral omdat de film wat teveel saaie momenten kent, al kwam dat misschien ook omdat ik nogal moe was. De aanval van die honden is ook eng trouwens, damn! Cameravoering + muziek was ook prima. Apart, maar goed.

Erg sterke film, deze 'Le Vieux Fusil'. Sfeervol, goed geacteerd, prima muziek en vol met indrukwekkende scenes. Het moment dat Romy Schneider in de hens wordt gezet zal ik niet snel vergeten. Die scene kwam hard binnen hoor. Sowieso schuwt deze prent het geweld of enige (redelijk) schokkende scenes niet. Verder is dit gewoon een heel goed wraakverhaal vol met spanning en sensatie. Puntje van kritiek is toch wel het lawaai wat Noiret maakt in het begin (ze horen je hoor), al valt dat ook wel een beetje goed te praten.. en het feit dat de Duitsers wel erg snel denken dat ze verslagen zijn. Hm, oké.. kleine puntjes. Verder heb ik gewoon genoten van deze film. Hele goede klassieker. Dikke voldoende dus ook.

Erg matige film. Slap vehaal, we hebben alles al tig keer gezien en op Mike Myers na word het nooit echt grappig. Paltrow ziet er erg mooi uit, maar weet niet echt te overtuigen, net als Applegate en Ruffalo. Myers was wat mij betreft dus het grootste pluspunt in deze film, dat oog 'this one'. Dat zijn de schaarse grappige momenten, maar deze film doet de naam romantische komedie in ieder geval geen eer aan.

Best een geweldige film. Robert Forster past prima in de rol van redelijke braverik die niks met geweld te maken wil hebben, totdat z'n zoontje en vrouw kapot worden gemaakt. Keiharde scene ook dat dat jochie kapot wordt geschoten met een shotgun. Een simpele vertelling van een verrot rechtssysteem; doet de politie het niet, dan vegen we de scum zelf wel van straat. De film kent soms een foute ondertoon die perfect werkt in een film die verder geloofwaardig en zonder allemaal moeilijkheden gebracht wordt. Gewoon knallen. Heerlijke stukjes geweld volgen elkaar op, ondersteund door een goede score. En Fred Williamson is de held met z'n kung-fu pose. Heerlijk.

Shyamalan flikt het toch weer...

Tjsah, velen noemen deze man één van de meest overschatte regisseurs die er rondlopen. Daar ben ik het dus niet mee eens, want Night heeft mij nog niks slechts laten zien. Zelfs The Happening vond ik meer dan goed en na het zien van deze film, heb ik al weer zin om die nog eens te gaan zien. Vreemd filmpje dit, dat zeker, maar wat een knap werk van Shyamalan zeg.

Vooral de manier waarop Shyamalan de prachtige beelden weet samen te smelten met de geweldige muziek van James Newton Howard is meesterlijk. De sfeer die heerst is geweldig, pakt je beet en laat je niet meer los. Daarnaast is de film gewoon erg spannend en was ik erg verrast met het eindresultaat wat ik te zien kreeg. Hoe bepaalde dingen in beeld worden gebracht in deze film zijn zo knap, dat je het zelf gewoon voelt. Bijvoorbeeld de scéne dat Brody een mes in Joaquin Phoenix zijn maag steekt, geen woorden voor, ijzersterk. Die stilte, de blik in Phoenix zijn ogen en vooral de manier waarop het gefilmd is, is fantastisch. Trouwens ijzersterke rollen van Brody en vooral Phoenix, maar eigenlijk voor de gehele cast. De twee namen die eruit schieten zijn Bryce Dallas Howard en William Hurt. De rol van Howard werkt gewoon hypnotiserend, zo goed.

Het verhaal zelf vond ik voor het zien van de film erg interessant en ik was dan ook erg benieuwd hoe Night dit aangepakt zou hebben. Een blind meisje en een jongen die psychisch niet helemaal in orde is. Twee sleutelpersonages voor de film, die gewoon perfect passen. Het moment wanneer bekend wordt dat er helemaal geen wezens in de bossen bestaan is misschien ietwat tegenvallend, maar Night weet dit op een meesterlijke manier weer omhoog te krikken. Howard wordt het bos ingestuurd, naar het dorp en ze denkt dat de wezens niet bestaan. Brody komt haar achterna, in zo'n eng pak en ik was direct weer helemaal in shock. Natuurlijk wist ik niet dat het Brody was in het pak, dat wordt daarna wel duidelijk, maar owh wat is dat geweldig uitgewerkt allemaal. Dat gat, waar Howard het wezen (Brody dus) in lokt, geweldig. Zelf is ze blind, dus denkt ze dat ze echt een wezen heeft gedood. Als kijker denk je dan weer dat er toch wezens bestaan op dat moment, tot later dus ook bekend wordt dat het Brody is. Wat het er eigenlijk alleen maar briljanter op maakt. Sjah, bepaalde scénes zijn toch magisch goed en mijn mond klapte dan ook een paar keer open van verbazing. Jammergenoeg kent de film ook mindere momenten. Zo nu en dan een beetje traag, een paar dialogen die niet helemaal jofel overkwamen en een paar scénes die dan weer tegenvielen. Over de ontknoping heb ik ook gemengde gevoelens, maar deze film wil ik sowieso nog een keer zien. Shyamalan weet in ieder geval een constant bedreigend sfeertje te creëren en de eerste keer dat zo'n wezen Ivy bijna te pakken krijgt, waarna Phoenix haar redt, is ook een scéne die ik graag wil noemen. Wederom fantastisch in beeld gebracht en erg spannend.

Al met al een erg goede film die me hopelijk een tweede kijkbeurt nog beter gaat bevallen, al ben ik bang van niet, maar wie weet. Tjah, Shyamalan neemt een boompje en een camera en weet alleen zo al iets magisch in beeld te brengen. Het dorp is een fantastische setting, de fotografie is subliem, de score ook erg goed, de sfeer is heerlijk dreigend en Night laat je gedurende film met vragen zitten. Een paar mindere scénes afgewisseld met pure magie. Dikke voldoende voor deze film die mij nog wel even bezig houdt denk ik...

Sfeer, je moet het voelen, denk ik.

Dat bewijst deze Vinyan dan toch wel. Ondanks dat het verhaal voor velen een stuikelblok(je) is, omdat deze gewoon weinig voorstelt, vond ik het een erg belangrijk punt in de film. Het ligt er natuurlijk aan wat voor simpel verhaaltje je voorgeschoteld krijgt, maar het verliezen van je kind is gewoon vreselijk. Eén van de ergste dingen die je als ouder zijnde kan overkomen. Ja, simpel dus, maar wel een erg sterk fundament voor de rest van de film.

Die ook sterk was, vooral dankzij de sfeer die Du Welz weet te creëren. Het begint al bij de locaties. Een (soortgelijke) zoektocht naar je kind beginnen in de VS is andere koek dan het inmens enge Thailand; daar sta je écht alleen. Voor de sfeer is dit een belangrijk fundament, wat eigenlijk constant zorgt voor een onderhuidse spanning. Du Welz haalt naast dit nog meer mooie dingen uit zijn cinematografische trukendoos. Visueel is de film bij vlagen imponerend. Prachtige cameravoering en een paar geweldige shots, waar vooral de 'introshot' op het einde, wanneer Janet en Paul in contact komen met de andere beschaving erg mooi gedaan is.

De (bijna) constante regen en onweer is wat de sfeer betreft hétgene wat dit punt afmaakt. Ja, deze zoektocht was eng. Njah, als je mee kan leven met de hoofdpersonages in ieder geval. Die chaotische sfeer in de stad, die vieze steegjes, niemand is te vertrouwen, we gaan met een vreemde op de boot, de constante aanwezigheid van twijfel (vooral bij Paul), weg van de beschaving, ik ken niemand hier, wat gaat er met ons gebeuren? En vooral wanneer steeds meer duidelijk wordt dat Janet door begint te draaien (en ze zelfs al het geld aan die enge lui geeft, zonder dat Paul dit weet) zijn dit allemaal punten die je hart sneller doen kloppen. Maar waar gaat de film eigenlijk naartoe?

Daar was ik toch erg benieuwd naar. Vinden Paul en Janet hun zoontje? Was het hem eigenlijk wel op die film? We hebben geen eten, m'n vrouw draait door, aaaah! Ik bedoel, what the fuck!? De situatie van Paul is gewoon vreselijk beangstigend. Naar het einde toe werd het mij wel duidelijk dat ze hun zoontje nooit zouden vinden. Daarvoor waren beide hoofdpersonen, vooral Janet uiteraard, al veels te ver weg van de realiteit. Eigenlijk werkt de film voor mijn gevoel naar een surrealistische climax toe, terwijl het gewoon écht is. De laatste woorden zijn voor Janet, waarnaa Paul vermood wordt, machteloos. De climax is bereikt, waarna ik de laatste scéne echt apart vond. Béart die daar met die kleine husbandkillers staat. Totaal doorgedraaid, het verloop van haar leven mogen we zelf invullen. Eén ding is zeker; een paar van die kleine koters hadden de tijd van hun leven. Lekker aan haar tieten zitten, je zag een paar er gewoon naar grijpen.

De muziek vond ik niet het allersterkste punt, paste niet echt in de sfeer wat mij betreft. Daarnaast zakt de film een paar keer (een beetje) in. Maar dit werd eigenlijk elke keer weer snel opgepakt met een bijzondere scéne of een mooi shot. Daarnaast vond ik het acteerwerk erg goed. Ik snap niet dat mensen daarover vallen in deze film. De één is doorgedraaid, de ander moet er maar mee omgaan. Erg sterk gedaan door zowel Sewell als Béart. Ik wist niet echt wat ik moet verwachten van deze film, weet wel dat ie me niet is tegengevallen. Ik hou het eerst op 3,5, maar neig naar 4 sterren.

Constant een wat traag tempo, maar toch ook constant boeiend. Knap gedaan van Coppola. Echt een heerlijke film met een prachtig sfeertje ondersteund door goede muziek. De zusjes spelen allemaal erg goed met als uitschieter de jongste van het stel. Jammer dat zij als eerste - door de zelfmoord - weg was uit de film, want ik vond haar prima acteren. James Woods doet het prima en Kathleen Turner is om bang van te worden. Josh Hartnett is doet het ook aardig en ziet er grappig uit in de film. Er word eigenlijk nooit echt naar een hoogtepunt toegewerkt, maar dat is geen probleem. De film kijkt lekker weg en is uiterst vermakelijk. Dikke voldoende voor deze prent.

Luis Buñuel heeft mij nog nooit teleurgesteld, maar z'n films weten tot nu toe ook nog niet écht indruk te maken. Vond deze 'Viridiana' goed, vooral naar het einde toe met het laatste avondmaal, waar de zogenaamde gasten even helemaal los gaan. Qua achterliggende gedachte wil ik niet te diep gaan. Buñuel schetst duidelijk een soort van ''aanklacht'' tegen het geloof / het vertrouwen in de mens. Viridiana kan nog zo goed zijn voor de medemens, je krijgt er aan het einde van de rit niks voor terug. Sterker nog, je krijgt alleen maar ellende - zij wordt gewoon (bijna) verkracht door de mensen waar zij zo goed voor wilde zijn. Duidelijke bedoening dus. Best goed, maar ook weer nergens echt imponerend. Makkelijke voldoende.

Shyamalan is terug! Jammer dat de man tussendoor 'The Last Airbender' en 'After Earth' heeft gemaakt. 2 films die totaal niet in zijn lijstje passen wat mij betreft. Verder is Shyamalan gewoon een regisseur die ik zeer kan waarderen. Vooral om bijv. 'The Village'. Met deze 'The Visit' is de man weer wat terug op het nest waar die hoort. Kleine film, vermakelijk, eng, spannend en vol met leuke, licht absurde humor. Van begin tot eind genoten. Zo'n scene dat oma voor de zogenaamd ''verborgen'' camera springt om ons even te laten schrikken is geniaal. De manier van filmen draagt echt bij aan het geheel. Uitstekend vermaak dit.

Tja, stuk of 10 Bergmans verder. Fantastisch regisseur natuurlijk. Heeft een aantal meesterwerken gemaakt en bepaalde films krijg ik niet uit m'n hoofd. Zo goed. Dit is de 3e Bergman die ik niet zo goed vind. Ik had niet zoveel met de personages en hoewel ik de thema's wel intrigerend vind, kon deze prent maar niet tot me doordringen, ondanks een paar zeer sterke scénes. Vond 't best een redelijk zware zit.

Vorige week voor het eerst gezien (een beetje laat ja ). Kon er makkelijk doorheen komen, maar waar deze film haar status vandaan haalt is mij een groot raadsel.

Vond het echt nergens bijzonder. Het eerste deel van de film duurt gewoon (onnodig) lang. Veel te lang. Dat jochie is leuk en heeft iets aandoenlijks, maar - zoals ook eerder gezegd - is het nogal makkelijk punten pakken met zo'n kind in dit verhaal en deze setting. De film kent best een paar grappige momenten, maar Benigni is ook geregeld érg niet leuk. Het verhaal is ook nogal ongeloofwaardig en werkte voor mij niet echt.

Toch kent deze La Vita É Bella best wat mooie momenten en de tolk-scéne vond ik bijvoorbeeld best grappig. Echt meegesleept en ontroerd werd ik echter nergens.

Tsukamoto wordt beter. 'Vital' is me goed bevallen. Best een mooie film, die op audiovisueel vlak regelmatig weet uit te blinken. Vooral aan de muziek is veel te danken. Zeer goede score, die ervoor zorgt dat je echt de film in wordt ingetrokken. Bepaalde scenes, zoals de rots in huis, het moment dat Asano naar de hemel kijkt, of het daadwerkelijke einde zijn heel mooi. Tussendoor sleept de film soms wel wat, niet altijd wist Tsukamoto me mee te krijgen in dit best wel macabere verhaal, maar ik ben tevreden.

Leuke Godard weer, deze Vivre Sa Vie. Altijd weer een verrassing waar Godard mee op de proppen komt. Denk dat al zijn films na herziening beter zullen worden. Het is vooral de stijl, die Godard bij z'n meeste films hanteert, wat nog even wat tijd nodig heeft bij mij. Apart, maar zeker leuk.

Anna Karina is (weer) schitterend, leuke vrouw. Leukste scéne is het moment dat ze rond die biljarttafel staat te dansen. Geinig. Voor de rest is het verhaal niet zo bijzonder, maar weet Godard de film toch een bijzonder tintje mee te geven door de leuke vertelvorm. Heb me vermaakt; voldoende.

Niet zo indrukwekkend als verwacht, maar bij vlagen een sterke film, met een ijskoude sfeer. Visueel érg mooi - veel prachtige shots, zowel van de uitgerekte / besneeuwde landschappen, als de personages. Vooral het shot wanneer de twee boven op dat zoldertje bij die vrouw thuis verstopt zitten vond ik leuk geschoten. Spannende scéne ook. De muziek viel me naar het einde toe steeds meer op, vooral bij de (sterke) eindscéne. Helaas deden de personages me niet zoveel. Maar... makkelijke voldoende.

Simpel, maar sterk...

Uitstekend debuut van regisseur Andrei Zvyagintsev, die met weinig middelen een film weet te maken die op veel vlakken boven het gemiddelde uitsteekt. Visueel regelmatig imponerend en de krachtige, maar minimalistische score ondersteund alles op een mooie manier.

De openingsscénes zijn sterk. De eerste scéne wanneer de twee broers met nog een aantal jongens op die hoge toren staan en ze het water in springen, maar ook zeker de scéne daarna. We zien ze beide keihard over straat rennen, terwijl we op dat moment zelf mogen genieten van sublieme montage, en mooie muziek als inleiding van de film. Bij thuiskomst krijgen ze te weten dat hun vader - na twaalf jaar - weer thuis is. Moeder zelf verteld niks en ook vader houdt zich stiekem stil tegen zijn twee zoons. Wat mij betreft is het aardig duidelijk dat de vader twaalf vreselijke jaren achter zich heeft, want anders had-ie wel meer verteld. Kreeg daarom ook direct het gevangenis gevoel, wat zowel vader en moeder verzwijgen, omdat de twee jongens het niet mogen weten. Ze besluiten te gaan vissen met z'n drieën, waar alles anders loopt dan dat de twee jongens hadden verwacht.

Echt hoogdravend vond ik het, op de prachtige beelden, kleuren en het cameragebruik na niet echt. Alle drie hoofdpersonages waren regelmatig irritant en ik kon me niet echt inleven in hun. Het hele verhaal kabbelt ook maar wat simpel aan, waar steeds weer duidelijk wordt dat vader niet weet hoe hij om moet gaan met zijn zoons. Wil hij ze duidelijke lessen bijbrengen, zodat ze niet zo worden als hem? Een strenge opvoeding? Tsjah, lijkt me allemaal wat te veel van het goede als je net twaalf jaar weg bent geweest, nergens over wil praten en de kinderen - en ons als kijker - met vele vragen laat zitten. Duidelijk is wel dat de vader het moeilijk heeft. Omdat-ie iets heeft meegemaakt in de afgelopen tijd denk ik dan maar? Maarjah, wat dan? Kom ik toch snel weer bij de gevangenis uit. Het verhaal zelf stelde niet veel voor, maar wel worden we constant getrakteerd op prachtige beelden, door en door.

Op het eiland, krijgen we met een ander mysterie te maken. Vader gaat alleen weg, het bos in en graaft een doosje op. Wat zit daar nou weer in? Eén of andere schat, die hij heeft gestolen en daarvoor in de gevangenis heeft gezeten hoorde ik al eens? Sluit mooi bij elkaar aan, maar zeker is het niet. Zeker is wel dat de jongste zoon zijn vader niet mag, maar ook geen kans geeft. Misschien wel begrijpelijk, want wie wil er nou zo behandeld worden op die leeftijd, terwijl er duidelijk geen reden voor was waarom de vader nou zo tegen zijn zoons deed. Zeg dan wat je wil vent! Dit brengt toch wel een paar mindere situaties met zich mee, waar ik me soms een beetje aan irriteerde. Maar, hier staat ook één van de sterkste scénes tegenover. Wanneer de jongste die toren opklimt, zijn vader hem volgt en vervolgens naar beneden valt. Prachtig in beeld gebracht en erg indrukwekkend om te zien. Daar werd ik wel even stil van, erg mooi gedaan die scéne. Misschien kwam de dreun van de scéne erna - waneer de vader met het bootje zinkt - nog wel harder aan. Deze scénes zijn dan ook dragende krachten voor de film, want het verhaal zelf weet me nog steeds niet te overtuigen, beetje simpel allemaal.

Simpel, maar toch mooi. Dat weer wel. Blauw-grijze kleuren, de camera die op een fantastische manier rustig de ronde doet en voor tig mooie shots zorgt, terwijl de subtiele score het allemaal nog wat versterkt. Daar ligt de kracht, want veel vragen zijn er bij mij - kwa verhaal - niet echt meer over. Ik neem een doosje, een vader die na twaalf jaar terugkeert en laat de kijker maar lekker raden. Tsjah... Toch erg blij dat ik deze film heb gezien en ook zeker aan mijn collectie toe wil voegen, al zal dat niet al te makkelijk zijn. Dikke voldoende voor nu, maar wie weet kan ik de vragen voor mezelf nog eens beter beantwoorden bij een evt. herziening.