Opinions

James Bond is en blijft een cool figuur. Ook Daniel Craig weet zich prima te redden als zijn personage 007. Dit bewees hij bij zijn ''debuut'' in Casino Royale en dat doet de beste man in deze nieuwe Quantum of Solace weer. De totaal nieuwe insteek die we in Casino Royale te zien kregen gaat hier lekker door. Waar het in Casino Royale goed beviel, werd het in deze film al wat minder.

De openingsscéne is in ieder geval geweldig. Jammer dat de Aston Martin van James wel direct aan flarden was, want daar had ik eigenlijk toch nog wel wat meer van willen zien. Leuke snufjes is toch een reden om deze films te kijken en de Aston is de mooiste, maar dat mocht jammergenoeg voor de rest niet baten. Deze - eerste - scéne is erg goed gefilmd en aardig spannend, erg goed gedaan dus. Nou wil ik niet meteen zeggen dat we dan al het goeds gehad hebben, maar vanaf hier gaat het in ieder geval niet bergopwaarts. De ondervraging van Mr. White vond ik maar matig eigenlijk. De daaropvolgende actiescéne is erg leuk, maar ik blijf me toch storen aan het camerawerk, wat we bijvoorbeeld van de laatse Bourne film kennen. Veels te rommelig en veel actiescénes komen simpelweg niet goed tot hun recht. Het zou alles veel realistischer moeten maken, maar dat mis ik dan waarschijnlijk. Neemt zeker niet weg dat een paar scénes wel erg goed in de smaak vielen. Vooral het moment dat James Bond, samen met die andere gast naar beneden valt.

Het verhaal zelf vond ik maar flinterdun. Het kon me niet zoveel boeien, springt van de hak op de tak en is veels te rommelig. Een echte climax blijft jammergenoeg ook uit. Olga Kurylenko is een mooie meid, erg mooi zelfs, maar haar prestatie was nou niet echt bijzonder. Leuk gedaan, maar Eva Green - die ik de dag ervoor zag in CR - paste veel beter in het totaalplaatje en is wat mij betreft de beste Bondgirl tot nu toe. Bij Olga miste ik toch wat eigenlijk, al ligt dat niet aan haar zelf, maar eerder aan het slechte script. De badguy vond ik ook maar zo zo eigenlijk. Geen excentriek figuur, zoals we vaak te zien krijgen, maar eigenlijk gewoon een mietje die er voor zorgt dat een confrontatie tussen Bond en hem niet eens aan de orde kan komen, omdat ie' daar gewoon te slap voor is. Maar oké, tussendoor mogen we zeker wel genieten van een paar erg leuke, vermakelijke scénes. De scéne van Craig en Kurylenko in het vliegtuig was bijvoorbeeld erg leuk en zag er goed uit. Aan actie en spektakel kom je zeker niet te kort, maar deze film mist net wat te veel om echt overtuigend positief te zijn over de nieuwe Bond.

Vermakelijk is deze Quantum of Solace zeker. Zo nu en dan zelfs nog een grappig moment en over het algemeen genoeg baggage om een voldoende te verdienen. De film bevat zelfs nog een overduidelijke, gejatte scéne uit Goldfinger, alleen heeft het nu niks met goud te maken. Volgens mij kan regisseur Forster beter met vliegers overweg dan dat ie' een Bond film kan maken. Het echte Bond gevoel is er in ieder geval bijna af en alles lijkt wat meer op een moderne, maar standaard actiefilm.

Verder met het oeuvre van François Truffaut. Prachtige film deze 'Les Quatre Cents Coups'. Een mooi fundament wordt natuurlijk al gelegd met de prachtige beelden van Parijs in de jaren 50. Zelden zo'n mooie rol gezien als die van Antoine. Die blik van hem alleen al in bepaalde scenes. Qua drama wordt het nergens onnodig dik aangezet en daarom raakt Truffaut eigenlijk ook alle juiste snaren gedurende de hele film. De film kent een mooie mix tussen drama en humor - heb een paar keer goed kunnen lachen ook om bepaalde opmerkingen of kwajongensstreken. Het leven van Antoine loopt zo, terwijl hij hier zelf geen controle over kon hebben - hij mist duidelijk de aandacht die een ouder een kind wel moet geven. Het einde is werkelijk schitterend. Eén van de mooiste eindshots die ik in tijden heb gezien. Prachtige film.

Vroeger als klein jochie vond ik 'Queen' fantastisch. Misschien is mijn interesse voor muziek wel door deze groep aangewakkert. En als ik deze documentaire zie, blijf ik erbij dat dit vroeger, maar nog steeds, een fantastische groep was. Ik ben een groot muziekliefhebber - de laatste jaren is mijn smaak wel behoorlijk geevalueerd, maar dit blijft toch erg leuk. Opvallend is wel dat ik de bekendste platen echt het minst vindt.

Geef mij maar een 'I'm Going Slightly Mad' i.p.v. een 'We Will Rock You'. Van laatsgenoemde plaat krijg ik echt kromme tenen. Vreselijk. Gelukkig heeft deze groep veel prachtige platen gemaakt die na jaren in de vergetelheid te zijn geraakt, me nu direct weer kunnen bekoren. Heb me goed vermaakt met deze documentaire, naar het einde toe wordt het erg mooi. Prachtge concertbeelden, afgewisseld met de mooie verhalen van Roger Taylor en Brian May. Bij vlagen erg indrukwekkend. Helaas mis ik wel een paar prachtige platen die goed in deze prent hadden gepast. Dan zet ik die zelf maar even op denk ik.

Jaren terug al eens gezien, maar te lang geleden om het allemaal nog goed te kunnen herrinneren. Vandaag dus weer de kans gehad om te zien en het lijkt wel dat Bill Murray alleen maar in leuke films kan spelen. De man is toch een geweldenaar zeg. Klasse acteur en vooral dit soort rollen zijn voor hem weggelegd. Erg vermakelijke film met veel leuke momenten. Soms een beetje te ongeloofwaardig, maar dat mag de pret niet drukken. Zeker een voldoende voor deze heerlijke wegkijker!

* * *