Opinions

Wat een geweldig leuke sequel. Boyle flikt het. Heb genoten van z'n hyperkleurrijke foefjes, (wederom) de personages, tot de muziek (Silk). Fijn verhaaltje rond de jongens, veel humor en rake meppen op historisch en emotioneel vlak. Een waardig vervolg wat mij betreft. Heb genoten. Een film om nog eens te zien.

Erg foute film, maar wel vermakelijk. Leuk om te zien hoe Ben steeds in moeilijkere situaties terecht komt, al is het natuurlijk veels te overdreven en ongeloofwaardig. Acteerprestaties zijn aardig, al zitten er een paar rotte appels tussen (die zoon van Ben bijvoorbeeld). Heerlijk slecht ook om te zien dat Ben's auto geen krasje heeft na de aanrijding met het hert Maar... de film kijkt gewoon lekker weg, kent de nodige grappige momenten en sluit af met een voorspelbaar einde. Niet veel soeps, maar wel leuk voor een keer.

Damn, geen Eddie Money? Maakt niet uit, al is 'Take Me Home Tonight' een geweldige plaat natuurlijk. Heerlijke film ook, helemaal mijn ding; de 80's! Heb me bijzonder goed vermaakt met deze film. Lekker tempo, geweldige soundtrack (!) en een prachtig sfeertje.

Die huis-feesten zijn ook nog eens briljant natuurlijk. Al swingend gaan we met Matt en Barry de film door. Vermakelijke avonturen, vooral Barry met z'n gestolen auto, de coke, de vrouw en toeschouwer... eigenlijk alles. In de 2e helft van de film kent deze helaas een paar momentjes waar ik het liever wat anders had gezien allemaal, maar ik heb het niet voor het zeggen gehad.

Voor de rest is die Teresa Palmer echt heerlijk in deze film. Die 80's look maakt het nog wat beter. Jep, heerlijk om op z'n tijd weer eens terug in de tijd te gaan met zo'n filmpje. Dikke voldoende.

Aardig filmpje. Zeker cliché en voorspelbaar, maar dat kan je verwachten van zo'n film. Banderas speelt erg goed in een rol die precies bij hem past. Daarnaast vond ik z'n klas ook verrassend goed acteren allemaal. Het dansen erg leuk, al laat de montage soms te wensen over en zien we dat het gros er gewoon niet zoveel van bakt. Voor de rest een standaard, maar vermakelijk verhaaltje.

Hmm, nadat ik het eerste kwartier erop had zitten, dacht ik dat de negatieve kritieken hier wel eens gelijk konden gaan krijgen van mij. Maar... gelukkig was dat dus even niet zo. Het eerste kwartier is wel ronduit slecht. Zelfs een paar keer zo erg, dat ik mijn ogen dichtkneep en dacht; owh, dit kan echt niet. Bijvoorbeeld de scéne op het feestje van de dochter van Neeson, wanneer ze dat paard krijgt, vreselijk. Ook daarna, dat hele gedoe met die vakantie en Neeson samen met Janssen, behoorlijk ondermaats. Ik hoop dat regisseur Morel het mooi bij actie of thrillers gaat houden, want de rest belooft niet veel goeds. Gelukkig zit deze film vol met heerlijke actie en geweldige spanning, dus moet ik eerlijk zeggen dat ik me vreselijk vermaakt heb, op het eerste kwartier na dan...

Liam Neeson is gewoon stoer in deze film. Ik had nooit gedacht, om dat nog eens te kunnen zeggen, maar hij zit gewoon prima in zijn rol. Waarschijnlijk had er makkelijk een ander gecast kunnen worden voor deze rol, die het ook zo goed had gedaan, maartoch... ik ben - meer dan - tevreden. Bij Famke Janssen heb ik altijd het probleem dat ik erg op haar uitspraak let. Een bijzondere rol heeft ze voor de rest niet en ik vond ook niet dat ze nou echt overtuigde. Maar oké, dat is het belangrijkste ook niet, al laat ze op het eind wel wat steekjes vallen. Ik weet niet precies hoe het gaat in de 'donkere' wereld van de vrouwenhandel, dus ga ik ook niet in op specifieke details, want dat is bij een film als deze gewoon dikke onzin als je daar op gaat letten. De uitwerking in deze film is groots wat mij betreft. Het begint uiteraard met de dochter die op vakantie gaat, met haar beste vriendin. Wel jammer dat haar beste vriendin voor haar achterhoud dat ze alleen zullen zijn in Parijs, beetje krom eigenlijk. Kom, ik neem mijn beste vriendin mee op vakantie, maar vertel de belangrijkste dingen niet, want wie weet komt haar vader erachter, leuk De scéne hiernaa is meer dan meesterlijk, beklemmend en vreselijk spannend. Misschien een beetje afgekeken van Rear Window, maar het werkt allemaal wel prima. De dochter, hangt aan de telefoon met vader Neeson die 'live' meemaakt dat er indringers in het huis zijn die de meisjes willen ontvoeren. Geweldig spannend en de scéne onder het bed is ook meesterlijk. Wat daarna volgt is memorabel. Ik kan er niks aan doen, maar voor dit soort 'stoerigheid' heb ik toch een zwak:

- I don't know who you are. I don't know what you want. If you are looking for ransom, I can tell you I don't have money. But what I do have are a very particular set of skills; skills I have acquired over a very long career. Skills that make me a nightmare for people like you. If you let my daughter go now, that'll be the end of it. I will not look for you, I will not pursue you. But if you don't, I will look for you, I will find you, and I will kill you.

- ... Good luck.

Fantastisch. Vanaf dat moment krijgen we dus te maken met de 'stoere' Neeson, en dat beviel me wel. Natuurlijk is het allemaal vreselijk toevallig dat net de dochter van een agent van de geheime dienst gejat wordt, maar dat kon me eigenlijk niet zoveel schelen. En dit is wel eens anders bij films, maar Morel weet veel dingen precies op de goede plek te plaatsen, zodat veel ongeloofwaardigheiden en toevalligheden niet zo erg meer waren. Het moment wanneer Neeson in Frankrijk is en achter die jongen aanzit op het vliegveld is geweldig en vond ik ook lekker spannend. Vooral mooi, wanneer hij die grote zwarte even lekker in elkaar beukt en die jonge jongen achtervolgt, die vervolgens heerlijk geramd word door een vrachtauto. De eerste stempel is gedrukt en vanaf dat moment komt Neeson in een wereld die hem steeds verder laat wegzinken van de realiteit. Hij wil zijn dochter en iedereen die hem in de weg staat zal boeten. Morel weet ons vervolgens de verwennen met een visueel, geweldig spektakel. Lekker grimmig soms, maar vooral spannend en erg stoer. Ongeloofwaardig; zeker, voorspelbaar; ook dat, maar het werkt gewoon prima allemaal. En dat terwijl de film zichzelf ook aardig serieus neemt. Bij veel films valt het doek dan, maar bij deze niet.

Een paar schooneidsfoutjes vallen dan wel een beetje duidelijk op. Bijvoorbeeld een Neeson die constant Amerikaans blijft spreken, wat er ook gebeurd, hehe De beklemmende sfeer die de film heeft blijft verassend sterk volhouden. Neeson komt steeds dichter bij zijn dochter in een steeds donker wordende wereld. Opzich is het gewoon allemaal erg simpel. Neeson ramt iedereen in elkaar, om zo zijn dochter te vinden. Dat is het eigenlijk, maar de actiescénes zijn dan ook om te genieten. Lekker in de auto scheuren, achtervolgingen, coole vechtscénes en alles prima gefilmd en ondersteund door een redelijke score. Het moment wanneer Neeson in zo'n gebouw zit, waar al die meisjes volgespoten met drugs - en wat nog meer allemaal - halfdood liggen was ook geweldig trouwens. Heerlijk somber, goedkoop, donker, spannend en wederom cool dat Neeson als held iedereen even laat zien wie de show runt. Toevalligerwijs vind-ie daar dan het jasje en een aanwijzing naar zijn dochter. Vraag me af wat er met het meisje is gebeurd, die hij gered heeft. Toch een punt waar ik de afloop wel van zou willen kennen.

Naarmate het einde van de film naderd, komt Neeson uiteraard steeds dichter bij zijn dochter die door haar schoonheid en maagdelijkheid overgebleven is. Weer een beetje toevallig, aangezien die vriendin van haar al dood was, maar oké, ze was mooi en een maagd telt dubbel laten we maar zeggen Wederom volgen een aantal coole actiescénes en wanneer hij de champagne brengt bij zo'n 'koper' komt weer een kippenvel moment. Het shot wanneer hij zijn dochter ziet is geweldig. Hierna heeft de regisseur eigenlijk meerder keuzes om er een einde aan te breien. Neeson pakt zijn dochter, nadat iedereen is afgemold en gaat vrolijk naar huis, of... hij word eerst nog even verrast. Het tweede was uiteraard het geval en misschien maar goed ook, want er zijn weer een aantal lekkere scénes geboren. De coole Audi en de rit naar het schip, waar iedereen word gepakt en een uitstekende confrontatie volgt met zijn laatste tegenstander, die het hem aardig moeilijk weet te maken. Wel jammer dat de grote 'baas' net zo'n nichterige dikzak moet zijn.

Morel heeft anderhalf uur heerlijk volgestopt met lekkere nosens. Actie van de bovenste plank, lekkere spanning, uitstekende sfeer en alles is meer dan goed gefilmd. Er wordt naar een einde toegewerkt die me eerst erg goed leek te zijn. De hereniging van vader en dochter was mooi, maar wat daarna volgt doet jammergenoeg behoorlijk afbreuk aan het geheel. Ik was ook van plan om hierna een halve ster minder te geven, want dit einde kan echt niet natuurlijk. De scéne op het vliegveld is niet best, erg matig. Iedereen kijkt lekker vrolijk, net of de dochter terugkomt van een leuke vakantie ofzo. Ik mis een behoorlijke dosis overtuiging in die scénes en wat is er met de beste vriendin? Telt die niet meer? En dan dat gedoe met die zangeres; wat mij betreft te veel van het goede, maar oké, het zal wel.

Ik geef de film toch maar vier sterren, want dat is het meesterlijke middenstuk van de film echt meer dan waard. Jammer van het eerste kwartier en de laatste vijf minuten, waar alles behoolijk slordig afgeraffeld word. Zodra de film op dvd is, koop ik 'm wel direct, want deze is een herziening waard. Even afwachten hoe de mindere punten me dan gaan bevallen.

Totaal overbodig natuurlijk, dit vervolg op Taken. Dit 2e deel is weinig bijzonders en kent een simpel en voorspelbaar plot met enige stupide elementen. Een momentje ergernis zelfs, wanneer papa z'n dochter aan het ''coachen'' is tijden het vluchten in de taxi; hou je klep toch man, met je gezeik. Sowieso belachelijke scéne. Maar oké, heb me verder wel aardig vermaakt. Kleine onvoldoende.

De eerste stem zie ik Was benieuwd na de prima score op IMDb. Mooi filmpje, met een uitstekende Kevin Bacon. Mooi om te zien in deze film hoeveel respect er getoond wordt voor diegenen die gevochten hebben voor hun land. Dit met een aardige hoeveelheid emotionele lading, een paar erg mooie beelden, een aardige score en vooral een mooi eerbetoon. De film heeft jammergenoeg net wat te weinig om zich heen om boven het gemiddelde uit te kunnen steken, maar krijgt dankzij vooral ook een paar sterke scénes makkelijk een voldoende.

Vermakelijke thriller van Tony Scott, met een uitstekende Travolta en Washington. Echt bijzonder is het niet eigenlijk, maar Scott houdt de spanning er lekker in en dat eigenlijk alleen maar door de gesprekken tussen Ryder en Garber. De één zit wat op z'n stoeltje, de ander zit in de trein, prima gedaan dus allemaal.

Visueel zit het wel goed, ook de muziek van Williams was prima (al bespeur ik weer niet al te veel inspiratie, zoals de meeste score's van de laatste tijd), maar het ondersteund de scénes prima. De opbouw van de spanning naar de climax is goed gedaan, alleen is de climax zelf dan weer niet bijzonder. Beetje voorspelbaar, standaard en braaf allemaal. Dat gedoe met die laptop is wat jammer, vooral die onnozele gesprekken tussen die twee en ondanks dat de batterij halverwege leeg was, deed de laptop het op het einde toch weer, hmm... Nou ja, foutje moet kunnen denk ik dan maar. Ook dat gedoe met die neger was wat klungelig trouwens.

Uiteindelijk toch aardig vermaak. Standaard filmpje, nergens echt bijzonder en de nodige cliché's komen voorbij vliegen, maar meer had ik eigenlijk ook niet verwacht. Wat dat betreft zijn mijn verwachtingen bij Ridley altijd wat hoger. Toch ook zeker een voldoende voor deze prent.

Prachtig, als ik dit zie realiseer ik me maar weer eens wat ik allemaal wel niet heb gemist. Wat had ik dit graag mee willen maken zeg. Fenomenaal om al die mensen te zien. 'Woodstock', alles mag, alles kan, leef!

De film kent een rustige opbouw, dito tempo, met opvallend weinig muziek voor een film die om dit legendarische concert draait. Maar dat maakt opzich niet zoveel uit, want uiteindelijk gaat het om de opbouw- en totstandkoming van het concert en minder om het feest zelf. Al kent de film daar zeker ook een paar prachtige scénes van. Het tracking-shot wanneer Elliot over de weg naar het concert gaat is fenomenaal. Geweldig, die massa! Prachtig om al die mensen te zien, die auto's, die file én alles wat iedereen meemaakt. Het is gewoon ongelovelijk wat zo'n concert met zich meebrengt. Alle mensen die allemaal hun eigen ''avonturen'' beleven. De mensen op de weg, bij de schuur, in het familiemotel, op de grasvelden, in het bos. Allemaal groepen en allemaal mensen die hun ding doen tijdens dit prachtige evenement. Erg mooi gefilmd allemaal.

De cast is meer dan goed. Hoofdrolspeler Demetri Martin doet het uitstekend en alle bijrollen zijn geweldig gecast, vooral een érg leuke en steengoede rol van Emile Hirsch; ''Motherfucker!'' Schreiber is erg geestig en de kleine rol van Dano gaat mijn geschiedenisboeken in. Niet omdat zijn rol zo gedenkwaardig goed is, maar omdat die scéne van wonderschone kwaliteit is. Eén van de mooiste scénes die ik in lange tijd zag in dat VW-busje. Prachtige LSD trip, een goed nummer ('The Red Telephone' van Love) op de achtergrond en even helemaal weg van de wereld, waar deze scéne naar een waar hoogtepunt klimt, als we Elliot en dat meisje boven op de berg naar de massa zien staren, met tranen in hun ogen. Echt prachtig. Ja, daar had ik ook moeten staan. Niks meer aan te doen helaas.

Op het bekende 'Volunteers' van Jefferson Airplane na, horen we niet veel klassiekers. Toch vond ik dat wel een klein beetje jammer. Ik ben een groot liefhebber van jaren '60 en '70 muziek, dus had graag wat meer gehoord in deze Taking Woodstock. Dat mocht helaas niet baten. Daarnaast is het tempo soms wat langzaam, dus kan ik me voorstellen dat mensen dat maar niks vinden. Opzich compenseerde de heerlijke sfeer dat punt voor mij. De film is luchtig, vrolijk en verhaaltechnisch érg makkelijk en simpel, maar dat mag de pret niet drukken. Als ik dan Emile Hirsch en Demetri Martin door de modder zie glijden wordt ik helemaal vrolijk. Prachtige scéne, kippenvel. Dat kippenvel heb ik genoeg gehad bij deze film overigens. Ja, het bleef heerlijk om naar te kijken. Lekker wegtrippen, veel mensen ontmoeten, even helemaal gek doen, prachig. Veel naakt overigens in de film, érg leuk. Veel prachtige vrouwen en zelfs Emile Hirsch had zin om (helemaal) uit de kleren te gaan. Ik weet zeker dat iedereen zich heerlijk vermaakt heeft tijdens het maken van deze film. En dat zijn er heel wat, want alleen de massa mensen die we in deze film te zien krijgen is ongekend enorm.

Ja, ik had graag Marty McFly's DeLorean willen hebben om mezelf naar dit soort dingen toe te vliegen. Prachtig om te zien dit. Even helemaal wegdromen bij de sfeer en gebeurtenissen die we te zien krijgen. Niet alle scénes waren even sterk (en sommigen ook wat oninteressant en niks toevoegend), maar over het algemeen is deze film voor mij meer dan geslaagd. Eéntje om op dvd te hebben en vaker op te zetten. Uiteraard een hele dikke voldoende voor deze heerlijke film.

Erg vermakelijk filmpje. Vooral visueel erg mooi, veel beter dan verwacht. Despereaux is een leuk karakter en de werelden die we te zien krijgen zijn erg mooi. Eerst het mooie Mouse World, waar we vervolgens het nog mooiere Rat World te zien krijgen. Erg mooi gedaan.

Het verhaal stelt niet zoveel voor, alle nodige clichés worden even uit de kast getrokken en het is allemaal zo voorspelbaar als wat, maar dat maakt niet veel uit. Ondertussen is het erg vermakelijk allemaal. Zo nu en dan zakt de film jammergenoeg wel even in, maar dit wordt vaak weer snel opgepakt dankzij een mooi shot of spannend moment. Ja, geslaagde animatiefilm wat mij betreft.

Dat je een budget krijgt voor zo'n ontiegelijk stompzinnig script. De openingstitels waren al amateuristisch en daar bleef het niet bij. 'The Tall Man' is een rommelig en slecht geregisseerd zootje en heeft daarbij echt een dieptreurig scenario als basis. Ik kon m'n ogen niet geloven. Sowieso het jatten van de koters en ze zgn. een betere toekomst geven bij de ''betere'' rijken is natuurlijk al bij de beesten af, maar die serieus gebrachte mythe van 'The Tall Man' eromheen is ongeveer net zo hilarisch.. slecht.

My two beautiful son's, Walker and Texas Ranger.

Geweldig, wat een heerlijke, hilarische film vol nonsens. Het slaat allemaal echt helemaal nergens op, maar ik heb genoten. De ene na de andere hilarische quote, scéne of wat dan ook maar, geweldig. Het samenspel van Will Ferrel en John C. Reilly is fantastisch, beide heren zijn gigantisch grappig. Reilly met zijn geweldige uitstraling en Ferrel zo nu en dan met een serieuze blik op zijn hoofd is hilarisch.

Ook de twee zonen van Ferrel zijn geweldig. I'm gonna scissor-kick you in the back of the head! Op een gegeven moment dacht ik dat de film de serieuze kant op ging en wat minder zou worden, maar dat viel reuze mee. Het bleef één grote bult nonsens, gelukkig. Sasha Baron Cohen is ook erg leuk. Hakuna Matata, bitches! Geweldig, maar eigenlijk is de hele film dat en gaat het in één stuk door. Owh jah, de scénes dat Ferrel denkt in brand te staan, heerlijk Ik heb me meer dan vermaakt met deze onzin dus, dikke voldoende.

Halverwege de film begon het eten bij mij hoor. Hier krijg je honger van. 'Tampopo' blinkt uit in haar sfeer en de leuke personages die eten en eten klaarmaken. Dit gecombineerd met een heerlijk portie humor. Noodles zijn lekker, soepje, wat fijne ingrediënten.. kom maar op. Na het zien van deze prent waardeer je de kom met inhoud nog veel meer. Ik krijg altijd zin in eten als ik Aziaten zie eten, maar hier wordt het wel erg bont gemaakt. Ik heb genoten. Een film om vaker te zien in de toekomst. Dikke voldoende.

Beter dan verwacht, deze Tangled. De vorige Disney, 'The Princess and the Frog', vond ik helemaal niks en dat leek hier ook te gebeuren na wat stukjes gezien te hebben, maar dat viel dus mee.

Visueel uitstekend, prachtige kleuren, de wereld die gecreëerd is ziet er gewoon schitterend uit. Zoals verwacht kon ik niks met de (vele) liedjes. Dat vind ik echt helemaal niks - gelukkig compenseert de veelvuldig aanwezige droge humor dat weer een beetje. Leuke sidekicks ook trouwens.

Heb me best vermaakt. Achja, het is zo voospelbaar en zoet als de pest, maar daar heb ik me niet aan gestoord. Het past best in dit sprookje waar ik gelukkig wél weer wat van de Disney-magie voelde.

Redelijk gewaagde prent van Bogdanovich toentertijd. Een man die vanuit het niets een geweer pakt en besluit heel veel mensen dood te schieten. Nou ja, vanuit het niets. Daar zullen z'n hersens anders over denken. In ieder geval. Prima film, sfeervol en vanaf de snelweg shoot-out spannend. Zit overigens een hilarische scene in; dat Karloff in de spiegel kijkt en zich kapot schrikt, nadat-ie uit bed komt met die gast. De twee verhaaltjes komen goed tot elkaar en de climax is geslaagd. Makkelijke voldoende.

Dankzij de geweldige posterswitch deze film maar weer eens opgezet. Ik had echt gedacht dat iedereen dit een geweldige poster zou vinden en wel blij zou zijn met de verandering, maar dat valt dus wat tegen. Erg jammer, want ik vind deze vele malen mooier dan de vorige. Maar oké, maar even kijken hoe het loopt. Nu maar weer naar de film.

Geweldige film, nog beter dan de laatste keer dat ik 'm zag. Bijna nog nooit zo meegeleefd met een personage als met Travis Bickle. Kreeg soms echt de rillingen van De Niro's prestatie, prachtig. ''Listen, you fuckers, you screwheads. Here is a man who would not take it anymore. A man who stood up against the scum, the cunts, the dogs, the filth, the shit. Here is a man who stood up.'' De beste quote uit de film wat mij betreft. Kippenvel en ondertussen met een brede en gemene grijns zitten kijken hoe Bickle dit zegt.

Travis Bickle, de eenzame man. Voor mij het belangrijkste punt uit de film. ''I'm God's lonely man". Weer een quote die voor kippenvel zorgt, echt fantastisch geschreven. Elke zin is raak, niets is overbodig en de opbouw naar de climax - en de climax zelf - zijn magistraal. Dat Bickle zelf niet veel beter is dan het uitschot waar hij het zelf steeds over heeft is ook wel duidelijk denk ik, vooral mooi om te zien tussen hem Shepherd. Maar dat geeft niks. Als kijker was ik Bickle en moest er dus gebeuren wat hij wou.

Prachtige karakterstudie over een eenzame, ietwat gestoorde man, waarbij je vanaf minuut één (door Scorsese) in de schoenen van Bickle wordt geduwd, waardoor het makkelijk wordt om hem te zijn en zijn gevoelens te voelen. Daarnaast nog sterke rollen van Foster, maar vooral Keitel. Geweldig, die eerste dialogen tussen hem en De Niro. Het einde is fantastisch, de camera die rustig weg zweeft en Scorsese die de kijker zelf laat bepalen of Bickle écht een held is, of niet. Meesterwerk. Erg dicht tegen vijf sterren aan en waarschijnlijk een film die ik met de tijd nóg meer ga waarderen.

Hmm, vind dit eerlijk gezegd geen thriller. Spannend word het nooit in ieder geval. Voor de rest is dit een behoorlijk matige film. Die Mrs. Tingle is vreselijk irritant en ik heb me zo'n beetje de hele film aan haar lopen ergeren. Ook de rest van de cast weet niet te overtuigen. Dat cliché, voorspelbare gebeuren tussen Holmes en die jongen was ook van dertig kilometer afstand aan te zien komen. Ach, voor de rest keek de film wel leuk weg en heb ik een paar keer kunnen lachen. Jammer dat het op een gegeven moment gewoon té ongeloofwaardig en té triest word. Het slaat gewoon helemaal nergens op. Nou is de film niet serieus te nemen, maartoch. Die scénes met die gymleraar die ze dronken gaan voeren is ook vreselijk trouwens. Geen voldoende voor deze prent, want dat verdient ie' niet.

Vermakelijke (poppen)onzin. De beelden, dat sfeertje en de (meeste) settings zijn echt geweldig. Leuk gemaakt, leuk om te zien. Jammer van de ''echte'' buitenlucht soms.

Dat loopje van die poppen aan die touwtjes is echt zó vreselijk. Vond de humor voor de rest best geslaagd, soms ook niet echt leuk en wat te makkelijk, andere keren zo idioot dat ik me dood heb gelachen. Die (poep en plas)sex-scéne is echt hilarisch.

Zie je ineens zoiets voorbij komen, ongelofelijk. Mjah, er worden voor de rest op een leuke manier wat dingen op de hak genomen; Hollywood, Bin Laden. Best geslaagd.

Zeer geestige film van MacFarlane, deze 'Ted'. Toch wel een tijdje naar uitgekeken, want de trailer zag er bijzonder grappig uit en dat is de film (bij vlagen) gelukkig ook. Ted is gewoon een machtig karakter.

Daar leunt de film op en dat doet-ie goed. Het ongelofelijk simpele verhaaltje zit vol met droge, onnozele humor en daar hou ik wel van. Althans wel hoe MacFarlane het altijd weet te brengen. Opmerkingen of wat dan ook maar die regelmatig uit het niets komen, Flash (ahaaah, saver of the Universe!), die lul van een baas, drugs, drank, hoeren die op de grond poepen, leuke cameo's, etc. En dat allemaal samen met die teddybeer. Het mierzoete verhaaltje is dan ook alleen maar om te lachen.

Ja, heb me prima vermaakt. Echt teveel leuke scénes om op te noemen. Wahlberg doet het prima, maar het is de CGI die de show steelt. Leuk gemaakt. MacFarlane mag wel weer een film maken.

Vroeger zat ik - net als velen natuurlijk - voor de tekenfilm van de Ninja Turtles. Altijd leuk. De 'TMNT' versie uit 2007 vond ik al vermakelijk, maar deze live-action variant uit de hand van producer Michael Bay vind ik echt beter. Liebesman levert voor mij zijn eerste goede (!) film af. Heb me heerlijk vermaakt.

Het hele verhaal erachter - het ontstaan van de Turtles ken ik zo niet, maar vond dat het hier prima gebracht werd. Sowieso stoorde het simpele, voorspelbare verhaal me eigenlijk geen seconde. De film is een razende rit vol met heerlijke actie en bij vlagen is de prent visueel genieten geblazen. De scene in de sneeuw is echt heerlijk. Wat een actie, humor tussendoor, geen moment serieus te nemen: het werkt.

Het einde is net zo vermakelijk en ziet er ook erg netjes uit. Times Square wordt even vreselijk verbouwd. Mooi. Jammer is toch het voorkomen van Shredder. Beetje too much. Niks te zeggen over de weinig bijzondere cast. De schildpadden stelen de show. 1080p, DTS, achterover hangen en bier. Prima avond.

Op de Miyazaki's na, ben ik niet vreselijk bekend met de animatie uit Japan. Blijkbaar moet daar toch maar eens verandering in komen, want ze blijven me elke keer verassen. Ook deze Tekon Kinkurîto heeft me behoorlijk vermaakt, soms overdonderd, maar vooral met bewondering laten kijken naar een sterk staaltje verbluffende animatie.

Treasure Town had er niet beter uit kunnen zien, wat een prachtig gezicht toch steeds. Dicht opelkaar staande gebouwen, steegjes die precies overal tussendoor lopen en alles prachtig ingekleurd wat er voor zorgt dat de sfeer hier verbluffend is. Ondertussen in deze prachtige stad zien we op een geweldige manier twee personages overal tussendoor springen, vliegen, rennen en wat dan ook maar. Een geweldig gezicht is het in ieder geval. Dit alles ondersteund door de prima score van Plaid. Zowel in de actiescénes, als in de meer wat emotionele scénes wist de muziek alles prima te ondersteunen.

De twee hoofdpersonages - Black en White - zijn geweldig. Vooral het eerste uur een genot om naar deze twee figuren te kijken. Daarna, wanneer Black zijn vriend ''in de steek'' laat gaat alles wat de mindere kant op jammergenoeg en neemt het verhaal een andere wending. Het eerste uur was wat mij betreft sowieso het leukst, misschien vooral omdat het toen wat luchtig bleef. Vooral Black weet op een stoere manier over te komen en weet de nodige stappen te ondernemen tegen de ''vijand'', die zijn stad willen transformeren. White lijkt wat kwetsbaarder en blijft op dit gebied een beetje op de achtergrond.

Wanneer het laatste half uur aangebroken was, had ik toch wel op iets anders gehoopt. De film kent de nodige hoogtepunten, maar een échte climax blijft jammergenoeg uit. Black en White lijken genoegen te nemen met de situatie. Beetje jammer, had toch wel iets anders verwacht, maar toch was dit laatse half uur indrukwekkend.

Ik ben in ieder geval blij dat ik de dvd heb, want dit is een filmpje om vaker te zien. Het verhaal stelde op een gegeven moment wat teleur, maar de animatie was prachtig, vooral in het eerste uur. Dikke voldoende voor deze film.

Toen Claire Danes begon te blèren tijdens de eerste seconden van deze 'Temple Grandin' had ik mijn twijfels nog. Even wennen aan haar neurotische gedoe. Maar gelukkig viel het allemaal op de goede plaats.

Direct daarna zat ik snel in de film en ik heb me meer dan vermaakt. Een leuk gebracht verhaal. Het denken in beelden, haar worstelingen in de ''normale'' omgevingen van school, werk, etc. Een vreemde eend in de bijt, maar wel één die menig mens zal verbazen door haar genialiteit. Danes mag trots zijn op haar prestatie. Met zo'n rol vervalt een dergelijk personage al snel in overacting, maar hier niet hoor. Prachtig.

Fijne (bij)rol van Strathairn ook. 'Temple Grandin' zit vol met leuke, geinige scenes. Vooral naar het einde toe wordt het wat sentimenteel, maar nergens geforceerd of misplaatst. Alles valt prima op z'n plek. Ik denk dat deze prent een prima beeld geeft van autisme. Ik heb me in ieder geval goed vermaakt.

Mijn 2e Argento, deze Tenebre en wederom érg vermakelijk. Zo goed als 'Suspiria', de vorige film die ik van Argento zag, is deze echter niet. Maar dat is geen probleem...

... want ook hier valt, ondanks dat, genoeg te genieten. Een lekker jaren '80 sfeertje, heerlijke muziek, een paar ge-wel-di-ge shots (die arm die eraf gehakt wordt; briljant!) en een paar érg spannende scénes, zoals de knap gemaakte scéne met die hond.

Een beetje jammer dat het regelmatig wat slordig/amateuristisch lijkt, kwa acteerwerk en geuite emoties, maar dat heeft soms ook wel weer z'n charmes. Voldoende.

Die Nolan mag nou wel eens oprotten vet stoer te doen met z'n interessantdoenerij. Wat een zielloos geneuzel zeg.

Wat een film! Regisseur Kurosawa heeft mij nooit teleurgesteld, maar eindelijk zie ik na 'Shichinin no Samurai' weer een film van de man die me echt overdonderd. Prachtige film deze 'Tengoku to Jigoku'.

Kurosawa zorgt er bij de openingsscene direct voor dat ik aan het beeld gekluisterd zit. Eén locatie, discussiërende mannen die whisky drinken - er niet uit komen.. resulterend in een ruzie. Op één of andere manier blijft dit tijdens en na de ontvoering de hele tijd hangen. Dat dit helemaal los van de ontvoering staat weten we als de dader bekend wordt gemaakt. De benauwde situatie waarin Gondo is verzeild voel je als kijker. En het wordt steeds gekker. De 1e (praat)helft van de film is dan ook zeer goed en spannend.

Echter, de 2e helft van de film heeft misschien nog wel mijn voorkeur. Vanaf het moment dat de jacht wordt geopende op de verdachte tovert Kurosawa allemaal fantastische dingen uit z'n strohoed. De personages beginnen zich fantastisch te ontwikkelen, zowel op serieus vlak, maar ook op komisch vlak. De sfeer blijft fantastisch, de plaatjes van de stad zijn zeer sfeervol en de één na de andere prachtige scene komt voorbij vliegen; de treinscène natuurlijk, maar één van de hoogtepunten is ook de discoscène (waar alle culturen, rijk en arm bij elkaar komen), gevolgd door de achtervolging door de smerige hoerenbuurt.

Heel erg goed allemaal. Sfeer, spanning, sterke personages en een opbouw naar een uitstekende climax. Kurosawa flikt het allemaal. Prachtig die achtervolgingen en het politie onderzoek. Ik heb genoten.

Miyazaki maakte met Spirited Away en Howl's Moving Castle toch mooiere films als deze Castle in the Sky wat mij betreft, maar... Ook deze was weer erg mooi. Tot nu toe heb ik altijd kunnen genieten van de Ghibli's en ook nu vlogen de uren weer voorbij.

Miyazaki weet met zijn interessante verhaallijnen mijn aandacht altijd wel te trekken. Zo was ik ook erg benieuwd naar deze. Een kasteel in de lucht? Dat moet wel goedkomen, met Miyazaki aan het roer. Ook deze keer weet ie' weer voor een mooi avontuur te zorgen, al moet dit avontuur het wel hebben van een paar wondermooie scénes, terwijl de andere twee films die ik van de beste man zag hun kracht nooit verloren. Dat doet deze film wel een paar keer en dat vond ik toch jammer. Waar de andere titels mij constant visueel wisten te imponeren, doet deze film dat nét wat minder. Scénes die er bovenuit springen zijn toch echt wel de reis - op het luchtschip met de piraten - naar Laputa en de aankomst - en het verblijf - op Laputa zelf. Eén van de mooiste scénes vond ik die, wanneer Sheeta en Pazu in de vijver kijken en daaronder een hele stad zien liggen. De personages vond ik daarintegen wat minder. Die moeder van de piraten en natuurlijk een stel klunzen die haar moeten helpen. Pazu en Sheeta waren al wat beter, vooral die grote sprekende ogen waren prachtig.

Ondanks dat de film al meer dan 20 jaar oud is, heb ik niet veel te klagen over de animatie. Oké, het ziet er niet altijd even mooi uit als de latere producties, maar voor die tijd moet je hier toch eigenlijk wel je petje voor afnemen. Opzich is tegenvallende animatie niet eens een groot probleem. In Grave of the Fireflies oogt het ook gedateerd, maar ook die film, weet net als deze een bepaalde sfeer mee te geven die betoverend werkt. Beide erg verschillend, maar toch is er ''iets'' wat er voor zorgt dat het nooit zijn kracht zal verliezen. Voor mij is het vooral het gevoel wat je mee krijgt erg belangrijk in deze films; vliegend door de wolken en ondertussen lopend op een smalle railing op het ruimteschip bijvoorbeeld, geweldig. De film kent zijn - redelijk - spannende momenten, maar toch bleef dit beperkt, want ja; wat er ook gebeurt, het komt toch altijd wel goed. Dat zorgde er toch een beetje voor dat ik niet volledig betrokken raakte bij de personages op dat gebied. De persoonlijke ontwikkeling tussen de twee is op dat front beter geslaagd, want die blijft interessant.

Over het algemeen toch weer genoten van deze Miyazaki, die zeker een herziening gaat krijgen, want dat gaat altijd wel gemakkelijk bij ''dit soort'' filmpjes. Het verhaal is leuk, de film kent een paar oogstrelende scénes die prima ondersteund worden door de score van Hisaishi, maar is toch ietwat voorspelbaar en simpel eigenlijk. Wel in vergelijking met de andere twee van Miyazaki die ik zag wat mij betreft. Maar, misschien kijk ik daar bij een herziening makkelijker doorheen. De fantasiewereld van Hayao Miyazaki blijft geweldig en ik blijf ook zeker meer kijken van de man. Dikke 3,5 voor nu.

Mijn 3e Oshii, deze Tenshi no Tamago en ja... drie keer is scheepsrecht. De vorige twee films van deze regisseur konden me absoluut niet bekoren, deze gelukkig (!) wel.

Ik heb genoten van deze surrealistische trip; magisch, ongrijpbaar, schitterende (duistere) animaties, een beklemmende sfeer, prachtige muziek en twee mysterieuze hoofdpersonen in een intrigerende reis door een post-apocalypstische wereld.

Favoriete scénes zijn; het kapotte ei, de schreeuw en het fossiel (mét vleugels). Prachtig. Veel symboliek, heb er niet veel van begrepen, maar dat hoeft ook niet. Dikke voldoende.

Een van de beste actiefilms allertijden! Schwarzenegger is natuurlijk perfect voor zijn rol in The Terminator. Deel 1 was erg goed, alleen vind ik dit deel veel beter! De geweldige actiescenes, het soms duistere en spannende sfeertje, de goede filmmuziek en ook het meesterlijke verhaal maken T2 - Judgemend Day tot een wereldfilm!

Erg leuk vervolg die niet zo weet te overtuigen als de eerste twee delen! Ondanks dat is het een leuke film om naar te kijken. Vooral de geweldige stunts die gemaakt worden hebben grote invloed gehad op deze film. Schwarzenegger was lang niet zo goed als in de eerste twee delen en Kristanna Loken is erg leuk om naar te kijken maar acteerd niet goed! Ik had liever Edward Furlong weer gezien in dit deel want Nick Stahl is allesbehalve geschikt voor zijn rol als John Connor!

Het verhaal is toch wel goed en de actie overheerst.

* * * 1/2

Schwarzenegger is het enige kleine hoogtepunt in deze verder waardeloze prent, al draaft die ouwe soms ook erg door met z'n geforceerde pogingen om grappig te zijn. Regisseur Taylor probeert op de meest onnozele manier wendingen te creëren, wat regelmatig op de lachspieren werkt. Clarke en Courtney zijn om te janken zo slecht en na deel 2 hadden ze gewoon lekker op moeten houden met deze franchise. Ook qua humor en melodrama een typisch simpel blockbustertje die alleen voor het geld is gemaakt. De tranen sprongen mij bijna in de ogen toen Clarke ''Come with me if you want to live'' riep. Mijn god, hoe durven ze.