Opinions

Heb geen goed woord over voor dit walgelijke stuk prul. En die Vin Diesel is waarschijnlijk de slechtste acteur ooit, godsamme. Om te janken. Echt alles is slecht aan deze film. Deze mensen zijn schaamteloos.

Erg mooi. Een film met een langzaam tempo, maar regisseur Wong pakt het goed aan allemaal. Een mooi staaltje muziek (prachig, die strijkers) en visueel imponerende beelden die ervoor zorgen dat dit langzame tempo geen probleem is.

Een filmpje die het ook vooral moet hebben van de eigen invulling van de kijker. Veel momenten waar de camera in slow-motion langs de twee hoofdpersonages gaat en we ze eigenlijk alleen maar zien zitten... en denken. Het was voor mij meeslepend genoeg om me in te leven in de personages en in deze stille momenten mijn eigen invulling aan het verhaal en hun gedachten te geven.

Beide hoofdrolspelers leveren uitstekend werk af. De scénes dat ze beide langs elkaar heen lopen in dat steegje met die trap, wanneer Cheung steeds noedels koopt zijn prachtig. Die regen, de muziek, de slow-motion, de dromerige beelden. Heel mooi gedaan. Een minpunt vond ik die Spaanse muziek, die we vooral naar het einde toe horen. Dat paste er totaal niet in wat mij betreft.

Ik vond vooral het eerste (dikke) uur heel erg mooi. Het laatste half uur ook, alleen werd het op een gegeven moment wat onduidelijk met dat geschuif van plaats en tijd. Maar ik ga de film zeker nog een keer zien, dus ik ga er vanuit dat het dan allemaal beter op z'n plaats valt.

De eerste keer dat ik deze film zag vond ik het eerlijk gezegd allemaal niet zo bijzonder. Toevallig kwam Micmacs à Tire-larigot, de nieuwste film van Jeunet op mijn toevoegpad. Hierdoor begon ik me een beetje te verdiepen in de man en kwam tot de conclusie om deze film maar weer eens uit de kast te halen. Ik was het al een tijdje van plan, maar nu ben ik toch ook echt overgegaan tot herziening. Erg bekend was ik buiten deze film om nog niet met het werk van Jeunet, maar daar komt 100% zeker verandering in, want de herziening die ik net achter de rug heb was misschien wel de beste ooit. De ''schamele'' drie sterren die eerst bij deze film stonden, maken plaats voor vijf welverdiende sterren, want dat verdiend deze prachtige, bijzondere, maar vooral hartverwarmende film.

De opening van de film laat ons direct weten dat we op visueel vlak behoorlijk wat kunnen gaan verwachten. En die verwachtingen worden makkelijk overtroffen. Prachtige kleuren, wonderlijke beelden, alles wat op een meesterlijke manier is gefilmd en een resultaat die visueel overdonderend genoemd mag worden. Na een tijdje zien we dan ook Amélie zelf, die niet minder mooi is dan de visuele pracht. Wat een prachtig, grappig en schattig personage, die laat je toch gewoon smelten, zo mooi. Als je dan zo'n hoofpersonage hebt, die vrolijk rondloopt in haar eigen wonderlijke wereld, kan het niet meer mis gaan en dat gaat het natuurlijk ook niet. Sterker nog; het wordt alleen maar beter. Na een - erg leuk gevonden - kennismaking met zo'n beetje alle personages in de film begint het verhaal, waarin we Amélie volgen die danzij haar liefde voor anderen, haar eigen liefde gaat vinden.

Zoals vele mensen opmerken tijdens het zien van deze film, betrapte ik mezelf ook op het feit dat ik eigenlijk de hele film met een grote glimlach heb zitten kijken. Van het begin tot het einde. Dit allemaal danzij het zeer vermakelijke verhaal die op een uiterst originele manier verteld word. Volgens mij de beste - maar vooral leukste - voice-over die ik ooit in een film heb gehoord. Veel grappige momenten, maar ook zeker ontroerende momenten die precies de goede snaar wisten te raken. Naast Amélie zelf, zijn alle andere personages ook geweldig. Jamel Debbouze vond ik erg leuk, vooral de scénes waarin hij geniet van zijn leven en van zijn werk bij de groenteboer. De scéne wanneer Amélie - met zo'n leuk denkwolkje boven haar - fantaseert dat hij zijn baas even aanpakt, in plaats van andersom vond ik dan ook geweldig, echt prachtig. Daarnaast zijn Amélie haar streekjes - met de pantoffels, tandpasta, naald door de stroomdraad etc. - tegen die ''kwade'' man van de groenteboer echt fascinerend leuk om te zien. Ook de scénes met haar vader, met die tuibkabouter zijn geweldig.

Vervolgens springt Dominique Pinon en ook zeker op een positieve manier bovenuit. Geweldig en bij vlagen hilarisch hoe hij in in dat café, winkeltje zijn ex-vrouw constant in de gaten zit te houden. Serveerster Amélie weet hier wel raad mee en zorgt weer voor een wending die geweldig uitpakt. Net als die man, waar ze het doosje van vind en die zijn geluk niet op kan. Van dit soort dingen moet je als kijker toch vrolijk worden zou je zeggen. Het enige wat nog mist is Amélie haar geluk zelf, die ze tot nu toe weet te vinden in het helpen van anderen, maar haar eigen liefde, geluk komt hierbij wel op een tweede plaats. Uiteraard komt hier verandering in en kruist Mathieu Kassovitz haar pad. Wederom is ook hier het verhaal geweldig gevonden. Die foto's, dat fotoboek en die man - reperateur van de fotohokjes - die overal foto's van zichzelf maakt zijn geweldig. Na een klein stukje onzekerheid van Amélie zelf hierna, mag je je als kijker helemaal gelukkig prijzen. De film bevat vanaf dat moment gewoon alles wat je zelf zou willen. Echt alle verhalen zijn leuk, vermakelijk en betoverend mooi...

...dit alles ook nog eens ondersteund door de geweldige muziek die word gebruikt. De deuntjes zitten nog steeds in mijn hoofd en waarschijnlijk zitten die er ook nog wel even. Ik hoop het in ieder geval, want als er één film is die het nagenieten verdiend, is het deze film wel. Fascinerend werkje van regisseur Jeunet, die meer mijn aandacht gaat krijgen in de toekomst. De vijf sterren na deze herziening zijn dan ook meer dan verdiend.

Truffaut herpakt zich met deze prent na het wat mindere 'Julet et Jim'. Daarvoor was het fantastisch wat ik van de man zag, met als grote uitschieter 'Les Quatre Cents Coups'. Klein meesterwerk is dat.

Grote namen die verder aan de film meewerkten. Hermann met de score en Roeg die achter de camera stond. Leuke openingscredits. Heb me prima vermaakt met deze film. Fantastisch is het niet, maar de aparte personages, de vreemde settings en het bijzondere verhaaltje zorgen toch voor een leuk resultaat.

De vreselijk lelijke effecten (de vliegende politieagenten op het einde) neem ik dan voor lief. Sowieso een film om niet té serieus te nemen. En een machtige scene wanneer Montag z'n baas in de hens zet.

Beetje een teleurstelling deze film. Had er veel van verwacht, maar aan mijn verwachtingen heeft de film zeker niet voldaan. Het begint goed met Cage als steenrijke zakenman, maar zodra hij naast Tèa Leoni wakker wordt gaat het mis. Cage zet een strakke rol neer als Jack Campbell, maar Leoni is echt verschrikkelijk slecht. Vind haar over het algemeen sowieso al geen goed actrice. Don Cheadle zet een leuk rolletje neer, maar het verhaal blijkt zo voorspelbaar en vol ongeloofwaardige wendingen te zitten dat het plezier er zo af is.

Mwah, matig filmpje van Hitchcock. Nergens echt spannend, de humor vond ik maar niks en er zitten te veel scénes in waar ik me behoorlijk aan geërgerd heb. Bijvoorbeeld de scéne dat de remmen van de auto het niet meer doen. Vreselijk wat een irritant mens die vrouw en wat vreselijk slecht geacteerd. De laatste scéne in het huis is dan wel weer leuk, al is het einde dan weer lachwekkend slecht. De film kijkt opzich wel lekker weg en het ziet er allemaal uitstekend uit. Magere 2,5 voor deze film.

Verbluffend meesterwerk van Bergman deze 'Fanny och Alexander'. Ik heb van de eerste tot de laatste minuut genoten van deze laatste ''grote'' film van deze bijzondere regisseur. De film duurt lang, maar is zeer meeslepend, zoog me op en liet me tot de slotzin niet meer los. Beste Bergman die ik gezien heb.

Tot nu toe natuurlijk. Maar ik kan me niet voorstellen - op een herziening van een 'Persona' of 'Det Sjunde Inseglet' na dat er een betere film in z'n oeuvre zit. Dit was in ieder geval geweldig. Het begint natuurlijk met het zeer warme, sfeervolle, vrolijke, luchtige en losse feest van de familie Ekdahl. Bergman schakelt in het 2e deel over na een meer spiritueel, maar vooral ook deprimerender geheel. Je voelt met Fanny en Alexander mee - van alle kleurrijke personen in zo'n leuke familie, naar zo'n hel. Vreselijk. Het verschijnen van hun vader zorgt al voor een paar mooie intrigerende scenes. En het geheel wordt steeds sterker.

Het ''3e'' deel van de film zorgt voor nog meer opzienbarende momenten; de ontmoeting met Ismael, sowieso weer een huis daar vol met gangen, dingen, deuren, kamers, een nog ademende mummie en weet ik wat nog meer allemaal. In de tussentijd weeft Bergman van alles door het verhaal; leven en dood, goed en slecht, bestaat er een God, ons doel hier, geesten, etc. Interessant en ook veel om over na te denken. De scene dat Alexander omver wordt geduwd door de geest van z'n dode stiefvader is angstaanjagend.

Ik doe al de hele dag niks anders dan nadenken over dit meesterwerk. Buiten al het intrigerende ziet de hele film er prachtig uit. Schitterende settings, natuurlijk het grote sfeervolle huis, besneeuwde wegen buiten en tussendoor lopen allemaal klasse acteurs. Groots en imponerend deze prent. Prachtig.

De aanwezigheid van Jessica Alba maakt veel goed in deze matige film en dan heb ik het nieteens over haar acteerprestatie. De film vermaakt en kent zijn leuke momenten, maar het totaalplaatje is gewoon erg ondermaats. Het verhaal is drama en erg voorspelbaar. De wisseling van kwaliteit bij de special effects zijn duidelijk aanwezig. Soms ziet het er niet uit, terwijl een volgende scéne wel weer voldoende is, beetje jammer en wat slordig. De humor is eigenlijk niet echt grappig en de personages vond ik ook maar matig. Toch zitten er naar het einde toe een aantal leuke scénes in die het één en ander goedmaken. Voor nu dan ook een hele krappe 2,5.

''Fantastic!''

Wat een film, ongelovelijk. Naar aanleiding van de trailer(s) had ik best behoorlijk hoge verwachtingen van deze film, maar wat ik zonet gezien heb is echt prachtig. Wat heb ik genoten van deze Fantastic Mr. Fox.

Ik hou nu al van deze film, en dan ook echt van alles wat deze film te bieden heeft; van de schitterende animaties, de geweldige (bij vlagen hilarische) humor tot de geweldige stemmencast, met als grote uitschieter George Clooney (al is Schwartzman ook geniaal). Wes Anderson tovert een fantastisch staaltje stop-motion uit z'n mouw en verdient mijn diepe respect voor het eindresultaat wat hij heeft geleverd met deze film.

Wat een werk heeft hier in gezeten. Alleen deze korte featurette laat al zien hoeveel moeite het gekost heeft om dit te realiseren. Echt prachtig. Deze film is per direct mijn all-time favoriete animatiefilm. De sfeer en de charme die deze film uitstraalt is gewoon subliem. Het verhaal kent een heerlijk tempo, een prachtige soundtrack en de ene na de andere vermakelijke, grappige, spannende of visueel verbluffende scéne. De timing van Anderson is perfect. Hoe er met muziek en beelden gespeeld wordt is prachtig.

Op visueel vlak kan geen enkele animatiefilm hier tegenop voor mij. Het gevoel wat Anderson met deze stop-motion weet op te wekken zorgt voor een ijzersterk fundament. De film kent erg veel leuke en grappige details, een lading heerlijke quotes (met Jason Schwartzman als topscorer) en had wat mij betreft gewoon niet beter gemaakt kunnen worden. Ik heb van de eerste, tot de laatste minuut genoten. De film is soms ook verrassend bruut; de staart van Fox die eraf geschoten wordt en later in de film nog eens verpulverd wordt waar we het vlees rond zien vliegen. Heerlijk. Echt kinderlijk en braaf is de film dus niet eens zo en gelukkig maar. Het pakt geweldig uit.

Geweldige western-muziekjes, afgewisseld met muziek van bijv. The Beach Boys, beter had ik me het niet kunnen wensen. Veel geweldige bijrollen, van o.a. Willem Dafoe en Michael Gambon. Echt geweldig allemaal, tot in de puntjes perfect verzorgd. Ja, deze film was gewoon fantastisch, daarom verdient ie' van mijn kant ook een érg hoge score.

You stay away from me, man! Hey, smoke a fuckin' peace pipe!

De laatste tijd ben ik nogal bezig om de door mij hoog gewaardeerde films te herzien, vooral omdat ik benieuwd ben of de hoge score bij herziening nog terecht is, of dat deze zelfs nog hoger kan. Vandaag kwam ik dankzij een paar dingen bij deze Fargo terecht. Het was al weer een behoorlijke tijd geleden dat ik deze film zag, maar ik kon me nog herinneren dat ik het een geweldige film vond. Vandaag vond ik 'm nog veel beter dan alleen geweldig.

De prachtige shots van North Dakota, helemaal ondergesneeuwd zorgen voor een ijzersterk fundament. Prachtige uitgerekte landschappen die de film zoveel sfeer meegeven dat je bijna denkt (of wilt) dat het bij jou thuis ook hartje winter wordt. Natuurlijk heb je met Roger Deakins achter de camera iemand in huis die ervoor zorgt dat het op dit gebied al niet meer mis kan gaan. Daarnaast ondersteund de prachtige score van Carter Burwell alles uitstekend, wat zorgt voor een meesterlijk geheel.

Tsjah, en dat is dat nog maar. Want eigenlijk zit het naast die punten op alle fronten perfect met deze film. De regie, het briljante script, maar ook de fantastische personages. William H. Macy en Frances McDormand zetten beide oscarwaardige prestaties neer (McDormand won er één) en Steve Buscemi en Peter Stormare zijn ook geweldig als de schurken. Beide weten dankzij hun vele quotes, handelingen en eigenlijk alleen hun kop al hilarisch te zijn. Voor de rest zit het ook goed met de bijrollen, veelal ook erg grappig, zoals die twee hoeren of die Chinees. Het accent is ook heerlijk met de O yaa? Yaa's Geweldig allemaal.

Deze herziening is me dus erg goed bevallen. Van het begin tot het einde genoten van een staaltje perfectie. De film verhoog ik daarom ook naar de volle vijf sterren. De beste film van de Coen's wat mij betreft.

Mwah, aardig. De openingsscéne is heerlijk en lekker over the top, maar daarna zakt de film een paar keer in. Vooral momenten wanneer Vin Diesel zijn mond opentrekt. Als je zonder ondertitels naar deze film kijkt, zijn dat soort scéne nogal...uuh, onverstaanbaar. Voor de rest kan die gast echt niet acteren. Ik vond 'm bijv. in The Pacifier veel leuker, erg grappig en totaal niet serieus te nemen. Dit werkte niet echt.

Het verhaal is erg karig en matig geschreven. Veel dialogen lopen erg stroef, het is allemaal erg voorspelbaar en uiteraard worden de cliché's niet ontweken. Die ''pussy'' uitspraak van Vin Diesel op het einde - wanneer hij die gast met z'n auto heeft geramd - is echt vreselijk. Dat kan echt niet. Mjah, toch kent de film ook leuke scénes, al is het niet altijd even goed gefilmd. Nogal rommelig, waardoor niet alle actiescéne's goed tot hun recht komen. Ach, het keek wel lekker weg allemaal. 2,5 ster dan maar denk ik.

Redelijk gruwelijke shit, dit! Makkelijk de beste uit de reeks, deze Fast Five. Heb genoten. Rio is natuurlijk een ijzersterk fundament als locatie, prachtig geschoten shots van deze wereldstad.

We blijven zitten met een stel matige acteurs als Vin Diesel en Paul Walker, die bakken er weer eens weinig van, maar dat wist ik op voorhand ook wel. Dwayne Johnson is echter een grandioze held natuurlijk, prachtfiguur. Voor de rest leuk om alle castmembers gewoon weer bij elkaar te zien.

Aan actie zeker geen gebrek, net als het totaal vernielde auto's, gebouwen... eigenlijk zo'n beetje half Rio. Viel me ook niet tegen hoe hard deze film soms was. Zo'n scéne met die kluis door Rio, of de jump vanaf het klif in het begin zijn gewoon geweldig. Sowieso schitterend gemaakt deze film, puur vermaak.

Ja, heb best genoten van deze uitermate vermakelijke rit. Mooi geschoten actie-scénes, visueel imponerende shots en bij vlagen leuke humor. Veel valt mooi op de goede plek. Dikke voldoende.

All I need are some tasty waves, a cool buzz, and I'm fine.

Geweldig, leuke film. Films als deze zijn eigenlijk precies mijn ding. Vooral de sfeer uit de jaren 80' is zo fantastisch. Die kleding, muziek, aankleding van huizen, gebouwen, auto's, kapsels, maar eigenlijk gewoon alles. Geweldige personages, van een Jeff Spicoli tot een Mister Hand Geweldig, dat gedoe tussen die twee in de klas. Daarnaast zijn Jennifer Jason Leigh en Phoebe Cates twee prachtige meiden, die het kijken naar de film nóg leuker maken dan dat het eigenlijk al is.

De film is uiterst vermakelijk. De gebeurtenissen die we voorgeschoteld krijgen zijn stuk voor stuk erg leuk. De locaties, van het winkelcentrum of de school, tot de snackbar en het - met rook gevulde - busje van Spicoli. Hilarisch wanneer hij uit de bus stapt een paar keer trouwens, met al die rook die vrij komt. Tsjah, de bestelde pizza in de klas, de naaktscénes van Leigh en Cates, de droom van Spicoli, het (kaart)handeltje van Mike Demone en Brad Hamilton met zijn baantes en de overvaller op het laatst, allemaal geweldig en veel scénes als deze en nog veel meer naast deze zullen me wel bij blijven. Erg leuke film dus, die ik zeker nog vaker zal zien, want ik weet zeker dat deze het toch wel goed blijft doen voor mij. Ik begin met een dikke voldoende.

''Someone mention my figure?''

Fout, maar érg leuk. Heerlijk sfeertje, leuke muziek (gaaf openingsnummer) en genoeg leuke quotes en vermakelijke momenten die deze film de moeite waard maken. Magistraal camerawerk ook; steeds die overdreven shots van de borsten en (brede) heupen van de drie vrouwen ( ), waar Lori Williams mijn favoriet is.

De afgelegen ranch is sowieso een leuke locatie en ook de race in het begin en de scénes bij het tankstation zijn geinig. Naar het einde toe wordt het een beetje minder allemaal, maar het heerlijk slechte eindresultaat mag er zijn. En laat Tarantino nou even opschieten met die remake. Komt vast nog wel. Voldoende voor deze.

Prima filmpje. Michael Douglas is wederom in topvorm en bewijst maar weer eens dat ie' een geweldig acteur is. Daarnaast hebben we de angstaanjagende, lelijke Glenn Close. Brrr, wat een vreselijk mens zeg, maar ze zet wel een puike prestatie neer als de tegenspeelster van Douglas. Het verhaal is vermakelijk en zo nu en dan lekker spannend. Vooral de laatste scéne in de badkamer is, hoe voorspelbaar ook erg geslaagd. Dikke voldoende voor deze film.

Prachtige film van Lanthimos, die het kostuumdrama (dat ik normaliter het liefst ontwijk) in een modern jasje heeft gedrukt. Schitterend gefilmd (al was 't op een gegeven moment ook wel prima met de fisheye) geheel in een machtsstrijd tussen dames waarin het empatisch vermogen jegens de vrouwen nogal schommelt. Goed gedaan en fascinerend om te zien. Jammer dat het op het eind iets inzakt, anders had ik hier meer aan kwijt gekund. Misschien in de toekomst nog, want dit soort films zijn wat mij betreft een verademing.

There I was... Mother of God, there I am! Holy fuck!

Fantastisch moment, wanneer Johnny Depp ''de echte'' Hunter S. Thompson ziet zitten in de discotheek. En dit allemaal ook nog onder Somebody to Love van Jefferson Airplane, geweldig. De laatste keer dat ik Fear and Loating in Las Vegas zag kwam deze in mijn top tien terecht. Na herziening stijgt de film, wat een magistrale film is dit toch.

Ik kan me best voorstellen dat mensen dit een vreselijke film vinden, maar ik vind het helemaal het einde, geweldig allemaal. Eén lange opeenvolging van hilarische scénes, fantastische quotes en dit ondersteund door prachtige muziek. Johnny Depp zet één van de leukste personage's ooit neer en ook Benicio Del Toro is gewoon geweldig bezig. De tripscénes zijn prachtig gedaan en laten je in de één na de andere bizarre situatie doen belanden. Vooral wanneer Depp wakker wordt, met die enorme krokodillenstaart, de adrenochrome scéne (six huge hairy tits) en de scéne in de wc (in die discotheek) zijn geweldig, maar eigenlijk zijn alle scénes dit gewoon.

Naast het feit dat ik dit echt de grappigste film ooit vind, is de sfeer echt vreselijk mooi in de film. De hotelkamers, de enorme bende die ze daar achterlaten, het circus, de momenten dat ze in de auto door de woestijn racen, Las Vegas, geweldig gewoon. Daarnaast vind ik het prachtig, dat twee van die idiote figuren één bizarre en hilarische trip meemaken in dit alles. Hieronder even een paar van mijn favoriete quotes:

How much for the ape?

Cows are gonna kill me. Bisexuals are gonna kill me.

There he goes. One of God's own prototypes. A high-powered mutant of some kind never even considered for mass production. Too weird to live, and too rare to die.

Look, there's two women fucking a polar bear!

Few people understand the psychology of dealing with a highway traffic cop. A normal speeder will panic and immediately pull over to the side. This is wrong. It arouses contempt in the cop heart. Make the bastard chase you. He will follow. But he won't know what to make of your blinker signal that says you are about to turn right. This is to let him know you're pulling off for a proper place to talk.

Well... It'll probably work out. We can keep her loaded and peddle her ass at the drug convention. Yeah. She's perfect for this gig. These cops will go fifty bucks a head to beat her into submission and then gang fuck her. We can set her up in one of these back street motels, hang pictures of Jesus all over the room, then turn these fucking pigs loose on her. Hell, she's strong, man. She'll hold her own.

Don't fuck with me now, man, I am Ahab.

Dogs fucked the Pope... no fault of mine.

Finish the fucking story man! What happened? What about the glands?

Jesus Christ, we will, man. You Samoans are all the same.

Fuck 'im... I'm gonna miss 'im.

Uiteraard zal je de scéne moeten zien om de quotes goed tot hun recht te laten komen, maar ik vind ze fantastisch. De helft van de tijd gaat het nergens over, maar dat maakt niet uit, want dat past perfect in het totaalplaatje. Dit zijn trouwens maar een paar uit een gigantische collectie quotes, want daar stroomt de film echt van over. Tsjah, deze Fear and Loathing is echt één van mijn favoriete films allertijden geworden. Dé film met de grappigste scénes, de mooiste muziek en Gilliam zet een sfeer neer die voor mij bijna niet te overtreffen zal zijn, prachtig gewoon.

Refn begint een favoriete regisseur van me te worden zo. Ook deze 'Fear X' is me uitstekend bevallen. John Turtorro speelt z'n rol als Harry Caine erg sterk. Een man die na het verlies van z'n vrouw in een bijzonder verwarrend rouwproces is belandt. En hij trekt de kijker met 'm mee. Caine is totaal verward en begint met een obsessieve zoektocht naar de moordenaar van z'n vrouw - het valt natuurlijk direct op dat de basis (de fotonegatief in het huis tegenover hem) nergens over gaat. Caine heeft ze allemaal niet op een rijtje.

Maar wat levert het een prachtige, spannende en sfeervolle film op. Een bijzonder mysterieuze zoektocht, waar regisseur Refn ons trakteert op schitterende scenes. Dan doel ik vooral op een paar zeer spannende scenes in de lift (ijzersterk camerawerk + montage) en de scenes in het hotel. 'Fear X' deed me soms erg denken aan een Lynch-film. De erg mooie score maakt het af. Ik heb genoten. Op naar de Pusher trilogie.

Met dat behoorlijke gemiddelde hier wou ik eigenlijk niet achterblijven om deze film te gaan zien. Hoge verwachtingen had ik zeker niet, want de trailer kon mij totaal niet overtuigen. De film is toch wel een beetje hoe ik het had gedacht van te voren. Een veels te hoog gemiddelde hier, maar toch wel een leuke film.

Een beetje een goedkoop uiterlijk heeft deze film. Het camerawerk beviel me niet altijd goed en kwam soms nogal amateuristisch over. De acteerprestaties zijn opzich wel goed, maar het verhaal is flinterdun en voorspelbaar. Ondertussen gebeuren er genoeg interessante dingen die je aandacht op het scherm weten te houden en je weten te vermaken, maar dan worden we te vaak geconfronteerd met vreselijk ongeloofwaardige momenten. Eigenlijk is het één en al cliché in deze film. Van personages tot verhaal en het einde. Dat alle acteurs het goed doen is leuk, maar het zwakke script heeft hun daar niet echt bij geholpen. Daarnaast wist geen personage echt mijn medeleven te winnen en dat is wel een beetje de bedoeling in zo'n film denk ik.

Voor de rest is de film opzich leuk en wisten een aantal scenes behoorlijk te imponeren. Daarom kom ik nog op een voldoende voor deze film, maar dat gemiddelde hier is wat mij betreft behoorlijk overtrokken.

Verrassend fijn filmpje van Godard. Het was alweer een tijd geleden dat ik een film van hem zag, maar dit beviel me prima. Het lijkt me verstandig om ook wat andere films van Godard te gaan herzien, want waar ik eerst érg aan z'n stijl moest wennen, lijkt het me nu steeds beter te gaan bevallen.

Ik vond het luchtige sfeertje geweldig, die (kleine) bar, de dansclub, de huiskamer, gevuld met rokende mannen en vrouwen. De film kent veel geinige scénes; zoals het moment dat Karina en die andere vrouw door zo'n deur lopen en ineens verkleed zijn, de referentie naar À Bout de Souffle, Belmondo die geen cent terug gaat betalen aan één of andere kroeg. Het voelt allemaal lekker vrij aan, Godard lijkt iedereen maar lekker zijn / haar gang te laten gaan.

De driehoeksverhouding is apart en lijkt regelmatig niet van deze wereld, maar vermakelijk en (bij vlagen) grappig is het wel. Ja, leuke film van Godard, op naar de volgende dan maar. Dikke voldoende.

Het was wel even wennen in het begin. Ongelovelijk, dat camerawerk. Vooral in het begin heb ik dat als erg slecht ervaren, maar na een tijdje went het en draagt het misschien ook wel wat bij aan deze sterke film. Poeh, het was wel even schrikken zeg toen de waarheid boven kwam. Alle drie keren dat Christian een speech hield was het even slikken. Is het nou wel waar of niet? Dat is toch wel een vraag die je in het begin bezighoudt.

Volgens mij wordt er geen of erg weinig muziek gebruikt in de film, maar ik heb het dan ook niet gemist. De personages zijn allemaal super en alle acteerprestaties zijn van hoog niveau wat mij betreft. Het script is supersterk en de film bevat erg veel memorabele scenes. Ook is de film bij vlagen erg hilarisch. Over het algemeen is deze film een dikke voldoende waard!

Na het geweldige 'Ascenseur pour l'Échafaud' me gisteravond maar weer eens aan een film van regisseur Louis Malle gewaagd. 'Le Feu Follet' is een goede film, echter werd ik nooit écht over de streep getrokken.

Het gegeven is interessant en in deze prent wordt het allemaal erg treurig neergezet. Het hoofdpersonage kent echt totaal geen vreugde meer. Al het leven is uit hem weg. Goed geacteerd door Maurice Ronet. Als kijker blijf je hoop houden dat er toch nog een sprankeltje hoop naar boven gaat komen op een gegeven moment, maar dat gebeurt helaas niet. De laatste scene - de zelfmoord is redelijk aangrijpend. De film begon naar het einde toe wel m'n aandacht te verliezen. Ik kon er niet de gehele speelduur iets mee, zowel qua dialoog als de gebeurtenissen in het verhaal met de verschillende personages.

Actrice Alexandra Stewart wist me wél te betoveren. Wat zag ze er in deze film schitterend uit! De film zelf wist me helaas niet bij m'n strot te pakken. Iets wat ik natuurlijk wel had gehoopt. Toch een prima ervaring. Goed om gezien te hebben. Misschien kan ik er in de toekomst net even wat meer mee.

Matig filmpje die gedragen word door een handjevol minuten screentime van - een wederom meesterlijke - Jack Nicholson. Het verhaal kon me niet echt boeien eigenlijk. Had het gevoel alles al tien keer gezien te hebben. Demi Moore was erg slecht, Cruise was redelijk, maar neemt soms wat té veel hooi op zijn vork. Wat volgt zijn een paar leuke scénes en dialogen, afgewisseld met erg matige scénes in de rechtzaal die uitmonden in een voorspelbaar einde.

'Anyone, anyone!' Geweldige episode. Eén van de korte films van het oude seizoen die me het meest is bijgebleven. 'Black Mirror' schetst ook met deze 'Fifteen Million Merits' een bijzonder sterk toekomstbeeld, bizar, redelijk extreem, angstig (uiteraard, hoort bij de serie) en zorgt voor de doorbraak van Daniel Kaluuya, die we snel in o.a. 'Get Out' terug zouden zien. Zeer, zeer goed wat mij betreft.

Zeer vermakelijke film met een heerlijke rol van Bruce Willis en een aandoenlijke en mooie rol van Milla Jovovich. Sowieso is de cast erg leuk in deze 'Fift Element'. Wel vreemd, op één of andere manier is deze film altijd blijven liggen. Na het zien van 'Angel-A' laatst kwam ik ook bij deze film van Besson terecht.

Ik was echt verbaast over het prachtige en sfeervolle toekomstbeeld wat Besson geschetst heeft. New York ziet er echt schitterend uit. Verder is dit vooral een fijne rit vol actie, leuke effecten, mooie settings en veel humor. Heb goed kunnen lachen om alle ongein die deze prent te bieden heeft. Dikke voldoende.

Lang geleden dat ik de laagst mogelijke score heb uitgedeeld aan een film, maar dit schaamteloze prul verdient het dubbel en dwars. Werkelijk wat een hilarisch stompzinnige film. Ik kan er met m'n verstand niet bij dat filmmakers zo'n budget krijgen om vervolgens met deze troep te komen. Om te janken.

Die Christian is een 1e klas slappe zak, wat een lege huls. En dat moet wat uitstralen? Niks. Echter werd ik al helemaal levensmoe van die Anastasia met haar ergerlijk zachte stemmetje, diepe zuchten en dat gebijt op die rotlip. Wegwezen. Van het scenario, tot de muziek en de totaal idiote ontwikkelingen. Kansloos.

Tyler Durden: Motherfucker! You hit me in the ear!
Narrator: Well, Jesus, I'm sorry.

Eindelijk, eindelijk na zo'n vijf kijkbeurten ben ik volledig overtuigd van het feit dat deze film geniaal is. Ik heb het altijd een geweldige film gevonden, maar de kijkbeurt die ik net achter de kiezen heb was de druppel die de emmer deed overlopen. Vreemd eigenlijk, want ik heb nog stuk of dertig films liggen die ik nog moet zien, maar op één of andere manier stond Fight Club in de kast te roepen: niet doen, kijk mij...

En ja hoor, na het drukken op play begon deze geweldige adrenaline trip die echt eens nodig was. De muziek in het begin is geweldig, overweldigend en zorgde ervoor dat ik meteen in de film zat. Als we dan direct op het einde aankomen is alles weer helder. Ik wist direct weer hoe alles zat en kon alles even goed tot me door laten dringen. Tyler en de Narrator, misschien wel één van de beste koppels ooit op het witte doek. Brad Pitt is geniaal als Tyler Durden en Edward Norton ijzersterk als de Narrator. Beide rollen zijn tot op de puntjes geniaal uitgewerkt en hoewel velen de rol van Norton de beste vinden, moet ik toegeven dat Tyler Durden toch echt wel mijn favoriet is. Dat uiterlijk, die uitspraken en eigenlijk simpelweg het hele gedrag zorgen ervoor dat hij gewoon subliem is, prachtig.

Naast de geweldige acteerprestaties en de geweldige muziek is ook de setting perfect. De sfeer in het huis waar Tyler en ''Norton'' wonen is geweldig. Lekker donker, verrot en het gevoel dat het elk moment in elkaar kan donderen. De humor - die vooral van Tyler komt - is prachtig. Heb vaak dubbel gelegen van het lachen. Het moment dat hij op het fietsje door ''hun'' huis fietst is zo geweldig. Net als bijna elke uitspraak van hem. Alles valt precies op de goede plek en Norton weet dit als tegenspeler goed op te vangen.

Ondanks dat ik allang wist hoe de film ging eindigen kreeg ik toch weer kippenvel wanneer het bekend werd. Ineens word alles omgegooid en alles wat ''hij'' samen met Tyler had is niet meer. Een beklemmend gevoel en het gevoel dat je er ineens helemaal alleen voorstaat is geweldig gedaan. Langzamerhand valt alles perfect in elkaar wat leidt tot een geweldig einde waar we mogen genieten van een perfect eindshot die word ondersteund door Where Is My Mind van The Pixies.

Elke keer weer nieuwe dingen ontdekken in een film is zo belangrijk voor het feit hoe sterk de film eigenlijk wel niet is. Vele films weten je de eerste keer te overdonderen, maar als het bij een tweede kijkbeurt minder word zegt dat al iets over de film. Dit is bij een film zoals Fight Club precies andersom, ondanks dat ik deze bij de eerste keer kijken ook al geweldig vond. Een film die nog vaak gezien mag worden (wat ook zeker zal gaan gebeuren) en waar ik hopelijk nog vaak nieuwe dingen in mag ontdekken...

Narrator: [as he holds a gun to his mouth] Tyler, i want you to really listen to me
Tyler Durden: Oké
Narrator: My eyes are open...

Erg mooie film die ondanks het weinig bijzondere verhaal en de hoge mate van voorspelbaarheid erg goed werkt, omdat het gewoon erg mooi en meeslepend gemaakt is. Heb best genoten.

Grote held in deze The Fighter is Christian Bale, niks ten nadele van Mark Wahlberg, want die speelt gewoon een sterke rol als het minder ''aanwezige'' broertje, maar Bale mag de Oscar mee naar huis nemen, want wat die hier weer flikt is gewoon prachtig. Geweldige, trieste, aandoenlijke en harde rol, waar Bale op een uitmuntende manier een drugsverslaafde neerzet. Petje af, respect.

Wahlberg heeft het niet makkelijk. Constant tussen twee vuren inzitten. Het levert veel sterke, emotionele en meeslepende scénes op. Bale die twee agenten neerslaat, Wahlberg die daar (ook) de dupe van wordt. Erg sterk moment in de film. De overwinning van Wahlberg, terwijl Bale in de bak zit. Zonder Bale gaat het allemaal beter, maar toch had-ie ook niet zonder z'n grote broer kunnen winnen. De terugkeer van Bale is daarom ook zo moeilijk. Aan de ene kant geweldig, aan de andere kant weer een slot op het succes wat Wahlberg eindelijk heeft? Gelukkig niet. Dat had ik ook helemaal niet willen zien in deze film.

Het eindgevecht is schitterend, sowieso zijn de gevechten mooi geschoten met de ''boks-camera's''. De laatste scéne met de emotionele Bale aan het woord is een perfecte afsluiter. Kippenvel.

Toch wel een beetje beter dan verwacht. Williams zal nooit een favoriete acteur van mij worden, maar zijn prestatie is redelijk in deze film. Het verhaal is behoorlijk ''niet normaal'', om het zo maar te noemen. Wie laat zich nou zo'n chip inplanteren? Behoorlijk belabberd als je het mij vraagt, maar oké: het levert toch een redelijk filmpje op. Caviezel doet het trouwens prima, maar met Mira Sorvino word een plankje misgeslagen. Het script is matig, maar camerawerk en muziek zijn dan wel weer positief. Leuk om een keer gezien te hebben deze film, maar geen hoosgstaand werk.

3,0*