Opinions

Redelijke film die gedragen word door het prima acteerwerk van Eastwood en Malkovich. Clint Eastwood zet één van zijn leukste rollen neer wat mij betreft. Heb ook echt een paar keer goed gelachen om de man. Net als Clint, doet ook Malkovich het erg goed, al heeft ie' soms een ietwat nichterige uitstraling.

Het verhaal daarintegen kent nogal wat schoonheidsfoutjes en is wat ongeloofwaardig. Malkovich wil toch zo graag de president vermoorden? Waarom zoekt ie' dan steeds de problemen op vraag ik me af? Die hangt constant aan de lippen van Eastwood man. Ook vond ik de rol van Russo niet veel toevoegen aan het geheel. Daarnaast is het allemaal wat standaard en krijgen we de nodige clichés voorgeschoteld, maar opzich kijkt het goed weg allemaal.

Redelijk filmpje voor tussendoor, waar het acteerwerk een sleutelrol vervult. De actie is zo nu en dan lekker, spannend word het nooit, maar opzich heb ik me aardig vermaakt, maar dan vooral om de grapjes van Eastwood.

Maar weer eens een Carpenter uit de kast gehaald. Vermakelijk, spannend en bij vlagen bijzonder creepy. Vooral de scénes met dat grijze figuur op dat fietsje zorgden voor het nodige kippenvel. Voor de rest fraai / sfeervol gemaakt, prima muziek en een paar lekkere schrikscénes. Jammergenoeg is de 2e helft van de film niet zo sterk meer als de eerste, maar ik heb me prima vermaakt. Voldoende.

Prachtige, aangrijpende film die terecht dit hoge gemiddelde geniet. Het begint allemaal mooi, maar hierna had ik toch wat moeite om mezelf mee te laten slepen in het verhaal. Het deed me jammergenoeg eerst minder dan dat ik had verwacht. Wanneer de film in een verder stadium komt, veranderd dit echter. Elke minuut werd sterker en elke minuut werd ik meer meegezogen in het meeslepende verhaal. Ik kan niet zeggen dat het van het begin tot het einde zo het geval is geweest, maar over het algemeen is deze film op dat vlak zeker geslaagd.

De rol van Daniel Day-Lewis is grandioos. Wat een acteur is dat toch. Met recht één van de betere acteurs op deze aardbol en een man die bulkt van de charisma en één die er voor kan zorgen dat je als kijker alleen door hém al meegezogen word in het geheel. Zijn personage deed me overigens veel denken aan die van Mel Gibson in Braveheart. Beide vechten voor hun vrijheid, maar ook bepaalde trekjes, manier van spreken en ook een beetje het uiterlijk zorgde hiervoor. Bijrollen zijn prima ingedeeld, met een hoofdrol hierin voor Emma Thompson. De scéne in de rechtzaal op het eind is grandioos. Hoe zij daar staat te vechten voor de vrijheid van de onschuldigen, geweldig.

De muziek viel tegen over het algemeen, al heeft de film zeker op dat vlak ook wat leuks te bieden. Het moment dat de vader van Lewis overlijdt en de daaropvolgende scéne begint te spelen onder begeleiding van de muziek is prachtig. Mooi moment om te zien hoe alle gevangenen brandend papier uit het raam gooien, echt een kippenvel scéne. Ook het nummer op de aftiteling past prima in het plaatje overigens. Voor de rest ziet de film er redelijk goed uit, niet geweldig, maar dat hoeft ook niet in een film als deze. Redelijk rauw sfeertje in de gevangenis, eigenlijk gedurende de gehele film en voor de rest een prima vlot tempo die ervoor zorgt dat je geen moment de aandacht van het scherm verliest.

Vele mooie, ontroerende scénes; daar hou ik wel van. Ook deze film heeft dat te bieden. Vooral het prachtige eind dat Thompson staat te pleiten voor Lewis en co. is geweldig, maar wanneer Lewis zelf de voordeur uit de rechtzaal neemt was het voor mij even slikken geblazen, echt een prachtige scéne. Daarnaast is de film bij vlagen vermakelijk, zoals een aantal scénes in de gevangenis, met de Jamaicanen bijvoorbeeld. Regisseur Sheridan probeert op deze manier de boel een beetje luchtig te houden en er niet één grote sombere boel van te maken. Alles werkt echter prima en de regisseur levert dan ook een puik werkje af met deze film.

Ik ben meer dan tevreden over deze film. Het hoge gemiddelde hier heeft ervoor gezorgd dat ik de film heb aangeschaft en dat gemiddelde hier is wat mij betreft aardig terecht. Daniel Day-Lewis neemt alles en iedereen op sleeptouw en speelt oscarwaardig, wat een geweldige vent. Vier sterren voor nu.

Een film die fantastisch begint. Een soort ouderwets buddy-cop verhaal, de 80's, visueel erg fijn met alle rook in de straten steeds, het gedetailleerd maken van eten / ontbijt, noem het maar op. Echter neemt de film halverwege een rare afslag. De film wordt vanuit het niks een sci-fi thriller, die te veel hooi op haar vork neemt (tijdrijzen, rare verklaringen over bepaalde zaken, etc.). Uiteindelijk niet interessant genoeg.

Prima film van Haggis, maar mijn verwachtingen lagen toch wat hoger, vooral door zijn vorige film Crash, die ik echt veel beter vond. Kwa acteren is er niets op de film aan te merken. Tommy Lee Jones doet het goed en ook Charlize Theron spat weer eens van het scherm.

Het verhaal zelf vond ik wel interessant, maar is niet altijd evengoed uitgewerkt. De film is te voorspelbaar en begint op een gegeven moment wat saai te worden. De film kabbelt maar wat aan, kent eigenlijk geen echte hoogtepunten tussendoor en werkt hier ook niet echt naartoe op het einde. Dit had ik toch van van Haggis verwacht, aangezien Crash vol met emotionele hoogtepunten zit. Hier bleef ik wat met een leeg gevoel zitten, waar de voorspelbaarheid dit eigenlijk de das om doet, want als je de dvd-hoes hebt gelezen kan je bijna al raden dat z'n ''vrienden'' hem hebben vermoord. Op een gegeven moment wordt dit dan ook duidelijk, maar deed het me eigenlijk niet erg veel. Haggis probeert dit een beetje te compenseren met het einde, wanneer we de vlag omhoog zien gaan. Dit werkt dat wel weer aardig en daar werd ik dan weer even stil van. Voor de rest had het wel wat beter gekund wat mij betreft. Maar... echt slecht is het zeker niet. Ondanks dat het tempo wel wat hoger had gekund, wist de film met toch aardig te boeien en was het vooral het acteerwerk wat de film iets extras wist te geven.

Meer verwacht dus van deze film, waarin Haggis in veel scénes net even die extra duw in de goede richting is vergeten te geven. Dat had veel goed kunnen maken, want nu lag het tempo net wat te laag waardoor een evt. compensatie op het eind niet meer voldoende is om als film écht boven het gemiddelde uit te steken.

Timberlake en Seyfried als Bonny & Clyde in deze 'In Time', van regisseur Andrew Niccol. Hij bewees met Gattaca al dat-ie goed overweg kan met dit genre. Vond dit ook een zeer vermakelijke film.

Verhaaltechnisch stelt het weinig voor, maar het concept is leuk, de tijd vloog voorbij en dat is belangrijk. Timberlake en vooral Murphy doen het prima in deze film waar tijd het betaalmiddel is geworden. Prima gemaakt, wel met enige mankementjes, maar ik het totaalplaatje best goed.

Mooi geschoten, maar 'Incendies' werkt wat mij betreft veel te traag, vol met toevalligheden toe naar een zwaar gekunsteld einde. Vond het een beetje te. Gevoelsmatig ''klopte'' het direct al niet helemaal op het einde; heel toevallig dat iedereen ineens in Canada bij hetzelfde zwembad is. De regie zorgde er nog voor dat het nog een - beetje - indrukwekkend over kwam, maar bijzonder was het allemaal niet echt, ondanks het sicke gebeuren. Helaas. Gelukkig kent de film een paar mooie scénes en ziet het geheel er verzorgd uit.

''Give him the kick!''

Regisseur Christopher Nolan heeft het slim aangepakt. Jaren bezig geweest met dit project, een aantal tussenstops gemaakt en uiteindelijk met 'The Dark Knight' zoveel geld en respect verdiend dat hij zo maar 200 miljoen kreeg voor z'n nieuwste film...

... deze Inception. En dat heeft-ie slim aangepakt, want de studio's zien je al aankomen met dit scenario als je nog niet zoveel gepresteerd hebt. Geen sequel, meer financiële risico's en ga zo maar door. Geweldig dat Nolan ons dit jaar op deze manier verblijdt met één van de beste films van de laatste jaren. Nolan ''redt'' Hollywood en zet het land van de ''standaard'' films (volgens velen) in z'n eentje weer op de rails hier.

Zoals in deze film, begon het bij Christoper Nolan ook met een idee. Een briljant (en érg origineel) idee. Natuurlijk leg je dan wat basis-elementen naast je neer, want Nolan graaft vre-se-lijk diep met deze film. Dieper dan velen ooit zullen (willen) denken. Wat moet je een geniaal meesterbrein zijn om dit idee (plot/script) op deze manier tot in perfectie uit te werken. Wat dat is gewoon zo. Dit zul je niet inzien als je geen zin hebt om je verder te verdiepen in het plot en de diepere lagen die deze film te bieden heeft. En Nolan ís geniaal, want daar is deze film wel het ware bewijs van. Ik hoorde ergens dat het epische gehalte gelijk ligt aan 'Lawrence of Arabia' en dat de film zo diep gaat als een '2001: A Space Oddysey'. En dat klopt. Althans, zo heb ik het ervaren, omdat Nolan mij zó mee heeft weten te slepen, dat ik veel heb weten te ontdekken, de film veel vragen opwekt en heel erg ver gaat daarin.

De (bijna) constant aanwezige score van Hans Zimmer is geweldig. De muziek ondersteunt de beelden prachtig, minimaal aanwezig in het begin, maar met de opbouw van het verhaal gooit Zimmer er steeds meer bombast in en dat is precies wat deze film nog nodig heeft gehad. Vooral naar de 2e helft toe, wordt je als kijker meegesleurd in een achtbaanrit vol emoties, spanning en visueel verbluffende scénes. Ik heb genoten van de prachtige beelden. Hoogtepunt in de beginfase was toch wel de scéne met DiCaprio en Page op het terrasje; ''See dreams, they feel real while we're in them right? Its only when we wake up then we realize that something was actually strange.'' Machtig wanneer de hele zaal getuige is van het gedreun die deze scéne met zich mee brengt, wanneer alles om hun heen ontploft en in de lucht blijft zweven. Kippenvel. En dan begint het pas.

Het eerste uur kent vooral veel dialoog en het één en ander wordt goed uitgelegd. Gelukkig maar, want dit was best wel nodig, aangezien het nogal een (behoorlijk) ingewikkelde boel is allemaal. Dankzij het 1e uur is de film eigenlijk best wel makkelijk te volgen, tot aan het einde toe. Het einde, die me deed denken aan die van Tarkovsky's 'Stalker', is niet minder dan geniaal. De tol draait, maar hoe zit het? Dan mag je lekker (na)genieten van hetgene wat zich allemaal wel niet in de film heeft afgespeeld.

Het lijkt erop dat Cobb op het einde weer terug is in de ''echte'' wereld, daar is op een prachtige manier naartoe gebouwd, hij ziet z'n kinderen en alles eindigd ''goed''. Of zit het toch wat anders en is het een weer een grote droom? De ultieme droom? Ondanks dat de film op beide punten genoeg bewijzen kent om te vertellen dat het om de realiteit of om een droom gaat, leun ik nu toch meer naar de droom toe. Cobb's kinderen zitten op precies dezelfde plek als in z'n droom en dragen ook precies dezelfde kleren als in z'n droom. Was het geen droom geweest hadden ze wel met oma voor de tv gezeten o.i.d. Over oma gesproken; die was er ook niet. Dus was het voor Cobb dé ideale droom, aangezien hij het niet helemaal kon vinden met z'n schoonmoeder volgens mij. Naast dit einde en het einde wat wél realiteit zou moeten zijn, kun je nog dieper graven en alles als een droom zien die wij - als kijker - met Cobb beleven. Hier zijn (ook) érg veel aanwijzingen voor. Cobb zelf vertelt en weet maar al te goed dat je bij een droom nooit weet hoe je er gekomen bent. Je start ergens in het midden, net zoals in deze film. Veel kleine aanwijzingen, zoals Cobb die achtervolgd wordt (in schijnbaar het ''echte'' leven), komt bijvoorbeeld in een dunne steeg waar hij er op het einde bijna niet meer doorheen past, een klassiek 'droom-moment', waarna Saito hem ook nog eens precies op het goede moment op staat te wachten. Dit kan toevallig zijn, maar gaat eigenlijk tegen alle logica in, behalve de logica van de droom.

Misschien gaat dat weer veel te ver, maar de geniale opbouw, vertelwijze en uitwerking van Nolan zorgen voor een einde die érg veel interpretaties opwekt. Op elke vraag m.b.t. de verschillende werelden vallen wel antwoorden te geven, zodat je nooit weet hoe het nou eindelijk allemaal precies zit. En ik als kijker twijfel niet alleen - ook DiCaprio vertrouwt het nooit. Dat is te zien aan het feit dat hij regelmatig (of altijd ná een droom) een plek opzoekt om met z'n tol te spinnen. In een scéne is bijv. te zien dat hij z'n pistool tegen z'n hoofd houdt en z'n tol aan het spinnen is. Opgelucht dat de tol neervalt en niet oneindig door blijft tollen; dan had-ie zichzelf doodgeschoten, want dat zou hij in een droom hebben gezeten. Zo kent de film veel punten die vragen opwekken en als argument voor de droomwereld of de realiteit gelden. Cobb draagt z'n trouwring bijv. in bepaalde scénes wel, maar soms ook niet. Droomwereld - realiteit.

En dan de inception zelf; het kan zijn dat Cobb er naartoe werd gezet om te geloven dat de laatste droom realiteit was, omdat-ie z'n obsessie met Mal achter de rug had. Zo kan Cobb z'n onderbewustzijn ervoor gekozen hebben om de (draaiende) tol op het laatst te negeren, omdat Cobb zo blij is om z'n kinderen te zien en hij daarin zal blijven, zonder ooit de waarheid te weten. Het plot van Fischer gaat net zo. Hij accepteert de inception dat z'n vader het bedrijf op wou splitsen, omdat-ie z'n obsessie met z'n vader achter de rug had. Beide accepteren hun inceptions omdat ze puur en alleen willen geloven dat het echt (en/of zelf verzonnen) is. Zoiets. Nu denk ik alweer aan dingen die bepaalde dingen weer tegenspreken en andersom of dat dit weer verkeerd is en het helemaal eigenlijk toch anders zit. Dit is misschien wel één van de meest diepgaande films ooit gemaakt. Je kan nog zo vreselijk verder gaan graven en daar heb ik zin in, maar dat ga ik hier niet doen, want ten 1e vind ik het veel te moeilijk om dat hier allemaal neer te pennen en ten 2e komen hier dan zulke lappen tekst te staan, dat het niet meer leuk is. Denk ik.

DiCaprio is de beste acteur op het moment en naast het intigrende plot een verschrikkelijk belangrijke pion in deze film. Een meeslepend karakter en de emotionele basis (dankzij z'n leed met Mal en de kinderen) in dit avontuur. Naast DiCaprio schitteren Joseph Gordon-Levitt en Tom Hardy; beide geweldig gecast - twee ijzersterke rollen. De rest van de cast doet z'n ding en dat doen ze erg goed. Op visueel vlak imponeert de film behoorlijk. De scéne met de trap is o.a. geniaal, de buigende stad ook, de scénes dat ze later daar doorheen lopen ook, maar hoogtepunt is toch wel de het gevecht van Gordon-Levitt in de hal. De tijd dat het busje nodig heeft om in het water te vallen, duurt uiteraard veel langer in de droom. Geweldig gevonden allemaal. Prachtig hoe er met de zwaartekracht wordt gespeeld en geweldig om te zien hoe de gebeurtenissen in de echte wereld veel invloed hebben op die in de droomwereld; de opmerking over de rijstijl van Yusuf bijvoorbeeld. Het idee van deze hele film is zo vreselijk geniaal gevonden en uitgevoerd, dat ik er met m'n verstand niet bij kan. Net zoals Charles Bronson tunnels graaft (diggin' tunnels), graaf ik hier nog wel even verder om dit vreselijk diepgaande meesterwerk meer en meer uit te vogelen. Iets wat niet mogelijk is. Een zoektocht naar iets waar geen uitkomst voor is. Of waar verschillende uitkomsten voor zijn, allemaal geweldig gevonden én geschreven door Nolan. Een echt antwoord zullen we echter nooit krijgen. Christopher Nolan lacht zich dood. De 1e regisseur die zo'n gecompliceerd plot met het blockbuster-gegeven weet te combineren. Heel veel respect daarvoor.

Er is nog zoveel meer. Zoals Limbo. De diepste droomwereld. In principe werkt dit hetzelfde als een normale droom, alleen raak je hier de controle kwijt over wat echt is en wat niet. Zowel DiCaprio, Cottilard en Watanabe kunnen hier over meepraten. Prachtig ook, dat einde (waar het ook begon). Watanabe die oud is geworden in de Limbo omdat-ie denkt dat het echt is, net zoals Cottilard en DiCaprio daar 50 jaar hebben gezeten en ''samen oud zijn geworden''. Fantastisch hoe dit allemaal weer in verband staat met de rest van het verhaal en weer verschillende vragen opwekt. Geniaal en érg meeslepend gemaakt allemaal. Prachtig ook, die verschillende lagen; droomwereld 1, 2, 3, 4 - dat gaat dieeeep! Een film die me niet snel los zal laten. Eén van de sterkst uitgevoerde films die de filmwereld in jaren met zich mee heeft gebracht. Dicht tegen perfectie aan.

Hoe meer ik hier over nadenk, hoe meer ik in de war raak, dus het zal misschien wat vreemd lezen soms. Sorry. Ik weet het ook allemaal niet meer - deze film heeft de tijd nodig om te rijpen en om nóg sterker te worden uiteindelijk. Bij een 2e kijkbeurt kan dit alleen maar mooier worden. Kijk nu al uit naar de volgende kijkbeurt, waar ik vast en zeker meer vragen beantwoord zal krijgen en jammergenoeg weer moet ontwaken uit deze fascinerende droom. Om genialiteit kan je gewoon niet heen. Briljant.

Heb weinig kunnen lachen om deze prent, eigenlijk helemaal niet. En da's jammer, want daarvoor zet ik dit soort onzinfilmpjes op natuurlijk. De prima cast komt niet goed uit de verf en wat de humor betreft.. daar hadden ze een hele goede verdwijntruc voor. Zeer simpel en flauw gedoe. Owh ja, is ook zo; het einde (met het gooien en slepen van die mensen) is wel leuk. Heb daar gelukkig nog om kunnen lachen.

Aardige film, maar niets bijzonders. Het beste van de hele film is het begin in Brazillië, maar daarna word het eigenlijk steeds een beetje minder. Norton is een klasse acteur, maar ik vond 'm niet echt goed in deze film passen. Desondanks is hij verreweg de beste van de cast en zijn de andere personages maar matig. Het verhaal is flinterdun, maar de CGI is prima in orde en ook mogen we genieten van een paar leuke actiescénes. Voor de rest heeft alles niet zo veel om zich heen eigenlijk. Kleine tegenvaller toch wel. Toch kijkt de film lekker weg en heb ik me wel vermaakt. Ook leuk om Robert Downey Jr. op het eind nog even te zien trouwens.

Geweldig filmpje. De 'krimpende man', dat is best eng, als je ziet hoe klein-ie op een gegeven moment eigenlijk wel niet is. Erg leuk gemaakt, mijn complimenten.

Waar het halverwege toch echt wel best meeslepend en spannend zou worden (tot het einde toe), moest ik er eerst wel even in komen, met dat kleine ventje. Kon m'n lachen ook een paar keer niet inhouden. Wat een gezicht. Maar oké, zo grappig is het helemaal niet. Grote aftrap is eigenlijk de scéne met die kat, erg sterk en spannend.

Vanaf het moment in de kelder is het werkelijk genieten geblazen van de avonturen die Scott beleeft. Voor een film uit '57 vind ik dit echt klasse gemaakt met die verschillen in groote allemaal; die schaar, die spin, de spijkers, de lucifer, de overstroming en zoveel moeite moeten doen voor iets waar je als ''normaal'' mens je hand niet voor omdraait.

Leuk, leuk, leuk. Het einde (met de schitterende monoloog) is geweldig en het beste einde wat deze film kon hebben; al had ik er zelf nooit op gekomen. Dikke voldoende.

Vermakelijk, maar geen bijzondere Pixar. Het ziet er zoals gewoonlijk goed uit (maar visueel lang niet de beste van Pixar) en de film kent een paar érg leuke momenten, zoals dat kleine joch op z'n fietsje die met open mond staat te kijken hoe Mr. Incredible die auto optilt in een woede-uitbarsting. Voor de rest genoeg humor, maar in tegenstelling tot bijv. een Finding Nemo of Ratatouille niet altijd even boeiend.

Ondanks dat het er wel mooi uitziet allemaal, voelt het soms wat ''leeg'' aan, iets wat ik bij een Ghibli nog nooit heb gehad, de tekenstijl spreekt me toch meer aan. Frozone, dat zoontje en de ontwerpster van de kleding zijn nog geinig trouwens in tegenstelling tot de vervelende Syndrome. Njah, ondanks dat de film soms wat inzakt en mindere momenten kent, heb ik me goed vermaakt. Voldoende.

Goede film van regisseur Elio Petri, waar een zeer interessant plot op een prima manier wordt uitgewerkt. Vooral naarmate de film vordert - met o.a. flashbacks van de relatie tussen Volontè en zijn maîtresse - begint het één en ander duidelijk te worden. Groots vond ik het niet, interessant wel. Vooral het feit om te zien hoe de politie omgaat met dergelijke zaken is bizar, maar tegelijkertijd alledaags volgens mij. De film kent met Volontè een goede hoofdrolspeler, waar je dubbele gevoelens van krijgt, een opmerkelijke score van Morricone (leuk wel) en een prima geschoten en sfeervol geheel. Solide voldoende voor deze prent.

Ik ben toch wel blij dat ik deze film vanavond in de bioscoop heb gezien, want ik denk dat een eerste kijkbeurt op dvd een tegenvaller geweest zou zijn. Net als de eerste delen is ook dit vierde deel uit de reeks enkel puur vermaak en helaas niet veel meer...

Het eerste uur is geweldig. Prachtige beelden, leuke actie en geweldige humor. De eerste keer dat Indiana Jones in beeld komt is toch wel weer geweldig. Jammer dat je dan geconfronteerd word met een erg ouder geworden man, maar dat weet je van te voren natuurlijk en ik vind dat dan ook geen reden om de film op af te rekenen. Sterker nog; Ford zit gewoon weer heerlijk in zijn rol. Die opslagplaats in het begin is mooi om te zien en daar worden we dan ook op een paar erg leuke scenes getrakteerd. Cate Blanchett is wat mij betreft geen toegevoegde waarde voor de film. Leuke uitstraling, maar zodra ze haar mond opentrekt is het over. Beetje jammer, maar gelukkig maken we dan kennis met de zoon van Indiana. Geweldig intro van Shia Labeouf wat mij betreft. Ik was nooit een grote fan van hem, maar hij is toch zeker een aanstormend talent. Erg goede rol van hem en super in deze film. Geweldig kapsel!

Cinematografisch is ook dit deel weer een pareltje en wat mij betreft overklast deel vier de eerste drie op dit gebied. De gebieden zien er prachtig uit; veel watervallen, hoge rotsachtige bergen omringd door een grote jungle. Jep, dat zit wel goed in deze film. Ook de actiescenes in de jungle zijn geweldig. De race langs de afgrond, de scenes dat ze met z'n allen van de waterval afdonderen en en achtervolging in de jungle, erg leuk allemaal. Jammer dat we Mutt (Labeouf) dan ineens tarzan na zien doen. Belabberd, maarjah echt serieus is deze film sowieso niet te nemen dus wat maakt het uit. Nou, dan is het meest positieve deel van de film wel geweest wat mij betreft. Vanaf dat moment gaat het helaas bergafwaards. Zo gaat het einde gaat wat te ver wat mij betreft. Het blijft er allemaal prachtig uitzien, maar dat is niet genoeg.

Net als de eerste drie delen is ook dit deel weer erg vermakelijk, maar wil soms teveel van het goede. Een paar zelfs ergerlijke momenten doen de film niet goed en nadat we een geweldig eerste uur van de film hebben gezien gaat het langzaam achteruit. Een voldoende verdiend de film zeker. Een must voor het grote doek met al die prachtige beelden die we krijgen te zien. Dit levert toch de nodige momenten met kippenvel op. Misschien wel het meest specataculaire deel van de vier, maar niet beter. Het blijft steeds wat op hetzelde niveau rondhangen en dat was natuurlijk te verwachten. Ik heb me in ieder geval wel vermaakt en ben blij de film in de bios te hebben gezien.

* * *

Leuk vermakelijk filmpje, maar weer een deel dat niet meer te bieden heeft dan dat eigenlijk. De locaties zijn bij vlagen erg mooi, acteerprestaties zijn redelijk goed (vooral Connery is goed) en de film heeft zo nu en dan een lekkere scheut humor in huis. Niet de humor die voor mij altijd even goed wist uit te pakken, maar over het algemeen was ook dit deel weer goed te pruimen. Tot nu toe een erg vermakelijke reeks. Nu is het nog even wachten op het volgende deel...

* * *

Spielberg toont mij ook met dit deel van Iniana Jones puur vermaak en dus niet veel meer. Zodra we in de ''Temple of Doom'' aankomen word er wat mij betreft geregeld een plankje mis geslagen. Dat kleine kereltje was lollig, maar op een gegeven moment had ik daar ook wel genoeg van. Net zoals de bij vlagen erg irritante Kate Capshaw die niet overtuigd in haar rol. Harrison Ford is gewoon weer cool en speelt zijn rol wat mij betreft als enige overtuigend. Cinematografish is deze film bij vlagen een briljant en dit is dat ook een groot pluspunt voor de film zelf. De film krijgt wel een voldoende voor mij, want hij keek heerlijk weg en ondanks de soms ergerlijke momenten heb ik me rijkelijk vermaakt!

* * *

Geschreven door de moeder van regisseur Brad Furman. Haar 1e filmscript. Niet lullig bedoeld, maar dat is er aan af te zien ook hoor. Zoonlief regisseert 'The Infiltrator' kundig, sfeervol en vermakelijk, maar wat een vlakke gatenkaas is dit scenario. Onmogelijk om daar mee weg te komen. Zonde, want verder is dit toch wel een erg leuke film. De jaren 80, goede cast, fijn tempo, locaties, muziek en toch wel een redelijk intrigerend verhaaltje verder. Jammer dat de muizen er zo nodig aan moesten knagen.

Geweldige rol van Damon in een leuke film. Uitstekende settings, dito tijdsbeeld en genoeg leuke momenten. Het tempo ligt niet echt hoog en niet alle dialogen zijn even interessant, maar bij vlagen is het toch wel erg grappig. De gedachten van Whitacre die we horen, de steeds weer andere auto waar hij in rijdt, de vreselijk onnozele muziek en een paar hilarische scénes; ''Now what do i do, if that Shepard guy calls.''. Ja, heerlijk. Daarnaast nog veel 'kleine' grappige momenten in een allesbehalve standaard Hollywood komedie. Makkelijke voldoende van mijn kant.

Amber Heard...

...

Ja, was toch de hoofdreden dat ik deze film graag wou zien. Eén van mijn favoriete actrices, uiteraard omdat ze een prachige verschijning is, maar natuurlijk ook omdat ik haar - naast dat - een enorm talent vind. Een aardig grote rol in deze film, waarin ze het prima doet, maar geen kans heeft om écht te overtuigen. Nu ben ik vooral erg benieuwd naar haar rol in The Rum Diary, waar ze naast Johnny Depp mag schitteren.

Dat is wel wat anders dan dat schorem waar ze het in deze film mee moet doen, letterlijk en figuurlijk. De film begint geweldig; een groot feest, 80's muziek, heerlijke sfeer, kapsels, kleding... ik hou ervan. Ik ben echt veel te laat geboren. Had graag de 70's en 80's mee willen maken, maarjah. Na dit flitsende begin gaat de film lekker door en blijft het leuk en vermakelijk. Het gaat nergens over, beetje roken, zuipen, drugs gebruiken, vloeken en dat soort onzin. Ik vind het helemaal geweldig. Vooral jammer dat Thornton, Ryder, Rourke en Basinger de boel in deze film even behoorlijk komen verstieren. Totaal oninteressant. Ik wil die nonsens van die feestende tieners zien! Ik ben niet geinteresseerd in jullie problemen!

De eerste helft van de film is makkelijk het beste. De soundtrack laat zich van zijn beste kant horen. Zo horen we New Gold Dream van Simple Minds, Dance Hall Days van Wang Chung, I Ran van A Flock of Seagulls, Cars van Gary Numan etc. etc. Als enorme 80's liefhebben vond ik het genieten geblazen. De tweede helft wordt eigenlijk een beetje minder. Alle problemen worden erger, de eerder genoemde ''oudjes'' krijgen meer en teveel screentime en het vermakelijke, flitsende wat ik in de eerste helft van de film zag was niet meer. Het verhaal slaat nergens op, gaat nergens over en kent totaal geen diepgang. De ontvoering van dat kleine jongetje (waarom?) is al helemaal belabberd en de problemen tussen Thornton en Basinger komen ook maar niet uit de verf. Vooral jammer dat de focus juist op die punten ligt later in de film. Haalt de lekkere sfeer er totaal uit.

Leuke rol overigens nog voor Chris Isaak, als dronkelap. Prima gespeeld ook. Hoofdrolspeler Jon Foster doet het ook prima en de rest van de ''jongeren'' deden het ook goed wat mij betreft. Heard is hét grootste pluspunt van de cast, maar dan komt omdat ik een zwak voor haar heb denk ik. De eerste helft van de film krijgt zo vier sterren of zelfs nog hoger van me, de tweede helft maximaal drie. Ik gooi deze Informers maar op 3,5, moet wel goed zijn denk ik.

"War has never been so much fun!"

Het is al een behoorlijke tijd (zeker een paar (4/5) jaar) geleden toen ik voor het eerst hoorde dat Quentin Tarantino deze oorlogsfilm ging maken. De eerste twee hoofdstukken uit deze film zijn dan ook al zo'n tien jaar geleden geschreven door Tarantino en ik weet nog dat Michael Madsen toen als castmember stond aangegeven bij een film die de titel 'Inglorious Bastards' droeg.

Sinds de productie van start is gegaan, vorig jaar, is er veel aangepast. Quentin wist een einde aan het script te maken (waar hij zoveel moeite mee had), wist Brad Pitt te strikken als Lt. Aldo Raine en koos met opzet voor een andere titel dan Castellari's film uit '78. Sinds het moment dat deze Ingourious Basterds in productie is gegaan heb ik deze film eigenlijk op de voet gevolgd. Dat doe ik anders niet echt, in ieder geval niet zo extreem als bij deze film, maar Pitt en Tarantino zijn twee favorieten van me en alles rond de film lokte me behoorlijk, dus ik kon het niet laten. Ik had het script al snel in bezit, maar heb daar op wat - geweldige - stukken uit de eerste twee hoofdstukken na maar niet meer van gelezen. En gelukkig maar, zo stonden me in ieder geval nog behoorlijk wat verrassingen te wachten...

... en die kreeg ik, en niet te weinig ook. Deze nieuwe film van Quentin Tarantino is een fantastische mix van drama, oorlog, de nodige actie, maar vooral... komedie! De trailers waren al erg geestig, maar deze film is bij vlagen gewoon hilarisch. Brad Pitt zet een fantastische rol neer als de 'hillbilly' Aldo ''The Apache'' Raine, uit Tennessee. Daarnaast imponeert Christoph Waltz, als Hans Landa, met ook weer een grappige bijnaam; ''The Jew Hunter''. Daarnaast nog leuke - maar kleinere - rollen voor bijv. Diane Kruger en Eli Roth. Beide deden het gewoon goed en ook Roth viel me zeker niet tegen. Dan moeten er nog twee namen genoemd worden, één grote verrassing en één die mijn persoonlijke favoriet is in deze film. De verrassing is Til Schweiger, die als Hugo Stiglitz een briljante, hilarische rol neerzet, geweldig figuur. Maar... de Franse Mélanie Laurent was toch echt wel helemaal fantastisch. Wat een geweldig, goede acteerprestatie van haar. Een dragende kracht voor deze film, die grotendeels om haar personage draait.

Ik kan niet genoeg krijgen van Tarantino's dialogen. Zelfs Death Proof hangt bij mij tegen de vijf sterren aan, want ook daar vond ik ze (in tegenstelling tot velen) gewoon geweldig. Het lijkt dat alles wat Tarantino schrijft, met z'n gouden pen gedaan is die er direct voor zorgt dat alles wát hij schrijft in goud verandert. Ook alles, maar dan ook écht alles in deze film vond ik geweldig. Met de briljante opening van deze film (hoofdstuk 1) wordt er direct een dikke, vette stempel gedrukt. Eigenlijk vond ik de openingscredits, onder begeleiding van de prachtige muziek al geweldig en toen was het nog niet eens begonnen. Wat mij betreft mag de opening van deze Inglourious Basterds zich vanaf nu tot mijn favorieten allertijden scharen. De muziek die op komt zetten wanneer we Christoph Waltz aan zien komen is geweldig, het rustige sfeertje wat er hangt (een paar prachtige camerashots) wordt wreed verstoord door Hans Landa. Wat mij betreft is het direct duidelijk dat ''The Jew Hunter'', ondanks zijn geestige overkomen een geniaal brein is, die precies weet hoe het allemaal zit. De monoloog in het huisje is adembenemd, de scéne met z'n pijp (''May I smoke my pipe as well?'' ) is hilarisch. Wat volgt is een erg sterke scéne wanneer Landa weer overschakelt op Frans (geweldig trouwens, die talenkennis) en vervolgens iedereen wordt afgeknald. Iedereen, behalve Shosanna. De toon is gezet.

In het tweede hoofdstuk maken we kennis met 'The Basterds', onder leiding van Lt. Aldo Raine. Geweldig gespeeld door Brad Pitt, met zijn vooruitstekende kin, lompe accent, handschoentjes, litteken en heerlijke snorretje. De monoloog van Aldo Raine - die ook al gedeeltelijk in de trailer te zien was - is geweldig, de gemene smile van Donny Donowitz ondertussen eveneens. ''Nazi ain't got no humanity. They're the foot soldiers of a Jew-hatin', mass murderin' maniac and they need to be dee-stroyed.'' En zo zit het. Prachtig om te zien dat de nazi's het eindelijk eens in hun broek doen en dat de joden eens niet onder vuur liggen. Dat liggen ze wel natuurlijk, maar daar draait het nu even niet om. De scéne die volgt is daar wel een geweldig bewijs van. Prachtig weer, de muziek van Morricone en natuurlijk het geweldige moment dat Hugo Stiglitz uitgebreid en lekker fout voorgesteld wordt door de stem van Samuel L. Jackson. Heerlijke montage en erg gaaf gedaan, dat het er nog wat grappiger op maakt allemaal. Het hele gevoel wat de film je geeft is geweldig. Een stel idiote, hilarische 'Basterds' die de nazi's eens even lekker op hun donder geven, god fantastisch. En ondertussen ook nog eens ome Adolf die op zijn eigen grappige manier zijn steentje bijdraagt. Alle dialogen tussen de 'Basterds' onderling en die met hun Duitse gevangenen zijn super vermakelijk. Echt constant met een dikke grijns zitten kijken naar die geweldige kop van Brad Pitt en de heerlijk pakkende teksten die we constant naar ons toe krijgen gesmeten; ''Oblige him!''.

Toen kwam de grote ster van de avond in beeld... Mélanie Laurent. Was bang dat haar hoofdstuk misschien wat in zou zakken, omdat die van 'The Basterds' zo geweldig was, maar dat viel reuze mee. Ook dit derde hoofdstuk is gewoon verantwoordelijk voor de prachtige opbouw in het verhaal en de langzame opbouw van de spanning. Veel mensen vonden de scéne in het café wat te lang duren hoor ik, dat vond ik niet. Net als in Death Proof, nogal wat onzinnig dialoog, maar niet alles hoeft persé zin te hebben. Ja, ook de nazi's in de oorlog spraken niet alleen maar over hun grote plannen, of gebeurtenissen in de oorlog. Die zaten ook wel eens flink te zuipen, dom praat te hebben en domme spelletjes te doen in één of andere bar. Zo ook in deze film. Niet iederen zit daar uiteraard op te wachten, ik wel. Van een rustig spelletje, waar wel constant weer de prachtige spanningsopbouw een feit is, loopt alles zwaar in de soep; ''Say "auf Wiedersehen" to your Nazi balls!'' Godsamme, geweldig. Die boze kop van Til Schweiger ook steeds (met z'n Marco Polo kaartje nog op z'n hoofd ), fantastisch. Geweldige shoot-out, even schrikken geblazen en daarna genieten, want Tarantino weet alles geweldig in beeld te brengen en zorgt met z'n 35mm camera voor een perfect kijkgenot. Sowieso is het camerawerk gedurende de hele film perfect. Prachtig, lange shots, maar ook de momenten dat de camera alles van ''bovenaf'' filmt en je alles ''onder je'' ziet gebeuren, erg cool. Owh jah, ook geweldig trouwens hoe de camera steeds heen en weer ging tijdens de discussie bij 'The Basterds' in hoofdstuk twee. Tot nu toe; muziek, camerawerk, personages, verhaal; allemaal geweldig genieten geblazen.

Ja, ook Diane Kruger was inmiddels van de partij. Net als Laurent een prachtige vrouw, maar ook een geweldig actrice. Een wat kleiner rolletje dan dat ik had verwacht, maar ook gewoon erg leuk en goed gespeeld. Lekkere scéne ook daarna, bij de hondendokter. Wat volgt zijn de twee plannen. Eén van 'The Basterds' en die van Shosanna en Marcel. Tarantino werkt op een magistrale manier, dankzij een perfecte spanningsopbouw naar een ''finale'' toe om U tegen te zeggen. Eigenlijk constant met kippenvel zitten kijken. Van het moment dat Cat People van David Bowie ( ) wordt gedraaid, tot het moment waar ''het'' allemaal gebeurt. Daniel Bruhl, de stalker van Laurent doet het ook leuk, lijkt aardig, maar is net zo'n vuile klootzak als z'n nazi-vriendjes, dat krijgen we in de projectieruimte wel te zien. Die scéne vond ik echt prachtig, emotioneel en keihard. Niet verwacht dat Shosanna (zo) aan haar einde zou komen. Laurent had hiervoor in een paar ijzersterke scénes eigenlijk al bewezen mijn favoriet van de avond te zijn; Het moment dat ze met Landa aan tafel zit (dat gesmak van hem ) en hij daarna vertrekt en het moment tussen Marcel en Shosanna in de projectieruimte. Vol overtuiging en emotie gespeeld. Wat volgde was een beetje voorspelbaar, ik wist (volgens mij net als veel mensen) allang dat ''dit'' de manier was hoe de oorlog aan z'n einde had moeten komen; namelijk Sgt. Donny Donowitz het hoofd en lichaam van Adolf Hitler vol lood laten pompen. Prachtig, wat een geweldige scéne weer. En het mooiste moest nog komen.

Dat volgde dan ook direct. We kregen eerst al een glimp te zien dat Marcel Shosanna ging filmen en ze in het Engels moest spreken. Snel nadat Shosanna aan haar einde kwam, kwam een enorm kippenvelmoment. Haar gezicht en ''haar wraak!'' op het grote witte doek. Geweldig hoe de enorm brute massamoord daarna in beeld wordt gebracht, respect. Uiteraard zijn Aldo Raine en zijn ''Italiaanse'' vrienden eerder ook allang gearriveerd. Prachtig hoe Brad Pitt zegt dat hij hét beste van de drie is in de Italiaanse taal, maar gewoon enorm de slechtste is. Ten eerste, die kop weer van hem, wanneer Landa met Hammersmark praat en die Italiaanse act; hilarisch! Ook dat foute lachje van Landa was geinig trouwens, net als z'n ''Bingooo'' moment. Raine sluit ondertussen een dealtje met Landa, de hele bioscoop wordt opgeblazen, iedereen is morsdood, behalve Raine, Utivich, Landa en nog zo'n nazi-figuur. Hilarische scénes vooraf nog trouwens; die kopstoot, dat gevloek van Pitt etc. etc. Het einde in het bos is wederom van wonderschone klasse. We zien Utivich lekker die nazi scalpen of het de normaalste zaak van de wereld is en Pitt doet er nog een schepje bovenop. Ten eerste de manier waarop hij aan Landa duidelijk maakt dat hun ''dealtje'' niet doorgaat maar vooral... ''This might just be my masterpiece"...

Geweldig en van mijn kant zwaar gelijk. Niet omdat het hét meesterwerk van Quentin Tarantino is, maar het er toch écht wel weer eentje is. Na Pulp Fiction nu mijn favoriet, deze Inglourious Basterds. Vanaf het begin tot het einde zitten genieten van het boeiende verhaal, de vele onvergetelijke (nu al klassieke) scénes, de muziek, de personages, het briljante camerawerk en alle - kleinere - foefjes die er voor zorgen dat deze film het meesterwerk is geworden waar ik op had gehoopt. Al m'n verwachtingen zijn uitgekomen en misschien zijn sommige nog wel overtroffen. Dikke vijf sterren voor deze magistrale film... ik kap nu.

''I'm gonna give you a little something you can't take off.''

Best geinig, 'tragisch' komedietje. Facebook is echt vreselijk 2010 - 2015 aan het worden volgens mij, Instagram is de nieuwe hype die mensen ontspoort. Ti's maar net in hoeverre je jezelf laat meeslepen natuurlijk. Ingrid haar remleidingen zijn doorgesneden inzake dit social media leventje. De film laat met een heerlijk dikke schep zout zien hoe het zo'n beetje gaat tegenwoordig. Het echte leven wordt steeds digitaler. Dit levert, in deze film, een paar leuke momenten op. Aubrey Plaza is natuurlijk perfect gecast.

Paul Thomas Anderson is zonder twijfel mijn favoriete regisseur. Natuurlijk heb ik er weer tijden naar uitgekeken om z'n nieuwe productie te mogen bewonderen. Ik blijf het mooi vinden dat PTA steeds met wat nieuws komt, qua stijl, verhaal, muziek, sfeer, noem het maar op. Ook 'Inherent Vice' is weer niet te vergelijken met een eerdere PTA. Het LA in de jaren 60 kun je gerust aan Anderson overlaten.

Want wat een sfeer wordt er weer gecreëerd. Prachtig tijdsbeeld. Van het verhaal zelf wil Anderson het de kijker al net zo vaag en lastig maken als dat het voor de constant stonede privé detective Doc Sportello is. Doc ziet wel waar hij terecht komt. Van een vermiste ex, een gestoorde agent genaamd Bigfoot, tot nazi's, drugssmokkel en veel vage dialogen. Er valt regelmatig geen touw aan deze vage wolk vast te knopen.

Maar dat hoeft ook niet, want als kijker voelde ik me daardoor redelijk één met Doc. Het zijn vooral de sfeer, de (kleine) gebeurtenissen, de muziek en alle kleurrijke personages op zich die dit een genietbaar geheel maken. Anderson verwerkt weer grote Amerikaanse thema's in z'n film, dit keer een land dat vol in verwarring is, tijdens de Vietnam oorlog. Een grootse indruk laat dat niet achter, vooral omdat het hier op een luchtige en weinig beklemmende manier wordt gebracht. Maar regelmatig genieten is het wel.

Shasta is een heerlijk personage. Leuk, mysterieus en één die je bijblijft. Net als 'Inherent Vice' zelf, hoop ik. Een film om vaker te zien. Nu ik weet wat ik precies kan verwachten (nou had ik al zoiets als dit verwacht natuurlijk), zal een volgende kijkbeurt waarschijnlijk nog beter bevallen. Verwarrend, komisch, vol met leuke personages en vooral een film waar je je niks van het verhaal moet aantrekken, maar je mee moet gaan in de mooie verwarrende sfeer en de vage gebeurtenissen. Wel moet ik mijn laagste score ooit aan een PTA gaan toekennen. Qua gevoel deed het me nog niet erg veel. Volgende keer hopelijk, Doc.

Vreselijke film, deze Ink. Ik had niet veel verwacht, maar was toch wel benieuwd na veel positieve berichten gelezen te hebben en dacht een leuk filmpje te gaan zien. Niet dus.

Vond dit maar een belachelijke bedoening. Visueel verschrikkelijk lelijk - daar ergerde ik me vanaf de 1e minuut al aan. Wordt het beeld ook nog eens opgevuld met één en al slecht acterende figuren en een verhaal(tje) wat met de minuut ergerlijker wordt.

Ik heb me echt geen enkele seconde kunnen interesseren in dit oninteressante, vage en regelmatig irritante gedoe. Als je 'Ink' al een onnozel figuur vindt, wordt het een lange zit denk ik. Dat had ik dus. Er worden zó veel planken misgeslagen in de uitwerking van dit verhaal. Althans, zo heb ik het ervaren. Het ene tenenkrommende moment na het andere; ''you're a lion - grrr!''. Tsjah. Het werkte niet, het klopte allemaal niet; ik had hier direct na aanvang al geen goed gevoel over. Goedkoop ogende troep.

De muziek is dan gelukkig wel goed, al voelt het aan als wat ongeïnspireerd jatwerk van Underworld/John Murphy, maar oké. Dat werkt nog wel aardig. De rest niet.

Mwah, aardig vermakelijk filmpje. Prima geacteerd, door zowel de bad-guys als ''de rest'', waar Eliza Bennet bewijst over prima acteerkunsten te beschikken. Visueel aardig in orde, al waren de special effects niet altijd optimaal. Voor de rest een voorspelbaar verhaal, met uiteraard de nodige cliché's, maar die had ik ook wel verwacht. Aardig vermaak voor een keer, maar daar blijft het ook wel bij denk ik.

Vergeet al het slechte wat ik ooit over deze Inland Empire gezegd heb. Dat Lynch vaak een herziening nodig heeft om te stijgen in waardering wist ik, maar dit!

De 1e keer dat ik deze film zag vond ik er geen zak aan, toch bleef de film altijd wel wat door m'n hoofd spoken en had ik de laatste tijd ook zin om de film te herzien - dat heb ik dus ook gedaan. Al het slechte wat ik over de film heb gezegd, neem ik bij deze terug.

Want ik heb genoten van deze droom, in een droom, in verschillende werelden (?), één grote bijzondere, meeslepende, bizarre nachtmerrie. Ik ben nog steeds van mening dat Lynch met deze film verder gaat dan ooit, maar ik heb me helemaal mee laten voeren in deze audiovisuele trip. Zelfs de cameravoering (waar ik de 1e keer niks meer kon) was meer dan een positieve bijdrage aan dit geheel. Lynch creëert z'n eigen wereld...

... op DV en wat voor één. Fantastische rol van Laura Dern, geweldig gespeeld, bizar, eng en bij vlagen érg vaag/vreemd. Damn, wat moet zij wel niet uit de kast gehaald hebben. Justin Theroux is sowieso een geweldig acteur, ook hier een sterke bijrol. Bij hem weet je dat het ''goed'' zit en je in de juiste wereld zit (?). Bij Dern weet je nooit echt waar je aantoe bent, totdat je verschillende touwtjes aan elkaar begint te knopen. Maar dan wordt je nog niet helemaal over de streep getrokken. De basis ligt volgens mij bij dat Poolse hoertje die voor de tv zit en daar de wereld van de rijke, gelukkige actrice Laura Dern ziet. Beide levens en werelden worden op bizarre en regelmatig doodenge manier in elkaar verworven. Maar er zit zoveel omheen. Lynch creëert weer een wereld vol mogelijkheden.

Of valt dat best mee? Ik denk ook dat Lynch regelmatig het publiek even helemaal weg wil trekken van een bepaalde gedachte, zonder dat daar een echte aanleiding voor is. Hij begon immers zonder script en schreef de scénes pas nét voor aanvang van elke verschillende opname. In ieder geval; het gaat mij hier bij deze 'Inland Empire' ook vooral om de meeslepende reis die je als kijker voert. Alle beelden ondersteund door een ijzersterke, krachtige en imponerende score + soundtrack. Die 'Locomotion'-scéne tussendoor ook, geniaal. Alles leek op de goede plek te vallen dit keer.

En daarnaast vind ik deze film gewoon echt enger en spannender dan de gemiddelde horror of thriller. Ik ben me echt een paar keer doodgeschrokken. Zo'n scéne dat Laura Dern over dat paadje op de camera af komt rennen en de laatste stappen in FF worden doorgedraaid, geweldig, eng, schrikken geblazen! De hele sfeer in sowieso constant beangstigend. Zo'n scéne in de gang ook, wanneer Dern met dat pistool losgaat op die man; die gezichten, weird, maar wat een nare, beklemmende scéne weer zeg. Klasse!

David Lynch, zonder twijfel één van mijn favoriete regisseurs - na deze herziening al helemaal. Wederom een intrigerende ervaring. De oude stem van ( ..* ) verwijderd, nieuwe geplaatst. Rare bedoening dit, nu moet ik 'Eraserhead' zeker ook nog herzien.

Net zo matig als het 1e deel. Regisseur Oshii wist met met 'Tenshi no Tamago' nog op een mooie manier te verrassen, helaas valt dit tweede deel van GitS zwaar tegen.

Op visueel vlak regelmatig imponerend, maar de combinatie van de mooi getekende animaties en de lelijke computereffecten sloegen de plank dan weer mis. De muziek van Kenji Kawai is wél goed, jammer van dat totaal onnozele nummer op het einde.

Wat deze film dan (net als bij deel één) de das omdoet, is wederom dat totaal oninteressante, saaie (mens-machine) gebrabbel. Ik snapte de helft van het verhaal niet; komt omdat het me allemaal ook totaal echt helemaal niks kon schelen.

Jammer. Wel een klein beetje verwacht, maar wie niet waagt, wie niet wint, denk ik dan maar. Zal waarschijnlijk eerst wel mijn laatste Oshii zijn. Totaal niet mijn ding dit.

Geen zak aan. Eenzijdige aanval op de financiële sector, middels matige interviews. Ik kan er helemaal niks mee. Veel statistiekjes en bedragen, en vanuit de bankwereld wil zogenaamd niemand reageren. We weten wel zo'n beetje in wat voor wereld we leven denk ik. Zou me niks verbazen dat wereldverbeteraar Charles Ferguson zelf ook al z'n klanten troep zou aansmeren als-ie daar dikke bonussen voor zou krijgen. Egoïsme, poen, noem het maar op. Bankiers die voor zichzelf kiezen (ten koste) van anderen, wat uiteindelijk - in het grote plaatje - leidt tot grote problemen. Daar had ik al dit oeverloze geneuzel niet voor nodig.

Pixar kan beter. Er bekruipt mij een gevoel dat hier meer in had gezeten - de film deed niet veel met me. Toch een vermakelijke film. Alles ziet er natuurlijk prachtig uit en 'Inside Out' zit vol met ingenieuze vondsten en geinige scenes. Maar meer dan mooi en leuk vermaak kan ik er verder niet echt van maken.

Whaah, geweldig! Mesrine is een dwaas en dat maakt de film nou juist zo fantastisch. Hij is cool, grappig, houdt van risico's en het kan 'm echt allemaal niks schelen. Hij weet zichzelf in de één na de andere benarde, moeilijke positie te krijgen en hij redt zich er ook altijd weer uit, want hij heeft lef... en is wel slim (op z'n eigen manier) natuurlijk.

Cassel zet een geweldige, coole rol neer als de psychopatische Mesrine. Een enorme idioot, vaak zelfs een enorme, nare klootzak, maar wel één waar je vanaf de eerste seconde al sympathie voor hebt terwijl dit woord zelf niet in zijn woordenboek voorkomt. Een érg gecompliceerd ventje, die Mesrine, maar wat levert het een coole film op. Cassel stijgt bij mij in ieder geval behoorlijk in aanzien na het zien van deze twee films, waar hij echt een memorabel stukje acteerkunst laat zien.

De film vliegt echt van de hak op de tak, heeft een enorm tempo en kent echt de ene geweldige scéne na de andere. Dat de film van het één in het ander vliegt vind ik echt totaal geen probleem. Eindelijk eens geen film die alles uitlegt Nee, hier belandt je in de ene bizarre, beklemmende, spannende, etc. etc. situatie na de andere en als er iemand (Depardieu) vermoord wordt; so be it... Geen dramatische stukken of uitleg, gewoon knallen met die hap.

Visueel is de film fantastisch. De jaren '60, '70 sfeer is echt geweldig. Die kleding, kapsels, auto's, hoe huizen en kamers ingericht zijn etc. etc. Het neergezette tijdsbeeld is erg goed gedaan en ik hou ervan. Daarnaast een leuke soundtrack, mooie vrouwen en prachtige locaties. Naast het geweldige ''uiterlijk'' kent de film ook genoeg memorabele scénes natuurlijk. Wat wil je met zo'n personage en zo'n misdaadverhaal. De sterkste scéne, tevens de spannendste vond ik het moment dat Mesrine en zijn maat op een geweldige, maar simpele manier ontsnappen uit de gevangenis. Ook geweldig om te zien dat Mesrine z'n belofte waarmaakt en later weer terugkomt om de andere mannen te halen. Het geweldige eraan is dat dit niet lukt. Ook de scéne met zijn vrouw - dat ie een pistool in haar mond duwt - en de scéne dat hij die gast in z'n buik steekt waren erg sterk.

Toen de film afgelopen was, had ik direct zin om het tweede deel op te zetten. Een dag later ook gedaan, maar dit eerste deel is toch nét wat beter vind ik. Voor dit geweldige eerste deel geef ik makkelijk vier sterren, misschien komt er zelfs nog wel eens wat bij op. Maar rap op dvd aanschaffen. Geweldige film!

Woody Allen zijn ode aan Ingmar Bergman. 'Interiors' is tot nu toe de beste film die ik van Allen zag. Fascinerend en klasse geacteerd. Die moeder lijkt rechtstreeks uit een Bergman film te zijn gelopen. Boeiend personage. Eigenlijk zijn alle personages dat wel. De drie zussen, maar ook vader en de twee mannen, plus de nieuwe vrouw. De film kent een sobere, neerslachtige sfeer die op een positieve manier bijdraagt aan dit onheilspellende familiedrama. Wat een ellende. Maar wel sterk gebrachte ellende. De verkrachtingsscene en de zelfmoord zijn hoogtepunten in deze prent. Dikke voldoende.