Opinions

'Moneyball' blinkt uit in haar degelijkheid, zowel qua regie, score en de effectieve vertelling; het werkt als eindresultaat bijzonder goed. Persoonlijke favoriet Brad Pitt is - weer eens - goed op dreef (Hill doet het ook goed als sidekick trouwens) en de film sleepte mij als kijker erg mee, vooral dankzij het sterk geschreven scenario van Aaron Sorkin. Uitstekend sportdrama. Dikke voldoende.

Aan de ene kant heb ik weer zitten genieten van alle pracht die Miyazaki op het scherm heeft getoverd met deze 'Mononoke-Hime'. De film ziet er fantastisch uit. Echter vond ik het verhaal minder boeiend dan gehoopt en vond ik het naar het einde toe nét wat te over the top gaan allemaal. Tussendoor valt er genoeg te genieten. Mooie actie-scenes, sterke soundtrack en op één of andere manier trekt Miyazaki je toch altijd mee z'n wereldje in. Vandaar dat ik ook weinig problemen had met de speelduur. Groots, episch en verrassend hard deze prent. Niet m'n favoriete Miyazaki, maar wel een prima film weer.

Mooie film met een ijzersterke Charlize Theron. Wat make-up wel niet met een mens kan doen. Een van Hollywood's mooiste actrices word omgetoverd in een ''monster'', zoals de titel van de film duidt. Had de film trouwens eerder gezien, maar toen heb ik 'm niet helemaal afgekeken dus was ik nog niet aan een stem toe. Vanavond heb ik de film in zijn totaal mogen bewonderen en zoals verwacht is dat me niet tegengevallen. Charlize Theron wint terecht een oscar voor haar rol in dit meeslepende en boeiende verhaal. Christina Ricci is vele malen minder bezig dan Theron en ik vond haar dan ook niet echt goed. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal die enkele pijnlijke momenten wist te produceren. Het keiharde leven van een prostituee die het hart veroverd van een onschuldig jong meisje...

Meevaller. Vermakelijk, mooie animaties en bij vlagen érg grappig, vooral Seth Rogen als B.O.B. komt een paar keer heerlijk droog uit de hoek. Geweldig figuur. De rest van de stemmencast was ook prima. Het verhaaltje is simpel en op het einde heb je het ook wel gezien eigenlijk, maar deze Monsters vs. Aliens kent genoeg komische momenten om een voldoende te halen. Nu op naar How to Train Your Dragon.

Samen met Aladdin had ik deze film gekozen als welkomstgeschenk bij een abonnement op Filmvalley en dat blijkt na vanavond een erg goede keuze geweest te zijn. Echt een geweldige film. De animatie is prachtig en de personages + stemmen van Crystal en Goodman zijn geweldig. Ook Buscemi draagt in positief opzicht veel bij aan deze film. Wat ik vooral mooi vond was de vacht van Sulley en de scenes dat hij samen met Mike die inmens grote hal in gaat waar alle deuren zijn opgeborgen, geweldig gewoon! Voor de rest bevat de film een heerlijk verhaal en ook nog de nodige emotionele momenten. Weer een prachtige film van Pixar dit!

De eerste film die ik zag van regisseur Alejandro Jodorowsky. Bijzondere kennismaking. 'The Holy Mountain' is een aaneenschakeling van rariteiten en is bij vlagen best interessant. Als geheel vond ik het echter niet zo sterk. De bedoelingen van Jodorowsky zullen vast groots en diepgaand zijn geweest, maar het eindresultaat voelt absoluut niet zo. Veel pretentieus geneuzel en makkelijk scoren met zoveel mogelijk bizarre tafarelen. Maar best wel leuk om een keer gezien te hebben. Al lijkt 'El Topo' me beter.

Erg leuke, prettig gestoorde, warme en creatieve film weer van Wes Anderson. Machtig toch, die stijl die Anderson hanteert. Het heerlijke sfeertje, de leuke personages, de briljante setting(s) en de leuke vondsten (boomhut, etc.) zorgen ervoor dat het simpele, maar o-zo leuke verhaaltje constant blijft vermaken. Visueel weer zeer origineel, soundtrack past perfect en de chemie + de opbouw van de relatie tussen de twee hoofdrolspeler(tje)s zijn hartverwarmend om naar te kijken. Dikke voldoende.

Geweldig, deze film! Ik kan me best voorstellen dat deze film bij velen niet in de smaak zal vallen, maar ik heb erg vaak slap gelegen van het lachen. Erg leuke dialogen, heerlijk sfeertje, goed camerawerk, leuke actiescenes en alle personages - ook veel bijrollen - worden prima ingevuld. Bracha van Doesburgh is de beste (en mooiste) van het stel, maar opzich weten alle drie dames te overtuigen. Heerlijke nonsens dit! Dikke voldoende dus.

3,5*

Vraag me af wat er van deze 'Mortdecai' had moeten komen zonder Johnny Depp. Veel minder in ieder geval. Depp is me goed bevallen in deze film, bij vlagen érg grappig. Niet vies van een staaltje overacting, maar het past goed in het bij vlagen zeer flauwe totaalplaatje. Het onzinnig gebrachte verhaal(tje) werkt prima. Eigenlijk best een redelijke verrassing. Had niet veel verwacht, maar ik heb me goed vermaakt.

Hm, vond 'm wat tegenvallen. Geen slechte anti-gangster film, absoluut niet. Nou bleef ik vanaf het begin tot het einde redelijk geboeid kijken, maar nergens gebeurt er écht iets hoogstaands qua emoties, onderhuidse spanningen, noem het maar op - ik voelde het niet echt. Aan het einde v/d rit dat ik echt; oké, dat was het dan. Leuk, prachtig in beeld gebracht, maar net wat te degelijk en sober binnen de lijntjes. Ook Chastain en Isaac vond ik niet zo bijzonder. Brooks leidt het zaakje qua acteerwerk.

Misschien liggen spionagethrillers me niet zo. Na 'Tinker Tailor Soldier Spy' kon ook deze 'Most Wanted Man' me niet bekoren. Twee redelijk verschillende films natuurlijk, maar wel beide zeer oninteressant. In beginsel is het natuurlijk al erg slap dat Duitse personages Engels spreken, met een Duits accent. Dat kan echt niet meer. Verder is het eerste uur best wel te doen, Corbijn schiet wat prima sfeervolle plaatjes en de spanning wordt nog opgebouwd. Echter wordt er weinig mee gedaan. Die Issa kon me gestolen worden (plat karakter ook) en de spanning valt weg in een totaal oninteressant dal. Op een gegeven moment kon het me weinig boeien wat, waarom en hoe alles in het verhaal verliep. Kleine tegenvaller dus.

Meh, de film begint leuk, maar na een tijdje had ik het wel een beetje gehad met dit slappe geouwehoer. Weinig leuke vondsten die dit amateuristische werkje de moeite waard maken. Bij vlagen best vermakelijk, maar helaas nergens écht grappig, spannend of overtuigend. Onvoldoende.

Na het zien van deze 'Mou Gaan Dou' kijk ik toch iets anders naar de versie van Martin Scorsese. 'The Departed' is soms echt scene na scene een kopie van deze Aziatische prent. Toch vind ik de Amerikaanse versie wat beter. Zal vooral door de strakke regie van Scorsese komen en natuurlijk het uitblinken van een aantal acteurs. Tony Leung is de man in deze film, goede rol. Sowieso kan ik hem altijd erg waarderen.

Maar ook op deze film heb ik eigenlijk heel weinig aan te merken. Erg vlotte misdaad, mooi geschoten scenes en de spanning wordt goed opgebouwd. Jammer dat de muziek soms wel erg bombastisch misplaatst is. Verder heb ik me prima vermaakt. Binnenkort 'The Departed' ook maar weer eens zien. In mijn herinnering bevat die film veel meer zijlijntjes. Deze film laat zien dat dat absoluut niet nodig is.

Moulin Rouge!

Zelden is de tijd zo snel voorbijgegaan als na het zien van deze film. Moulin Rouge is een meesterlijk spektakel die mij nog lang bij zal blijven en niet lang op zich zal laten wachten voor een volgende kijkbeurt. Wat een prachtige film zeg! Ik had niet veel verwacht van deze film en ik vind het erg moeilijk om een passende beoordeling te geven aan deze film, maar ik houdt het eerst op vier en een halve ster, want dat is deze film voor mij minstens waard.

Het eerste uur van de film is het sterkst naar mijn mening. De prachtige setting, flitsende en bij vlagen erg snelle montage, overweldigende acteerprestaties en prachtige nummers maken dit eerste uur buitenaards goed naar mijn mening. Het is een uur, maar ik schrok me dood toen ik op mijn dvd speler zag hoe snel dat uur voorbij was gegaan. Natuurlijk zijn de vele nummers die in een rap tempo inelkaar geknutseld zijn en de snelle montage daar de boosdoener van. Echt prachtig! De setting is geweldig. Eigenlijk is de hele film één donker geheel dat door de prachtige verschillende lichten tot een visueel overdonderend geheel gemaakt word.

Nicole Kidman is naar mijn mening dé grote ster in deze film. Ewan McGregor is zeker goed, maar speelt in haar schaduw wat mij betreft. De chemie tussen die twee is overigens prachtig en zeer goed. De rol van John Leguizamo vond ik echt super, ongelovelijk! Hoe hij zijn rol neerzet als klein mannetje met een tikkeltje spraakgebrek is echt meesterlijk wat mij betreft. Eigenlijk zijn alle rollen prima ingedeeld en lijken alle personages zich perfect op hun plek te vinden. De regie van Baz Luhrmann verdient echter een dikke pluim. Het lijkt me echt een gigantische klus geweest te zijn om dit chaotisch, maar geweldig spektakel te moeten regisseren.

Na het eerste uur valt het tempo wat naar beneden en is het eigenlijk gedaan met de supersnelle montage. Dit is natuurlijk geen probleem en sommige kijkers zullen blij zijn eindelijk eens rustig van de romantiek tussen Kidman en McGregor te mogen genieten. Ook ik vond het tweede uur van de film prachtig, maar omdat hier minder leuke muziek in gebruikt werd en ik minder meekreeg van de prachtige set van Parijs in de prachtige lichten vond ik dit tweede uur van de film toch minder dat het eerste uur. De film bevat nummers van vele grote sterren en die worden erg goed gezongen door zowel McGregor en Kidman, maar één nummer steekt er toch wel een beetje bovenuit. Tijdens het zingen van ''Your Song'' werd bij mij het meeste kippenvel opgewekt, prachitg gewoon. De combinatie van het prachtige nummer zelf en de verbluffende set maakten dit toch wel tot een hoogtepunt in deze film.

Mouling Rouge is voor mij een musical die andere films in dit genre doet verbleken. Deze film steekt er toch met kop en schouders bovenuit. Geen hoge verwachtingen en toch zo verrast worden is leuk en vooral als het op zo'n manier gebeurt waarbij de tijd verschrikkelijk snel voorbij vliegt. Moulin Rouge is een film die je vaker kan zien denk ik en ik weet zeker dat ik dat ook ga doen!

4,5*

Goede en erg spannende film! Costner overtuigd in zijn rol die hij erg sterk neerzet. In tegenstelling tot hem bakt Demi Moore er helemaal niks van naar mijn mening. Wat acteert zij slecht zeg. Naast dat komt alles wat ze doet of zegt verschrikkelijk ongeloofwaardig over. Moore is wat mij betreft hét grote minpunt in deze film. Het verhaal is goed, superspannend en weet je vanaf de eerste minuut te vermaken. Het einde is niet helemaal bevredigend misschien, maar het kon er zeker mee door. Dikke voldoende voor deze film, met kans op verhoging in de toekomst.

3,5*

Had er wel wat meer van verwacht, maar deze Mr. Nice is best leuk én (bij vlagen) bijzonder sfeervol vormgegeven. Jammer dat het budget blijkbaar zo minimaal was, want dat amateuristische gedoe met die oude beelden (green-screen o.i.d.) is overduidelijk. Maar toch ook best wel geinig. Mja, voor de rest best vermakelijk; veel jointjes, rechtzaken en vooral ook het leuke rijke dealer-leventje. Voldoende.

In tegenstelling tot heel veel mensen vind ik 'Mr. Nobody' geen film met een hoge herkijkwaarde. Regisseur Jaco Van Dormael schotelt alles netjes, duidelijk en mooi voor, zodat het voor mij na 1 keer wel genoeg is denk ik. Ik heb me zeer vermaakt met deze prent, maar de boodschap zal me niet zo lang bezig houden. Daarvoor wordt alles té vaak en duidelijk herhaald en laat Van Dormael weinig over om over na te blijven denken. Toch.. mooi gemaakt geheel hoor. Mooie beelden, flitsend tempo, interessante bedoening steeds.

Echter mis ik een emotionele klik. Het geheel deed me niet veel, losstaande scenes ook niet en ik mis pakkende muziek onder scenes waar ik dat zo graag had gewild - Mr. Sandman hoef ik ook niet vaker dan 1 keer te horen. Nou klinkt het allemaal wat negatief misschien, maar dat valt best mee. 'Mr. Nobody' is gewoon een leuke film om te zien. Fijne vondsten, een paar zeer fijne scenes en op visueel vlak genieten geblazen. Erg leuk allemaal. Ik vind het gewoon jammer dat het me niet veel doet en Jaco Van Dormael zich vooral richt op een leuke en interessante vertelling i.p.v. een emotionele rit met Nemo.

Het idee zelf is groots. Films over het leven, keuzes en alle diepe betekenissen die erbij komen kijken zijn altijd interessant. Het lijkt dat Van Dormael wat teveel hooi op z'n vork heeft genomen met deze prent. Hij wil zoveel, maar doet ook teveel. 'Mr. Nobody' zit vol met van alles en nog wat. Persoonlijk prefereer ik films over dit soort thema's die meer ruimte voor de kijker over houden. Ik zat me ook af te vragen hoe stompzinnig het is om een kind (op zo'n manier) keuzes te laten maken. Daarnaast geloof ik maar in 1 gekozen (liefdes)leven van Nemo - de rest wordt dan al snel overbodig en ook Van Dormael leek daar minder aandacht aan te willen besteden. Al met al.. zeker een vermakelijk filmpje. Erg leuk voor 1 keer.

Wat een kleurenpracht - op het 1e gezicht simpel lijkend, maar uiterst effectief geschoten, deze visueel imponerende film, waar het verhaal minder van belang is.

Of niet? Bij de eerste kijkbeurt die ik achter de rug heb overheerst dat gevoel toch wat. Ik heb genoten van de schitterende plaatjes en het bijzonder fraaie camerawerk, terwijl het verhaal(tje) me niet zoveel deed, net als de personages, op een enkele na.

De broer en zus relatie was wel aardig boeiend, net als de ochtenden wanneer ze wakker werden. Een lekker sfeertje, redelijke muziek en het mooie gebruik van kleur en licht. De dialogen deden me minder, net als de ontwikkelingen tussen de andere personages, maar de shots van het water, plus die schitterende bergen / rotsen maken tussendoor weer het één en ander goed. De kleur groen spat van het scherm.

De scéne met de hevige regenval was ook weer zo'n mooie scéne. Ik had de film op een 3,5* gezet, maar die reserveer ik nog even voor de herziening. Hopelijk weten de personages en het verhaal me dan meer te raken. Makkelijke voldoende voor nu.

Die Eastwood toch. Respect. Maar hij kan deze film niet alleen dragen. Ik had dit graag beter gevonden, maar het is gewoon een zeer matig en simpel gebeuren allemaal. Van de dialogen tot de voorspelbaarheid in het verhaal en de gaten / slordigheden in het script (de moord op maffiabaas Garcia bijv.). Het stelt weinig voor. Het hoge gemiddelde hier komt waarschijnlijk ook vooral voort uit het feit dat het allemaal wat aandoenlijk is misschien.. en dat snap ik ook wel. Maar een echt goede film kan ik dit niet noemen.

Er zijn vier zaken die door elkaar lopen: Droom, Flashbacks, hallicunatie en werkelijkheid.

De eerste shots: de danswedstrijd, die Betty (Diane Selwynn) wint. De oude mensen zijn of haar ouders, of juryleden. Daarna het neervallen op het kussen. De danswedstrijd is zowel droom als flashback, het neervallen op het kussen lijkt mij realiteit.

In haar droom wordt gesuggereerd dat Betty heel succesvol is, en via haar tante in Hollywood producties kan gaan werken. In feite is Betty (Diane) een mislukking, zowel op het gebied van liefde als in de showbussines. Dit wordt allemaal uitgelegd in een van de laatste scenes, waar we in Adam Keshers huis zitten. Hier komt alles samen, maar laat ik daar op terugkomen.

Dan begint de film, en de droom. De limosine:

Rita (Camilla) die wakker wordt na de crash, de detectives, de hele crime scene, allemaal droom. Let op! De detectives vinden de blauwe sleutel, dit bewijst dat het een droom is, maar dat leg ik zo uit. Rita die het huis vindt, droom. Rita gaat ook onder de tafel slapen in die scene, in mijn ogen suggereert dat een droom.

De telefoongesprekken met de mannen van de filmorganisatie zijn heel esoterisch. In haar droom zijn deze mensen, waaronder de man in de rolstoel, mensen achter de organisatie. Diane haar gefrustreerde gevoelens manifesteren deze mensen op deze manier. Als in een droom. Let goed op. de laatste telefoon is dezelfde telefoon die Diane opneemt op het allerlaatst. Dat is dan weer een flashback. Dat moet wel, want twee seconden ervoor ligt ze in de realiteit jankend te masturberen.

De karakters in het Winkeys restaurant zijn figuren die ze kort ziet in de realiteit, dit gebeurt pas op het allerlaatst. Maar in haar droom komen ze terug en hebben ze de conversatie over "the one who is doing it". In mijn visie is die man, de zwerver, het "kwaad", of het onmachtige in Diane. De gene, of entiteit die haar aanzet tot het kwade, namelijk Cammila Rhodes vermoorden.

De aankomst in LA, de ontmoeting met Rita, hun plan om uit te zoeken over het ongeluk op Mulholland Drive, allemaal droom. Let goed op details. Als de ongelukkige een hartaanval krijgt na het zien van die zwerver zie je een telefooncel en een pijl wijzend naar achter het restaurant. Deze zelfde zaken zie je wederom als Betty en Rita naar de LAPD telefoneren. Dit toont een droom aan. In een droom zit je vaker vast met dezelfde informatie en gebeurtenissen.

Alle scenes in het midden van de film zijn een droom. De vergadering met de Castilliani brothers, de ontwikkelingen van Adam Kesher en the Cowboy, allemaal droom!

Die Castilliani brothers bestaan in feite niet. De driftkikker is een verzinsel in haar droom, en de man die de espresso uitspuugt ziet ze gewoon heel kort, in de flashback op het einde van de film tijdens de huwelijksverklaring van Adam en Camilla. Daar ziet ze ook the cowboy. hij loopt gewoon langs. Totaal insignificante figuren, maar ze verschijnen in haar droom. Heel normaal. Je kan zaken dromen die je hebt gezien, maar nooit kan herrinneren dat je ze hebt gezien. De moeder van Adam Kesher is de concierge van haar droom appartement van haar tante, die in feite dood is, wat verteld wordt in de flashback scene in Adam's huis op het einde. Daar zie je ook de blondine die in haar droom weer Camilla Rhodes is.

"this is the girl" een hele belangrijke hint. Camilla moet dood.

Diane is lesbisch. De vrouw met wie ze van huis wisselt in haar droom is in werkelijkheid haar ex vriendin. Daarom komt ze ook over als een apatische, norse vrouw. Op het allerlaatst als de Cowboy haar "wakker" maakt (het einde van de droom) komt ze haar spullen halen, en zie je dat ze in feite een gekrenkt persoon is.

Dan zie je ook dat Diane hallicuneert, want Rita is dan plots weer in haar kamer.

De blauwe doos, de blauwe sleutel, ze manifesteren zich in de droom omdat de huurmoordenaar de sleutel als teken gebruikt dat de klus, het doden van Camilla Rhodes, geklaard is.

Let wel: De huurmoordenaar scene in het begin van de film waar hij de dikke vrouw, de schoonmaker en de kantoorbediende afmaakt is gewoon een droom. Belangrijk om op te merken dat de kantoorbediende zeer waarschijnlijk de bestuurder van de auto was die bij de crash betrokken was, uiteraard, in haar droom.

De scene in het theater is zeer belangrijk: ''no eye bandaa''

Dit betekent: er is een band. Het is allemaal een illusie. Zeer treffend. Deze scene, een geniaal absurde scene, is namelijk een droom. De vrouw op het linkerbalkon heeft blauw haar. Toevallig?

En let op dit, en dat is heel ziek. De vrouw die zo lang gaat zingen en dood neervalt zijn in feite twee vrouwen. De close up is de zangeres, maar de ruimere opname is in feite het lijk wat ze op het bed vinden. Maar dat kán alleen maar in een droom.

In deze film valt alles op zijn plek. Overal is een verklaring. Zelfs de man die achter winkeys sterft na het zien van "the one who is doing it". Hij is gewoon een figuur die Diane in de realiteit ziet als ze de huurmoordenaar de opdracht en de foto geeft. De tas vol geld. Die ze in haar droom verstopt, als pact met Rita.

Er zijn wat karakters die niet te verklaren zijn: de vrouw van Kesher en haar minnaar, de vrouw die belt dat kesher blut is. Dit is echter irrelevant. Deze karakters zijn er om je te verwarren. maar let goed op: De hotel bediende, Cookie, die Kesher waarschuwt dat "ze" weten waar hij zit, is in feite de presentator in het rode kostuum bij de ''no eye bandaa'' scene.

Het is prachtig hoe Lynch de huidige droomtheorieeën toepast in zijn films. Wat dat zijn het: Droomtheorieën.

Het is treffend dat als Betty in haar droom de krant leest met Rita de serveerster haar naamplaatje ziet met Diane. Dat zegt ze ook: Thank you....Diane... Nogal wiedes dat dit in haar droom terugkomt.

Op het allerlaatst is Diane zo aan het hallicuneren dat haar ouders, of de juryleden uit het weggeworpen zakje lopen, en onder de deur kruipen van Diane. Haar opjagen. Ze pleegt zelfmoord.

Einde.

Hehe, geinig toch?

Hilarisch slechte film die nooit weet te overtuigen. Soms krijg je dan het idee dat er toch eindelijk een scéne komt die geslaagd lijkt, maar dan komt er weer één of ander figuur met een ezelsdomme, irritante en totaal niet grappige uitspraak om de hoek die alles weer weet te verpesten. Waardeloos script dus, matige acteerprestaties, maar ook mede dankzij het vreselijke script. Daarnaast zijn de special effects soms wel leuk, maar overtuigen ook die eigenlijk niet ten volste.

Het verhaal stelt niks voor, is gewoon voorspelbaar en kent echt de één na de andere ongepaste scéne die er voor zorgt dat de film eigenijk op geen front geslaagd is. Naar het einde toe wordt het nog redelijk vermakelijk, maar ook daar worden op een gegeven moment weer dingen gezegd en gedaan door de acteurs, zodat alles weer in de soep valt. Jet Li is trouwens erg slecht en het moment dat hij die ''draak'' wordt, doet de film ook weer een das om. Van deze film kreeg ik toch soms echt de rillingen, brrr... niet positief bedoeld dus.

Aardige film van Spielberg. Maar om eerlijk te zijn kon het me allemaal niet zoveel boeien, wat er verteld werd en wat er gebeurde. Oké, Munich kent een paar prachtige scénes - het meisje die de telefoon opneemt, de (veel te krachtige) bom die afgaat in de kamer ernaast en Bana die voor het eerst zijn dochter aan de telefoon hoort. Daarnaast nog wel wat vermakelijke momenten, maar voor de rest vond ik het zo interessant eigenlijk niet.

De acteurs waren opzich prima, maar die accenten... nee. Beetje jammer eigenlijk, wat ervoor zorgt dat de dialogen ook niet lekker lopen. Spielberg zorgt dan wel weer voor wat mooie plaatjes en de cameravoering is prima gedaan. Ook de score van Williams is aardig. De flaschbacks waren opzich wél interessant, maar toch kon ik ze niet helemaal plaatsen. Bana ziet de beelden allemaal wat té duidelijk, terwijl ie er niet bij is geweest. Spielberg is wel wat drammerig met de boodschap, maar dat is ook al vaker aangehaald. Zeker te doen, maar ik kreeg het gevoel dat de film nooit écht van de grond kwam. Drie sterren.

Misschien wel één van de slechtste films die ik ooit gezien heb. Het is gewoon zó vreselijk amateuristisch, slecht, dom, irritant en vervelend gemaakt, dat dit gewoon één lange ergerlijke zit was. Het hoofdpersonage (met die achterlijke Duitse uitspraken steeds ) mag de boeken in als één van de meest vervelende, slechtst acterende en minst overtuigende psychopaten.

Uit het verhaal had best wat goeds gehaald kunnen worden, maar dan wel met een regisseur die weet wat-ie doet en met een normaal scenario aan de slag kan. Dit sloeg nergens op. Daarnaast is het gewoon een goor slachtfestijn dat nergens schokkend wil worden, omdat het gewoon zo dom, pretentieus en amateuristisch is allemaal. Een film die veel wil zijn, maar niks is.

Première op Sundance gezien, inclusief de aanwezigheid van o.a. Matthias Schoenaerts. Best aardige film, maar zo lyrisch als ‘t gros van het publiek ben ik niet. Schoenaerts zit goed in z’n rol, maar het verhaal met haar ietwat clichématige verloop raakte me nooit echt. Het zijplotje met de ketamine en de moord op z’n maat lijkt er ook met de manen bij gesleept en gaat nergens heen. Toch kabbelt de film aardig door en kent deze ‘Mustang’ best een paar mooie scenes en fraai geschoten plaatjes. Dus krap aan voldoende.

Toch nog wel een vermakelijke horror. Niet veel bijzonders, erg voorspelbaar en eigenlijk gewoon één foute boel, maar ik heb me wel vermaakt. Een paar prima moordscénes, een paar schikscénes en een aardig sfeertje zorgen voor een 2,5 van mijn kant. Vooral een beetje jammer van de twist op het einde.

Leuk fimpje. Mooie beelden in een vermakelijk verhaaltje. Bijzonder vond ik het echter allemaal niet. Narah Jones heeft wel ''wat'', maar echt goed vond ik haar zeker niet. Jude Law daarintegen wel. Hij steelt de show wat mij betreft. Portman doet ook aardig mee en hetzelfde geldt voor Weisz. De scénes in het café, met Law en Jones vond ik het sterkst. Het einde - ook op de poster - vond ik dan ook de mooiste scéne uit de hele film. Daar werkt het toch wel op een mooie manier naartoe. Muziek vond ik niet echt goed en zo nu en dan vond ik de slow-motion shots bijv. wat te veel van het goede. Toch zeker een leuke, vermakelijke film, met een mooi einde. Dikke voldoende.

Waardeloze film vol ergerlijke momenten. Slecht verhaal, belabberde acteerprestaties en één en al ongeloofwaardigheid. Een enkel leuk moment is zeker nog te bespeuren, maar dat kan de film niet meer redden.

Prima tranentrekker. Goed acteerwerk, wat emotionele momenten en een boeiend en meeslepend verhaal. Toch deed het me wat minder dan verwacht allemaal. Diaz was goed, soms wel wat vervelend. De twee kleine meisjes deden het uitstekend.

Dan vind ik het overigens gewoon erg fout dat ouders een donorkind nemen. Was het daarom ook helemaal eens met Breslin haar personage en vond de uiteindelijke twist wat tegenvallen. Het duurt wat té lang voordat Diaz het licht ziet en dat zorgde jammer genoeg voor teveel vervelende momenten.

Maar... veel emotionele scénes wisten me wel te grijpen en dat haalt deze film ook prima omhoog. Baldwin en Patric leveren nog een prima bijdrage af, muziek was aardig en uiteindelijk is het eindresultaat best wel geslaagd. Makkelijke voldoende.

Werner Herzog, What Have Ye Done. En 'Bad Lieutenant' was nog wel zo leuk. Flinke tegenvaller en eigenlijk een totaal belachelijke film dit. Ik kon hier niet veel mee.

De locaties zijn veelal wel mooi, het sfeertje is (daardoor) veelvuldig ook best aardig, alleen kon ik niks met dit verhaal, met het hoofdpersonage en de manier waarop die zich wat onnozel de film door brabbelt. Vage, oninteressante bedoening.

Een ''inner voice'', kom op zeg. De naam Lynch was vooral de reden waarom ik dit zag, maar die zal hier wel niet veel (tot niks) mee te maken hebben. Snel vergeten dit prul.

''You know me''

Nee, helemaal niet! Althans, dat leek me toch wel duidelijk op dat moment. Mona is het ''simpele'' meisje die haar eigen toekomst al helemaal voor haarzelf geschetst heeft. Verkeerde man, probleemkinderen, nietszeggende baan, ga zo maar door.

Bij Tamsin is het precies andersom. Groot landhuis, rijke ouders, niet gelukkig, moeder is er nooit, vader gaat vreemd, maar de mooie Tamsin ''komt er wel''. De twee meiden hebben amper woorden nodig om vriendinnen te worden. Het klikt direct en voor mij als kijker zat ik naar een geloofwaardige vriendschap tussen twee meiden te kijken wat steeds ''echter'' werd; ''If you leave me, I'll kill you'' - ''If you leave me, I'll kill you... and then I'll kill myself''. Onafscheidbaar zou je zeggen. Een prachtige vakantie, mooie dromerige sfeer, geweldige beelden van Yorkshire en zelfs een opbloeiende liefde tussen de twee. Tel daarbij de heerlijke muziek die me als kijker nog wat meer in een surrealistische situatie wist te plaatsen en de meiden (be)leven hun droom. Nou ja, Mona in ieder geval wel. Voor Tamsin ligt het allemaal wat anders. Prachtig nummer van Goldfrapp overigens: Lovely Head. In het begin al te horen, maar vooral dé perfecte ondersteuning in de dansscéne van de twee, wanneer ze op paddo's aan het wegtrippen zijn.

De rol van Mona haar broer vond ik een beetje minder (geloofwaardig) uitgewerkt. Hij ziet direct dat er iets niet helemaal pluis is met Tamsin, waar hij zelf ook érg gemakkelijk - met z'n bijbelverhaaltjes - in haar toneelstukje trapt. Net als Mona, want wat voor haar een droom was, bleek voor Tamsin maar een ''spel''. In het begin gaf ze al aan dat ze een slechte invloed op mensen (bij haar op school) had. Zo blijkt. Ik had toch op een einde gehoopt die wat meer indruk op me achter zou laten, misschien zelfs een tragische afloop waar Mona haar woorden waar maakt, Tamsin vermoordt en daarna haarzelf wat aandoet. Misschien gaat dat ook wat te ver voor zo'n korte vriendschap, maar toch wordt een paar keer érg duidelijk gemaakt dat ze gewoon bij elkaar horen en nooit weer uit elkaar gaan. Je bent jong en zegt wel eens wat, maar dit voelde toch ''echt''. Het moment waar we dus achter het toneel van Tamsin komen - in het dromerige landhuis - sloeg dan ook in als een bom. Ja, toch wel. Ik voelde hetzelfde als Press, damn wat pijnlijk. Toch niet geheel ontevreden met het einde als ik er nu over nadenk. Ik weet nu in ieder geval wel dat ik na het schrijven even een halfje bij m'n score op doe...

... want deze stond op 3,5, maar gaat makkelijk naar vier sterren. Deze My Summer of Love heeft na 'bezinking' toch wat meer indruk achter gelaten dan dat ik bij de aftiteling dacht. Tsjah, en dan Emily Blunt nog. Ik ben nu officieël stapelgek op haar. Wat een prachtige, betoverende vrouw, ongelovelijk. Geweldige prestatie ook van haar, maar ook zeker niet minder gespeeld door Nathalie Press. Twee toptalenten wat mij betreft. Uitstekende film die ik zeker nog vaker uit de kast zal halen. Erg mooi.

Klopt, vanavond gezien Uiteraard had ik toch wel redelijk hoge verwachtingen, aangezien bijna iedereen hier vreselijk positief is. Moet zeggen dat ik het een prima filmje vond, maar ik zie blijkbaar toch iets over het hoofd, wat de film echt over de streep moet trekken.

Joseph Gordon-Levitt speelt in ieder geval de rol van zijn leven, geweldige prestatie van hem zeg. Daarnaast ziet collega Trachtenberg er wederom erg lief en mooi uit en speelt ook zij goed. Brady Corbet zijn rol ging ook wel, maar kon met niet helemaal overtuigen. De film zelf begint erg goed en we worden al snel in een dal vol met vragen gegooid. Dit hield me dan ook wel bezig, want wat was er nou allemaal gebeurd? Sjah, moet toch zeggen dat dit me op het einde wat tegenviel. De film zelf zit vooral in het eerste half uur, drie kwartier vol met momenten die we niet vaak zien. Althans, ik niet, maar wie weet wat voor mensen er allemaal rondlopen. Dat zien we in deze film wel De eerste scénes met de coach en Neil zijn toch wel redelijk indrukwekkend, al zie je het van mijlenver aankomen. Het was wat mij betreft direct duidelijk wat die vent van plan was. Daarnaast is er Brian, die wakker wordt in de kruipruimte van zijn huis, met een bloedneus nog wel. Oké, wat zit daarachter? Niet zoveel verrassends eigenlijk, want ook hij heeft op een ''andere'' manier kennisgemaakt met de coach. Ik vind dat hele gedoe met die periode's die Brian kwijtraakt ook maar makkelijk gezocht en daarnaast ongeloofwaardig. Probeert ie' het zelf te vergeten, door te denken dat ie' is ontvoerd door Aliens? Of mist hij die periode's echt? Beetje triest als je het mij vraagt, maar ik kan ook iets missen natuurlijk. Het einde, wanneer de twee bij elkaar komen vond ik daarom ook wat tegenvallen, omdat het eigenlijk al snel duidelijk was wat er allemaal aan de hand was.

Met de sfeer zit het wel goed in de film. Het thema is uiteraard erg gevoelig en zwaar, maar wordt toch op een luchtige manier gebracht door regisseur Araki. Vooral dankzij de hoofdpersonages en de manier waarop ze met elkaar omgaan. Vond het vooral ook wat jammer dat de film op een gegeven moment wat eentonig begon te worden. Neil wipt de één na de ander en Brian gaat naar één of ander meisje toe die het zelfde als hem heeft meegemaakt. Uiteindelijk blijft het gewoon onverklaard wie dat meisje eigenlijk is en dat had ik toch wel graag gezien. Ook de scéne met de koe, wat had dat nou allemaal om zich heen? Ook dat gedoe met de vader van Brian had een betere uitwerking mogen hebben wat mij betreft. Het hangt er nu allemaal wat losjes bij, terwijl ik toch denk dat dit een betere uitwerking had vereist. Owh jah, ik moet nu ineens weer aan een scéne denken, waarin Neil die aidspatient ''onder handen neemt'', brrr vreselijk, die blijft me wel even bij denk ik.

Toch wel meer verwacht van deze film, die niet helemaal goed is uitgewerkt wat mij betreft. De sfeer, muziek en acteerprestaties zijn gewoon erg goed en vooral Levitt spat van het scherm. Daar horen we nieteens erg veel van nu, terwijl hij in deze film laat zien dat ie' genoeg in zich heeft om een grote te worden. Maarjah, deze film is zo oud nog niet, dus wie weet horen we nog de nodige dingen. Voor nu een voldoende voor deze film, met drie sterren.

Erg leuke en vermakelijke film! Het verhaal is ietwat simpel en ongeloofwaardig, maar dat is niet zo erg. De film bevat vele hilarische momenten en de hockey wedstrijd op het einde is erg goed gefilmd. Russel Crowe is aardig bezig en Burt Reynolds blijft cool. Het begint al leuk, als het zoontje van Russel Crowe in de film ''fuck me'' zegt. Die kleine opdonder

* * *

Prachtige film die je vanaf het begin tot het einde aan het beeld gekluisterd houd. Het verhaal is erg sterk en de film begint dan ook erg goed. Daarna wil je alleen nog maar weten hoe alles nou eigenlijk zit en hoe het eindigd. De geweldige regie van Eastwood helpt hierbij dat je als kijker niet meer je ogen van het scherm kan houden.

De acteerprestaties zijn geweldig. Zowel Penn, Robbins als Bacon spelen erg sterk al vond ik dat Penn en Robbins soms net op het randje zaten. Jah, hoe reageer je als je dochter vermoord is? Moeilijk om te spelen, maar Penn wist me alleen daarin op sommige momenten niet te overtuigen. Voor de rest was het vlekkeloos.

De muziek is goed verzorgt en de film ziet er in het algemeen prima uit. Goede sfeer, prima opbouw en sterk camerawerk wat mij betreft. Wat is die dochter van Penn in deze film trouwens een lekker wijf zeg. Op een aantal ongeloofwaardige momenten na is dit toch wel een indrukwekkende film van Eastwood. Dikke voldoende dus.