Opinions

Hier doe je het voor! Want zo nu en dan kijk je eens een film die je verwachtingen - voor zover die er waren - zwaar overtreffen. Werkelijk machtige film deze 'Manhunter' en Michael Mann's allerbeste.

Meeslepend, constant aanwezige spanning, mysterie, kippenvel, sfeer (!) en bij vlagen echt angstaanjagend eng deze film. Dit zijn uiteraard allemaal elementen die je als kijker moet ''voelen'', anders beleef je de film niet, of nauwelijks. Niet genoeg in ieder geval. Maar dat maakt niks uit, ieder z'n ding.. wat ik wél weet is dat deze film mij het scherm in trok en me niet weer los liet.

Fuckers, wat een soundtrack! Damn, waarom heeft niemand mij deze film ooit aangeraden? Mann zorgt ervoor dat de onwijs sterke cameravoering ondersteund wordt door een niets minder dan magistrale soundtrack; van de instrumentale, duistere synth, tot de (nu al) verslavende nummers; 'Heartbeat''.. 'The Big Hush'.. jazeker! Ik hou van de 80's, altijd al gedaan en Mann zorgt weer voor de nodige positieve energie op dat vlak. Yes! En dan is dit nog maar bijzaak in deze bijzondere film.

Nou ja, ''bijzaak''.. het is natuurlijk wel een belangrijk onderdeel van de uitwerking van dit spannende verhaal. Lecktor, Graham en de Tooth Fairy, prachtig drieluik. Erg meeslepend om te zien hoe Graham steeds verder wegzakt in z'n obsessie met de moordenaar. En eerlijk is eerlijk, ik had Cox niet zo sterk verwacht als Lecktor, maar die is gewoon vies eng. Klasse. Gewoon genieten geblazen dit.

Op zo'n beetje alle vlakken, Naast de personages, de muziek en de uitwerking van het verhaal is 'Manhunter' ook visueel zeer indrukwekkend, de film kent een érg sterk staaltje camerawerk en een paar bijzonder fraaie shots (Graham op het laatst door dat raam bijvoorbeeld). Dit en - veel - meer.

Dat Mann me dit nog moest flikken, na z'n tegenvallende laatste films. Die stijl beviel met gewoon niet, dit bevalt me dus écht wel. Deze film zal nog wel even in m'n hoofd blijven rondspoken.

'Manon des Sources' kent met Emmanuelle Béart werkelijk een beeldschone verschijning. Wat een betoverend voorkomen heeft zij als Manon in deze opvolger van 'Jean de Florette'. Sowieso smijt regisseur Claude Berri weer met prachtige beelden. Ik zat er direct weer in. De felle zon, de prachtige landschappen, heuvels, bergen, ik vind het schitterend. Moet ik nou blij zijn voor Ugolin dat z'n bloemetjes er zo mooi bij staan? Moet ik hopen dat hij het ''ja'' woord krijgt van Manon? Het is wat dubbel. Aan de ene kant brengt Claude Berri het wel zo, maar mijn gevoel blijft toch op een afstandje en zegt voorzichtig nee.

Eigenlijk waren en blijven het gewoon eikels natuurlijk. Al krijg je bij Ugolin weer het gevoel dat het absoluut allemaal niet zo bedoeld was en dat hij er erg spijt van heeft. Wat natuurlijk ook resulteert in z'n zelfmoord (plus het feit dat-ie Manon nooit zal krijgen, waar ook niet mee te leven valt). Vind het toch allemaal wel goed werken. Goed geschreven, goed uitgevoerd. Vanaf dat moment zakt de film echter wat in. Ik vond de gebeurtenissen op de landschappen boeiender en mooier dan een twist uit het verleden voor Papet en een romance tussen Manon en die gast. Deze films zullen me dan ook vooral bijblijven dankzij de prachtige beelden, de sfeer en Emmanuelle Béart. Ik heb genoten van beide delen. Erg mooi.

Leuk om alle karakters in hun jonge jaren voorbij te zien komen en dat het nu duidelijk is wat voor gel Sivio in z'n haar propt, maar verder is dit natuurlijk een totaal overbodige film. Ik snap het sentiment om Michael Gandolfini te casten als de jonge Tony, maar ook dat pakt niet zo geweldig uit. Best geinig om een keer te zien, maar als ik de maker van de Sopranos was geweest had ik het nooit in m'n hasses gehaald om dit te maken en de serie mooi met rust gelaten. Zoals het hoort.

Na 'Cosmopolis' wederom een fijne film van Cronenberg. Al vind ik deze beter. Dat komt mede omdat deze 'Maps to the Stars' echt op een fantastische manier speelt met het zogenaamde glitter en glamour wereldje in Hollywood, wat ik altijd erg boeiend vind. De buitenkant lijkt zo mooi; de zon, palmboompjes, veel geld en grote huizen, maar van binnen gevuld met pillen, drank en ongelukkige zieltjes. Op momenten heerlijk aangedikt en vol met absurde en grappige scenes. Julianne Moore speelt weer een uitstekende rol. Sowieso valt er weinig op de sterk spelende cast aan te merken. Dat verwende kutjochie inbegrepen.

Ik denk, laat ik eens een filmpje uitkiezen van mijn nieuwe stapel!

En het werd dus Marathon Man! Wat een geweldige film is dit toch zeg! Een prachtige en spannende thriller die je vanaf het begin beetpakt en je niet weer loslaat! Alleen de beginscene is al meesterlijk! Als de nazi en de jood (om het maar even oppervlakkig te zeggen) met hun auto's door de straten scheuren! De sfeer is echt grandioos in deze film en laat je hart steeds harder tikken! Dustin Hoffman is echt grandioos man, wat een prestatie zet hij neer in deze film! Roy Scheider is geweldig als zijn broer en zet ook een heerlijke prestatie neer! De film kent een aantal gruwelijke scenes, zoals die in de tandartsstoel en de achtervolging op de snelweg! Prachtig gefilmd en nog sterker geacteerd! Het verhaal is verschrikkelijk goed en film bevat ook nog eens prachtige filmmuziek!

Dit is zeker een van de betere thrillers die ik ooit heb gezien! Ik heb weinig films gezien waar de spanning zo goed is als in dit meesterwerk! Ik heb lang geen vijf sterren uitgedeeld, maar deze film is eindelijk weer eens het volle pond waard!

* * * * *

Leuk filmpje, maar ik had toch nét iets meer verwacht na de reacties hier. Misschien kwam het vooral omdat ik op een gegeven moment zo'n hekel aan die hond had, dat ''de rest'' me niet veel meer deed. Tranentrekkers kan ik veelal wel waarderen en honden vind ik ook leuk, maar hier botst het eigenlijk net te veel met elkaar, waardoor de film niet boven de middelmaat uitsteekt voor mij.

Voor de rest een leuk filmpje hoor, met mooie en grappige momenten. Toch wordt de film soms wel wat ongeloofwaardig voor mij. Ik bedoel, je hebt een baby in huis en de gekste hond van Amerika, maar laat ze lekker bijelkaar? Hmm, dit en daarnaast de grote ravages die Marley hiervoor en hierna heeft aangericht zorgden nou niet voor een sprankeltje medeleven eigenlijk. Daarnaast vind ik Aniston en Wilson niet geloofwaardig in hun ''ouderrol'', vooral Wilson. Leuk acteur vind ik het altijd, maar deze rol vond ik niet echt bij hem passen.

Erg jammer dat ik me op een gegeven moment zo zat te ergeren dat ik die hond het liefst even goed zou willen aanpakken, want dat verdiende ie' gewoon. Zo'n beest laat je nooit bij een baby, wat een ouder ben je dan. Lijkt me sterk dat je zo'n hond überhaupt in huis laat, als je weet wat ie' allemaal aanricht. Mjah, oké. Tussen de ''mindere'' dingen door kijkt de film wel lekker weg en is Wilson gewoon leuk als ie' uit zijn ouderrol weg is. Die vriend van hem is ook wel grappig en naar het einde toe werd het allemaal nog wat beter. Echt sentimenteel vond ik het niet, maar ik heb toch altijd een zwak voor dit soort momenten. Daarom kom ik toch nog makkelijk op een voldoende uit.

Ook Alfred Hitchcock sloeg weleens de plank vreselijk mis. 'Marnie' is wat mij betreft daar het bewijs van. Dit is één van de minste films die ik zag van de beste man. Eigenlijk zag ik maar weinig Hitchcock terug in deze prent; zo'n scene dat Marnie de kluis van Rutland leeg haalt, terwijl de schoonmaakster om de hoek komt, is één van de weinige echte Hitchcock scenes. Direct één van de beste momenten uit de film.

Verder is het vooral Tippi Hedren waar ik echt niks mee kan in deze film - beginnend met haar zeer matige acteerprestatie. Verder vond ik haar gewoon vervelend en ongeloofwaardig. Het verhaal en de uitwerking ervan zijn bijzonder matig, soms tegen het stompzinnige aan. Met het kleurgebruik (Technicolor) zit het altijd goed, maar vond de muziek soms ook te overdreven aanwezig. Behoorlijke tegenvaller. Jammer.

Het wordt er niet beter op met Ridley Scott. 'The Martian' is vakkundig gemaakt - geluid, beeld; prima allemaal hoor. Echter slaagt Scott er niet helemaal in om het verhaal op een manier te vertellen dat ik er ook echt in geloofde, of dat ik meeleefde met de personages (Watney in het bijzonder natuurlijk). Dan blijft de huls wel wat leeg helaas. Het deed me niet zoveel. Wat overblijft is een ietwat onevenwichtig geheel. De zogenaamde plotfouten of slordigheden doen me nog niet eens zoveel. Ik zit meer met het simpel, voorspelbaar en weinig bijzonder uitgewerkte verhaal(tje). Ik heb nergens de spanning gevoeld dat Watney en de andere 'helden' van NASA het niet zouden redden. Dan blijft er een stukje aardig vermaak over.

Blijkbaar. Als je dit niet ziek vind ben je zelf ziek, en niet zo'n beetje ook.

- edit - misschien een beetje overdreven reactie, maar dat krijg je van zo'n film.

Ik krijg nou niet bepaald een positief beeld bij mensen die deze film ''mooi'' noemen, vraag me ook af hoe het zit met de geestelijke gesteldheid van die lui eigenlijk. Njah, het is nu al duidelijk denk ik, dat dit totaal niet voor mij weggelegd is. De film begint aardig, kent een paar indrukwekkende, spannende momenten, maar zakt al snel af naar ''iets'' wat ik liever niet zie eigenlijk. Heeft deze film indruk op mij gemaakt? Jazeker! Maar niet op een positieve manier. Dit is met afstand de ziekste film die ik heb gezien. Als er mensen zijn die makkelijk wat meer titels op kunnen noemen die nog erger zijn, barst maar los, want dan kom ik in ieder geval niet aan die films.

Voor de rest stelt het verhaal ook niks voor. Beetje stupide dat een vader en moeder met twee kinderen gezellig zo'n kelder onder hun huis hebben, waar ze plezier hebben in het martelen van jonge meisjes. Slaat echt nergens op. Als zo'n organisatie dit wil doen, doe het dan zonder onnodig veel risico te lopen, door het door mensen met kinderen te laten doen. Het word al helemaal leuk dat één of ander oud fossiel het ''brein'' achter de organisatie is, met haar geweldige theoriën Er zijn een paar spannende scénes die de film voor mij nog net boven het niveau van ''gedrocht'' doen belanden, maar dan houdt het wel op. De scénes dat die vent dat meisje keer op keer inelkaar beukt vind ik echt vreselijk, net als die scéne met die helm/masker in het bad. Dit vieze, zieke zootje was dus duidelijk niet voor mij besteed. Mensen die deze film niet heftig, erg, indrukwekkend, ziek of wat dan ook maar vinden hebben toch wel een probleempje wat mij betreft.

Mijn 2e Bava nog maar verdorie. 'Cani Arrabbiati' was een meer dan aangename kennismaking met de regisseur, deze 'Black Sunday' is heel wat anders. Maar ik heb me prima vermaakt. Zeer fijne sfeer, heerlijke locaties, spannend gemaakt door de sterke fotografie, belichting, rookgordijntjes en de bij vlagen prima aanwezige muziekjes. Naar het einde toe wordt één en ander wat minder, maar al met al een prima film. De scene met het spijkermasker in het begin is direct raak. Vooral vermakelijk dit, voldoende.

Ook in deze nieuwe film van mijn favoriete regisseur Paul Thomas Anderson valt wel weer wat te lachen, al is de mening van hoofdrolspeler Joaquin Phoenix wel wat overdreven; die dacht namelijk dat 'The Master' een komedie was. Vijf jaar gewacht op de nieuwe PTA.. duurde me veel te lang.

Nou lijkt het er - gelukkig - op dat Anderson volgend jaar al met z'n nieuwe project, 'Inherent Vice' op de proppen gaat komen, dus dat zou mooi zijn. Die film sprak me meer aan dan 'The Master' en dat blijft ook zo na het zien van deze nieuwe prent van Paul Thomas Anderson, want ondanks het feit dat ik dit een zeer sterke film vind, hoop ik dat Anderson weer wat meer richting films als Boogie Nights, Magnolia en PDL gaat. Maar oké, even over 'The Master'.. wat een uitermate sterk staaltje film weer!

Qua onderwerp sprak deze film me in eerste instantie niet bijzonder aan, maar mijn vertrouwen in Anderson bleek wederom terecht, want hij levert een magisch, bijzonder, mysterieus en meeslepend stukje film af, met Joaquin Phoenix in z'n beste rol ooit.. net als Philip Seymour Hoffman (misschien wel). Wat een briljante rollen, die Phoenix met z'n houding, de close-ups, mimiek, alles. Briljant, gestoord, soms aandoenlijk, dan weer grappig, dan weer eng. Klasse. Verder alle lof naar Hoffman, maar ook Adams, die me meer dan verraste als uiteindelijke leider van alles. Geweldige cast.

Verder een geweldige, bijzondere film. 'The Master' gaat diep, lijkt vaak ongrijpbaar, net als de relatie tussen Dodd en Quell. Fascinerend. Dodd lijkt misschien wel veel van hemzelf terug te zien in Quell; drank, vrouwen, driftbuien. Tegelijkertijd lijkt de film een balans te willen vinden in de doordachte, sluwe Hoffman die precies weet wat-ie wil en de dierlijke Phoenix die zich laat drijven door z'n emoties. Ze lijken niet met en niet zonder elkaar te kunnen. Uiteindelijk is het de vrouw van Dodd die de touwtjes in handen heeft, Phoenix die ''vrij en blij'' lijkt en Dodd die klem zit in de sekte. Het enige wat ik dan een beetje mis is de emotionele impact, dat is nou juist iets wat Anderson zo goed bij mij naar boven weet te krijgen altijd.

Verder is dit een parel op audiovisueel vlak. De film barst van de machtig geschoten scénes en de score van Greenwood is weer heerlijk. Anderson wijkt op alle vlakken af van Hollywood en doet dat goed. Niks is standaard aan deze 'The Master'. Dat maakt de film ook bijzonder. Ik heb best wel genoten van de nieuwe Anderson, een herziening zal uitwijzen of ik hier meer kan uithalen.

Uitstekende film. Het begin met de voice-over van Rhys-Meyers is al geweldig, wanneer we niet te weten krijgen wat de tennisbal nou eigenlijk gaat doen. Valt ie' aan de goede kant van het net, of niet...

Zo gaat het eigenlijk de hele film wat. De sfeer is heerlijk, klassiek en voelt vanaf het begin direct goed aan. Vooral de ondersteuning van de klassieke muziek in veel scénes is leuk gevonden. Dan worden we eigenlijk al snel in een zenuwachtig geheel geworpen wat mij betreft. Meyers ontmoet Mortimer en dat gaat allemaal leuk, maar niet veel later staat Johansson er ook om het personage van Meyers de rest van de film wat zenuwachtig over te laten komen. De acteerprestatie van Meyers is prima, maar zijn personage kon me niet altijd bekoren. Hij speelt het spelletje eigenlijk nét wat te gevaarlijk. Niet op een manier waar het dan lekker spannend word, maar meer op een manier dat het me soms wat ging ergeren. Heb regelmatig gedacht van; doe dat nou niet, of wat ben je ook een ezel en deze momenten waren er behoorlijk. Niet altijd goed gevonden wat mij betreft.

Ook Scarlett doet het prima, overtuigd en ziet er uiteraard weer heerlijk uit. Ook vond ik de chemie tussen de twee goed. Op een gegeven moment werd ze jammergenoeg wel wat irritant en liet de film soms wat steekjes vallen. Dat hele gedoe van Meyers die ineens succesvol zakenman is vond ik maar ongeloofwaardig bijvoorbeeld. Naast deze aantal mindere punten weet Allen dit allemaal weer goed te maken met een aantal briljante dingen. Meyers die besluit Johansson af te maken en daarna de scénes wanneer hij op het politiebureau zit. Erg goed en bij vlagen behoorlijk spannend. Eén van mijn favoriete scénes uit de film is het moment dat de ring op de railing komt en dan toch niet in het water valt, geweldig. De uitwerking daarvan is eveneens prachtig.

Meyers komt er uiteindelijk mee weg, maar toch is er een scene waarin Allen mooi laat zien dat hij wel een beetje ''straf'' krijgt voor zijn daad. Iedereen staat bij zijn zoon, terwijl de gedachten van Meyers heel ergens anders zitten. Daar laat Allen ons uiteindelijk ook mooi mee zitten, prima gedaan. Over het algemeen ziet alles er prachtig uit en kijkt de film heerlijk weg, prima gedaan en een dikke voldoende.

Geen hoge verwachtingen van deze film en erg veel stelt het ook niet voor, maar toch wist de film mij bij vlagen erg te vermaken. Vooral de scénes op de binnenplaats, op de snelweg en die in het huis met de witte tweeling. Jammergenoeg beperkt het vermaak zich toch vooral met deze scénes. Vond het voor de rest erg rommelig en onsamenhangend. Veel hebben we in het eerste deel eigenlijk al gezien, toch waren een paar nieuwe ''dingen'' wel erg leuk. De scéne wanneer Trinity weer levend wordt gemaakt door Neo was wel erg triest en zo waren er wel wat meer scénes. Het niveau van de film blijft wat fluctueren. De ene scéne is geweldig, terwijl we daarna weer een trieste scéne moeten aanschouwen. Beetje jammer, maar opzich heb ik me vermaakt met deze. Het volgende deel binnenkort ook maar eens zien denk ik.

Dat deze film uit 1946 komt is best bijzonder te noemen gezien sommige indrukwekkende scenes in het mooie technicolor. Knap gemaakt. Verder een fijn verhaaltje, dat jammergenoeg naar het einde toe wat inzakt. Tussendoor kent deze prent leuke vondsten en soms prachtige beelden - die trap naar de hemel is erg mooi. Ik heb me prima vermaakt met deze 'A Matter of Life and Death'. Makkelijke voldoende.

Toch wel een meevaller deze film. Typisch zo'n filmpje die - veel - beter tot zijn recht komt op een groot scherm in de bioscoop. Visueel regelmatig imponerend en een grimmig sfeertje waar je niet genoeg van kan krijgen, geweldig.

Mark Wahlberg doet het prima als de coole Max Payne en daarnaast heb ik het meest genoten van Olga Kurylenko en Mila Kunis. Vooral Olga Kurlenko spat van het scherm, jammer dat ze alleen in het begin te bewonderen is als de zus van Mila Kunis die dus (jammergenoeg) dood gaat. Mila Kunis doet het goed, ze ziet er natuurlijk geweldig uit, maar haar rol voegt betrekkelijk weinig, tot eigenlijk niks toe aan het geheel. Miscast was Lucacris, die behoorlijk triest acteert en op geen moment een sprankeltje positief zijn screentime weet te vullen.

Het verhaal is leuk, natuurlijk grotendeels gebaseerd op de game zelf en vermaakt prima. We krijgen niet superveel keiharde actiescénes te zien, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik ze nieteens erg gemist heb. De scénes waar het wel even behoorlijk werd, waren dan ook geweldig. Een paar heerlijke shoot-outs, geweldig in beeld gebracht, met een Max Payne die eens lekker één of andere duik achterover neemt zijn leuke hoogtepunten. Ook de scénes, waar regisseur Moore de drugseffecten tot zijn recht laat komen zijn geweldig. Eén scéne vliegt eruit, wanneer Payne in het brandende gebouw, omringd door demonen in beeld word gebracht, geweldig.

Verhaaltechnisch is er wel één en ander op de film aan te merken. Personage's die van de één op het andere moment ineens op komen dagen en beslissingen die niet altijd even geloofwaardig zijn. Eigenlijk stoort dit dan toch niet echt en word dit constant prima opgevangen door het heerlijke sfeervolle decor. Die sneeuw die constant valt is prachtig Al met al een leuk verhaal, soms wat slapjes en niet altijd even overtuigend, maar wel een film die prima weet te vermaken. Op een groot scherm is deze film veel beter te pruimen dat op een ''normaal'' schermpje denk ik. Ik zal de film vast nog wel eens thuis zien, dus daar kom ik dan zelf wel achter.

Meh, beetje tegenvallende herziening (sinds jaren). In mijn herinnering was dit één van de leukere films met Van Damme, maar helaas blijkt deze Maximum Risk zichzelf wat té serieus te nemen en nergens echt te overuigen. Een paar leuke vechtscénes en Van Damme schopt natuurlijk kont, maar meer dan ''redelijk vermakelijk'' is dit niet. Beetje een simpel, weinig bijzondere film.

Vermakelijk 1e deel uit een aanstormende reeks. Heb me geen enkel moment verveeld en zo nu en dan stijgt de spanning in deze 'Maze Runner' naar een prima niveau. En dat is het dan ook wel zo'n beetje.

Natuurlijk is dat belangrijk in een film.. en vooral in één als deze, maar het maakt het nog geen goede film. Vooral als je een aantal totaal stompzinnige elementen naast het positieve legt. De totaal voorspelbare en ó zo zielige dood van Chubby Chuck, sowieso het hele gegeven (de zon die de wereld vernietigd o.i.d.), de strontvervelende Gally, die er ook nog even gezellig en alleen erbij komt op het einde, de functie van Thomas en Theresa (?), waarom niet ff bij die muur op klimmen om de boel te bekijken (dat kon dus echt wel losers), de gevechten met die beesten (tuurlijk), het einde, sowieso het hele punt van de film, etc.

Dat was natuurlijk nog niet alles. Gewoon te veel van dit soort onnozele momenten die dit echt nooit een goede film kunnen maken. Het gros lijkt het te gewoon te pikken en dat is prima. Ik vind het niet kunnen. Een echte ergernis wordt het gelukkig niet, waardoor dit - zoals eerder gezegd - prima wegkijkt.

Volgens mij ben ik één van de weinigen die dit 2e deel juist beter vind dat het 1e deel. Misschien komt dat omdat ik vind dat er in deze 'The Scorch Trials' minder elementen zitten die storen. Natuurlijk is dit inhoudelijk ook niet van zo'n hoge plank en een foutje hier en daar is zo gemaakt, maar storend is het niet en ik heb me prima vermaakt. Zo nu en dan weet regisseur Ball de spanning prima op te bouwen en qua settings overtuigd dit 2e deel ook prima. Weinig bijzonders verder, maar zeker vermakelijk.

Geweldig, zo nu en dan eens een film waarin niks normaal is / gaat. Wat een absurditeit. Op beestachtige manier schotelt Jensen ons wat existentiële vraagstukken voor en worden we van de één naar de andere rare, vaak tegelijkertijd zwartkomische, scène geslingerd. Mikkelsen is weer geweldig, net als de rest van de cast. Aparte bedoening, maar prachtig gemaakt en zeer geslaagd.

Ja, moeilijk. 'McCabe & Mrs. Miller' is door de prachtige en tegelijkertijd smerige cinematografie een uitstekende film, die regelmatig fascineert. Echter zakt het allemaal wat in halverwege. Niet de beelden, maar meer het verhaal / de gebeurtenissen zelf. Het laatste half uur is echt het sterkst, uiteraard de mooi opgebouwde spanning, maar ook het steeds dikker wordende pak sneeuw zorgt voor een sfeervol geheel weer. Qua gevoel nu een makkelijke voldoende voor deze prent. Wordt in de toekomst denk ik wel verhoogd. Even kijken hoe de film blijft hangen. Robert Altman blijft toch een boeiende regisseur.

Erg leuke film, maar wel een film die het moet hebben van één grote ster wat mij betreft. Rachel McAdams is geweldig en walst over de rest van de cast heen naar mijn mening. Ik vond haar al geweldig, maar in deze film (waar ze een totaal andere rol speelt dan dat ik van haar gewend ben) is ze echt super. McAdams overklast Lohan in ieder geval en niet zo'n beetje ook. Lacey Chabert zag er trouwens ook heerlijk uit in deze film, maar ook Amanda Seyfried heeft wel iets vind ik. Nou jah, zo zijn de vier hoofdrolspeelsters in ieder geval allemaal lekkere wijven met als grote uitschieter Rachel McAdams.

Het verhaal is niet al te best en deze kent een aantal erg slappe momenten wat mij betreft. Zo is het al met al toch behoorlijk voorspelbaar en je ziet dan het einde ook al van ver af aan komen. Moet toegeven dat deze film bijzonder goed wegkeek en een aantal zeer hilarische scenes kent. De scenes bij de kerstoptredens zijn geweldig. Het moment dat die gast een radio tegen zijn hoofd geschopt krijgt is erg leuk, maar het optreden met het nummer ''Beautiful'' is toch wel gigantisch. Ik heb echt krom gelegen toen die gast die schoen tegen zijn hoofd kreeg, prachtig!

Ondanks het matige verhaal, niet altijd al te beste acteerprestaties en de duidelijk aanwezige voorspelbaarheid is dit zeker een geinige film wat mij betreft. De mooie meiden, leuke scheuten humor en goed wegkijkgehalte geven deze film een verdiende voldoende voor mij!

* * *

Eerste ietwat tegenvallende film van Scorsese. De film kijkt eerst best aardig weg, maar op een gegeven moment gebeurt er zo lang eigenlijk niks dat het naar het einde toe nogal saai wordt. De Niro zet een goede rol neer, net als Keitel (die de mooiste scéne op z'n naam heeft; het moment dat hij zwaar dronken is en de camera z'n gezicht volgt). De film kent een lekker sfeertje, vooral de scénes in de kroeg zijn mooi donker geschoten, maar het einde viel me weer wat tegen. Opzich mooi gemaakt deze Mean Streets, maar niet echt boeiend en er gebeurt te weinig om 'm echt bovengemiddeld te vinden.

Statham doet weer eens waar-ie goed in is; hetzelfde als in (bijna) al z'n vorige films zo'n beetje dus. Foster zorgt met z'n prima bijrol voor een 2e charismatische verschijning in deze Mechanic.

Want charisma hebben de beide stoere mannen wel; echt twee van die ruige figuren die precies bij elkaar passen om er eens lekker op los te slaan / moorden. Het enige wat ik nog wat miste, was de nodige humor. Het stelt niet bijster veel voor allemaal, maar het vermaakt gewoon prima.

Een paar leuke actie-scénes, wat ontploffingen en een simpel verhaaltje waar regisseur Simon West genoeg vaart en vermaak in heeft gepompt om het best interessant te houden. Voldoende.

Bij een film over 'De Dood' spookt Bergmans 'Det SJunde Inseglet' toch altijd als referentiekader in m'n achterhoofd om. Dat bleek niet handig, want wat kwam ik bedrogen uit tijdens het zien van deze prent. En 'Meet Joe Black' begint nog zo sterk. De kennismaking met Hopkins z'n karakter in het inmense landhuis, maar vooral Brad Pitt en (de prachtige) Claire Forlani die samen een bak koffie drinken. Het omkijken van beide personen na de ontmoeting en het moment dat Pitt doodgereden wordt. Heel sterk.

Op een gegeven moment kent de film zo'n (keer)punt, waarbij ik als kijker dacht; dit kan twee kanten op gaan. Het ging de verkeerde kant op. Bij een serieus drama over de dood, trek ik deze onzin gewoon niet. Kom op, 'De Dood' die je komt vertellen dat je eraan gaat en vervolgens verliefd wordt op je dochter (sex met haar heeft) en eigenlijk qua menselijk gevoel en kennis geen idee heeft waar die regelmatig mee bezig is? Tuurlijk. En als klap op de vuurpijl is de ''echte'' Pitt op het einde ineens weer terug en zijn ze beide nog steeds o-zo verliefd (ja joehoee ik ben het weer hoor, de man uit het café). Buiten het feit om dat het hier dus om twee verschillende personen gaat, is het gewoon erg flauw om de Pitt uit het begin ineens weer tot leven te wekken. Hoe meer ik ook nadenk over dit (basis)gegeven en haar uitwerking, hoe dommer het wordt.

En dat is jammer, want een film met een onderwerp als deze en zo'n toch goed begin heeft genoeg potentie. Ik snapte tijdens het zien van de aftiteling ook direct dat het scenario afkomstig is van minimaal vier verschillende schrijvers en nog wat andere lui die zich er mee hebben bemoeid. Ze waren het waarschijnlijk veelal niet eens met elkaar. Dan krijg je dit soort ongein. De film heeft lang op zich laten wachten en dat kwam vooral door de speeluur, want ik had 'm al jaren op de lijst staan. Maar dit was niet best.

Ge-ni-aal.

Ik dacht vanmiddag; laat ik nou eindelijk die Meet the Feebles ook eens opzetten, heb ik die ook maar gehad. Tsjah, had opzicht best wel een geinig filmpje verwacht, maar dit!

Wat een humor, wat een creativiteit, damn! Peter Jackson maakt met één van zijn 1e films verrassend één van zijn beste films. Tuurlijk heeft-ie o.a. 'The Lovely Bones' gemaakt en die drie films over die ring, maar dit was toch ook echt genieten geblazen.

Die personages! De ene nog grappiger en briljanter dan de ander. De één ziet er nog geestiger uit dan z'n ''buurman/buurvrouw'' (voor zover we daarvan kunnen spreken) en Jackson tovert echt ook op dit vlak weer een enorm creatief geheel uit z'n hoed; die olifant-kip alleen al. De sfeer! Die rommelige kamers en gangen, dat podium met die zaal, Vietnam - eigenlijk de hele creactie van beelden die we voorgeschoteld krijgen.

Ja, briljant. De 'Deer Hunter' scéne is ook hilarisch, net als de hele film, de ene uitspraak of dialoog is nog grappiger dan de ander en dan heb ik vast nog genoeg gemist, omdat ik (helaas) geen ondertitels had. Jackson liet me vaak verbaasd en constant met een brede grijns kijken; die porno-kelder, die strontvlieg, de coke-deal, de golfscéne, etc. En op het einde gaan pas alle remmen los. Die 'Hippo' die alles en iedereen overhoop knalt, hilarisch! Dat konijn heeft net het goede nieuws gekregen dat-ie gewoon een griepje heeft i.p.v. aids, wordt-ie al juichend vreselijk overhoop geknald. Briljant! Heb echt genoten van deze absurde, geniaal gestoorde film. De tijd vloog ultra-snel voorbij. Perfecte speelduur trouwens.

Rokende, drugs gebruikende, zuipende, vloekende poppen. Ik kan me best voorstellen dat mensen dit vreselijk vinden. Maar... ik ga dit vaker zien, met kans op verhoging!

Bijzondere film van onze 'melancholische' vriend Lars. Twee zussen; de depressieve Justine die alsmaar sterker wordt naarmate 'het einde' nadert, terwijl - de van het leven houdende - Claire het maar niks vindt dat onze o-zo mooie wereld toch naar de Filistijnen wordt geholopen door planeet 'Melancholia' en dus vies verzwakt naar het einde toe. Intrigerend samenspel van de twee.

Vond de 1e helft het sterkst. Vooral omdat de onderhuidse spanning en onvoorspelbaarheid van het verhaal (wat gaat er allemaal gebeuren?) én de karakters je op het puntje van je stoel houden. Op een gegeven moment wist ik als kijker wel dat Von Trier op een ietsje té afstandelijke manier naar het einde toe kabbelde en er (misschien daarom) nét iets te weinig gebeurde. Je weet dat de Aarde verwoest wordt, dus op een gegeven moment lijkt het alleen maar wachten op dat moment.

Gelukkig blijkt het einde op audio- en visueel vlak imponerend te zijn, net als het sterke begin. Sowieso is het einde, oh ja ''het einde''.. indrukwekkend. Best een enge film, waar inhoudelijk misschien nog het één en ander op de juiste plaats moet vallen, zodat het dat één lange, meeslepende rit wordt. Voor nu was het dat - gelukkig - grotendeels ook wel, ondanks eerdergenoemde punten. Sterke film.

Boeiende film van Christopher Nolan. Ik had een erg moeilijke film verwacht, maar omdat alles erg duidelijk word uitgelegd valt dat reuze mee. Het verhaal dat non-chronologische getoond wordt doet je soms wel eens laten nadenken, maar alles wordt zo vaak herhaald dat het op een gegeven moment wel duidelijk is. Goede rollen van Pearce en Pantoliano. Moet de film nog wel eens herzien, want was er niet met de volle 100% bij. Tot nu toe is dit in ieder geval een interessant werkje.

Aardig. Had wel wat meer verwacht n.a.v. de trailer, want die was geweldig. Blijkt dat ze daar (voor mij) eigenlijk al de meeste grappen in gestopt hadden.

Clooney is het grootste pluspunt in de film, met z'n serieuze en daarom érg grappig wordende gedrag. Die klap die pas fataal wordt als je dood gaat aan een ziekte of iets anders is hilarisch en ook de (bijna) zelfmoord van Spacey die ineens honger heeft is erg geestig. Ook leuk dat ze nou juist met dat Jedi gedoe McGregor moesten hebben met z'n Star Wars verleden. Vond Bridges en Spacey helaas weinig overtuigend in hun bijrollen.

Jammergenoeg blijft het daar ook wel zo'n beetje bij eigenlijk, al kent de film nog wel z'n leuke momenten, maar het is té saai en oninteressant tussendoor. Misschien kwam het omdat ik tijdens het kijken nogal moe was, maar hier had zeker meer in gezeten.

Mijn 3e Godard, deze Le Mépris en waar ik eerst nog dacht dat deze regisseur misschien wel niet helemaal aan mij besteed leek te zijn, trekt deze schitterende film me (gelukkig) over de streep. Drie keer is scheepsrecht - wat een genot!

Na de eerste tien minuten van deze film wist ik direct al dat dit mijn favoriete Godard (tot nu toe) zou gaan worden. De opening waar de credits worden voorgelezen - vreselijk, wat simpel, maar owh, wat leuk. Wat daarna volgt is niet helemaal van deze wereld geloof ik. Ik kreeg echt direct een brok in mijn keel toen ik de combinatie Brigitte Bardot (naakt op bed) met de niets minder dan briljante soundtrack voorgeschoteld kreeg.

Hoe kan je van zo'n simpel lijkend iets zo iets briljants maken? Zo dus! En dat is het begin nog maar. Ja, die muziek... zucht. Direct één van mijn favoriete scores allertijden - prachtig hoe deze steeds weer komt opzwepen. Ik vond de chemie tussen Bardot en Piccoli briljant. Ongrijpbaar, onbegrijpelijk, meeslepend, ontroerend - het noodlot.

Een prachtig, meeslepend verhaal, mooie locaties; schitterend geschoten, zowel de cinematografische hoogstandjes naar het einde toe als de uitermate simpel lijkend, maar briljant en effectief geschoten scénes in het appartement. Uitstekende, interessante dialogen, afgewisseld met luchtige momenten en de meer aangrijpende kant van het verhaal; liefde - minachting, waarom? Moelijk en intrigerend.

En dat natuurlijk ook vooral door de steeds weer opzwepende muziek die ik nooit weer zal vergeten; bril-jant x 10. Ik heb genoten van mijn 3e Godard, dé film die mij ertoe aanzet om meer van deze regisseur te gaan zien. En anders zie ik deze wel weer.

Bruce Willis is altijd wel cool en ook in deze film het grootste pluspunt, maar voor de rest vond ik dit maar een matige film. Verhaal slaat nergens op, is vreselijk ongeloofwaardig, het script is één grote gatenkaas, de film is niet echt spannend en ook het jochie vond ik niet overtuigend spelen. Een paar leuke scénes zitten er nog wel in, maar voor de rest erg standaard en zwakjes allemaal.