Opinions

“I want to be a killer. Can you help me?”

Lekkere actieknaller. Vooral het begin met de jonge Cataleya is erg sterk. Ook het gedeelte in de gevangenis is nog goed, maar daarna wordt het wel erg ongeloofwaardig. Het romantisch subplotje had van mij ook niet gehoeven.

Zoe Saldana is wel sterk en regisseur Megaton (what’s in a name?) heeft veel oog voor het visuele aspect. Chicago is over het algemeen een winderige en grauwe stad, maar door de kleurenfilter die Megaton gebruikt lijkt het wel Haïti. Niks mis mee. Net zoals een aantal erg sterk gechoreografeerde vechtscènes.

“Is there anyone else? Is anyone else alive?”

“Define alive.”

Matig. Barre omstandigheden, een claustrofobische omgeving, zombies, Fishburne etc. The Colony heeft genoeg elementen om er een goede film van te maken. Maar het is een saaie en oppervlakkige film geworden die geen moment indruk maakt. In één of twee scenes voel je wat spanning en de setting zorgt op zichzelf al voor een ijzingwekkende sfeer, maar het is niet genoeg voor een goede film. En dat is best knap.

“Money won is twice as sweet as money earned.”

Prima film. The Color of Money heeft een simpel verhaal en er gebeurd eigenlijk weinig, maar Scorsese laat hier weer zijn vakmanschap zien met een vlotte regie, heerlijke muziek, sterke personages en scherpe dialogen. En natuurlijk het weergaloze acteerwerk van Paul Newman.

De man is zo koel als ijs als Fast Eddie, maar weet je ook mee te nemen in Eddie’s alcoholische uitspattingen en teloorgang. Tom Cruise mag de flamboyante, arrogante en lichtgeraakte Vincent spelen, en dat kan de kleine superster als geen ander. Mastrantonio staat haar mannetje in deze wereld vol testosteron. Met nog een leuke twist op het eind. Newman heeft voor deze rol eindelijk zijn Oscar gewonnen en dat is geheel terecht. Fast Eddie is the man…

“I'm poor, black, I might even be ugly, but dear God, I'm here. I'm here.”

Met The Color Purple laat Spielberg zien ook het zwaardere werk niet te schuwen. De eerste drie kwartier was zeer moeilijk om doorheen te komen, maar gelukkig wordt het in het tweede gedeelte een stuk beter. Dit is een regelrechte dramafilm, maar dan wel geregisseerd door Spielberg. Whoopi Goldberg werd gezien als komediante, maar in haar eerste serieuze rol laat ze zien ook een fantastisch drama-actrice te zijn. Ook Oprah Winfrey en Danny Glover maken een ijzersterke indruk. The Color Purple heeft een onvergetelijk laatste gedeelte, en het is hier waar alles wat Spielberg zo speciaal maakt als regisseur samenkomt.

“I don't know if I believe that, you know? That architecture has the power "to heal".”

Heerlijk gevoel als je van te voren eigenlijk al weet dat je naar een bijzondere film gaat kijken. Want Columbus past normaal gesproken precies in mijn straatje, en gelukkig maakt de film alle verwachtingen waar. Columbus, Indiana staat bekend om zijn moderne architectuur en kunst, en de film maakt daar optimaal gebruik van. Elisha Christian verzorgt de cinematografie, en de film ziet er oogstrelend uit. Columbus oogt daardoor soms wat steriel en ‘artsy’, maar daaronder borrelt het van de emoties en de dromerige sfeer maakt veel goed.

Jin en Casey zijn twee personages die bij hun ontmoeting gelijk een connectie hebben, en ook als kijker heb je gelijk een band met ze. Fantastisch geacteerd door Cho en Richardson, twee acteurs die sowieso sympathiek ogen en een aangename chemie hebben. Richardson doet me in deze film denken aan Johansson in Lost in Translation, en sowieso heeft Columbus een beetje dezelfde vibe als Sofia Coppola’s meesterwerk. Door hun gesprekken durven zowel Jin als Casey hun problemen onder ogen te komen, en wat dat betreft is Columbus niet erg origineel. Maar de uitvoering is perfect, en als je Casey op het laatst weg ziet rijden zit je zelfs als kijker met een gevoel van melancholie en trots naar haar te kijken. En dan weet je dat je naar een goed script, een getalenteerd regisseur en fantastische acteurs zit te kijken. Ga Columbus met de juiste instelling kijken (de film neemt z’n tijd) en je wordt beloont met een bijzondere en levensechte filmervaring. 2018 had niet beter kunnen beginnen.

Comfort

Prima walk and talk film. Chris Dinh en Julie Zahn vormen een leuk duo, en de momenten dat ze samen zijn en praten over van alles en nog wat leveren de sterkste scenes op. Helaas zit er ook nog een (te groot) subplot in rond de vader van Jasmine, die uiteraard niet tevreden is met bepaalde beslissingen van zijn dochter. Overbodig, en het haalt alleen maar de glans af van de relatie tussen Cameron en Jasmine.

“I want a woman that will arouse my intellect as well as my loins.”

Ontelbare keren gezien en vooral door de acteurs blijft het leuk. Vooral Murphy en Hall zijn geweldig en Murphy speelt hier voor zijn doen ingetogen. De chemie met Headley is er ook wel en Amos heeft een leuke rol als knorrige, op geldbeluste vader van Headley.

De film is wel te lang en vooral het begin is bijna niet door te komen. Wanneer het verhaal zich verplaatst naar New York word het wat beter. Sommige typetjes zijn best leuk maar echt grappig word het niet. Op de uitspattingen van Hall na dan. De romantiek krijgt de overhand en dat is zeker niet de sterkste troef van de film. Dat is het samenspel tussen Murphy en Hall. Meer van dit duo had de film goed gedaan.

“You're a funny guy Sully, I like you. That's why I'm going to kill you last.”

Echt zo'n jaren 80 actieknaller waar ik altijd wel van kan genieten. Arnie, veel oneliners, belachelijke actiescènes (maar dan ook echt belachelijk), matig acteerwerk, cheesy muziek, eendimensionale personages en over the top bad guys… Heerlijk. In de jaren 80 werden iedere week van dit soort films geproduceerd, en het is heerlijk om je er soms weer even in onder te dompelen.

“I was happy in the haze of a drunken hour, but heaven knows I'm miserable now...”

“Yeah, I know how you feel.”

Heerlijk. The Commitments heeft op de eerste plaats geweldige muziek, en tijdens meerdere nummers kun je moeilijk stil blijven zitten. Heerlijk taaltje ook dat Iers. Strong, Ball, Doyle Kennedy en Hansard hebben een uitstekende stem, en het verhaal over een net opgezette band die door onderlinge ruzies uit elkaar valt zit sterk in elkaar. De film deed me soms een beetje denken aan Almost Famous, maar waar Crowe vooral mikte op sentiment en melancholie, zorgt Alan Parker ervoor dat er ook veel te lachen valt. En de Ierse setting zorgt ook voor een wat rauwer randje. Maar de muziek en het geruzie onderling zorgen voor de sterkste momenten.

“This train's freaking me out.”

Dit soort films hebben we al ontelbare keren eerder gezien, en The Commuter lijkt wel een samenraapsel van al die andere films. Dat hoeft niet erg te zijn, als je er maar een spannende thriller van weet te maken met iets van logica. Maar The Commuter is behoorlijk saai, en de onoverwinnelijkheid van de bad guys grenst aan het onmogelijke. Beide zijn de doodsteek voor dit soort films. Zelfs wie “Prynne” is had ik in één keer geraden. Liam Neeson begint wat te oud te worden voor dit soort rollen, maar hij weet het allemaal nog een beetje te redden. De laatste scene tussen Neeson en Farmiga is te belachelijk voor woorden.

Como Va

Matig. Vooral het begin is echt verschrikkelijk, en het constante geouwehoer van Danna Paola gaat op je zenuwen werken. Vooral omdat er weinig interessants of opzienbarends uitkomt. Na een tijdje wordt het wel wat beter, en er zitten een aantal leuke scènes in. Maar er is niets wat je al niet eerder hebt gezien. Paola is vooral vervelend, en haar geforceerde ommezwaai komt dan ook als mosterd na de maaltijd.

“I thought he died.”

“Yeah we all died. Some of us just came back.”

Degelijke film van Robert Redford. Het verhaal is interessant en er spelen heel, heel veel bekende acteurs in mee. The Company You Keep heeft een rustige opbouw en Redford weet een prima sfeer te creëren.

Jammer genoeg moddert de film na een sterk begin een beetje aan zonder dat het spannend of interessant wordt. Redford probeert uit de handen van de FBI te blijven en journalist LaBeouf probeert de waarheid te achterhalen. Twee verhaallijnen die spannend hadden kunnen zijn, ware het niet dat het ze beiden relatief makkelijk afgaat. Geen moment heb je ook maar het idee dat er iets spannends of onverwachts kan gebeuren. Zelfs op het einde niet. Iets meer pit en scherpte had wel gemogen.

Complete Unknown

Redelijk. Films mogen van mij best mysterieus zijn en een beetje ambigu, maar Complete Unknown maakt het wel heel erg bont. Er mag best veel aan de interpretatie van de kijker worden overgelaten, maar de motieven van de personages moeten wel duidelijk zijn. En hun acties en drijfveren moeten geloofwaardig zijn.

Wat Alice bezielt om zo te leven wordt nergens duidelijk en belangrijker, het is gewoon geen interessant personage. Zelfs Tom is interessanter, maar met hem wordt te weinig gedaan. Weisz en Shannon zijn wel uitstekend en zorgen ervoor dat het interessant blijft om naar te kijken. Wat regisseur Marston nu wilde zeggen of bereiken met Complete Unknown is mij niet duidelijk. De film bouwt toe naar een climax of confrontatie, maar die komt maar niet. Complete Unknown gaat uit als een nachtkaars in plaats van een spetterende finale. Jammer, want de fantastische poster en acteurs als Weisz en Shannon beloofde veel goeds.

“Ladies and Gentlemen, this is your captain speaking. I have the only gun on board. Welcome to Con Air.”

Con Air blijft een spectaculaire actiefilm vol met memorabele oneliners en een scala aan topacteurs. Cage en Malkovich zijn geweldig maar ook de rol van Cusack is goed te pruimen. En dan heb je ook Rhames, Buscemi (geniaal) en Trejo nog.

Cage speelt de boef met een hart van goud met verve en van Malkovich gaat echt dreiging uit. De actiescènes zien er spetterend uit en vooral het laatste gedeelte in Las Vegas is spectaculair. Cage die een knuffelkonijn aan zijn dochter geeft blijft vertederend, “Put... the bunny... back... in the box” … Genieten. Bloed, zweet en tranen heeft het gekost maar zijn dochter heeft een knuffelkonijn. Een actiefilm met een hart, zo wil Con Air uitstralen. Toch concentreer ik me op de vette actie en legendarische oneliners.

“I live, I love, I slay, and I am content.”

Matig. Conan the Barbarian is op sommige momenten best een vermakelijke achtbaansrit en de actiescènes zien er goed uit (en soms gruwelijk). Maar voor het grootste gedeelte is het een saaie en rommelige bedoening. Rachel Nichols is niet verkeerd om naar te kijken en staat haar mannetje, en Momoa laat hier al zien een toekomst te hebben als actieheld. Maar ondanks alle actiescènes en de charismatische hoofdrolspelers kon het mij allemaal weinig bekoren

“Tell the truth! Tell the truth!”

Met Concussion laat Will Smith weer eens zien wat voor fantastisch acteur hij is. Als hij maar het goede materiaal krijgt. En Concussion is een sterke film, met een straight forward David vs. Goliath verhaal waarin een dokter het opneemt tegen de machtige NFL. Dat pas in 2002 bekend is geworden dat American Football hersenletsel kan veroorzaken is vreemd, maar met veel geld kun je veel wegmoffelen natuurlijk. Dat Concussion ook nog even het mooie van American Football wil benadrukken is nog vreemder, en de boodschap van de film is daardoor wat dubbelzinnig. Maar Concussion heeft voor de rest genoeg sterke punten.

“You speak Prada?”

Gelukkig heeft Confessions of a Shopaholic met Isla Fisher een sprankelend middelpunt, want voor de rest is het allemaal erg matig en voorspelbaar. De film heeft humor (de groepsgesprekken voor koopverslaafden zijn geweldig) en maakt van haar hoofdrolspeelster gelukkig geen heilige Maria. Maar het verhaal als geheel heeft vrij weinig om het lijf, en sommige subplotjes werken ook niet echt. Shopaholic heeft zijn aardige momenten en een ijzersterke Fisher, maar het wil allemaal niet echt beklijven.

“I know your name, demon, and that gives me dominion over you!”

The Conjuring 2 is net zoals zijn voorganger weer een ijzersterke horrorfilm van James Wan. Het verhaal is verplaatst naar Londen en ook hier zijn de sfeer en de spanningsopbouw weer de sterkste punten. De film gaat langzaam onder je huid zitten wanneer een demon steeds meer greep krijgt op een gezin van een moeder en haar vier kinderen. En de Warren’s worden uiteraard weer ingeroepen om het fenomeen te onderzoeken en de demon uit te bannen.

Wat ik zo fantastisch vind aan de Conjuring films is dat ze spannend zijn en een fantastische sfeer hebben, maar dat er ook de tijd wordt genomen voor de uitwerking van de personages en hun onderlinge band. De Warren’s voelen na twee films als echte mensen met hun eigen problemen, en Wilson en Farmiga zijn fantastisch in deze rollen. Van zo’n scene met Wilson, die samen met de kinderen ‘Can’t Help Falling in Love’ van Elvis Presley zingt terwijl Farmiga toekijkt, kan ik echt genieten. Het maakt de ijzingwekkende momenten des te spannender, en de Conjuring meer dan de zoveelste horrorfilm.

“Want to play a game of hide and clap?”

James Wan heeft met The Conjuring een horrorfilm afgeleverd die niet heel veel nieuws doet, maar daarentegen ook niet veel nodig heeft om een ijzingwekkende sfeer te creëren. Het benadert allemaal de perfectie. Het acteerwerk van vooral Farmiga, Wilson en Taylor is ijzersterk, en de regie van Wan is uiterst effectief.

Een krakend oud huis, een exorcisme, een geest in de schaduw, dichtslaande deuren etc. Het is allemaal al eens vaker gedaan, maar in de handen van Wan voelt het toch fris en origineel aan. De cinematografie is ook schitterend, en wanneer je Farmiga op een geven moment naar het water ziet lopen en je echt een overzichtsshot krijgt van het huis en de natuur is het genieten geblazen. Door een combinatie van regie, acteerwerk, sterke schrikmomenten, mooie beelden en muziek is The Conjuring een voorbeeld voor veel horrorfilms.

“Do you no good to go poking around under rocks, Justin. Some very nasty things live under rocks, especially in foreign gardens.”

Indrukwekkende film. The Constant Gardener zit vol met politieke intriges, moord, drama en zelfs wat romantiek, en Meirelles weet er een enerverende en intrigerende film van te maken, Geen sinecure, maar hij wordt dan ook geholpen door het bronmateriaal van John le Carré.

De regisseur en acteurs wilden de film per se in Kenia opnemen, en ik begrijp wel waarom. Want het geeft de film een bepaalde sfeer die authentiek en realistisch aanvoelt. En Fiennes en Weisz (Oscar gewonnen voor haar rol) zijn beide fantastisch in moeilijke rollen. Fiennes als bedachtzame diplomaat die steeds strijdvaardiger wordt, en Weisz als politieke activiste die helemaal opgaat in haar strijdt tegen de corruptie en de onfrisse praktijken van bedrijven in Afrika. In het begin denk je nog dat zij hem manipuleert, maar later zie je toch wel echt de liefde tussen de twee. Het einde is dan ook bitterzoet, cynisch en hartverscheurend.

“You're an interesting species. An interesting mix. You're capable of such beautiful dreams, and such horrible nightmares. You feel so lost, so cut off, so alone, only you're not. See, in all our searching, the only thing we've found that makes the emptiness bearable, is each other.”

Sfeervolle, originele en boeiende sci-fi film over het eerste contact tussen de mensheid en een buitenaards ras. Contact heeft een lange aanloop, maar het leven van Eleanor is boeiend genoeg om het interessant te houden. Tweeënhalf uur is veel te lang, maar Robert Zemeckis komt ermee weg.

Jodie Foster is een beetje hit and miss voor mij, maar hier is ze uitstekend en weet ze je echt mee te krijgen in haar zoektocht naar buitenaards leven. Na het eerste contact wordt het nog beter en het hele geloof vs. wetenschap issue wordt goed uitgewerkt. Acteurs als Morse, McConaughey, Fichtner en Skerritt zijn ook goed op dreef. Contact is zeker science fiction, maar ook een persoonlijk verhaal. En dat zijn meestal de beste sci-fi films.

“Godzilla, King Kong, Frankenstein all in one.”

Je krijgt alleen al smetvrees door naar Contagion te kijken. Zo wordt de film ook in beeld gebracht door Soderbergh, met veel gerichte shots van schuddende handen, deurknoppen die worden aanraakt, kuchende mensen, en drinkglazen of casinochips die door verschillende mensen worden aangeraakt. Je wordt er vanzelf paranoia van, wat ook de bedoeling van Soderbergh is.

Het indrukwekkend rijtje acteurs fungeert hier eigenlijk alleen als veroorzaker, aangever of duider van alle gekte die losbarst na een epidemieaanval die aan miljoenen mensen het leven kost. Alleen Damon en Winslet krijgen iets meer te doen. Contagion is al met al een beklemmende film die door het vlotte tempo en de effectieve manier waarop het verhaal in beeld wordt gebracht geen moment verveeld. Laat dat maar aan Soderbergh over.

“You think you're the only guy with a fucking gun?”

Degelijke thriller. Het verhaal oogt soms wat rommelig en onlogisch, maar dat wordt goedgemaakt met een sfeervol geheel vol actie en spanning. De vaart zit er goed in en je hoeft geen moeite te doen om in de film te komen.

Contraband is donker en ook de settings (havens en vrachtschepen) zorgen voor een naargeestige sfeer. De acteurs zijn degelijk en hoeven niet veel meer te doen dan moeilijk kijken en bedreigingen uiten. Alleen Beckinsale had wel een grotere rol mogen hebben want ze verdient beter dan de "vrouw van" spelen. Op het einde word het wel heel lachwekkend, maar dan heb je al zoveel plotgaten over je heen gehad dat je het met een glimlach aanziet. Lekkere dertien in een dozijn actiefilm.

Contratiempo

Sterke en originele thriller. Je zou als kritiekpunt kunnen aanvoeren dat het plot wel heel erg gericht is op de vele twists, maar het resultaat is een spannende en ijzingwekkende film die je als kijker geregeld op het verkeerde been zet.

Het verhaal is als een sneeuwbal die van een berg afrolt. Een dodelijk verkeersongeluk en de fatale beslissingen van de personages erna, zorgen ervoor dat de vier hoofdrolspelers allemaal in een moeras terechtkomen van leugens, bedrog, verdriet, moord en de bijna bloeddorstige zoektocht naar rechtvaardigheid. De vier acteurs zijn geweldig, en alhoewel ze niet allemaal sympathieke personages spelen weten ze je wel mee te voeren in hun (soms oliedomme) gedachtesprongen en acties. Door de grote twist op het eind wordt de geloofwaardigheid wel heel erg opgerekt, maar dat laat onverlet dat ik heb genoten van de film.

“I'm not afraid of death, but I am afraid of murder.”

Uitstekende klassieker van Coppola. The Conversation is verre van een spannende thriller (wat ik had verwacht), maar meer een psychologisch drama. We nemen een inkijkje in de psyche van Harry Caul, geweldig gespeeld door Gene Hackman. Sowieso is het acteerwerk over de gehele linie ijzersterk, en ook de nachtmerrieachtige muziek/score en het geweldige camerawerk zijn sterke punten van de film.

De film is op momenten wel wat traag, en vreemd genoeg ontbeert de film iets van spanning. Vreemd, omdat het briljante en mysterieuze begin veel goeds belooft, en Caul als personage zeer interessant is. Maar het gevoel van paranoia is alom aanwezig, en de eindscene is een passend einde.

“Feel the rhythm! Feel the rhyme! Get on up, its bobsled time! Cool Runnings!”

Blijft leuk. Het verhaal is zo onwaarschijnlijk dat het wel waargebeurd moet zijn, en Cool Runnings straalt aan alle kanten plezier uit. De acteurs zijn goed, en ieder personage heeft wel zo zijn moment in de schijnwerpers. Cool Runnings laat zien dat een goede casting goud waard kan zijn. Net zoals de juiste muziek, want de score van Hans Zimmer is weer eens fantastisch. En de laatste scene met de Jamaicaanse bobsleeërs, die met hun bobslee over de finish lopen, blijft een kippenvel momentje.

“I thought shit like that only happened in the movies.”

The Cooler is een uitstekende zwarte komedie rond Bernie, een gokker die alleen maar pech heeft en zich in de nesten werkt. Met William H. Macy kun je het niet snel fout doen (zeker niet in dit soort rollen), en Bello, Baldwin en de andere acteurs zijn ook uitstekend op dreef. Grappig, meelijwekkend, romantisch en sexy… The Cooler doet weinig verkeerd. De regie van Wayne Kramer is wat kleurloos, maar dit is dan ook echt een acteursfilm. En met zulke acteurs kan het dan al bijna niet fout gaan.

“Being right is not a bullet-proof vest, Freddy!”

Uitstekende politiethriller. Stallone, Keitel, De Niro, Liotta, Patrick, Berg, Rapaport etc. Het kan slechter. Een klein stadje met veel corrupte agenten, en een alcoholistische, uitgebluste en passieve sheriff die een oogje toeknijpt. Met De Niro die als agent van Interne Zaken probeert om de corruptie een halt toe te roepen. Cop Land heeft driekwart van de tijd een heerlijke onderhuidse spanning, en Stallone’s geweldsuitbarsting op het laatst is niets anders dan een pan heet water dat te lang heeft opgestaan. En eindelijk overloopt.

“I know all about you. You're just a sad, second rate, boring, impotent little copycat.”

Redelijke thriller die het vooral van het acteerspel van Weaver en Hunter moet hebben. Copycat kent wat spannende momenten (het begin is ijzersterk), en regisseur Jon Amiel creëert een onheilspellend sfeertje. Maar naarmate de film vordert, en ook de dader in beeld komt, verliest de film wel wat aan kracht. Misschien was het beter geweest om de seriemoordenaar wat langer uit beeld te houden, want echt indruk maken doet hij niet. Zeker niet tegenover zulke powervrouwen als Weaver en Hunter. Hoe het eindigt is dan ook weinig verassend.

“M.A.D. Mutually Assured Destruction. A perfect acronym if ever there was one.”

The Core moet je niet kijken om het realisme. Het uitgangspunt is belachelijk en de uitvoering is soms pure komedie. Met matige special effects. Maar de film heeft een aardige cast en de chemie onderling is plezierig om naar te kijken. De humor werkt en als je The Core als een gezellig en soms spannend schooluitje ziet kun je er wel van genieten. Onder andere Tucci, Eckhart en Swank zijn allemaal sterk op dreef. Maar niet te series nemen, want anders ga je je vanzelf ergeren aan allerlei dingen.