Opinions

“There's a perfectly good reason I don't have any friends. Friends are people. And people are dishonest, ingenuine, and let's face it, not that smart.”

Fijne film over een jonge vrouw met een bovengemiddeld IQ, die moeite heeft om een sociaal leven op te bouwen. Ze weet alles, maar toch ook nog zo weinig. Bel Powley speelt het allemaal zeer overtuigend en regisseur Susan Johnson zorgt ook voor een fijne sfeer met veel humor, maar ook genoeg menselijke en oprechte momenten. Verassend is het nergens, maar dit soort feel good films smaken mij altijd wel goed.

“Float like a Cadillac, sting like a Beemer.”

Prima animatiefilm. Cars ziet er op de eerste plaats schitterend uit, en de makers hebben er ook een spectaculair avontuur van gemaakt. De film zakt in het middengedeelte wat in en er zit opvallend weinig humor in, maar dat wordt gecompenseerd door de leuke personages en het plezier dat er vanaf spat. De stemmen van onder andere Wilson, Newman en Hunt en zijn ook goed gekozen, en de racescènes maken het helemaal af.

"Whoever finds a friend, finds a treasure."

Redelijk tweede Cars avontuur. Alle personages zijn weer terug, en daar ligt ook wel de grote kracht van deze franchise. Verhaaltechnisch valt het allemaal wel tegen, en het lijkt wel of de makers werden gedwongen om een sequel te maken. Rommelig, kinderlijk en ook qua humor houdt het niet over. De personages en de stemacteurs houden het allemaal nog een beetje bij elkaar.

“Don't fear failure. Be afraid of not having the chance, you have the chance!”

Leuk. De Cars franchise kan zich niet meten met de grote franchises en animatiefilms, maar toch zijn het altijd weer zeer vermakelijke films. De animatie ziet er uitstekend uit, de stemacteurs zijn goed gekozen, de racescènes zijn geweldig en het sentimentele verhaaltje werkt. Vooral het subplot rond Lightning en Cruz is erg sterk, en Cars 3 is daarbij ook een mooi verhaal over ouder worden, en weten wanneer je moet stoppen en het stokje moet overdragen aan een nieuwe generatie.

“Of all the gin joints, in all the towns, in all the world, she walks into mine.”

Wat een waanzinnig mooie film. Casablanca mag terecht een klassieker worden genoemd met een heerlijke combinatie van romantiek, drama, humor en met de constante dreiging van de oorlog die in iedere scene voelbaar is. Casablanca speelt zich af en is gefilmd tijdens de Tweede Wereldoorlog en het is erg knap dat Michael Curtiz in 1941 al zo'n goed beeld kon neerzetten van de oorlog en wat voor invloed het had op de mensen. Een beeld dat 75 jaar later nog steeds recht overeind staat.

Maar Casablanca is natuurlijk het bekendst om het tijdloze liefdesverhaal van Rick Blaine en Ilsa Lund en Humphrey Bogart en Ingrid Bergman hebben een chemie die bijna niet meer geëvenaard is. Wanneer Ilsa luistert naar het nummer "As Times Goes By" en Rick komt zijn bar binnengelopen en ziet haar voor het eerst sinds jaren... Het is alsof er een elektrische shock door het scherm gaat want de gezichtuitdrukkingen van Bogart en Bergman zeggen meer dan duizend woorden. Bogart vind ik sowieso fantastisch als de cynische, charismatische en stoïcijnse Rick die steeds meer een sentimentele kant laat zien. Ontelbare onvergetelijke oneliners komen er over zijn lippen en Bogart weet er met zijn monotone stemgeluid wel raad mee. Maar ook Bergman is sterk en wat een prachtige en charismatische vrouw. Die pistoolscene op het laatst is een sterk staaltje acteren van Bergman en je voelt de pijn en liefde. Gelukkig wordt het door de setting, het acteren en de dialogen nooit te klef of zoetsappig, maar voelt alles oprecht en levensecht aan. Ik krijg nog steeds kippenvel bij de memorabele volksliedscene. Claude Rains is geweldig als geniepige Louis Renault waarvan je steeds twijfelt waar zijn loyaliteit ligt en ook Paul Henreid was geweldig als Victor Laszlo. Casablanca mag met recht een tijdloze klassieker worden genoemd.

“Everybody has fears... now, what scares you?”

Aardige horrorfilm. De casting van Zellweger in een horrorfilm klinkt vreemd, maar het pakt uitstekend uit. Case 39 heeft ook een aantal ijzingwekkende (maar ook grappige) scenes, en vooral de scene met Bradley Cooper in de badkamer springt er in positieve zin uit. Ferland is ook perfect gecast als creepy duivelskind. Het einde is wel erg matig en het feit dat een demon wel uit een brandend huis weet te ontsnappen, maar niet uit een auto die in het water terecht is gekomen, is belachelijk. Echt spannend of eng wordt het ook niet, maar het acteerwerk is sterk en vermakelijk is het allemaal wel.

“She caught the wrong second of a two-second story.”

Een aparte en originele coming of age/romcom film. Regisseur Ellis heeft een duidelijke visie en ook zijn regiestijl zorgt ervoor dat Cashback een geheel eigen vibe heeft. Veel stilstaande beelden, een hoofdrolspeler met slapeloosheid en een koppeltje dat op originele wijze bij elkaar komt.

Biggerstaff en Fox vormen een leuk duo en sowieso is Biggerstaff een sterke leading man. Met een fascinatie voor de vrouwelijke lichaamsvormen (dus krijg je veel knappe en naakte vrouwen te zien, mij hoor je niet klagen). Het is echt een Britse komedie met soms die heerlijke tongue-in-cheek humor. Met uiteraard een feel good einde, wat hier zeker verdient is. Mooi die schilderijen van Fox, gevolgd door het romantische einde met Biggerstaff en Fox in de sneeuw.

“Back home, they would have put me in jail for what I'm doing. Here, they're giving me awards.”

Heerlijke film. De Niro en Pesci zijn een match made in heaven en hun samenspel levert standaard vuurwerk op. De Niro is de rustige zakenman die op het rechte pad wil blijven en Pesci is de crimineel die ieder moment kan ontploffen. Pesci mag dan klein zijn, hij heeft genoeg charisma en dreiging om ieder willekeurig persoon de stuipen op het lijf te jagen.

Casino heeft een lange speelduur, maar door de swingende regie van Scorsese, de interessante setting en het acteerwerk blijft het een meer dan vermakelijke film. Het is het bekende rise and fall verhaal met deze keer Las Vegas als setting. Een schitterende momentopname van een tijd waarin Las Vegas nog in de kinderschoenen stond, en er voor criminelen nog bakken met geld was te verdienen. Met De Niro’s Sam Rothstein als ‘eerlijke’ man die de wetten nogal eens omzeild, maar ver weg wil blijven van het keiharde geweld (zonder succes uiteraard). Met Sharon Stone in een sterke bijrol als de steeds meer tot waanzin gedreven vrouw van Rothstein. IJzersterke film.

Vesper Lynd: Am I going to have a problem with you, Mr. Bond?

James Bond: No, don’t worry, you’re not my type.

Vesper Lynd: Smart?

James Bond: Single.

Casino Royale is Bond in absolute topvorm. Daniel Craig heeft het stokje van Pierce Brosnan overgenomen en heeft een combinatie van verschillende eigenschappen die hem zo’n goede Bond maken. Charismatisch, hard, charmant, staat zijn mannetje in vechtscènes etc. En hij kan goed overweg met de oneliners, altijd belangrijk voor een Bond.

Maar Casino Royale heeft veel meer te bieden. Memorabele scènes, een goed verhaal, mooie locaties, een voortreffelijk Bondgirl en een kleurrijke bad guy. Bond moet het in Casino Royale opnemen tegen Le Chiffre (Mads Mikkelsen), een bankier voor terroristen die door toedoen van Bond geld is kwijtgeraakt en door het organiseren van een pokertoernooi het geld wil terugverdienen. Uiteraard moet Bond hier ook een stokje voor steken. Bond wordt vergezeld door Vesper Lynd (de prachtige Eva Green), René Mathis (Giancarlo Giannini) en Felix Leiter (Jeffrey Wright). In de schaduw van Le Chiffre doemt ook steeds ene mr. White op die een schimmige organisatie (SPECTRE kuch..) vertegenwoordigt. Aan memorabele scènes geen gebrek. De openingsscene helemaal in zwart wit, de achtervolgingsscène die eindigt in een ambassade, het gevecht tussen Bond en een bad guy die een vliegtuig op wil blazen, de treinscene met het hoge school flirten tussen Bond en Vesper (de dialogen, het acteren, klasse!), het gevecht in het trappenhuis, de onvergetelijke scene in de douche tussen Bond en Vesper (één van de mooiste scènes in Bondhistorie?), de vergiftigingsscene, de (humoristische) martelscene en natuurlijk het laatste gedeelte in het schitterende Venetië. Bijna te veel om op te noemen en als je zelfs poker spannend weet te maken dan is daar alleen maar respect voor op zijn plaats. Regisseur Martin Campbell wist met Goldeneye de bondfranchise nieuw leven in te blazen en hier is hij ook weer erg goed bezig.

Diana Rigg staat voor mij op eenzame hoogte als het om Bondgirls gaat maar Eva Green komt dicht in de buurt. Een fantastische actrice die verbaal aardig wat potjes met Bond aan het sparren is. De dialogen tussen Bond en Vesper zijn bijna spannender dan alle vechtpartijen bij elkaar. Dikke pluim voor Daniel Craig en Eva Green die een onweerstaanbare chemie hebben. Mads Mikkelsen is erg goed als Le Chiffre en heeft een goede combinatie van dreiging, kleurrijk, vrees (voor de terroristen en mr. White) en een beetje humor. De Bahama’s, Venetië, het Como-meer, Montenegro en Oeganda worden aangedaan en het ziet er allemaal schitterend uit.

Casino Royale staat bij mij met trots op één als het om favoriete bondfilms gaat. Zelfs de slechtste Bondfilms zijn vermakelijk maar als alles zo goed samenkomt zoals in Casino Royale dan is het 144 minuten ademloos genieten.

“I'm sorry, Wilson. Wilson, I'm sorry! I'm sorry!”

Grootse prestatie van Hanks. Hij zit in iedere scene en moet de film voor een groot gedeelte in zijn eentje dragen, maar dat kan je wel aan de sympathieke acteur overlaten. Vooral de scènes op het eiland zijn geweldig, en de overlevingtocht van Hanks wordt indringend en vermakelijk in beeld gebracht door Zemeckis. Op een tropisch eiland, wat prachtig geschoten scènes oplevert.

Het begin gedeelte heeft als functie om te laten zien wat Hanks allemaal moet missen en om met hem mee te gaan leven, en dat werkt uitstekend. Het laatste gedeelte duurt wat lang, maar de scene tussen Hanks en Hunt is indrukwekkend. In de laatste scene zie je een Hanks die letterlijk en figuurlijk op een kruispunt in zijn leven staat. Mooi gedaan.

“"Safe sex" -- who would have ever thought those two words would exist in the same sentence?”

Matig. Thompson en Jackson doen het best aardig, maar alles aan Casual Sex? doet gedateerd en oubollig aan. In een film over seks hoeven echt niet veel seksscènes te zitten, maar dit voelt wel heel truttig en preuts aan. Een groter probleem is dat het allemaal ook gewoon saai is, en qua acteerwerk, script, audiovisueel etc. springt er niets uit. Casual Sex? bestaat, maar waarom hij is gemaakt is mij niet echt duidelijk. Als fan van Lea Thompson is dat wel pijnlijk om te moeten zeggen.

“The truth is I'm not a doctor or a lawyer. I'm not an airline pilot. I'm nothing really. I'm just a kid in love with your daughter.”

Catch Me If You Can is zo bizar dat het wel waargebeurd moet zijn. Dit is echt een film die gebaat is bij sterke acteurs en DiCaprio, Hanks, Walken (held) en alle andere acteurs zijn geweldig. DiCaprio is een sprankelend middelpunt en met zijn flair en charisma weet hij totaal geloofwaardig achtereenvolgens een piloot, een dokter en een advocaat te spelen.

De film heeft een wat lange aanloop nodig maar vanaf het moment dat Frank Jr. zijn eerste ongedekte cheque incasseert komt het verhaal echt op gang zonder te stoppen. Spielberg laat zijn klasse zien met een schitterende cinematografie (de sixties komen prachtig tot leven), een strakke regie en scherpe dialogen. Het kat en muis spel tussen DiCaprio en Hanks gaat denk ik nooit vervelen en hun dialogen hebben venijn maar ook humor in zich. Eigenlijk komt alles samen in de scene waarbij DiCaprio op het vliegveld de FBI te slim af is, door zich te omringen door aantrekkelijke stewardessen en zo ongezien de vele (FBI) agenten voorbij te lopen. Weergaloze scene die symbool staat voor deze film waar het plezier vanaf straalt.

Celda 211

Indrukwekkende Spaanse gevangenisfilm. Het interessante aan Celda 211 is dat je tijdens het kijken van de film geen idee hebt waar het verhaal uiteindelijk heengaat, en je zit eigenlijk de gehele tijd op het puntje van je stoel. De regie van Monzón is intens, en Tosar en Ammann acteren fenomenaal. Het script hangt soms van toevalligheden en vreemde karakterontwikkelingen aan elkaar, maar dat doet uiteindelijk niets af aan de intensiteit en (zeker op het laatst) originaliteit van Celda 211.

“Nailed that divorce.”

Prima film over een getrouwd stel dat elkaar al heel lang kent, maar toch besluit om te gaan scheiden. Origineel is dat de film begint wanneer Jesse en Celeste al uit elkaar zijn, maar elkaar nog niet kunnen loslaten. Problemen zijn onvermijdelijk, en de film heeft zeker zijn voorspelbare momenten.

Maar Jones en Samberg hebben een sterke chemie, en het is ook een goede keuze dat de film zich uiteindelijk meer focust op Jones/Celeste. Want van de twee is Celeste toch het interessantste personage, en Jones maakt meer indruk dan de wat saai acterende Samberg. Elijah Wood in een bijrol is zelfs nog leuker. De situaties waarin Celeste en Jesse terechtkomen leveren ook herkenbare en grappige situaties op, en het einde is passend en sterk gekozen.

“I don't know if there's anything I could ever do to thank you.”

"I do. Don't ever call me again.”

Achtbaansrit van een film. Cellular raast de hele tijd in de hoogste versnelling door en vermakelijk is het zeker. Een vrouw wordt gegijzeld en belt met een geïmproviseerde telefoon een totale onbekende om haar te helpen. Deze Ryan (Evans) komt hierdoor terecht in een doldwaas avontuur rond corrupte agenten, een video en een gegijzeld gezin. Perfect gespeeld door acteurs als Evans, Emmerich, Basinger en Macy. Cellular is zeker geen meesterwerk, maar een meer dan vermakelijk tussendoortje is het zeker.

“He's got a banana!”

Middelmaat ten top maar wel vermakelijk. Het is grappig om Hart in een wat serieuzere rol te zien en juist The Rock als complete gek. Uiteraard kan Hart het niet laten om naarmate de film vordert zijn oude vertrouwde rol als de snelbabbelende gek met piepstem in te nemen. Maar het begin is verfrissend.

The Rock steelt de show als rare kwibus/CIA agent en heeft de beste grappen en oneliners. Talentje die The Rock (dat ik dat ooit nog zou zeggen...). Het verhaal stelt niet veel voor en de twist zag ZELFS ik van een kilometer afstand aankomen. Je cast Aaron Paul niet voor een rol van 30 seconden natuurlijk. De actie is goed en de humor is ook best te pruimen. Nogmaals, middelmaat maar wel van het goede soort. Film behoort ook te vermaken en dat doet Central Intelligence zeker.

“What is it with you people walking in on me naked?”

Redelijke romcom. Sneeuw, snowboarden, Britse accenten, Felicity Jones, Sophia Bush... Wat wil je nog meer? Natuurlijk is het allemaal erg voorspelbaar en zijn de personages buiten Kim erg mager uitgewerkt maar er staat gelukkig genoeg tegenover.

Natuurlijk is Kim een meisje die een talent heeft voor snowboarden maar door een trauma het niet meer aandurft om op de latten te staan. En natuurlijk verwerkt ze binnen een mum van tijd dit trauma en ontmoet ze ook nog een jongen waar ze verliefd op wordt, what's new? Maar Jones is een sprankelende verschijning en maakt dit niemendalletje toch nog aangenaam. Plus het heerlijke winterse landschap natuurlijk. Chalet Girl is een niets aan de hand film die zo zoet is dat je tanden er pijn van gaan doen.

Chalk It Up

Inspiratieloos werkje. Slecht acteerwerk, matig script en lachwekkende dialogen, Chalk It Up doet ook weinig moeite om er echt iets van te maken. Het enige wat je kan doen is lachen om zoveel onzin. Het grappigste is nog dat het meisje, die zomaar even voor de CIA kan solliciteren, het idee heeft om naar de universiteit te gaan om mannen te vinden om mee te trouwen (omdat je zelf niet al te slim bent?). Dat is dus echt een boodschap die de film in het begin verkondigt. Je zou er bijna om lachen als het niet zo triest was.

“So I can't sleep with my wife, I can't sleep with other women. What the hell is that?”

“Marriage.”

Vlotte, flauwe, ranzige maar ook wel grappige komedie over twee vrienden die in elkaars lichaam terecht komen. Dat levert veel flauwe onzin op, maar ook een aantal geslaagde grappen. En de acteurs weten het allemaal goed te verkopen.

Bateman en Reynolds weten Dave/Mitch-Mitch/Dave goed te spelen en de dames Mann en Wild zijn ook uitstekend. De thuissituatie van Dave (met vrouw en drie kinderen) en de scènes op het advocatenkantoor van Dave leveren de beste scènes op en ik moet zeggen, Bateman gaat er helemaal voor. Niets is te gek. Het einde is uiteraard sentimenteel en moralistisch, maar dat ben ik wel gewend bij dit soort films. Een hele hoop flauwekul, dat toch een leuke film oplevert.

“He's not my son!”

IJzersterke film van Clint Eastwood. Sfeervol, en dat komt vooral door de schitterende cinematografie en production design. Je waant je echt in de jaren 20/30, en acteurs als Jolie, Malkovich, Feore, Kelly en Amy Ryan passen zich ook moeiteloos aan. Het verhaal is interessant en hartverscheurend, en er gebeuren dingen in de film waardoor je soms zit te schelden tegen je scherm. Complimenten voor Eastwood en de betreffende acteurs, want het betekent dat je meeleeft met de strijdt en zoektocht van Christine Collins naar haar zoon. Complimenten ook voor de fantastische score (gecomponeerd door Eastwood zelf).

Changing Lanes

Samuel L. Jackson en Ben Affleck hebben een conflict en dat loopt steeds verder uit de hand. Het begint met wat gescheld, maar beide gaan steeds een stapje verder. Totdat beide levens bijna volledig geruïneerd zijn. Dit is een echte acteursfilm en gelukkig hebben de mensen van de casting een home run geslagen. Jackson is altijd goed en Affleck kan de gefrustreerde gladjakker in zijn slaap nog spelen. Het einde is wel een anticlimax.

Chaos

Sterk begin, rommelig middengedeelte, gekunsteld, voorspelbaar maar wel interessant einde. De film probeert origineel te zijn en komt daar ver mee. Statham is sterk, Snipes schmiert er lustig op los en Phillippe en Waddell doen aardige mee.

Het is alleen jammer dat de film na het snelle einde van de bankoverval verzandt in oninteressante plotontwikkelingen. Tegen het einde wordt het beter, maar de vroege "dood'" van Statham was natuurlijk al wel een groot uitroepteken dat er nog een twist aan zat te komen. Gelukkig is Chaos best origineel en spannend.

“How about making me vice president in charge of cheering you up?”

Leuk. Audrey Hepburn en Cary Grant samen in een film, meer hoefde ik niet te weten om Charade te gaan zien. Het is fijn dat er ook chemie is, en het knettert tussen deze acteergrootheden. Charade is voor de rest een vlotte en vermakelijke film waarin niets is wat het lijkt. Hoeveel namen Grant in deze film heeft is bijna niet bij te houden, en dat is maar één van de vele running gags. Charade is een romantisch en komisch mysterie met veel humor, scherpe dialogen, twists en zelfs een vechtpartij met Cary Grant.

“Well, duh, dude, this place sucks. But I just worry that one day we're gonna look back at high school and wish we'd done something different.”

Originele tienerfilm met een ijzersterke Anton Yelchin. En het is altijd fijn om Downey Jr. en Kat Dennings te zien acteren. Charlie Bartlett schuwt de donkere thema’s niet en zaken als overmatig medicijngebruik, psychische problemen, pesten, alcoholisme, een vader in de gevangenis subplot en zelfs privacy kwesties komen allemaal langs. Maar het wordt vaak op een luchtige manier gebracht, en uiteraard gaat de film ook gewoon over de eerste liefde, seks en andere gewone tienerproblemen. Het resultaat is een verfrissend coming of age verhaal.

“I'm okay, Charlie. I'd give anything for you to see me, what I've become, but no one ever gets to see what could have been.”

Redelijke film. Efron is niet de beste acteur, maar hier doet hij het goed als man die door een traumatische ervaring zijn leven op de pauzeknop heeft gezet. Een vrouw genaamd Tess en zijn grote passie voor zeilen brengen hier verandering in. De film heeft wat bovennatuurlijke elementen maar het blijft allemaal opvallend down to earth. Efron en Crew hebben een goede chemie en Tahan heeft een leuke rol als broertje van Efron. Mooie film.

“These things happened. They were glorious and they changed the world… And then we fucked up the end game."

Waargebeurd verhaal met een aparte rol van Tom Hanks. Hanks als flamboyante vrouwenversierder/senator is niet iets wat je vaak ziet, maar het gaat hem goed af. Charlie Wilson’s War laat weer eens zien wat voor rotzooi de Amerikanen hebben achtergelaten in het Midden Oosten na de Koude Oorlog.

De intenties zijn goed (van Wilson in ieder geval), maar bureaucratie en politieke beslissingen gooien roet in het eten. Julia Roberts is degelijk, maar het is Amy Adams die eigenlijk een stuk leuker is als assistente van Hanks. Heerlijk, die droge humor. De film mist wat scherpte voor een goede satire, maar de degelijkheid straalt ervan af. En de wat donkere en cynische humor kan ik altijd wel waarderen.

“I need you to exhibit some attention-seeking behavior.”

“I have so many ideas.”

Niet slecht. Charlie's Angels heeft de nodige kritiek gehad en ook niet al te veel geld in het laatje gebracht, maar het is gewoon een vermakelijke actiefilm met genoeg actie (sommige actiescènes zijn wel erg slecht gefilmd, en ook de vechtchoreografie verdient niet de schoonheidsprijs), een mager verhaaltje, wat humor, mooie dames en acteurs die tenminste plezier uitstralen.

Vooral de Stewart's (Kristen en Patrick) en Naomi Scott doen het goed, en Balinska mag in de actiescènes laten zien wat ze waard is. De drie actrices hebben een fijne chemie, en gelukkig kiest Banks ervoor om ook wat momenten te gebruiken om de band tussen deze drie personages uit te werken. Dat het script zeer matig is en Banks op andere momenten tekort schiet als regisseur neem je dan al snel voor lief.

"You're chasing Amy."

Een erg aparte film. Chasing Amy is een onconventionele romantische komedie over een man die verliefd wordt op een lesbische vrouw. Het is allemaal best grof en expliciet maar op een gegeven moment gaat dat zich wel tegen de film keren. Na de zoveelste seks gerelateerde dialoog begint het te vervelen. Als je na iedere seks getinte opmerking een shot zou nemen, dan ben je aan het einde van de film aardig dronken.

Maar Affleck, Lee en Adams zijn goed op elkaar ingespeeld en vooral Lee weet wat humor in de film te brengen. Affleck speelt de straight man goed en heeft een aardige chemie met Adams. Adams is een actrice met een wat aparte uitstraling en vooral stem maar ze intrigeert wel. Vooral in het begin is ze goed maar als het drama de overhand krijgt overtuigd ze wat minder, net zoals Affleck overigens. Het einde is wel mooi maar kan het langdradige middengedeelte niet helemaal uitwissen.

“Can you please stop taking your clothes off around me?”

Clichématige romcom. Dat geldt niet alleen voor het verloop van het verhaal, maar ook alle clichés over Amerikanen en het beeld dat ze van Europa hebben komt weer naar voren. Niet erg, maar ik moet er wel om lachen. Mandy Moore en Goode zijn een leuk duo en Venetië is geen slechte plaats voor romantiek. Jammer genoeg wordt het na een redelijk begin allemaal erg voorspelbaar, en Chasing Liberty mist een eigen smoel.

“We all come from the sea, but we are not all of the sea. Those of us who are, we children of the tides, must return to it again and again...”

Prima film over surfheld Jay Moriarity. Het tragische einde is bekend, maar het is interessant om te zien wat zo'n jonge man nu drijft om zijn leven iedere keer op het spel te zetten. Een echte thrillseeker, en dat het uiteindelijk fout zou aflopen was onvermijdelijk. Het acteerwerk is soms niet al te best, en sommige verhaallijnen en personages komen er wel heel bekaaid vanaf. Gerald Butler is gelukkig wel perfect gecast als mentor/vaderfiguur, en de surfscènes zien er ook goed uit.