Opinions

“Twelve kids... That's nuts.”

Hartverwarmende film over een gezin met twaalf kinderen. Als zij moeten verhuizen naar de grote stad komen er problemen. De oudere acteurs doen het goed, maar de show wordt gestolen door de kinderen (vooral Alyson Stoner is leuk). Zeker als ze zich gaan verzetten tegen de verhuizing komt de film tot zijn recht. Het chaotische leven met twaalf kinderen komt in ieder geval overtuigend over. Ik werd al moe als ik er naar keek. Het sentimentele einde mag geen verrassing heten.

“You just pissed off a severely hormonal pregnant woman!”

Minder dan het eerste deel. Dat komt vooral omdat Cheaper by the Dozen 2 precies dezelfde verhaallijnen heeft als de eerste film, en van originaliteit is geen sprake. Steve Martin stelt zijn gezin weer teleur en uiteindelijk maken ze het allemaal weer goed met elkaar. Martin en Eugene Levy zijn zo overheersend dat de andere personages voor spek en bonen meedoen. Soms leuk, maar vaker gewoon voorspelbaar en ongrappig.

“I may not do everything great in my life, but I'm good at this. I manage to touch people's lives with what I do and I want to share this with you.”

Chef is een heerlijke film waar je spontaan honger van krijgt. Aan alles is te zien dat Jon Favreau met veel enthousiasme en passie deze film heeft geregisseerd en alle acteurs spelen met zichtbare lol hun rol. De film straalt een aanstekelijk plezier uit en de vaart wordt er goed ingehouden.

Het verhaal rond een chef van een restaurant die te weinig experimenteert met zijn gerechten en te veel op “safe” speelt is leuk gevonden en in het begin wordt je al gelijk lekker gemaakt met de mooiste gerechten. Wanneer deze chef Carl besluit om nieuwe gerechten op het menu te zetten, wordt hij tegengewerkt door de eigenaar (een hele kleine rol van Dustin Hoffman) en besluit Carl om ontslag te nemen en met een kantinewagen rond te gaan reizen dwars door Amerika. De rondrijdende kantinewagen met chef Carl, zijn zoon en een vriend is een leuke vondst en ik had zo mee willen rijden zoveel plezier stralen ze uit. Er zitten leuke grappen in en de zomerse sfeer geeft de film een heerlijke vibe. Het gebruik van social media wordt ook leuk verwerkt in de film en in de bijrollen (of hele kleine cameo’s) zien we namen als Johansson, Downey Jr, Sofia Vergara, Leguizamo en Oliver Platt. Door de sfeer, het eten en de acteerprestaties heb ik een meer dan geslaagde filmavond gehad met deze fijne feel good film.

“Is there anything more frightening than people?”

Weergaloos. Chernobyl is een miniserie van de allerhoogste kwaliteit. De regie, de grauwe beelden en troosteloze omgeving, het fantastische acteerwerk, het script wat er voor zorgt dat zelfs de taaie en ingewikkelde stukken begrijpelijk worden uitgelegd (zie aflevering 5). Alles klopt. En dan heb ik het sterkste punt nog niet eens genoemd, want de score van Hildur Guðnadóttir kan ik niet genoeg roemen. Alleen al door de muziek voel je het naderende onheil, en vooral aan het einde van aflevering 2 zit je met zweethanden naar het scherm te kijken. En dat alleen maar door de muziek, erg knap.

De close ups van handen die iets aanraken, de “regen” en witte vlokken die uit de lucht op de mensen neerdalen, een scheur in een pak, kinderen die nietsvermoedend buiten spelen, mannen die maar 90 seconden hebben om graniet van een dak af te gooien etc. Je zou er door alleen naar te kijken al bijna smetvrees van krijgen. Lyudmilla Ignatenko (de geweldige Jessie Buckley uit Beast) doet de domste dingen, maar ze doet het wel allemaal uit liefde voor haar man. En er zit maar weinig liefde en warmte in de serie, waarin iedereen verkeerde keuzes maakt, te eigenwijs en dom is om fouten toe te geven, informatie wordt weggemoffeld en mensen die de waarheid vertellen worden weggepromoveerd of erger. Wanneer Ignatenko tegen haar doodzieke man verteld dat ze zwanger is, en hij zijn hand op haar buik legt, wil je het wel uitschreeuwen om dat niet te doen. Het is donker, naargeestig en zeer triest, maar toch kan je niet wegkijken.

Harris, Skarsgård en Watson zijn uiteraard fantastisch, maar ook acteurs als Ritter, Ineson, Troughton en Keoghan (uit the Killing of a Sacred Deer, wel toepasselijk als je aflevering 4 hebt gezien) zijn erg sterk. Chernobyl is horrorachtig (met body horror waar Cronenberg zich niet voor zou schamen), triest, misselijkmakend en frustrerend, maar soms ook op een zwarte manier zeer grappig. In aflevering 5 wordt het ook nog een rechtbankdrama, en vooral Harris verdient alle prijzen voor deze aflevering. Net zoals schrijver Craig Mazin, ook de bedenker van films als The Hangover 2 en 3, Identity Thief en Scary Movie 3 en 4… Ongelooflijk maar waar.

“Holy hymens, Batman - they're killing virgins!”

Matige slasherfilm. Cherry Falls zie ik meer als een komedie, maar ik krijg toch het idee dat de makers een serieuze film voor ogen hadden. Maar spannend is het nergens, en het acteerwerk is echt barslecht. Murphy, Mohr en Biehn kunnen toch beter dan dit. Zelfs wie de seriemoordenaar is zie je van mijlenver aankomen, en het enige wat je kan doen is lachen om zoveel onzin.

“Jesus, Mary, and Joseph.”

“You're talking to the wrong people.”

Degelijke musical. Chicago heeft een Oscar gewonnen en ik snap wel waarom. Leden van de Academy Awards houden van “Old Hollywood" en sterren die dansen en zingen. De film is ook vakkundig gemaakt en Zellweger, Zeta-Jones, Gere en Reilly zijn sterk op dreef. Maar toch miste ik de magie een beetje. Dit soort films hoeven geen geweldig verhaal of sterk uitgewerkte personages te hebben, maar om alleen maar te leunen op de muziek (één of twee nummers blijven je echt bij) is te mager. Alleen John C. Reilly weet nog wat van zijn personage te maken, en het dansen van Zellweger en Zeta-Jones is indrukwekkend.

“All me life flashed before me eyes.”

“It was really borin'.”

Prima animatiefilm. Het gebruik van stop-motion levert weer een indrukwekkend schouwspel op, en vooral de gezichtsuitdrukkingen van de kippen zijn sterk gedaan. Het verhaal is niet heel speciaal, en zelfs met een speelduur van 85 minuten zaten er wat langdradige stukken in. Maar vooral de scènes waarin Rocky en Ginger in een machine/lopende band terecht komen zijn echt fantastisch gedaan. Net zoals het laatste gedeelte met de kippen die hun uitzichtloze en dodelijke situatie willen ontvluchten en wegvliegen. Erg knap gedaan.

“If you are so innocent, why do you run?”

Child 44 heeft veel problemen en maakt een rommelige indruk, maar de acteurs en de door Daniel Espinosa gecreëerde sfeer maken wel veel goed. Espinosa wil te veel genres combineren, en Child 44 is een thriller, een moordmysterie, een romantisch drama, een historisch verhaal en ook nog een regelrecht familiedrama. Het is te veel van het goede, en vooral het moordmysterie en het thrillerelement sneeuwen onder. De casting van Paddy Considine als Russische seriemoordenaar helpt daarbij niet. De rol van Oldman is te klein (en overbodig), en alleen Hardy en Rapace weten nog een beetje indruk te maken.

“Something is wrong with Chucky!”

Aardig. Het is een lange tijd geleden dat ik eerste Child’s Play zag, maar ik kan me nog wel herinneren dat ik het een zeer vermakelijke film vond (en ook de vervolgdelen). Dit nieuwe deel pakt het anders aan (Chucky zelf is veranderd) en daar verdient de film de credits voor. De acteurs met onder andere Plaza, Henry, Hamill (als Chucky), Matheson en de jonge Bateman doen het ook goed, en vooral Plaza en Henry weten precies de juiste toon aan te slaan. Net zoals de jonge vriendengroep. Child’s Play is belachelijk, humoristisch en soms lekker gruwelijk, en gelukkig weten de makers en de acteurs dat ook.

“As the sound of the playgrounds faded, the despair set in. Very odd, what happens in a world without children's voices.”

Een film met twee (of drie) gezichten. Het sfeervolle begin, het wat langdradige middenstuk en het spectaculaire einde met één van de best gefilmde actiescènes die ik ooit heb gezien. De film begint heel erg goed en door het grijze en naargeestige decor zit je gelijk goed in de film. Na de dood van Julian (Julianne Moore) lijkt het wel of alle lucht uit een ballon ontsnapt, en wordt het een rommelig en langdradig geheel.

Wanneer de film zich verplaatst naar Bexhill en de baby wordt geboren, komt er weer wat meer vaart in het verhaal en tja, die minuten durende actiescene hé... Weergaloos. Sowieso is de cinematografie en het camerawerk van Lubezki prachtig. Vooral als al die militairen stilzwijgend naar de baby staan te staren en daarna gewoon weer verder gaan met oorlog voeren. Cynisme ten top maar het past wel. Dit soort verhalen gaan er bij mij meestal in als zoete koek en ook hier vond ik het uitermate interessant. Het script oogt soms wat rommelig en onduidelijk, maar interessant is het allemaal wel. Owen is sterk en ook Caine heeft een leuke rol als hippie. Children of Men heeft zijn ups and downs maar is een sfeervolle film met een intrigerend uitgangspunt en geweldige actiescènes.

“We're heroes, my man. It's time to start acting like it. Quit limping around like that.”

Redelijke actiefilm. Voorspelbaar en inspiratieloos, maar het samenspel tussen Skeet Ulrich en Cuba Gooding Jr. maakt wel wat goed. En Peter Firth speelt een uitstekende slechterik, en met zijn maniakale en intense acteerwerk straalt hij dreiging uit. Iets wat Chill Factor goed doet, want voor de rest is het echt zeer matig en mist de film spanning en enerverende actiescènes.

“Forget it, Jake. It's Chinatown.”

Heerlijke film. Chinatown is een sfeervolle film noir met één van de beste scripts ooit. De film zit zo ongelooflijk goed in elkaar en ondanks de lange speelduur van de film, zit er geen één overbodige scene in. Los Angeles wordt prachtig in beeld gebracht en de hitte is constant voelbaar. Je zit gelijk goed in de film en de onderhuidse spanning is constant voelbaar.

Nicholson zet met J.J. Gittes weer een fantastisch personage neer waar je, ondanks al zijn gebreken, toch met plezier naar zit te kijken en waarvan je hoopt dat hij de zaak oplost. Deze zaak lijkt ingewikkeld in elkaar te zitten, maar was goed te volgen en zit ingenieus in elkaar. Dunaway en Huston waren ook voortreffelijk en Dunaway en Nicholson hebben een sterke chemie. De donkere ondertoon van de film komt aan het einde tot een gruwelijke conclusie en ik werd werkelijk omvergeblazen. Een schitterende klassieker van Roman Polanski.

“Kiss me.”

Aardige thriller/drama. Vooral qua sfeer vond ik Chloe zeer geslaagd, en regisseur Atom Egoyan weet gelijk in het begin al een broeierige sfeer neer te zetten waarin niets is wat het lijkt. Moore, Seyfried en Neeson zijn sterk, en Seyfried straalt ook sensualiteit en pure seks uit. Wanneer Egoyan probeert om de spanning op te voeren gaat het wat mis (Chloe is sterker als drama dan als thriller) en de twist kwam, voor mij, niet als een verrassing. Het komt door Seyfried dat er nog een beetje spanning en dreiging in zit.

The Choice

Het doet bijna pijn aan mijn tanden zoveel zoet heb ik binnengekregen door het zien van deze film. The Choice is een Nicholas Sparks boekverfilming dus ik had mij er al op voorbereid maar deze film maakt het wel erg bont. Sparks en ik zijn best wel een goede combinatie en films als The Notebook, Safe Haven, A Walk to Remember etc. leverde meestal een meer dan prettige kijkervaring op.

The Choice is daar geen uitzondering op en vooral het eerste uur is zeer vermakelijk. De casting heeft weer perfect werk afgeleverd want Palmer en Walker zijn een erg leuk duo. Het is niet allen zoetsappig maar er zit ook venijn in hun gesprekken en gedragingen. Maggie Grace en Wilkinson hebben ook leuke rollen als zus en vader van Walker. Daddario heeft tot mijn groot ongenoegen dan weer een erg kleine rol… Maar het is allemaal erg aardig en Wilmington wordt schitterend in beeld gebracht. Prachtig pittoresk plaatsje. Jammer genoeg gaat het na de trouwerij bergafwaarts en wordt het allemaal wel erg snel afgeraffeld. Het ongeluk, de coma en de ontwaking, het maakt allemaal geen indruk omdat het zo snel gaat en het meer spiritueel is dan rauwe emotie. Jammer, want met een meer uitgebalanceerd verhaal had er meer in gezeten.

“Her name's Christine.”

“I like that.”

Prima horrorfilm van John Carpenter. De grote kracht van Christine is de combinatie tussen het tienerleven van Arnie, en de thrillerachtige elementen die zeker in het tweede gedeelte langskomen. De transformatie van Arnie, van sukkelachtige 'punching bag' tot psychopaat, wordt door acteur Keith Gordon uitstekend gespeeld. Maar de regie van Carpenter is toch wel het grootste pluspunt van de film, en zeker bepaalde nachtelijke scenes met de schitterende auto Christine zijn een pareltje.

“If it bleeds, it leads.”

Beklemmend, indrukwekkend en diep triest. Dat je het einde van Christine al weet, doet niets af aan het indrukwekkende verhaal over deze vrouw die kampte met depressiviteit. De film is te lang en niet alles is even interessant, maar toch houdt de film je bij de les.

Vakwerk van regisseur Antonio Campos, die op indrukwekkende wijze de jaren 70 tot leven wekt. En van Rebecca Hall, want wat een weergaloze en Oscarwaardige prestatie levert ze hier af. Haar hele mimiek straalt diepe treurnis uit en ook in de weinige luchtige momenten overtuigt ze. Dan zie je even die glimlach. Ook de andere acteurs (vooral Hall, Letts en Dizzia) zijn geweldig. Het einde is bekend, maar er is nog een waanzinnig mooie laatste scene met een collega/vriendin (Dizzia) van Christine. Gaat dat zien. De film houdt ook de kijker in zijn greep en je snakt bijna naar het einde. Toen de film afgelopen was heb ik een glas whisky ingeschonken en ben La La Land liedjes gaan luisteren. Even bijkomen…

“Can't you just wave your hand, and like, Jedi mindtrick the cops?”

“I'm Santa Claus, Teddy, not Yoda.”

Best leuk. Dat komt vooral door Kurt Russell, die helemaal losgaat in zijn rol van de Kerstman. Ook het verhaal is voor een kerstfilm best origineel, en de jonge acteurs Lewis en Camp doen het goed. Visueel zit er ook een schitterende scene in, en ook een bepaalde muzieknummer met Russell is geweldig gedaan. Het is een kerstfilm, dus er zit ook weer een sentimentele en zoetsappige boodschap in. Hier helemaal verdient, en blijf ook even zitten om te zien wie de Kerstvrouw speelt.

“Who are you, and what are you doing in my palace?”

Aardig kerst niemendalletje. Het is voorspelbaar, sentimenteel en heel erg zoet, maar dit soort film opzetten in december brengt je vanzelf in de juiste kerstsfeer. McIver is ook een sympathieke hoofdrolspeelster en vooral het samenspel met de jonge Kneafsey levert leuke scènes op. Lamb is een stuk minder op dreef, en het romantische gedeelte werkt dan ook niet echt. Wel belangrijk in dit soort films.

“Doing nothing often leads to the very best kind of something.”

Prima film rond Christopher Robin en Winnie the Pooh en zijn vrienden. Het is echt een familiefilm, en zeker als de dagen korter worden ben ik daar wel gevoelig voor. Sentimenteel, hartverwarmend en met een mooie boodschap, soms weet een film precies de goede snaar te raken. En met McGregor, Atwell en een prima kindacteur (en veel leuke dieren) kun je het ook nooit fout doen.

“I can fly!”

Prima film van Josh Trank. Chronicle is een eigenzinnige en originele coming of age/superheldenfilm, en vooral de eerste 45 minuten zijn zeer vermakelijk. Naar drie personages kijken die hun nieuwe superkrachten ontdekken is altijd wel vermakelijk, en Jordan, DeHaan en Russell acteren sterk en hebben een prima chemie. Vooral DeHaan moet een hele karakterontwikkeling ondergaan, en je ziet de gekte en moordlust steeds meer toenemen. Chronicle wordt steeds meer een psychologische thriller, en ook op deze momenten weet de film te overtuigen. Net zoals de uitstekende special effects.

“Will you come and visit us in our world?”

Dit Narnia avontuur ziet er zeker schitterend uit, en het avontuurlijke sfeertje komt ook wel goed over. Maar van spanning is eigenlijk geen moment sprake, en de film heeft jammer genoeg ook een wat kinderlijke toon. Dat zal waarschijnlijk aan de boeken liggen, maar dit derde Narnia avontuur wordt op deze manier wel een lange zit. Daar kan zelfs het visuele aspect niets aan veranderen.

Cidade de Deus

Indrukwekkende film. Cidade de Deus is een rauwe en keiharde film over het leven in een Favela in Rio de Janeiro maar het is daarnaast ook een film vol vaart en flair, met een schitterende cinematografie en een ongelooflijk snelle montage. Ja, zelfs een vleugje humor. De camera gaat als de Braziliaanse Samba van personage naar personage en van scene naar de volgende scene.

Het centrale personage is Buscapé/Rocket maar we volgen verschillende personages die allemaal te maken krijgen met het harde en criminele leven in een Favela. De ene omarmd het criminele leven en de ander probeert eruit te ontsnappen. Mooie en sterk uitgewerkte karakters die we volgen in de jaren 60, 70 en 80 in Rio. Op het einde (Na Benny's dood) wordt er nog een schepje bovenop gedaan qua geweld, maar ik vond zelf de magie van de eerste anderhalf uur wat verloren gaan. Maar Cidade de Deus is desalniettemin een kroonjuweel van de Braziliaanse cinema.

“Keep-a busy, Cinderelly!”

Prima animatieklassieker weer van Disney. Het verhaal van Cinderella is natuurlijk bekend, maar wat me opvalt is dat er ook veel aandacht wordt besteedt aan de andere personages. Vooral de verschillende dieren krijgen veel schermtijd, en de humor die hieruit voortvloeit werkt geweldig. Maar het tijdloze verhaal over Cinderella, haar gemene stiefmoeder- en zussen, en een glazen muiltje maakt toch nog steeds de meeste indruk.

“I have to leave. It's hard to explain. Lizards and pumpkins and... things.”

Leuk. Het verhaal van Cinderella staat garant voor plezier, romantiek, en veel mooie jurken en kostuums. Kenneth Branagh probeert het wiel niet opnieuw uit te vinden, maar hij weet wel zijn eigen stempel op het materiaal te drukken. En met Lily James heeft hij ook de perfecte Cinderella gecast. En Blanchett als de valse stiefmoeder is natuurlijk ook een geweldige keuze. Audiovisueel is het een feest, en als je daar het acteerwerk en de regie bij optelt heb je een film waar het plezier vanaf straalt.

“I have to believe that when things are bad I can change them.”

Fantastische film over de bokser Jim Braddock. Braddock moest met zijn gezin zien te overleven tijdens de grote depressie van de jaren 30. De film is dan ook niet alleen een boksfilm, maar ook een interessante blik op het zware leven tijdens deze periode met veel werkloosheid, armoede en criminaliteit. Braddock kon niet boksen door blessures en moest op andere manieren aan geld zien te komen om zijn gezin te onderhouden.

Een prachtrol van Russell Crowe die de gehele film imponeert. Ook Howard weet met een indrukwekkende cinematografie en een rustige regie te imponeren. Howard haast zich niet maar neemt de tijd om het verhaal van Braddock te vertellen. Er zitten een paar pareltjes van boksscènes tussen, en vooral het laatste gevecht is één van de best gefilmde boksscènes die ik ooit heb gezien. Ook Zellweger en Giamatti zijn uitstekend op dreef en beide weten het maximale uit hun rollen te halen. De film heeft drama en actie maar is door Giamatti op sommige momenten ook erg grappig. Het geeft wat lucht aan de voor rest donkere toon van de film. Een prachtfilm.

“And lived happily ever after. At least for now.”

Hilary Duff is een leuke actrice en zij zorgt er dan ook voor dat dit Assepoester verhaal vermakelijk blijft om naar te kijken. Een modern Assepoester verhaal met social media en chatten, maar uiteraard ook met het bekende muiltje moment (hier een mobiele telefoon). Gekke stiefouders (met uiteraard Jennifer Coolidge), psychopathische ouders die hun kind in een bepaalde richting willen duwen en wat romantiek met een Duff en Murray die het zeker niet verkeerd doen. A Cinderella Story is geen hoogvlieger, maar als tussendoortje zeker niet verkeerd.

“Oh yeah, he bought us 2 minutes. Throw him a Purple Heart…”

Sterk. Kring heeft een intrigerend uitgangspunt, en de regisseurs weten er ook een spannende, interessante en soms zelfs grappige film van te maken. Hoe de verschillende personages reageren is op zich wel voorspelbaar, en de meesten hebben er alles voor over om te overleven.

Dat krijg je ervan als je mensen onderling laat kiezen wie de volgende is die vermoord wordt. Leugens, strijdt tussen hoog- en laagopgeleid, racisme, vreemdelingenhaat, leeftijdsdiscriminatie, misogyne etc. Echt alles komt langs. En dan heb je ook nog een jong meisje en een zwangere vrouw die de groep in twee kampen splijt. Het einde is wat teleurstellend, maar wel voor meerdere interpretaties vatbaar.

“Knowing is good, but knowing everything is better.”

Erg matig. Het begin is nog best aardig en die Circle gekkies zorgen voor de nodige humor. Zonder een vorm van privacy leven is voor deze mensen de gewoonste zaak van de wereld. Nadat The Circle wat spannender wil worden gaat het mis.

Rare plotontwikkelingen, onverklaarbare gedachteveranderingen van de personages en vooral een totaal gebrek aan logica. Waarom Emma Watson opeens helemaal geïndoctrineerd is door The Circle is het grootste pijnpunt (één van de vele). Want ze was sceptisch en ik dacht dat ze samenwerkte met Boyega’s personage om het bedrijf ten gronde te richten. Maar dat bleek dus niet zo te zijn. Over het einde hoeven we het niet te hebben. Hanks, Watson en Boyega moeten de volgende keer beter het script lezen. Miskleun...

“Rosebud...”

Sterke klassieker. Ik heb Citizen Kane dan eindelijk gezien en de film stelt zeker niet teleur. Schitterend gefilmd, met inventief camerawerk en een indrukwekkende production design. Voor die tijd was Citizen Kane revolutionair, en ik begrijp wel waarom.

Het script zit ook goed in elkaar, en de imponerende Orson Welles maakt van iedere scene waarin hij speelt een feest. We nemen in het begin op oppervlakkige wijze kennis met Charles Foster Kane, maar na de introductie komen we steeds meer te weten over Kane, en waarom hij zo eenzaam en alleen aan zijn einde is gekomen. En wat 'Rosebud' betekent? Het is een geniale beslissing geweest van Welles om dat in het midden te laten.

“You can see now?”

“Yes, I can see now.”

Sterke film weer van Chaplin. Het is altijd interessant om te lezen hoeveel werk, tijd en frustratie het heeft gekost om City Lights te maken, en Chaplin heeft zijn medeacteurs echt tot waanzin gedreven. Maar het resultaat mag er zijn, en vooral de bokswedstrijd is geniaal gemaakt. De band tussen the Tramp en the Blind Girl is mooi, en Chaplin en Cherrill weten met alleen hun gezichtsuitdrukkingen al veel emotie over te brengen. De laatste scene is ontroerend, maar daarnaast valt er ook weer ongelooflijk veel te lachen om City Lights. De combinatie van humor en een onderliggende maatschappijkritische boodschap maakt de films van Chaplin zo sterk.