Opinions

The Lure

Sterk. The Lure is een vreemde, dromerige en beetje gotische musical. Regisseur Smoczynska heeft er een kleurrijke, maar tegelijkertijd ook horrorachtige filmbelevenis van gemaakt. Met twee fantastische acteerprestaties van Mazurek en Olszanska, en vooral Olszanska is echt een ontdekking. Leuke dame. Je hebt eigenlijk geen moment het idee waar het verhaal heengaat en dat maakt het wel interessant. De muziek is een beetje hit and miss, maar er zitten wel een paar pareltjes in. Vooral door de overtuiging waarmee het wordt gebracht, en het trieste en bloederige einde past er helemaal bij.

“What happened to your mercy?”

The Count of Monte Cristo is het ultieme wraakverhaal naar het boek van Alexander Dumas. Onterecht opgesloten worden in een kleine cel, je beste vriend die je heeft verraden, je grote liefde en kind die van je worden afgenomen etc. Een mens wordt voor minder wraakzuchtig.

Het eerste gedeelte (de gevangenschap) is duidelijk het sterkst, met het tweede gedeelte (het wraakverhaal) dat soms wat afgeraffeld aanvoelt. Gelukkig zijn Caviezel, Pearce, Dominczyk en Guzmán sterk op dreef, en de aankleding van de film is ook fantastisch gedaan. ‘Revenge is dish best served cold’, en dat geldt zeker voor Edmond Dantes. Het feel good einde voelt dan ook verdient.

“All we have to do is beat the clock by one second.”

Matig. Countdown is een samenraapsel van verschillende horrorfilms, en het resultaat is een inspiratieloos allegaartje met slecht acteerwerk, voorspelbare schrikmomenten, waardeloze dialogen en ook nog wat vreemde humoristische momenten. De personages doen de domste dingen, maar dat is nog niet eens het grootste probleem. De grootste zonde van Countdown is dat het allemaal ook dodelijk saai is.

“Encouragement, Yes!”

Aardig. Couples Retreat zet een aantal bevriende echtparen in een zonovergoten resort, en allemaal hebben ze zo hun eigen huwelijkse problemen. Echt grappig wordt het nergens en alleen de therapeutische sessies leveren nog wat komische situaties op. Van de acteurs zijn Vaughn en Akerman als echtpaar goed op dreef (en Kristen Bell ook), maar de andere acteurs nemen het allemaal iets te serieus. Favreau, Davis en Bateman kunnen grappig zijn, maar ze komen hier niet helemaal goed uit de verf. De zomerse omstandigheden en sommige leuke bijrollen vergoeden wel wat.

“Get off my plains!”

Een strijd tussen cowboys en aliens. In een echt westernsfeer met Daniel Craig, Harrison Ford, en Olivia Wilde... Wat kan er mis gaan? Veel dus, vooral door de onbegrijpelijke keuze om het allemaal veel te serieus te nemen. Craig, Ford en Wilde lopen erbij alsof ze in een hartverscheurend arthouse drama spelen, in plaats van een kluchtig actievehicle. De film is best actievol en spectaculair, maar de spanning ontbreekt omdat het allemaal ook erg leeg aanvoelt. En op momenten is het ook gewoon saai. Het lijkt wel of de regisseur zelf ook geen keuze kon maken tussen een serieuze sci-fi/western film en luchtig vermaak. Het resultaat is vlees noch vis.

“Is this a church meeting or is this a bar? Make some noise!”

Jeugdsentiment. De film is niet echt hoogstaand en het hangt allemaal van clichés aan elkaar maar het heeft allemaal wel wat aandoenlijks en het heeft altijd een bepaalde charme gehouden voor mij. Natuurlijk heeft dat ook wel met hele banale motieven te maken want welke man houdt nou niet van schaars geklede dames die op bars staan te dansen en alcohol over zich heen kieperen. Het is een beetje primitief maar hé...

En Piper Perabo speelt daarnaast ook erg leuk als Violet, een jonge vrouw die het wil maken als zangeres in the Big Apple. Perabo heeft iets sympathieks over zich en het is leuk om haar te volgen in haar avonturen. Daarnaast heeft ook Maria Bello een sterke rol als eigenaar van de bar waar Violet werkt. En Bridget Moynahan, Izabella Miko en Tyra Banks doen ook geen pijn aan de ogen. Speciale vermelding voor John Goodman die een grappige rol speelt als vader van Violet en de lachers op zijn hand heeft. En de muziek is zeer aanstekelijk. Coyote Ugly is zeker geen hoogstaande cinema maar soms kan een film dan nog heel lekker zijn.

Cradle 2 the Grave

RTL 7 stoere mannen film. Veel gescheld, gegrom en heel veel klappen die uitgedeeld worden. De "acteurs" zijn niet gecast om hun acteertalent, maar vechten en stoer kijken kunnen ze zeker. Met Union als vrouwelijk schoon. Subtiel is het niet, maar vermakelijk is het soms wel.

“I'm alive! I'm alive!”

De Crank films kunnen mij niet echt bekoren. Origineel zijn ze zeker, en Jason Statham en de andere acteurs (hallo Amy Smart) doen het goed. Maar de pijlsnelle regie/montage en de expliciete scenes deden mij weinig. Vreemde, originele en eigenzinnige films kunnen soms goed uitpakken, maar met Crank gaan de regisseurs voor mij toch een stap te ver. Het is een smaakkwestie, dat geef ik gelijk toe.

“Just juice me!”

Waanzin. Crank: High Voltage is een film die je met de juiste instelling moet kijken, want anders wordt het al snel een frustrerende filmbelevenis. Actiefilms die lekker over the top gaan kan ik altijd wel waarderen, maar High Voltage gaat soms echt ver over het randje. Sommige scènes moeten gek en humoristisch zijn, maar ik keek er vooral met plaatsvervangend schaamte naar (paardenrenbaan). Actie, een snelle editing, humor, seks, Statham, een belachelijk plot en Amy Smart… Er valt genoeg te genieten. Maar soms moet je als regisseur wel weten waar de grens ligt tussen expliciet vermaak en ronduit een belachelijke film.

“I am angry all the time... and I don't know why.”

Ik heb altijd een beetje een dubbel gevoel bij Crash. Er zitten een aantal indrukwekkende scènes in en de acteurs zijn allemaal fantastisch. Regie, visueel, editing (waanzinnig), de score etc. Alles is van de hoogste kwaliteit. Maar Haggis had wat beter naar zijn script moeten kijken. Personages veranderen binnen één scene van karakter en mening (Bullock's karakter is hier het beste voorbeeld van), en dat racisme slecht is wordt nog net niet door je strot geduwd.

Dat racisme verschrikkelijk is weet iedereen, maar Haggis komt niet met antwoorden of op z'n minst interessante of nieuwe invalshoeken. Iedere dialoog of monoloog gaat ook over racisme of wantrouwen, en echt realistisch is het niet. Niemand praat constant over dit soort onderwerpen, maar in de wereld van Haggis krijgen alle personages toevallig op hetzelfde moment te maken met racisme of gerelateerde problemen. Michael Pena en Soomekh spelen ook de enige twee sympathieke personages, en voor de rest wil je ze allemaal soms wel onder de grond stoppen. Er zit zoveel haat en woede in de film, maar het straalt ook een bepaalde leegte en oppervlakkigheid uit. Een interessante film is Crash zeker, en er zitten indrukwekkende scènes in. Maar Haggis vergaloppeert zich een beetje in het verhaal en de mozaïek benadering.

“Apex predator all day!”

Leuk. Van dit soort kleinschalige, korte en zeer effectieve horrorfilms zouden er meer gemaakt moeten worden, want Crawl is zeer fijn om naar te kijken. De film is spannend, ijzingwekkend en met een simpel maar zeer effectief vader/dochter verhaal.

Regisseur Alexandre Aja weet in kort tijdsbestek zijn personages te introduceren, en Haley is een personage waar je gelijk sympathie voor hebt. Scodelario doet het uitstekend, en het is altijd fijn om Barry Pepper weer eens in een film te zien acteren. Het weer (veel regen, wind en een orkaan) speelt ook een grote rol, en gelukkig zien de alligators er ook realistisch uit. Het verhaal is voorspelbaar en sommige plotontwikkelingen zijn wel heel toevallig, maar dat stoort geen moment.

“Son, I've played sick, drunk, divorced, and on the run. Bad Blake hasn't missed a goddamn show in his whole fucking life.”

Sfeervolle film met sterke muziek en geweldig spel van Jeff Bridges. De man is perfect als aan lager wal geraakte country grootheid met een alcoholverslaving. Op een misstap op het laatst na kiest regisseur Cooper niet voor grote dramatische gebaren, maar houdt hij de teloorgang van Bad Blake vooral ingetogen met een aantal herkenbare en oprechte scènes. De zelfdestructie van Blake maakt daardoor nog meer indruk.

Maar Cooper maakt het niet te dramatisch, en Crazy Heart heeft een bijna luchtige sfeer met veel humor en heerlijke muziek. Het samenspel tussen Bridges en Gyllenhaal is ook erg fijn om naar te kijken, en levert een mooie relatie op die eigenlijk gedoemd is tot mislukken. Leuk ook om Duvall even langs te zien komen in een kleine, maar sterke rol. Het einde heeft de juiste combinatie van geluk, succes, verdriet en melancholie.

“I'm so Chinese. I'm an econ professor that's lactose intolerant.”

Uitstekende film. Het is natuurlijk formulewerk, maar Crazy Rich Asians heeft wel een eigen smoel en voelt fris en origineel aan. De waanzinnige sets en locaties, de cinematografie, de kostuums en de muziek etc. Het zorgt allemaal voor een swingende en kleurrijke film.

Door de scènes in de Hawker Centre krijg je vanzelf honger, en je hebt gelijk zin om op vakantie te gaan naar Singapore. Maar het acteerwerk zorgt er echt voor dat Crazy Rich Asians boven de middelmaat uitstijgt. Constance Wu is een charismatische en sympathieke hoofdrolspeelster, en ook Yeoh (geweldig), Golding, Awkwafina en Gemma Chan zijn allemaal fantastisch op dreef. Ik had hoge verwachtingen van deze film, en regisseur Jon M. Chu en de acteurs hebben het helemaal waargemaakt.

“Will you take off your shirt... fuck! Seriously? It's like you're Photoshopped!”

Crazy, Stupid, Love is een erg fijne film die een mooie balans heeft tussen drama en komedie. De film wordt overigens nooit te dramatisch en heeft zeker in het begin een heerlijke ironische ondertoon. Steve Carell speelt een geweldige rol als goedzak Cal, die krijgt te horen dat zijn vrouw is vreemdgegaan en wil scheiden. Carell laat zien dat ook de wat serieuzere rollen hem goed liggen.

Cal komt in aanraking met womanizer Jacob (een glansrol van Ryan Gosling) die hem doet inzien dat hij meer moeite moet doen om interessant te blijven voor het vrouwelijk geslacht. Carell en Gosling zijn fantastisch samen en de humor is erg geslaagd. Emma Stone is ook geweldig en heeft samen met Gosling de beste scene in de film wanneer ze samen in bed liggen en alleen maar ouwehoeren over van alles en nog wat. Geweldige scene en Gosling en Stone hebben een onweerstaanbare chemie. Ook Julianne Moore is goed als ontevreden vrouw en Jonah Bobo en Analeigh Tipton zijn zelfs openbaringen als zoon en oppas. Sommige scènes voelen aan als één grote klucht maar het is wel heerlijk om naar te kijken. Naar het einde toe wordt de ironische en humoristische toon ingeruild voor wat moralistisch gezever maar tegen die tijd vergeef je het de film graag. De acteurs hebben zichtbaar lol en chemie en de dialogen knetteren van het scherm. Soms verdient de film dan ook zo'n "alles komt goed einde". Topvermaak!

“I'm seventeen, I'm supposed to get out of control.”

Aardig. Serieuze jongen en losbandige meid worden verliefd, en uiteraard zorgt dat voor allerlei complicaties. Dat hij een arme Mexicaan is en zij een rijke blanke meid is nog het minste probleem, en dat hier niet te lang bij wordt stilgestaan spreekt voor de film. Het tegenoverstelde zelfs, want Carlos krijgt telkens te horen dat hij zijn toekomst niet moet laten verpesten door Nicole. Hernandez is degelijk en Dunst is in het begin strontvervelend, maar naar het einde toe begin je haar beter te begrijpen en wordt ze wat genietbaarder. Het laatste gedeelte had twee kanten op kunnen gaan, maar het feel good einde past wel bij de film.

“I can tell you something about this place. The boys around here call it "The Black Lagoon" - a paradise. Only they say nobody has ever come back to prove it.”

Prima horrorklassieker. Je ziet gelijk waar Guillermo del Toro zijn inspiratie vandaan heeft gehaald voor The Shape of Water, en Creature from the Black Lagoon is dan ook één van de favoriete films van de Mexicaanse regisseur. De onderwater scènes zien er fantastisch uit (vooral de scene met Kay en het monster), het monster zelf ziet er weergaloos uit en de setting is ook mooi gekozen. Het einde is wat onbevredigend en het acteerwerk is niet altijd overtuigend, maar als je daar doorheen kan kijken, dan wacht je een sfeervolle en knap gemaakte horrorfilm. Met weinig middelen, maar ongelooflijk veel creativiteit.

“One step at a time. One punch at a time. One round at a time.”

Het is knap dat ondanks de legio boksfilms die er uitgebracht zijn Creed toch fris aanvoelt en echt iets nieuws weet te vertellen. Regisseur Ryan Coogler maakt van Creed een film die ruim twee uur kijkplezier oplevert met een heerlijk tempo, sterke acteerprestaties en schitterende boksscènes. Sylvester Stallone is weer erg sterk als Rocky en het is knap dat er ondanks de zes voorgaande films toch nog een nieuwe invalshoek voor het karakter is gevonden. Kippenvel bij sommige scènes.

Maar de hoofdrol is weggelegd voor Michael B. Jordan als Adonis Johnson/Creed, de zoon van Apollo Creed, en hij is weergaloos. Jordan straalt brute kracht uit en is een emotionele tijdbom maar in zijn scènes met Rocky en Bianca is hij ook zorgzaam en grappig. Coogler weet met Adonis een compleet nieuw personage te introduceren die door de manier hoe het personage is geschreven en de invulling die Jordan eraan geeft vanaf de allereerste scene thuishoort in de "Rocky-wereld". De film ziet er fraai uit en vooral de boksscènes zijn spectaculair en zitten dicht op de huid van de acteurs. Compliment ook voor actrice Tessa Thompson die van Bianca niet de zoveelste "love interest van de hoofdpersoon" speelt maar echt een gelaagd en volwaardig personage. Er zitten in Creed een aantal leuke knipogen naar de vorige delen zodat de film soms als een warm bad aanvoelt. Heerlijke nostalgie maar wel met de blik gericht op de toekomst. Laten we hopen dat Adonis zijn bokshandschoenen niet verloren heeft want dit smaakt naar meer.

“It may not seem like it now, but... This is more than just a fight.”

Uitstekend vervolg op de eerste Creed film. Het heeft weer het conventionele rise-fall-rise verhaal wat we in tig andere boksfilms hebben gezien, maar het acteerwerk en de chemie tussen Jordan, Thompson en Stallone is weer voortreffelijk. Ze vormen een interessant trio, en de scenes waarin ze ruzie maken, elkaar de waarheid vertellen of elkaar steunen zijn hoogtepunten in de film.

Ook het duo Lundgren/Munteanu als de Drago’s is zeer goed op dreef, en hun personages zijn gelukkig geen foute Russische bad guys. Ondanks de speelduur van ruim twee uur voelt de film wel gehaast aan, en vooral Adonis’s depressie en opstanding gaat wel heel erg snel. De realistische aanpak, oprechte momenten, de sterke boksscènes en het acteerwerk zorgen ervoor dat je het de film snel vergeeft. De laatste scene met Rocky en zijn zoon/kleinzoon is een perfecte afsluiter voor zijn verhaal, maar hopelijk komt hij terug voor een derde deel. Met Jordan, Thompson en Stallone heb je goud in handen.

Creep

Matig. Creep staat omschreven als een horrorfilm, maar dit is gewoon een amateuristisch gemaakte film van een regisseur die geen idee heeft wat voor film hij wil maken. Creep mist spanning, en de ‘found footage’ aanpak zorgt er vooral voor dat het allemaal dodelijk saai is. De acteurs (Duplass en Brice) proberen het wel, maar Brice als regisseur slaat hier de plank aardig mis.

“You hurt me... I hurt you worse”

Gary Oldman, Tommy Lee Jones, Kevin Costner, Ryan Reynolds, Gal "Wonder Woman" Gadot, Michael Pitt, Alice Eve… Als je niet beter zou weten, dan zou je kunnen denken dat Criminal een Oscarwaardige film is. Dan kom je alleen wel van een koude kermis thuis alhoewel Criminal zeker genoeg te bieden heeft.

De film heeft spijkerharde actie, een absurd maar wel vermakelijk verhaal, een grommende Kevin Costner, een nog harder grommende Jones met wallen tot aan zijn kin en uiteraard de bevallige Gadot. Waarom Reynolds, Oldman en Jones ‘ja’ tegen deze film hebben gezegd is mij een raadsel want hun rollen zijn erg klein en inwisselbaar. Costner is uitstekend als crimineel alhoewel ik soms geen woord verstond van wat hij zei. Maar zo zie ik Costner het liefst. En Gadot heeft ook een rol waar ze wat mee kan en haalt er het maximale uit. Geinige actiefilm met acteurs die waarschijnlijk toe waren aan vakantie.

“Ghosts are real, that much I know. I've seen them all my life...”

Crimson Peak is visueel gezien een absoluut meesterwerk. In het begin van de film komt het Victoriaanse tijdperk prachtig tot leven met mooie decors en kostuums. En dan heb ik het verrotte maar oh zo mooie landhuis Allerdale Hall nog niet genoemd. Echt briljant gedaan door regisseur Del Toro. Het verhaal is een moordmysterie, een liefdesverhaal en een familiedrama ineen en dan heb ik de schrikmomenten en de geesten zelfs nog niet genoemd.

Del Toro neemt veel hooi op zijn vork en ik kan wel zeggen te veel. Eigenlijk is alleen het moordmysterie echt een geslaagde verhaallijn en blijft het voor de rest wat oppervlakkig. De geesten zou je bijna overbodig kunnen noemen en het liefdesverhaal komt helemaal niet van de grond. Maar de ijzingwekkende sfeer en de acteerprestaties maken veel goed. Wasikowska en Hiddleston hebben geen geweldige chemie maar afzonderlijk (vooral met Chastain) zijn ze wel sterk en Chastain haalt het bloed onder je nagels vandaan en is echt geweldig. En nogmaals, visueel kwam ik ogen tekort. Die sneeuwvlokjes alleen al die de hele tijd door het landhuis dwarrelen en het kasverrotte hout dat stukje voor stukje naar beneden valt… Briljant. Ondanks wat minpunten heb ik mij prima vermaakt met deze film.

“We're here to preserve democracy, not practice it.”

Films met onderzeeërs erin zijn altijd de moeite waard. Het is een garantie op ijzingwekkende spanning en het claustrofobische gevoel dat de mensen aan boord moeten hebben, voel je ook als kijker. Das Boot is hier het beste voorbeeld van.

Crimson Tide haalt dat niveau niet maar is wel een sterke film waarbij de spanning steeds meer wordt opgevoerd. Het psychologische steekspel tussen Hackman en Washington is fascinerend om te zien en iedereen acteert of zijn leven er vanaf hangt. De onderzeer is wat groter dan die in Das Boot maar regisseur Tony Scott weet op bepaalde momenten die ondraaglijke spanning toch op te wekken. Vooral een aanval van een Russische onderzeer zorgt voor zweethandjes. Maar Crimson Tide richt zich meer op de psychologische oorlogsvoering tussen de bemanning onderling, dan de strijdt met andere onderzeeërs en dat is een goede keuze. Puike film met waanzinnig goede acteurs die verbaal en fysiek met elkaar de strijd aan gaan.

“New York City, Mr. Dundee. Home to seven million people.”

“That's incredible. Imagine seven million people all wanting to live together. Yeah, New York must be the friendliest place on earth.”

Blijft goed. Dat komt vooral door Crocodile Dundee himself (Paul Hogan) natuurlijk, want de man is perfect als laid back Aussie die zich in het drukke New York staande moet weet te houden. Films over cultuurverschillen blijven leuk. Net zoals Linda Kozlowski, en het samenspel tussen haar en Hogan is de grootste kracht van deze film/franchise.

“We've done some pretty fucked up shit in our time but this... I mean, we're destroying an innocent girl. You do realize that?”

Cruel Intentions heb ik altijd wel kunnen waarderen om het verhaal, de personages, de acteurs en het sfeertje. Kathryn en Sebastian zijn stiefzus en broer van elkaar en doen er alles aan om het leven van personen in hun omgeving te verwoesten. Alles is een spelletje en hun gemanipuleer is zeer vermakelijk om naar te kijken. Het zijn twee sociopaten die te veel geld en te veel vrije tijd hebben en de seksuele spanning tussen beide is de gehele film voelbaar. Annette is hun nieuwe slachtoffer en dat het niet goed af zal lopen is een understatement...

Waarom ik deze film ook altijd zo boeiend heb gevonden zijn de acteurs. Ryan Phillippe is erg goed als playboy Sebastian die Annette het bed in wil lullen maar uiteindelijk zelf met een gebroken hart (en nog wat meer) achter wordt gelaten. Maar de ster van de film is natuurlijk Sarah Michelle Gellar als de compleet losgeslagen Kathryn. Wat een heerlijke rol en Gellar gaat helemaal los (die prachtige laatste scene...Wauw). Reese Witherspoon is altijd goed en ook hier is ze sterk en ze heeft een fijne chemie met Phillippe. De film doet niet aan zoetsappigheid en ook tussen Sebastian en Annette heerst een constante spanning met een mix van verliefdheid, achterdocht en botsende idealen (Sebastian heeft ze niet, Annette heeft ze te over). Selma Blair is hilarisch als oversekste maagd en die zoen met Gellar bezorgde mij vroeger rode oortjes. De heerlijke soundtrack met onder andere The Verve, Placebo, Faithless, Fatboy Slim en de Counting Crows maakt het af. Cruel Intentions is een onconventioneel liefdesdrama met losgeslagen tieners. Heerlijk!

“Nick, ever do a virgin?”

Blijft leuk. Alicia SIlverstone is ijzersterk als aantrekkelijke, sluwe en manipulatieve tiener die haar zinnen zet op de veel oudere Nick (Elwes). En geen afwijzing accepteert, wat voor een aantal spannende en extreme scènes zorgt. De bijenscene is wel een klassieker. Het is gemakkelijk om het gedrag van Darian te veroordelen, maar Silverstone gooit al haar charmes en charisma in de strijdt. En ze laat (net zoals in Clueless) zien dat je onmogelijk een hekel aan haar kan krijgen. Dat is belangrijk, want het zorgt ervoor dat The Crush geen eendimensionaal stalker filmpje is.

El Cuaderno de Sara

Redelijk. Dit soort verhalen, gesitueerd in een oorlogsgebied in een Afrikaans land, zijn er in overvloed, en op zich weet El Cuaderno de Sara weinig nieuws te brengen. Het acteerwerk is ook niet geweldig, en vooral de "band" tussen zussen Laura en Sara voelde wat oppervlakkig. Maar dat kan natuurlijk ook de bedoeling zijn. De uiteindelijke keuze van Sara is wel verrassend en verfrissend, en het geeft de film een originele twist. Maar het is allemaal wat emotieloos, terwijl het verhaal op zich toch genoeg ruimte biedt voor een enerverende drama film.

Cuando los Angeles Duermen

Sfeervol. Cuando los Angeles Duermen heeft een sterk uitgangspunt, en de acteurs doen het goed. Helaas laat het verhaal wat steken vallen. Soms moet je in dit soort films sommige belachelijke en onrealistische plotontwikkelingen voor lief nemen, maar de regisseur maakt het wel heel bont.

Het hoofdpersonage Germán, en acteur Villagrán, zijn ook saai, en de scenes tussen hem en zijn slachtoffer Silvia (de wel sterke Expósito) hadden veel beter uitgewerkt kunnen worden. Bendala wil wat zeggen over de hypocriete en duistere kant van de mens, maar het is allemaal wel heel oppervlakkig uitgewerkt. De twist rond de vrouw van Germán komt ook totaal uit het niets, en dat komt vooral doordat haar rol zeer slecht is uitgewerkt.

“It's a funny thing about comin' home. Looks the same, smells the same, feels the same. You'll realize what's changed is you.”

Ik weet nog wel dat ik met mijn toenmalige vriendin naar The Curious Case of Benjamin Button in de bioscoop ben geweest, en dat we naderhand wel twee uur over de film hebben doorgepraat. Dat is ook de grote kracht van Benjamin Button’s leven.

Het spreekt tot de verbeelding en laat je nadenken over je eigen leven, over de invloed die een persoon op je leven kan hebben (en andersom), over toevalligheden en geluk dat soms een grote rol kan spelen, en uiteindelijk over de liefde en dat je elkaar soms moet loslaten. Een beetje sentimenteel, maar de klinische regie van Fincher, de waanzinnige cinematografie en de donkere ondertoon zorgen ervoor dat de film nooit te sentimenteel wordt. En Brad Pitt en Cate Blanchett zijn perfect, maar daarmee vertel ik niets nieuws.

“So, we got ourselves a video of the murder.”

Indrukwekkend welke acteurs er allemaal te zien zijn in Cut Bank. Vooral omdat de film zelf redelijk standaard en middelmatig is, en het script rommelig. Bruce Dern, Stuhlbarg, Malkovich, Teresa Palmer en Thornton moeten toch iets in het script gezien hebben, en waarschijnlijk hadden ze gewoon zin in een screwball-achtig misdaadverhaal dat veel gelijkenissen vertoont met Fargo. Beetje jammer dat Liam Hemsworth dan weer de hoofdrol speelt.