Opinions

“Some things are true whether you believe them or not.”

Prima film. City of Angels is een bovennatuurlijke romcom met een degelijke Ryan en Cage. Cage slaapwandelt een beetje door de film, maar dat hoort ook wel bij zijn rol. Hij heeft een prima chemie met Meg Ryan, en dat is het belangrijkste. Probleem is wel dat je jezelf door het eerste uur moet worstelen, want pas het laatste uur komt het verhaal echt op gang. Te laat eigenlijk, hoewel de acteurs het nog een beetje weten te verbloemen.

“The Generator's our only source of power. If it goes, we all go.”

Aardig. City of Ember heeft geen geweldig verhaal en er gebeurd niet veel bijzonders, maar de wereld die de regisseur heeft gecreëerd is kleurrijk en schitterend weergegeven, en acteurs als Ronan, Murray, Robbins en Toby Jones weten altijd wel iets extra's te brengen. Zelfs middelmatig materiaal wordt door dit soort acteurs beter. En de production design en cinematografie zijn van een hoog niveau, en dat zorgt ervoor dat City of Ember zeker niet vervelend is om naar te kijken.

“Some secrets should remain buried.”

Aardige misdaadfilm/film noir. Veel scènes in het donker, een vermissingzaak en een detective die op onderzoek uitgaat. Met het multiculturele en regenachtige Londen als decor. De grootste kracht van City of Tiny Lights zit hem in de hoofdrolspeler Riz Ahmed, die hier de koele, eigenzinnige en soms ook humoristische Tommy speelt. Ook het kleurengebruik vond ik een sterk punt van de film.

Het misdaadverhaal en de manier waarop de twee verhaallijnen (huidige tijd en terugblik op de jeugd van Tommy) samenkomen vond ik een stuk minder geslaagd. Het is al snel duidelijk dat er wat gedaan gaat worden met die jeugdflashbacks, maar de uiteindelijke impact op het misdaadverhaal valt tegen. Naast Ahmed is er ook een prima rol voor Billie Piper, en het feel good einde past ook wel bij het ‘familie is belangrijk' gevoel dat de film wil uitstralen.

“Trials are a corruption of the entire process and only fools who have something to prove end up ensnared in them. Now when I say prove, I don't mean about the case, I mean about themselves.”

Gedegen rechtbankdrama die de juridische strijd tussen advocaten spannend en meeslepend weet te maken. Dat komt vooral op het conto van de acteurs, want Travolta, Macy, Shalhoub en Gandolfini zijn allemaal erg sterk op dreef. Maar de grootste kracht van A Civil Action zit hem in het spel van Robert Duvall, die hier excelleert als ervaren en cynische advocaat. De zaak gaat over vervuild water en dode kinderen, maar regisseur Zaillian blijft ver weg van overdadig sentiment. De focus blijft op de juridische strijd en Zaillian weet dat minutieus en gedetailleerd in beeld te brengen. Gesteund door de acteurs en een ijzersterk script.

Cleaner

Standaard en voorspelbare thriller, maar ik begrijp wel dat acteurs als Jackson, Harris, Guzmán en Mendes hier voor kiezen. The Cleaner heeft een apart uitgangspunt en het begint allemaal best origineel. Jackson als crime scene schoonmaker, die verstrikt raakt in een moord/vermissingsonderzoek waar veel belangen op het spel staan.

Aardig uitgangspunt, maar The Cleaner wordt steeds voorspelbaarder en hoe het uiteindelijk in elkaar steekt heb je al snel door. Het casten van Ed Harris helpt ook niet. Die man kan de vriendelijkheid zelf spelen, maar dat gelooft natuurlijk niemand. Maar de acteurs zorgen er wel voor dat dit voorspelbare misdaadverhaaltje boeiend blijft.

“This is our money.”

Sterke film. Harrison Ford is een perfecte Jack Ryan, en wordt hier bijgestaan door een scala aan semi-bekende acteurs die het allemaal voortreffelijk doen. Het 'waar ken ik die acteur ook alweer van' gehalte ligt hoog. Clear and Present Danger is een lange film, en door de vele personages en subplotjes moet je wel de aandacht erbij houden.

Het is veel politiek gekonkel met wat actie, en dat resulteert in politieke thriller die alleen in het middengedeelte wat inzakt. Complimenten ook voor regisseur Noyce, die het gecompliceerde script subliem weet te verfilmen en het voor de kijker makkelijk maakt om te volgen. Wat schoonheidfoutjes zijn hem dan vergeven.

“I'm disgusted and repulsed and... and I can't look away.”

Zou het Rosario Dawson zijn? Het zou kunnen, want Clerks II is me een stuk beter bevallen dan deel één. Sterker nog, ik heb genoten en vaak moeten lachen om de gesprekken en acties van de personages. Voornamelijk O’Halloran en Anderson natuurlijk, maar ook Fehrman en Dawson zijn fantastisch. Zelfs Jay and Silent Bob zijn best te pruimen.

Expliciete grappen worden afgewisseld met oprechte momenten en zelfs een scene waarin iedereen in dansen uitbarst. Maar ook de Lord of the Rings v. Star Wars dialogen en de racisme discussie zijn hoogtepunten. Zelfs het romantisch subplotje en het sentimentele einde werken, en de conversatie in de gevangenis tussen Dante en Randal maakt indruk. Clerks II werkt op verschillende niveaus, en het is gewoon heerlijk om na zoveel jaar weer even te checken hoe het met deze personages gaat.

“This job would be great if it wasn't for the fucking customers.”

Deze eerste film van Kevin Smith boeide maar matig. Sommige dialogen waren sterk en de hele setting was best leuk, maar de personages zijn niet al te interessant en hun gesprekken evenmin. De acteurs zijn ook matig. Smith had weinig budget en je ziet dat er veel geïmproviseerd is. Bewonderenswaardig, maar een echt goede film levert het niet op.

Click

Aardige Sandler film. De chemie tussen Sandler en Beckinsale is opvallend goed en het verhaal heeft een mooie boodschap en is origineel. Dat gedoe met de afstandbediening levert een aantal komische scènes op. Jammer genoeg gaat Sandler weer iets te ver en heeft hij tegen het einde weer wat schijtlollige en mallotige momenten die de kracht van de film onderuit halen. Echt jammer, want het begin is sterk en de film heeft best een mooie boodschap.

The Client

Sterke rechtbankthriller. Het betere werk als het aankomt op films die gebaseerd zijn op een boek van John Grisham. Dat komt vooral door het sterke acteerwerk van Jones, Sarandon en de jonge Renfro. Renfro speelt Mark Sway, een jongen die getuige is van een zelfmoord en daarna zijn leven niet meer zeker is.

De maffia, de politie en de Officier van Justitie, allemaal willen ze wat van hem. Hij besluit een advocaat (Sarandon) in de arm te nemen om terug te vechten en voor zichzelf op te komen. Het verhaal zit goed in elkaar en regisseur Schumacher weet de vaart er goed in te houden. Met een achtervolging door een ziekenhuis als hoogtepunt. En zelfs wat humor van de altijd fantastische Sarandon.

Climax

Gaspar Noé is in topvorm. Chaotisch, expliciet, confronterend en compromisloos, Climax is een film die je niet snel zal vergeten. Een groep dansers komt samen in een verlaten gebouw om te oefenen en feest te vieren, maar door een collectieve LSD-trip verandert de sfeer al snel.

Onderlinge vetes komen aan de oppervlakte, vooroordelen worden uitvergroot, en totale anarchie en gekte is het gevolg. Er zit een minutenlang durende scene in waar Sofia Boutella helemaal losgaat, en het is een scene die nu al op de nominatielijst kan voor beste scene van het jaar. Het kleurengebruik doet soms pijn aan de ogen, maar het past precies bij de groezelige en hypnotiserende sfeer die Noé wil creëren. Het duizelingwekkende camerawerk helpt daar ook bij. Met films als Suspiria, Possession, Taxi Driver en Eraserhead in het begin in beeld is duidelijk waar Noé zijn inspiratie vandaan heeft gehaald.

Clinical

Clinical begint sterk maar kan dat niveau niet volhouden. Het verhaal is op zich wel interessant, maar het word niet goed uitgewerkt. En de plotontwikkelingen worden steeds ongeloofwaardiger. Met het einde als negatieve kers op de taart. Pluspunt zijn de acteurs en een aantal geweldige schrikmomenten. Legrand maakt er ook een sfeervol en naargeestig geheel van. Als het script nou wat sterker was geweest...

“I was cured, all right!”

Dit is mijn vierde Kubrick film. Waar ik Full Metal Jacket, Eyes Wide Shut en The Shining echt briljante films vind, ben ik bij A Clockwork Orange wat minder enthousiast. Nadat ik de film had afgekeken, zat ik echt met een leeg en ontheemd gevoel voor me uit te staren. Ik kon genoeg sterke punten opnoemen, maar de film zelf deed me niet veel. Natuurlijk, de decors (van John Barry!) waren prachtig en de muziek was waanzinnig. Ook het acteerwerk is degelijk en de vreemde gevoel voor humor van Kubrick kan ik wel waarderen.

Het verhaal is ook wel interessant maar toch kon ik niet goed in de film komen. Het lijkt wel of Kubrick de kijker met opzet op afstand houdt door zulke afschuwelijke personages te creëren, waar je geen enkel sympathie voor voelt. Ik wil als ik een film kijk toch wel graag emotioneel betrokken zijn bij tenminste één personage of het verhaal. Alex is zo'n afschuwelijk personage dat ik nou niet met medelijden zat te kijken toen er geëxperimenteerd werd op hem. Gruwelijk was het zeker, maar de man had net een vrouw verkracht. Karma is a bitch. Een mens moet vrij zijn in zijn doen en laten (hoe afschuwelijk deze activiteiten ook mogen zijn) maar als je een bepaald pad kiest moet je ook de consequenties dragen. Alex wordt van dader slachtoffer maar Kubrick heeft in het eerste gedeelte zo'n afschuwelijk mens van hem gemaakt, dat het slachtoffer gedeelte niet echt uit de verf komt. Maar A Clockwork Orange is een audiovisueel overdonderende film en ik ben toch blij dat ik hem gezien heb.

Close

Aardige Netflix film. Close is een pretentieloze actiethriller waarvan er al duizenden zijn gemaakt, maar door het sterke en intense acteerspel van Rapace en Nélisse blijf je toch geboeid kijken. Sommige twists zijn wel heel voorspelbaar, en vooral het laatste gedeelte hangt van de toevalligheden en plotgaten aan elkaar. Maar dat moet je bij dit soort films een beetje voor lief nemen. Net zoals het feit dat de bad guys zich wel heel makkelijk in de luren laten leggen, en Rapace iedere huurmoordenaar en politieagent relatief simpel overmeesterd. Het is Rapace, dus ik ging er wel in mee.

“Have you recently had a close encounter?”

Een herziening kan soms wonderen doen. De eerste keer dat ik Close Encounters of the Third Kind zag kon het verhaal me niet echt boeien, maar nu werd ik wel gegrepen door Roy Neary en zijn avonturen. Neary is niet het meest sympathieke personage uit Spielberg’s oeuvre, maar ik begrijp de acties en uiteindelijke beslissing van Neary nu wel beter.

En als je Close Encounters onder de juiste omstandigheden kijkt is het een bijna hypnotiserende filmervaring. Vanaf de beginscene, de spannende momenten in het huis met de vrouw en haar zoontje, tot aan het iconische einde. Het mooie aan Close Encounters is dat het zo ongrijpbaar is. Is het een familiefilm? Komedie? Een psychologisch drama rond een man die niet tevreden is met zijn leven en dat ook nooit zal worden? De film combineert verschillende genres, en dat zorgt ervoor dat het ook interessant blijft om naar te kijken. Ook door de briljante score van John Williams.

“We cross and re-cross our old paths like figure-skaters.”

Ambitieus. Ik was wel blij dat ik me van te voren wat heb ingelezen, want het is een understatement om te zeggen dat Cloud Atlas geen gemakkelijke film is. Het klinkt als een cliché, maar Cloud Atlas is een film die je gewoon moet ondergaan en waar je tijdens het kijken maar beter niet te veel over moet nadenken. Dat bederft de filmpret, en achteraf kun je altijd nog proberen om de film helemaal te ontleden.

Het ziet er allemaal schitterend uit, en de make-up afdeling verdient sowieso alle credits. Net zoals de acteurs, die verschillende personages moeiteloos weten te spelen. Minpunt is wel dat niet alle verhaallijnen even sterk zijn, en de verhaallijn met Hanks en Berry in de toekomst, en die met het Zuid-Koreaanse meisje (Doona Bae), zijn duidelijk het sterkst.

“It's like a nightmare! It's like a nightmare!”

Cloverfield blijft een ongelooflijk sterke en originele film. De documentairachtige stijl heeft zijn voor- en nadelen, maar het geeft de film wel een speciaal tintje. En de paranoia wordt er groter door. Het begin zal niet iedereen aanspreken, maar ik vond de introductie van de personages goed gedaan.

Acteurs als Vogel, Caplan, Annable en Miller kunnen niet heel veel met hun rollen, maar schreeuwen en bang kijken kunnen ze als de beste. Als het monster zich laat zien breekt de hel los en gaan ook bij de makers alle remmen los. Er zitten een aantal geweldige scènes in en vooral wanneer de personages in een ondergronds metrostation terecht komen is het genieten geblazen. Het einde is schitterend en er is voor de oplettende kijker nog een leuke verrassing.

“Logic doesn't apply to any of this.”

Niet slecht. The Cloverfield Paradox is rommelig en voelt gehaast aan, en als overkoepelende Cloverfield film werkt het niet echt. Maar als sci-fi thriller voldoet het zeker, en het gegeven van een parallel universum wordt goed uitgewerkt. Mbatha-Raw acteert ook ijzersterk en haar verhaallijn zorgt ervoor dat de film een emotioneel anker heeft. De andere acteurs doen het ook goed, en de special effects zien er prima uit. Spannend wordt het nergens en origineel is deze derde Cloverfield film niet, maar ik heb wel een zwak voor dit soort thrillers in space. Alhoewel ik geen idee heb hoe ze nu met het Cloverfield universum verder willen.

“Would you call me selfish?”

“No, not to your face.”

Clueless blijft leuk. Ik was vroeger wel een fan van Alicia Silverstone, en het is jammer dat je haar tegenwoordig nergens meer ziet en dat ze een beetje in de vergetelheid is geraakt. Ze heeft het charisma en de charme om net zoals bijvoorbeeld Reese Witherspoon dit soort films te dragen, maar ook het wat serieuzere werk kan ze zeker aan.

Het blijft een genot om Silverstone de optimistische, naïeve en narcistische Cher te zien spelen. De film heeft veel memorabele quotes en het script van Amy Heckerling zit geweldig in elkaar. De humor, de muziek, de chemie tussen de acteurs etc. Het is allemaal voortreffelijk gedaan. Silverstone en Paul Rudd hebben een fijne chemie en ook Silverstone’s interactie met Dash, Murphy, Faison en Walker is soms bijzonder grappig. Speciale vermelding voor Dan Hedaya, die als vader van Cher voor een aantal hoogtepunten zorgt. Het hele high school gebeuren is al honderdduizend keer eerder gedaan, maar hier voelt het toch fris en origineel aan.

“What’s your deepest fear?”

Coach Carter is een lekkere sportfilm die de clichés niet schuwt maar door het sterke acteerwerk van Samuel L. Jakcson en sommige jongere acteurs lang blijft boeien. Het verhaal rond jongens die in criminele buurten opgroeien en op school zwak presteren maar door sport een doel in hun leven hebben is natuurlijk niet nieuw en vanaf de allereerste scene is al duidelijk waar regisseur Thomas Carter naartoe wil met zijn verhaal.

En dat is helemaal niet erg want clichés heten niet voor niets clichés en in Amerika groeien ontelbare jongeren op deze manier op. En als je dan ook nog Jackson als coach Carter hebt sta je als regisseur eigenlijk al met 1-0 voor. Helaas blijven de meeste andere personages wel erg eendimensionaal en het acteerwerk is wisselend. Rob Brown was ook sterk en het verhaal rond Kenyon en Kyra (Ashanti, niet slecht) voelde geloofwaardig en echt aan. Onder andere Rick Gonzalez, Nana Gbewonyo, Antwon Tanner, Channing Tatum en Robert Ri’chard moeten het doen met wel erg mager uitgewerkte personages en het acteerwerk was niet al te best. Daarnaast duurt de film te lang. Ruim twee uur voor dit soort film is niet nodig en op een gegeven moment gaat de film echt slepen en ga je op de klok kijken. Jammer, want de basketbalscènes zijn geweldig in beeld gebracht en Carter weet er een goed einde aan te breien. Iets meer maat houden en keuzes maken de volgende keer. Coach Carter is een gedegen sportfilm die door het spel van Jackson makkelijk op de been blijft.

“Coughlin's Law: anything else is always something better.”

Aardig. Cocktail heeft een vreemde verhaalstructuur, met eigenlijk drie aktes die uiteindelijk één film vormen. New York, Jamaica en uiteindelijk weer New York, de film oogt fragmentarisch en gehaast. Maar het plezier straalt ervan af, en Cruise, Shue en Bryan Brown hebben een uitstekende chemie. Vooral de scenes tussen Cruise en Brown zijn vermakelijk. Cocktail is door het acteerwerk, de korte speelduur, de lekkere muziek en het zomerse sfeertje een plezierige romcom die lekker wegkijkt.

“Remember me...”

Alle lof voor Coco is meer dan terecht, want wat een fantastische film. Het is een film over de Mexicaanse traditie Día de los Muertos, en hoe wij als mensen omgaan met familiewaarden, verlies, rouw, het eren van dode familieleden en het uitstippelen van je eigen toekomst.

Een echte Pixar film dus, met schitterende animatie, een sterk verhaal, aanstekelijke muzieknummers, sterke stemacteurs en ook veel humor. Maar onder dit alles zit ook een mooi menselijk verhaal, en daardoor maakt Coco nog meer indruk. Houdt het maar droog als Miguel op het laatst ‘Remember Me’ zingt voor mamá Coco. Coco is een feest om naar te kijken en te luisteren, en het is een kroonjuweel op het toch al niet onaardige palmares van Pixar.

Coin Heist

Matige heist/coming of age film. Een vreemde combinatie die wel kan werken, maar dan moet het verhaal wel interessant en spannend zijn. Een onzinnig plot en niet al te interessante personages doen de rest. Iets meer humor had deze film ook wel goed gedaan. De jonge acteurs doen hun best, maar moeten het doen met matig materiaal en slechte dialogen.

Cold Case Hammarskjöld

Gemengde gevoelens. Aan de ene kant is Cold Case Hammarskjöld een intrigerende documentaire over de dood van Hammarskjöld onder schimmige en verdachte omstandigheden. Dat wil documentairemaker Mads Brügger je in ieder geval laten geloven, en hij komt ook met een aantal interessante feiten en bewijzen die op z’n zachts gezegd verdacht zijn.

Sommige schokkende en trieste ontdekkingen ook, maar dat heeft dan vooral te maken met de dubieuze rol die het Westen speelt in sommige Afrikaanse landen. Iets wat we allemaal al weten, maar het is toch telkens weer schokkend om naar te kijken of over te lezen. Rond de dood van Hammarskjöld wordt door Brügger veel verdachte en dubieuze zaken ontdekt, maar hij weet niet echt door te drukken. Echt feitelijk bewijs blijft achterwege, en getuigen zeggen niets of weten maar een klein stukje van de puzzel. Het grote geheel ontbreekt, en dat is zonde.

“Of all the people who should've/could've killed me...”

Matig. Henry Cavill heeft best wat talent en als Superman is hij goed, maar dit is bijna beschamend. Ligt het aan Cavill? De regie? Het script? Wat het ook is, het werkt voor geen meter. Dat Cavill niet eens het slechtste element van The Cold Light of Day is, is veelzeggend. Het verhaal slaat nergens op en van spanning is geen sprake. Het is voorspelbaar en inspiratieloos, en dit soort films ben je één seconde na het einde alweer vergeten. Zelfs acteurs als Sigourney Weaver en Bruce Willis kunnen daar niets aan veranderen, en dat zegt genoeg.

“I'm gonna kill him, Brock.”

“Sure you are. What makes you think you can kill a man?”

“I've killed three of his guys.”

Degelijk. Films zoals Cold Pursuit zijn er in overvloed, en Neeson heeft de laatste jaren in ontelbare van dit soort films gespeeld. Hij is dan ook uitstekend in dit soort rollen, hoewel hij wel een beter script verdient. Waarom Dern en Rossum voor deze rollen hebben gekozen is mij een raadsel, want ze zitten bijna niet in de film. Neeson moet weer een aantal bad guys uit de weg ruimen die zijn zoon hebben vermoord, en hij doet dat op nietsontziende wijze. Echt spannend wordt het nergens en de film heeft een vreemd soort zwartgallige humor, maar als je een pretentieloos actiefilmpje wil kijken met Neeson in de hoofdrol voldoet het wel.

“My name is Gabrielle Colette and the hand that holds the pen writes history.”

Fijne film. Sfeervol, sterke dialogen, fantastisch acteerwerk van Knightley en West, fraaie kostuums en een interessant verhaal. Colette laat zien hoe de man-vrouw verhoudingen waren aan het begin van de vorige eeuw (en hoe er tegen homoseksualiteit werd aangekeken), en het laat vooral zien hoe giftig een relatie kan worden als werk en liefde gecombineerd wordt (hoewel je jezelf kan afvragen hoeveel liefde er in eerste instantie überhaupt was).

Niet alle personages zijn even interessant en sommige subplots voelen wat overbodig, maar daar staat het acteerwerk van Knightley en West tegenover. Beide hebben duidelijk het grootste plezier in het spelen van hun rollen.

“I can't drive you around while you're killing folks. It ain't my job!”

“Tonight it is.”

Geweldige actiethriller. Collateral is een film van een Michael Mann in topvorm. De schitterende beelden van nachtelijk Los Angeles, de heerlijke dialogen tussen Vincent en Max, en Tom Cruise en Jamie Foxx die een puike acteerprestatie afleveren. Veel scènes spelen zich af in de kleine ruimte van een taxi, en de spanning tussen Vincent en Max is constant voelbaar.

Cruise mag zich lekker uitleven als huurmoordenaar, en Foxx biedt knap tegenspel. Foxx heeft de wat moeilijkere rol maar speelt de ingetogen Max, die steeds meer weerstand biedt aan Vincent, erg knap. Alles komt uiteindelijk op weergaloze wijze samen in de nachtclubscene. Een geweldige opbouw met alle personages die zich naar de nachtclub begeven wordt voortgezet in de nachtclub, met ongekende spanning en keiharde actie tot gevolg. De score/muziek is geweldig en sfeervol, en ook echt een meerwaarde in sommige scènes. Het einde hangt een beetje van de toevalligheden aan elkaar, en een ervaren huurmoordenaar als Vincent wordt wel erg vaak in de luren gelegd door de onervaren taxichauffeur Max. Maar de schitterende cinematografie, het acteerwerk en de spanning vergoeden veel. Collateral is het schoolvoorbeeld van een thriller die niet veel nodig heeft om nagelbijtend spannend te zijn.

“Just make sure you notice the collateral beauty.”

Als je wilt kan je deze film met de grond gelijk maken. Collateral Beauty is oversentimenteel, heeft veel tegeltjeswijsheden en ‘corny’ dialogen, heeft te veel subplots, wil te veel drama in anderhalf uur proppen en ramt door de aanzwellende muziek en genoemde dialogen de emoties door je strot.

Allemaal waar, maar als je jezelf niet te veel stoort aan sommige zaken valt er genoeg te genieten. De film heeft een sterke boodschap, geweldige acteurs, zelfs wat humor en oprecht mooie scènes. Smith, Norton en Mirren zijn uitstekend, maar de meeste credits moeten naar Naomie Harris gaan. Ze is weergaloos en heeft met Smith samen op het laatst de beste scene uit de film. Het klinkt cliché, maar Collateral Beauty heeft het hart op de goede plaats en wil je vooral een warm (kerst)gevoel geven. Niets mis mee…

“I mean it's kinda romantic.”

Ik had een standaard actiefilmpje verwacht met A-acteurs die aan vakantie toe waren. En Collide is inderdaad precies wat je ervan verwacht. Het verhaal is belachelijk en zit vol met plotgaten, maar als je jezelf daar overheen kan zetten is het best genietbaar.

De relatie tussen Hoult en Jones staat centraal en wordt in het begin goed neergezet. De twee hebben een mooie chemie. Daarna is het tijd voor overdonderde actiescènes en een schmierende Hopkins en Kingsley. Het kan slechter. Audiovisueel heeft Collide ook genoeg te bieden met een aantal schitterende scènes. Is Collide een meesterwerk? Zeker niet, maar het is wel een vlotte film die heerlijk wegkijkt. Met een indrukwekkend rijtje acteurs.