Opinions

Met een verhaal dat zich afspeelt in een echt geïsoleerde omgeving, ontkom je er niet aan dat er maar weinig personages zijn om op te focussen. Hier zijn dat David Arquette (Dr. Emmett Snyder), het beroemdste cast-lid, Matt (Jackson Gallagher) en Kendal Rae (Dr. Allison Turner) zij ziet er goed uit maar is (denk ik) geen goed actrice. Ze speelt bijna robotachtig. Het acteerwerk is niet best maar is niet direct de schuld van de spelers want de dialogen zijn ook verschrikkelijk. Wat betreft de film zelf, tja...is er niet veel aan de hand, en een goed tempo is er ook niet. De film komt nooit in de tweede versnelling, wordt nooit ergens spannend en voor het grootste deel ben je gedwongen om Matt te zien worstelen met kreupele vecht-scènes om aan "Het Wiel" te ontsnappen.

De film is niets minder dan een omgekeerde Duel (1971) het debuut van Steven Spielberg. Hoe die film is weet ik niet maar we zien in die film een truck problemen zoeken met een auto. Ditmaal is het een auto (Dodge Charger) die problemen maakt met een schoolbus. Daar voorafgaand zien we nogal wat scenes met Laura (Joanna Cassidy) en haar dochter. Vermoedelijk om de auto wat enger te laten overkomen duikt hij bij tijd en wijle op om Laura te stalken of om wat rond te hangen bij de school. Meisjes oppikken doet de auto maar twee keer (drie keer met het begin erbij) Waarbij ook nog getracht wordt om het te laten lijken op CHRISTINE (1983) en het mysterieus te houden, door de bestuurder niet te laten zien. Om de snelle auto bij te kunnen houden wordt in de bus-remise tussen neus en lippen ook nog even een verklaring gegeven om de bus harder te laten rijden. Al komt dat ook niet heel geloofwaardig over. Iets meer dan de helft van de film neemt dan beslag in voor de achtervolging, helaas geeft deze ook niet het gewenste effect. Haar dochter redden door diezelfde dochter in gevaar te brengen? Door met een schoolbus tegen een auto aan te rijden, die maar terug blijf komen? Het einde eindigt natuurlijk met de gebruikelijke knal. Vermakelijk is het soms wel maar echt goed of een leuke foute is film is dit zeker niet!

Een nogal vreemd gebeuren is deze film? De jonge Carol Kane past op de kids en ze treft het niet. Haar avond babysitten verandert in een nachtmerrie, als een halve gare haar treitert met een stormvloed aan telefoontjes. Duidelijk geleend uit de in 1974 verschenen Black Christmas. Positief was het einde van deze, laten we het houden op; inleiding. Zelf voor mij als doorgewinterde horror-fan een leuk schrikmomentje. Daarna gaat de film ineens zeven jaar verder en richt het verhaal zich op het kat-en-muis-spel tussen de gevaarlijke gek (Tony Beckley) en privé-detective John Clifford (Charles Durning) die hem dan ook steeds op de hielen zit. Dit is soms best spannend maar de beoogde angst die moordenaar Curt Duncan met dit middengedeelte moest opwekken blijft uit. Daardoor blijft ook de ontknoping, als we weer bij de inmiddels moeder geworden Carol Kane zijn belandt, er erg braaf uit. Al zijn er wel enige momenten van spanning. Uiteindelijk is het iets te middelmatig en valt de beoordeling voor deze Thriller / Horror door vooral acteur Charles Durning nog net op het randje van het positieve.

Derde Hammer Film waarin blonde prehistorische meisjes avonturen beleven en lastig worden gevallen door stop-motion-geanimeerde dinosaurussen. De vorige film One Million Years B.C. (1966) met Raquel Welch was voldoende winstgevend zodat men een ​​vervolg werd gemaakt. Het filmen begon al in 1968, maar postproductie FX-werk vertraagde de uiteindelijke voltooiing en release met twee jaar. Het is simpel en alledaags liefdesverhaaltje, een weggelopen blond mensenoffer genaamd Sanna, wekt de interesse van een mannelijk lid van een andere stam en de jaloezie van zijn vriendinnetje. Acteerwerk was niet heel sterk en afgezien dat er genoeg dames in bikini waren te zien hadden alleen Imogen Hassall en Magda Konopka een iets van een bijriol. Sanna werd gespeeld Victoria Vetri, (hier met blonde pruik), die in 1968 Playboy's Playmate of the Year was als 'Angela Dorian', en volgde daarmee Welch op als de vrouwelijke hoofdrolspeler. De Europese versie is ook iets pittiger want deze bezit een scene van Tara en Sanna die seks hebben in een grot aan het water en een naaktscène van Sanna aan het water. SFX-kunstenaar Jim Danforth nam de rol over van Ray Harryhausen. Daarmee zet de film veel meer in op 'boobilicious' en speciale effecten. Helaas was het budget te klein om met de SFX-effecten heel goed te overtuigen, ze zijn anno nu best knudde maar gaf de film nog wel enkele charme. Als extraatje werd voor deze film een 27-woordige "holbewoner-taal" bedacht. Enkele van de sleutelwoorden in deze taal zijn:

"Neecha" is "stop" of "kom terug";

"Zak" is "weg" of "links";

"Akita" is "kijken" of "zien";

"Neecro" is "kwaad" of "slecht";

"M'kan" is "doden" of "gedood";

"Mata" is "dood";

"Yo kita" is "gaan".

Dit was best leuk gedaan maar omdat de woordschat niet groot was, werd het soms ook wat irritant. Maar al was het misschien niet geweldig, het faalt nooit om goed te entertainen! En dat is al meer dan van andere films kan worden gezegd!

Onderhoudende film naar een verhaal van Alistair Maclean. Waarin Anthony Hopkins geheimagent Phillip Calvert speelt.Dit is ook direct het meest opvallende aan de film. Verder is de film vooral zeer sympathiek en was er waarschijnlijk geen groot budget. Het geheel deed sterk aan als een James Bond -light. Anthony Hopkins viel weliswaar op toch vond ik de gevatte antwoorden die Calvert (Hopkins ) soms deed een beetje geforceerd overkomen. Verder deden Jack Hawkins en Robert Morley ook mee aan de film. Niet echt een noemenswaardige film maar gewoon leuk.

In deze film uit het begin van de jaren vijftig heeft de aarde niet veel tijd meer; over een jaar of zo zal ze in botsing komen met een verdwaalde ster. Er is echter één hoop voor de mensheid: er draait een planeet om de ster...dus bouwt men een raket die griezelig veel lijkt op een V-2. Eh...was er ook niet een verhaal over een man... Noach genaamd die iets bouwde? (ja jaren vijftig dus de film staat vol met Bijbelse toespelingen en begint zelfs met een proloog die niet zou misstaan ​in de tien Geboden) Alleen als van elk dier er twee zijn en de andere materialen is er een probleem met het gewicht dus alleen 40 (zie je wat ik bedoel over de Bijbelse dingen?) menselijke passagiers kunnen nog worden ondergebracht.

De effecten zijn George Pal (bekend van War of the Worlds en Time Machine) en waren behoorlijke speciale effecten voor die periode en wonnen zelfs een Oscar. Alhoewel de filmmakers duidelijk ook stock footage-gebruiken om de rampzalige effecten van Zyra op de planeet te laten zien (we zien gebouwen branden, enz.), Het effect is nog voldoende verontrustend. De film bezit verder een prima tempo en verveeld daardoor niet Och het was verouderd maar nog aardig solide sciencefictionfilm uit de jaren vijftig en één van de vroege rampenfilms.

Oei, dit was wél een flink portie sentimentaliteit maar gek genoeg had het ook iets ongemeen verslavends. Alhoewel erin het begin, in de moerassen van North Carolina, het lichaam van Chase Andrews wordt gevonden. Is de film niet echt geïnteresseerd in dit moordmysterie. De spanning blijft in de film achterwege, het lig meer de nadruk op de romantische verhoudingen met de twee vriendjes, afgewisseld met wat rechtbankscènes. Waarbij het verhaal dus ook best wel klef werd. De jonge liefde in de ongerepte natuur...oef...wat een Blue Lagoon-sentiment. Wat deze film leuk maakt? Daisy Edgar-Jones! Ze speelt moerasmeisje Catherine 'Kya' Clark met zo'n onschuldige, kwetsbare en verlegen uitstraling, dat je gewoon wenst dat het goed met haar gaat! Het decor van het moeraslandschap van North Carolina met zijn water, strandjes, rietkragen en bomen vol mos geven het verhaal wat meer karakter, net als Taylor Swift die je over Carolina hoort zingen.

“When you dance with the devil, you gotta make it quick.”

Een nieuwe film van de Adams-familie...(met maar één ‘d’, geen twee) Het film-makende gezin. De films die zij maken zijn low-budget productie en de gezinsleden verzorgen verschillende onderdelen van de productie. Ondanks dat hebben ze mij tot nu toe nog niet teleurgesteld! In deze film vertolkt dochter Zelda Adams de rol van zwijgzame Maggie, moeder Tobey Poser is de tot geweld geneigde vrouw Eve en vader John Adams is Seven, een 1e wereldoorlogsveteraan die lijdt aan PTSD, samen zijn ze een familie van moorddadige reizende podiumartiesten in het Amerika tijdens de grote depressie.

Het begint allemaal met zwart-wit beelden van een optreden van een beenloze man die een gedicht voordraagt. Nou ja, het kan natuurlijk ook, een vloek of een spreuk in gedichtvorm zijn. Het gedicht vertelt de kennis van de demon Abaddon en het hart van de sterfelijke vrouw van wie hij hield. De film maakt verder goed gebruik van het mysterieuze karakter van het carnaval .

Echter het plot van de film wiebelt af en toe, de dialogen klinken soms ongemakkelijk, het weet niet helemaal om tot een bevredigend, samenhangend geheel te komen, en de liedjes hadden van mij niet echt gehoeven. Soms voelt de film daardoor bijna als een muziekvideo maar het is ook niet hinderlijk. Maar deze tekortkomingen worden gecompenseerd door een verontrustende sfeer en grimmige cinematografie. De bloederige effecten zijn behoorlijk effectief zonder enige CGI. Wat van deze film toch ook weer een bijzonder en fijn project maakt

De film wisselt de bloediger intermezzo's af met scènes van Eve, Seven en Maggie's eigen soort huiselijkheid en dat laatste schot was geweldig! Hoewel dus ook niet zonder gebreken, markeert de film opnieuw een fascinerende intrede in het Adams-oeuvre. Het slaagt er nog steeds in zijn eigen soort magie te dragen.

Als de regisseur van Being John Malkovich en Adaptation een film maakt van een kinderboek (Max en de maximonsters uit 1963) dat in slechts tien zinnen met in totaal 338 woorden wordt verteld dan weet je dat het iets bijzonders kan worden! En dat klopt er is iets magisch aan deze film over de verwarrende, onhandige, baldadige, pijnlijke met soms verdriet of blijdschap van de kindertijd. Zeer mooi gemaakt met monsters uit Jim Hensons Creature Shop en een ge(s)laagde visuele stijl. Goed gespeeld, subliem vormgegeven, ontroerend en meeslepend. Dus ja ik sluit me aan bij de vele positieve reacties voor deze film

Zeer middelmatige exorcismefilm die zich afspeelt in de Oekraïne. Waarom in dit land , geen idee? De verhaallijn was zelfs een zooitje te noemen. Het begin eigenlijk al met de bezetenheid van een verjaardagstaart...Ja je lees het goed, en die oorzaak van het waarom is er wel maar is slechts vaag uitgewerkt. Verder hangt de film te lang aan elkaar van stroperig drama en de toevalligheden stapelen zich op ! De radioloogslaapprofessional hield de dertienjarige Cora 's nachts in de gaten maar net die ene keer valt ze in slaap. Ze loopt zomaar een exorcist tegen het lijf en deze heeft ook stomtoevallig een auto vol bouwgereedschap. Soms helpen ze het plot vooruit maar er zijn genoeg die totaal niets toedoen, Waarom het meisje naar het zwembad ging of opeens van lang naar kort haar ging werd mij niet duidelijk?! Pas na ongeveer driekwart van de film, toen het meer veranderde in een exorcismefilm met een low-budget demon, versnelde het tempo een beetje. Maar doordat dit al helemaal niet de eerste film over bezetenheid is, valt de demon enorm tegen en mak als een lammetje! Regisseur Andrzej Sekula maakte ook Cube 2: Hypercube en was volgens IDMB de cameraman van o.a. films als Reservoir Dogs, Pulp Fiction, en American Psycho. Althans best goed en bekent werk, helaas is deze film een heel stuk minder aangenaam!

Deze film is een bewerking van het korte verhaal van H.P. Lovecraft uit 1931 met dezelfde naam, dat voor het eerst verscheen in het tijdschrift Weird Tales.. En is afkomstig van een groep vrienden die in 1984 de HP Lovecraft Historical Society (HPLHS), opgerichte. Naast radio-hoorspelen, tijdschriften, boeken en muziek, maken ze ook films zo zijn The Testimony of Randolph Carter (1987), en The Call of Cthulhu (2005) van regisseur Andrew Leman en deze van regisseur Sean Branney en is Leman hier co-schrijver/producent.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat dit een zeer getrouwe verfilming is van het originele verhaal. Nu is het zo dat verhalen van Lovecraft vaak eindigen op het moment dat de hoofdpersoon een verrassende, ontdekking doet, en wat er daarna gebeurt volledig aan de lezer werd overgelaten. Dit weten de filmmakers ook en bedachten daarom zelf een ​​derde slotakte. En die maakt deze film geweldig!

De film volgt de sceptische Albert N. Wilmarth, een literatuurdocent aan de Miskatonic University in Arkham Nadat er in de kranten berichten verschijnen over vreemde wezens die zijn gevonden in de nasleep van de historische overstroming van 1927 in Vermont, trekt hij na enige tijd naar de boerderij van Henry Akeley om dit te onderzoeken. Met alle gevolgen van dien.

De film is geplaatst in de periode waarin het is geschreven. Bovendien is alles opgenomen in zwart-wit, wat de tijdsperiode nog sterker naar voren laat komen. Verder is de film gemaakt met veel gevoel voor historische details en kostuums. Ook het tempo van de film is meer van die periode dus voor kijkers van modernere horrorfilms is dat misschien wat wennen! Er zijn niet veel special effecten, het verhaal en het budget zijn er niet nar maar de effecten die er zijn, zijn uitermate goed.

Saillant detail; is dat de film ook een ​​cameo van Charles Fort (1874-1935) bevat. Dit was een echt bestaande schrijver van een reeks boeken over afwijkende verschijnselen waarvoor de wetenschap geen adequate verklaring had. Die rol van Fort wordt gespeeld door co-schrijver/co-producent Andrew Leman. Kortom deze film is een indrukwekkende inspanning, Lovecraft zoals een Lovecraft-verhaal zou moeten zijn!

De wereld is niet altijd even mooi! Vaak wordt dit veroorzaakt door te ver doorgevoerde privatisering! Dit is een film die dit laat zien!.Het is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Kathryn Bolkovac, een politieagente die tijdens haar VN-vredesmissie in Bosnië, bewijs ontdekt dat minderjarige meisjes gevangen worden gehouden, verkracht en gekocht en verkocht in een winstgevende sekshandel. Dit werd door hoge functionarissen van de VN-Mensenrechtencommissie genegeerd of waren op de hoogte en waar meerdere VN-vredeshandhavers ook betrokken waren. Het onderwerp van de film is schokkend en regisseur Larysa Kondracki deinst in haar debuut niet ervoor terug om tijdens de verschrikkingen de grens op te zoeken van wat te laten zien. Door die scènes komt dat de boodschap uiteraard ten goede! Hoewel het onderwerp dus blijft boeien en Weisz het als Bolkovac werkelijk fantastisch doet, worden sommige personages geïntroduceerd om vervolgens weer te verdwijnen. Je krijgt daardoor het gevoel dat er geknipt is puur omdat de lobby van het Amerikaanse particuliere beveiligingsbedrijf DynCorp International, wiens agenten deze misdaden pleegden, ze anders aanklaagt! Het bedrijf heet in de film nu dus ironisch Democra. De lobby van dit soort bedrijven is zo ontzettend machtig dat niemand uiteindelijk is veroordeeld en het bedrijf vrolijk doorgaat met zijn praktijken. Als is voor hen geoorloofd als het geld oplevert! Het is misschien niet de perfecte film, maar wel een dappere en eentje die thema laat zien die aandacht verdiend!

Ging deze film kijken voor Eva Green en Shailene Woodley omdat het allebei vrij nieuwe sterren aan het filmfront zijn. En daarnaast ze in interessante films spelen. Maar deze valt helaas wat tegen.Volgens vele een coming-of-age film, nu mistte ik teveel de worsteling van opgroeien zonder moeder.Dit komt niet echt uit de verf. Het kan er allemaal net mee door. Veel tienerangsten heb ik niet kunnen ontdekken. Seksuele verlangens, dat dan weer wel Beelden met een blote Shailene Woodley zijn er veelvuldig. Niets mis met een paar mooie borsten (of vrouwen lichaam) maar bij deze film ben ik van mening dat less is more. De gesprekken bij de pshy lijken er bijna tussen geplakt. Aan het eind als je denkt dat het allemaal heel voorspelbaar is, toch nog een kleine verrassing! De soundtrack was voor mij nogal vet aangezien ik half die tijd heb meegemaakt. (en zeer waardeer)

Actiester Charles Bronson in deze eigenzinnige westerse variant op Moby Dick van Herman Melville. Een ongebruikelijke western / monsterhybride met echte historische figuren William Hickcok en Chief Crazy Horse. Vermoedelijk gemaakt door het toepassen van verschillende elementen om mee te liften op het succes van "Jaws" Bronson ziet er cool uit met zijn getinte bril (historisch ook accuraat aangezien Hickock syfilis-gerelateerde oogziekte had). Hij geeft een verrassend sterke prestatie, en krijgt bekwame ondersteuning, van oude vlam 'Poker Jenny' (Kim Novak), norse eenogige Charlie Zane (Jack Warden) en Sioux-Chief Crazy Horse (Will Sampson) en in cameo's zie je John Carradine als begrafenisondernemer. En veteranen Slim Pickens en Douglas Fowley leveren ook nog memorabele bijdragen. Een vreemde spookachtige set met gigantische stapel gebleekte witte botten langs de spoorrails en de altijd wel mysterieuze besneeuwde landschap droegen verder bij aan de goede sfeer! En dan de witte buffel, die was helemaal zo gek nog niet! Hij was niet al te realistisch, maar de creatie was surrealistisch en griezelig, met wilde ogen snuivend en brullend als een helse sprookjesachtige demon. En door handig gebruik te maken van donkere opnamen en korte close-ups werkte het perfect! Ja dit was een intrigerende film met een aantal gedenkwaardige scènes!

Het verhaal gaat over een hond die tegen donkere mensen is opgezet, waarna de donkere Keys (Paul Winfield) geobsedeerd wordt door het idee om de hond hiervan te genezen. Een nogal controversiële film van Samuel Fuller die samen met Curtis Hanson het scenario schreef naar een boek van Romain Gary. De film is een indrukwekkende harde kijk op racisme. Waarbij de film zich afvraagt ​​of racisme een te genezen psychische aandoening of aangeleerd gedrag is, of dat het een onbehandelbare ziekte is? Echter heeft regisseur Fuller wel wat aan de roman veranderd zodat het mogelijk was voor een wat veiliger afgezwakt film-einde. Maar hoe dan ook het einde van de film staat open voor enige discussie, en hoe deze ook wordt geïnterpreteerd, de slotscène is onmiskenbaar somber. De hond (of eigenlijk vijf honden) wordt sterk afgebeeld alsof het een seriemoordenaar is die een dubbelleven leidt. Met verontrustende close-up shots van de hondenkop met een snuit vol scherpe tanden.De film slaagt er goed in om te overtuigen door niet heel schrander of prekerig te zijn in zijn benadering van het onderwerp, maar eerder door via de hond de wortels van racisme bloot te leggen. Uiteraard ook geholpen door de score van Ennio Morricone.

Mooie film maar laat wat steken vallen! Zo zijn de rechtstreeks uit de computer getoverde achtergronden te duidelijk zichtbaar. Dit doet erg afbraak aan de film. De gevechten zijn mooi en strak geregisteerd maar zijn ook niet echt speciaal. Bij sommige massa- scene`s is het ook iets te rommelig. Bingbing Fan heeft/is een erg mooie verschijning/ rol. Onderhoudende film die het helaas niet haalt bij de klassiekers.

Britse thriller-horrorfilm waarin Pollyanna McIntosh (The Woman , The Walking Dead) en Lee Williams in de hoofdrollen als het stel Ed en Sarah ontdekken dat de buurt van hun nieuwe thuis niet zo gastvrij is als ze hadden gehoopt. Het is geen opmerkelijke home invasion-film, die iets nieuws doet maar het is wel zeer onderhoudend entertainment. In de eerste helft speelt de film als een spookhuis met een paar behoorlijke schrikmomenten maar als je bij de tweede helft aan ben belandt dan wordt het een overlevingsfilm. De film is van het typische Britse degelijkheid die vermakelijk genoeg om je een leuke avond te bezorgen.

White Zombie’ uit 1932 van Edward Halperin Productions is de eerste zombiefilm. Nu vindt de zombie zijn oorsprong in Afrikaanse en Caraïbische folklore. En in die opvatting is de zombie een slaaf die na zijn dood moet doorwerken voor zijn meester, degene die hem uit de dood heeft doen herrijzen. We zien in deze film dus nog niet de 'moderne' zombies zoals George A. Romero ze bedacht heeft. Nee dit gaat nog over voodoo en de schurk in dit verhaal gebruik ze dan ook voor de uitvoering van zijn gewetenloze praktijken. En die schurk, Murder Legendre, is niemand minder dan Bela Lugosi in een soort Dracula -achtige verschijning. Bela Lugosi is natuurlijk de ster van de film maar de rest van de cast levert ook zeer goed werk. Al is er niet veel karakterontwikkeling. Ook de zielloze zombies komen dreigend en angstaanjagend over. Waardoor de film uitermate sfeervol is. Al is het niet de beste horrorklassieker het is wel een fijne film om eens te bekijken.

"Uganda's First Action Movie",.... Tiger mafia....Commando's

Dit is een ongelooflijke doe-het-zelfproductie...Dit als een serieuze film beoordelen is onmogelijk. Er zijn zo goed als geen productiewaarden. De film lijkt te zijn opgenomen met een ouderwetse VHS-camera. De CGI, geluidseffecten en muziek (een panfluit-versie van Kiss from a Rose - Seal) zijn alle armtierig Ze hadden eenvoudigweg niet de middelen maar de film verveelt nooit. Dat komt mede doordat er de hele film een tja...euh 'Video-presentator ' aan het praten/roepen was. Waardoor het een ​​gekke kijkervaring werd, Als amateurfilm is dit gewoon een hele prestatie. Daarmee zeg ik niet dat de film heel goed is. Maar met zoveel enthousiasme en entertainment was dit absoluut heel plezierig en vermakelijk

Deze film valt onder Grande Dame Guignol (Psycho-biddy), een subgenre dat domineerde in de late jaren '60 en '70 en waarin prominente actrices van middelbare leeftijd in sinistere situaties geraken. Regisseur Curtis Harrington werkte hier dan ook samen met Shelley Winters. Geen van de films in het 'Grand Dame'-genre is noodzakelijkerwijs angstaanjagend. Deze gaat, in tegenstelling tot echte angsten, meer over verlies en obsessie. De film bevat veel verwijzingen naar het verhaal van Hans en Grietje,(Mevrouw Forrest (Winters) woont in 'het peperkoekhuis') dat op zijn beurt weer de basis vormt voor de waan van Christopher. Vreemde is dat de film en de titel een beetje impliceren dat tante Roo hier de slechterik is maar of dat aan het einde van de film echt zo is, is helemaal geen vaststaand feit! De film is best een fijne kerst-horror om zo rond de feestdagen te kijken met het hele gezin.

Helaas leidt deze Thaise horrorfilm niet echt tot iets bevredigends. Ten eerste is de speelduur van 125 minuten veel te lang voor het verhaal dat wordt verteld. Het duurt ook te lang om bij de horror te komen. Het blijf erg lang bij de school van Pim en Putt en het pesten hangen. Het tweede probleem is het gebruik van CGI. Die CGI-elementen voelen belabberd en nep. En door de serieuze opzet van de film worden ze ook niet campy. De meeste tijd is het alleen een spookmeisje dat bloed overgeeft en dat is niet zo eng. Er is nog wel iets veelbelovends aan deze film maar doordat het teveel wil lijken op wat al vaker is gedaan en de basis van een goede horrorfilm; de spanning opbouwen, niet echt lukt! Blijkt het eigenlijk de twee uur kijken niet echt waard.

Stelling: documentaire en mij werk niet. Maar je weet het nooit. We proberen het met deze Why Horror? Mijn favoriete genre dus een goed onderwerp om toch eens een docu te proberen. Tal Zimerman is een journalist en een horror-fan. En onderzoek waarom mensen inclusief hem naar horror kijken. Hij reis naar verschillende landen en laat regisseurs, acteurs schrijvers, psychologen en wetenschappers aan het woord. Ook laat hij wat testjes doen op een Galileo-achtige manier. Het geheel heeft een bepaalde charme om te zien maar toch bekruip me het gevoel dat Zimerman zo meer zijn grote idolen een handje kan geven dan het echt een goed antwoord komt. We zien o.a. John Carpenter, George A. Romero,Eli Roth, Karen Lam en Takashi Shimizu. Er wordt wat in gegaan op de dagen voordat er film was en tussen de interviews door zien we beelden uit oude horror. Daarnaast wordt erin sneltreinvaart de geschiedenis van de horrorfilm getoond. Leukste stukje was in Japan waar ontdekt wordt dat er in Japan zelfs Horror-kroegen zijn. Docu die meer voor eigen parochie preekt dan dat er ook een tegengeluid is te zien. Duidelijk is dat mijn stelling van het begin ook overeind is gebleven.

Eindelijk de legendarische cultklassieker met zijn ongebruikelijke mystieke sfeer gekeken. Een film met een mix van stijlen; deels horrorfilm, deels satire op de seksuele revolutie, deels musical en in de kern een whodunit. Door vermoeidheid ( in slaap gevallen) en de slechte remake schoof ik het steeds voor mij uit! Niet dat het slecht film was, nee integendeel. Ook de ontstaansgeschiedenis van deze cultfilm is al even boeiend als de film zelf want als acteur Christopher Lee en B-filmproducent Roger Corman er niet waren geweest had hete met de film slecht afgelopen. De film is zeker ook een product van zijn tijd: de swinging sixties waren afgelopen, het land zat in een zware economische depressie en logischerwijs schuiven mensen dan meer in richting van conservatisme op economisch, moreel en seksueel vlak. In de film neemt dat de vorm aan van een clash tussen twee religies. The Wicker Man is geïnspireerde en gepassioneerde cinema. Waar van alles op een hoop gesmeten wordt dat niet echt samen hoort, maar juist die prachtige kettingbotsing van stijlen en genres maakt die onvolmaaktheid eindeloos meer interessant.

Queer-vampiers in het nachtleven van Amsterdam. Met een Vlaamse vampier in dit geval. Blijkbaar bestaat er zoiets als de Videoland Academy. Een project van de streamingdienst van RTL die nieuwe makers de kans biedt zich te ontwikkelen en ervaring op te doen. Nobel maar helaas balanceert de film bijna de gehele duur op het randje van een goed maar veilig uiterlijk en het script is vooral (ouderwets) voorspelbaar. Krappe voldoende voor het beetje bloed en het onverbloemd tonen van het bij elkaar in bed belanden. Iets wat zelfs nu nog bij een deel van het (social media) volk de nekharen overeind laat schieten.

‘Ik stónd erbij en ik kéék ernaar.’

Die boodschap krijgen de nieuwe ‘hulpagenten’ mee. Ondersteun de Duitse bezetter maar blijf zoveel mogelijk aan zijkant staan. Zo kom je een oorlog door. Algauw ondervinden vrienden en collega's Wil en Lode dat dit een onmogelijke opdracht is.

In de film volg je Wil en Lode vanaf ergens in maart of april 1941 terwijl ze bij politie beginnen (het Antisemitisch geweld wat uitbreekt naar de vertoning van de propagandafilm "Der ewige Jude", wat in de film is te zien, was op Paasmaandag (14 april) en het eindigt op 28-29 augustus 1942. En vooral dat einde wat lijkt in één shot te zijn gefilmd maakt grote indruk en was een flink slik-moment.

Het verhaal is prima, maar niet direct het meest opvallende, Duitsers en opportunistische Vlaamse collaborateurs ‘zwartzakken’ zijn alleen fout en er is eveneens een liefdesverhaaltje om zo het verzet erbij te betrekken. Echter maakt regisseur Mielants de keuze om Wil voornamelijk met de camera te observeren. Je ziet hem vaak zwijgzaam, duidelijk een binnenvetter, met waarschijnlijk heel wat opgekropte woede.

Het productiedesign verdient ook een pluim, qua interieur maar ook qua buitenlocaties waan je echt in het Antwerpen tijdens de tweede wereldoorlog.(het was echter regelmatig Polen) Waarbij de belichting ook voor een nog meer heerlijke grimmige sfeer zorgt. Daarnaast zijn er regelmatig shots waar de camera op een cruciaal moment langzaam ernaartoe beweegt. Daardoor duurt het dus even voor je ziet wat er gebeurt en je zo als kijker in het ongewisse blijft, creëert het fijne unheimisch spanning Gelukkig bezat de film wel een lekker flink tempo.

Helaas is er wel gekozen voor het vierkante ratio, wat enigszins afbreuk doet aan de film. Die twee zwarte balken aan de zijkant zijn vooral hinderlijk en bederven ook gedeeltelijk de impact van de handheld shots Ze deden me een beetje denken aan Saul Fia (2015), echter liet die door het ontbreken van die banden net meer indruk achter. Al met al is wel een intense en goede film die (zoals het ook hoort!) alles zo rauw en hard mogelijk in beeld bracht.

Ik weet eigenlijk niet zo goed, wat ik hiervan moet maken...? De film draait om Lily Pierce die op zoek is naar antwoorden op de zelfmoord van haar moeder, die haar sinds haar kindertijd achtervolgen... dus zijn het weer eens de metaforische monsters die zijn opgelopen door een kindertrauma...Oké we gaan op de "Het onder ogen zien van je persoonlijke demonen … " toer.

De film laat aan het begin het leven zien van Lily; ze videobelt met haar therapeut, haar liefdesrelatie met vriendin, Willow en de schermlessen die ze geef aan een mannelijke leerling. Hierna gaat ze naar het ouderlijke huis, waar haar vader tuiniert en de paarden verzorgt. Dit alles bij elkaar duurt minstens een uur en al die tijd, zijn de horrorelementen maar zeer mager. Doordat langzaam tempo...is het vooral wachten.

Sowieso zijn de horrorelementen best standaard (jeweetwel...er zit iets in het donker of in de lens van een camera of toch niet?) En dan moet Lilly natuurlijk de uitdaging met de demon aangaan. Hier was wel iets opvallends...Ze gaan een ridderuitrusting smeden, vóór de grote krachtmeting. Euh tja...echt waar er is letterlijk een Demon-slayer …! De hoofdrolspeelster, Molly Kunz, weet voldoende charme aan de film te geven. En de rest van de cast was ook solide genoeg. Ach de film heeft lovenswaardige momenten, maar mist uiteindelijk iets van impact, (angst, spanning of bloed) die nodig is voor een horror!

Hm, oké ik keek deze film omdat Raquel Welch op de poster stond maar dit was vooral teleurstellend! Nu zijn er niet veel films die zijn gebaseerd op een gedicht, en...misschien is dat ook met een reden? Deze film blijkt een bewerking te zijn naar een werk (de inhoud werd als onzedelijk beschouwd) uit 1926 van Joseph Mancure March door songwriter Walter Marks (ook verantwoordelijk voor de muziek) en het suggereert naar het beruchte Fatty Arbuckle schandaal van 1921 Toch mag dat geen excuus zijn voor de puinhoop van een film die het is.

De film toont een ouder wordende stomme film-komische ster met een jongere mooie vriendin die probeert een comeback te maken door een wild feest te organiseren dat verandert in een seksuele uitspatting. Oké... er is dan wel een feest in de film, maar zo wild of losbandig als de titel suggereert werd het nooit. En dat terwijl de film in het Verenigd Koninkrijk werd verboden tot 1982 maar ik vraag me echt af of het nu zo controversieel was?

De film lijkt meer op een stilleven van een tijdsperiode van Hollywood maar zonder de nodige energie of opwinding. Zelfs als de film komisch is, is het niet grappig. Best chaotisch was de film ook; met soms een voice-over die verteld. Personages die worden opgevoerd maar die je maar iet leert kennen en plots was er dan een klein beetje bloot maar het voelt gek genoeg niet op zijn plaats.

Hoewel de cast nog zo zijn best doet, kunnen ze niet compenseren dat het een slecht geschreven script is en de aanwezigheid van waardeloze muzikale nummers hielp daar ook niet aan mee! Was het de bedoeling dat deze film oorspronkelijk een musical werd? De film slaat de plank gewoon mis en vangt nooit de juiste toon. Ach als je Raquel Welch nog verleidelijk ziet rondlopen in nachtjapon en jurkje was er nog iets leuks in een verder zeer matige film.

In de jaren '00 waren er meerdere Britse regisseurs (o.a. Neil Marshall, Christopher Smith, Adam Mason) die kekke horrorfilms maakte. Regisseur MJ. Bassett was er daar één van. Deze is leuk vanwege dat je eerst op een soort van zijspoor werd gezet. Aan het begin maak je kennis met een groep jonge criminelen die hun straf uitzitten. De harde omgeving van de gevangenis, pestkoppen die andere terroriseren, de mysterieuze nieuweling...dat soort dingen. Vervolgens verplaats het zich naar een straf-eiland en dan plots zijn er grafische en vakkundig uitgevoerde gore-effecten. Het zal geen prijzen winnen voor originaliteit, de identiteit van de moordenaar is niet eens verassend, maar als een survivalhorror die rechttoe rechtaan en bloederig is, is het precies het soort film waar een horror-fan zit te wachten.

De film is inderdaad wat voorspelbaar! Je bent binnen tien minuten erachter waar het naar toe wil! Ook zijn er de laatste tijd al meer films geweest die coming-to-age combineerde met horror (bv. Grave (2016) of Thelma (2017) enz.) Is dit erg? Voor mij niet want ongeacht dat feit, bouwde de film vanaf het allereerste moment een fijn en spannend sfeertje waardoor ik gefascineerd ben blijven kijken. Beginnend met papa (Brad Dourif, horror-fans kennen hem natuurlijk als de stem van; “Chucky” maar met zoveel meer rollen) die zijn dochter Anna een griezelig verhaaltje voor het slapengaan vertelt. Als Anna ouder is geworden neemt actrice Bel Powley de rol op zich en zij doet dit met prima overtuiging, de film werd zelf wat beter door haar acteerwerk. Laatste opvallende is Liv Tyler, ze is leuk om naar te kijken en nam de productie op zich maar haar stemgeluid dat constant dezelfde toon bevatte, was minder. Op originaliteit kan je de film niet betrappen maar de film weet met zijn middelen genoeg op te vallen om te entertainen. Zeker als regisseur Fritz Böhm met deze film zijn eerste film aflevert.

‘Nieder!’, ‘Auf!’.

Woorden die je regelmatig mensonterend voorbij hoort/ziet komen in de film. En alhoewel ‘Wilkolak’ in het Pools ‘weerwolf’ betekent, is dit geen horrorfilm.(of toch...wel) De regisseur Adrian Panek mengt namelijk oorlogsdrama met coming-of-age en brengt dit op zo'n manier dat het sterk op horror doet lijken. De film laat zich dus niet makkelijk in één hokje plaatsen. Maar dat is totaal niet erg want het levert een prima film op!

De helden van het verhaal zijn de jonge overlevenden van het Groß-Rosen concentratiekamp: kinderen en tieners die bijna zelf zijn gereduceerd tot angstige dieren. Het blijkt dus vooral een metaforische en gedegen film over de verschrikkingen die mensen elkaar aandoen. Kleine momenten, zonder veel dialoog, laten soms een veel groter verhaal zien.

Tuurlijk, er gebeuren ook een paar gruwelijke dingen en het wordt een aantal keren heel erg spannend. Maar de kern van het verhaal draait om de kinderen welke weer zichzelf moeten zien te vinden nu de oorlog voorbij is. Het zijn dan ook die kinderen die het hart en de kracht van de film vormen. Helaas zijn ook een paar onevenwichtigheden in de film en niet alles werkte even goed!

Bijzonder was deze film met een Nederlands tintje (hij is mede-geproduceerd door ‘House of Netherhorror’, gerund door Herman Slagter en voormalig Mr. Horror Jan Doense) absoluut! En vandaar dat ik toch meer dan vrij positief oordeelt over deze film!