Opinions

“What are we going to do? Fight!”

Oei... nadat ik Necromentia (2009) van regisseur Pearry Reginald Teo erg goed vond, wilde ik meer van hem zien. Zodoende pakte ik deze film die hij een jaar later zal maken. Echter was dit een Syfy Channel Original Movie…

Syfy staat nu niet bepaald bekend om hun hoge budget-investeringen wat dus betekent dat de film gevuld is met goedkoop en knullig uitziende kostuums, buiten-scènes (in China opgenomen) die eruit zien alsof het documentaire-beelden betreft en speciale effecten die middelmatig zijn.

De film speelt zich af rond Ex-Bros drummer Luke Goss ( Blade II, Hellboy II: The Golden Army) die als koning het opneemt tegen heksen. Vermoedelijk doordat er ook was bijgedragen aan het budget door China, kwamen er ook nog wat Aziaten in de film rondhangen. Maar voor mij deed het vooral de beeldschone MyAnna Buring (tv-serie The Witcher, Kill List) die ook nog eens verreweg de beste acteerprestatie neerzet.

Inderdaad, is het gebrekkig maar het is zeker het bekijken waard als je van dit soort sword and sorcery-films geniet!

Ergens tussen de jaren 2017-2019 dreigt een verdwaalde maan genaamd Galileo's Child in te slaan op de aarde. Nu redt Bruce Willis de aarde alleen van asteroïde en meteorieten dus sturen ze wetenschapper Dana Shaw (Caroline Barclay) en een bemanning van ruimtemijnwerkers om een tunnel in de maan te graven en explosieven te planten. Echter als ze een met regenererende botten gevulde buitenaardse sarcofaag vinden blijkt dat ze verstrikt te zijn in William Malone's film Creature (1985) Kortom hun taak wordt bemoeilijkt door een man in een rubberen pak met de bedoeling om ze te doden. . .

Er zijn veel van dit soort sci-fi B-films en het enige wat telt is hoe cool het buitenaardse monsterkostuum eruit ziet. Hier is eigenlijk behoorlijk goed gemaakt! Niet verwonderlijk als de regisseur (en schrijver) Gary J. Tunnicliffe een veteraan is in make-upeffecten (onder andere de Hellraiser-films, Pulse, Feast maar ook The Exorcist: Believer 2023) Het verliest ook zijn niet effectiviteit omdat het precies voldoende wordt gezien. Er is zelfs één scène waarin hij zich in het volle zicht verbergt en je hem pas ziet als hij beweegt. Het is dan ook jammer dat de rest van de film vol cliché onlogische acties en zwakke karakters zat. Voor een straight-to-video-goedkoopje helemaal niet slecht!

Vaardig gemaakt en er is een beklijvende soundtrack, echter dat was voor mij niet voldoende om deze film hoger te waarderen (ben zelfs nog gul) . Een folk horrorfilm met een sterke nadruk op het visuele aspect. De film voelt dan ook alsof het geleerde op de filmacademie nu in praktijk werd gebracht, inzoomen op onbeduidende dingen, (beestjes, takken, het gras onder je voeten) zwijgzaam hoofdpersonage, stroboscoopsequentie aan het einde. De film bezit wel een geweldig in sfeer opbouwen maar vergeet om maar iets griezeligs te tonen. Dit gebeurd wel vaker bij debuutfilms met ambitie. En nee een hoop flitsende lichtjes en een vaag silhouet zijn niet eng! Het verhaal heeft geen haast, je kijk naar het eeuwenoude bos Gan Ainm (Zonder Naam/Without Name) dat stil in de wind wiegt. Daardoor was het zelfs op een vreemde manier eerder rustgevend (misschien door al die natuur). Enfin een man gaat naar zijn werk en neemt paddenstoelen. Er gebeurt dus eigenlijk vrijwel niets, dan dat er de suggestie wordt gewekt dat hallucinogene paddenstoelen hun werk doen. Daardoor ook meer een stoner-mysterie over dat bomen eng zijn. Hoewel soms de kenmerkende stijl van regisseur Lorcan Finnegan wel voelbaar was, ontbreekt het deze film aan iets eigens. (gekeken voor de Movie world challenge in mijn uppie)

Eind jaren '70, begin jaren ''80 waren er twee grote filmtrends; sciencefiction zoals Star Wars (1977), Alien (1979) en de slasher-film Halloween (1978), Friday the 13th (1980) Deze film is een combinatie van die twee. Een groep van tieners gaat naar een afgelegen gebied om te feesten en plezier. Ze worden gewaarschuwd door een gekke oude man bij een benzinestation. Ze gaan toch...maar in plaats van bijlen of machetes treffen ze een buitenaards wezen (in jaren '50-stijl) dat mensen vermoordt voor de sport met behulp van vliegende, plasma-slurpende buitenaardse flapjacks. Effecten van de later Oscar-winnende make-up-effectkunstenaars Rick Baker en Greg Cannom. Het werd een film zonder pretentie, maar met maximaal plezier die ze uit minimale middelen wringen. Meer dan de helft van dat krappe budget werd vermoedelijk ook nog opgeslokt door toekomstige Oscarwinnaar Jack Palance en Martin Landau. Daardoor misschien dus niet een verrassende film, met een middenstuk waar minder in gebeurd maar het slaagt erin om goed werk te leveren. En voor een film gemaakt voor laag budget, liet het blijkbaar ook indruk achter op de schrijvers van de SciFi-hit Predator (1987) Er zijn hier voldoende connecties met die film en niet alleen maar omdat Kevin Peter Hall ook hier in het pak van de intergalactische jager rondliep. Een van de jonge acteurs in de film zou later in zijn carrière bekendere dingen gaan doen; die acteur is David Caruso. Ja hiervoor heb ik veel liefde, films die zich niet inhouden en er gewoon voor gaan!

Deze film is geregisseerd door Didier Konings onder het kader ‘Koolhoven Presenteert’. Konings is natuurlijk niet zomaar iemand want hij was al betrokken bij Hollywoodproducties Star Track en Pirates of the Caribbean en werkte als concept en Visual effect-artist mee aan onder andere aan Wonder Woman, Tomb Raider en X-Men: Dark Phoenix. Geen kleine jongen dacht ik zo!

Nederland ergens in de vroege middeleeuwen. In een kleine nederzetting waar mannen de touwtjes in handen hebben en vrouwen slechts gezien worden als voortbrengers van kinderen, wijkt Frieda enigszins af door haar kinderloosheid. Als ze op een dag noodgedwongen het dwaalbos in gaan maar er weer levend uitkomt is dat voldoende voor de godvrezende gemeenschap om haar als obstakel te zien. Frieda moet om te overleven wel keren tot de mysterieuze schimmen in de mist.

De film is grauw en bezit weinig kleur...zoals het hoort in de donkere middeleeuwen. Met kaarsje en vuur als spaarzame lichtbron creëer je natuurlijk een prima angstsfeer. Ja ik smul daarvan! Gek genoeg is het wel opgenomen in de bossen van Lommel in België Wat de film ook bijzonder maakt, is dat de film volledig in het historisch Nederlands-Saksisch dialect is opgenomen. Het acteerwerk in de film is namelijk op hoog niveau en de speciale effecten zijn erg goed gelukt. Groots dit!

"What is real? Are you certain you know what reality is?"

Als je "The Wizard of Gore" in één woord moest omschrijven dan was dat het woord; "Fun"

Want ondanks dat er genoeg vragen onbeantwoord blijven, er onmogelijk grote plotgaten zijn en de snelle montage, jump-scares of goed acterende cast ontbreken, is dit vooral dikke pret! Het is een een typische Herschell Gordon Lewis film en mensen die bekend zijn met het werk krijgen vanaf het eerste moment waar ze op hoopte. De film schakelt daarna veelvuldig heen en weer tussen de hoofdrolspelers Sherry Carson, een host van een talkshow, en haar vriend Jack die proberen meer te weten komen over de moorden en Montag the Magnificent die tijdens zijn optredens de ene na de andere vrouw verminkt. En die Gore is verdorie erg indrukwekkend, zeker als je bedenkt dat de film al uit 1970 komt. Dit is duidelijk Godfather of Gore op zijn best! En dan het einde... tjonge, wat een einde...Alle vragen die jij als publiek wil stellen over de plotgaten en zo, komen rechtstreeks uit Sherry Carson mond. Lewis toont hiermee dat hij dus best wel weet dat er dingen niet kloppen! En dan heeft hij ook nog een andere verrassing!

Dit is ronduit briljant stukje jaren 80-incompetentie waar zelfs liefhebbers van de trash-cinema volledig sprakeloos van kunnen raken! Hoe verzin je het... Om een ​​fantasie-avontuur te maken heb je nodig: naast een ring en dwergen, een super-kwaadaardige schurk (bij voorkeur met een zwarte cape), een jonge held in opleiding, nog meer dwergen, een eenzame krijger (Bo Svenson als Kor, een Conan wannabe met bierbuikje en overduidelijk de "ster" in deze film want hij is als enige wiens stem niet wordt nagesynchroniseerd, voor de zekerheid nog meer dwergen en een beminnelijk harig huisdier euh...tja een huisdier want er is een Gulfax, een soort wit wezen dat wat lijkt op albino-versie van Chewbacca, maar is lang niet zo nuttig. Optioneel; De obstakels die je wil toevoegen tijdens de reis moeten hilarisch irrelevant zijn voor het 'plot' en dienen als opvullend beeldmateriaal om het gebrek aan daadwerkelijke inhoud te verdoezelen. Zodoende heeft een dwerg/goblin die in het bos leeft, mot met een stel monsters en hun grote broer Zijn er een insectenvrouw en een zeemeermin. Een 'zelfmoordgrot' waar je je alleen maar uit kunt zingen. Briljantste in de film; zombiestrijders doen herrijzen om ze een paar stappen te laten doen, waarna ze klagen over hoe moe ze zijn en ze weer terug naar hun graf keren. Om aan acceptable speellengte te komen werd er aan het begin beeldmateriaal van andere Roger Corman -films met zwaard en tovenarij (Deathstalker &Sorceress) gemonteerd om een ​​proloog van 20 minuten te creëren die niets met de rest van de film te maken heeft. Resultaat een enorm verprutste "zo slecht-het-is-goed" film met genoeg inconsistenties en wat gekheid, maar best plezierig.

Deze debuutfilm van regisseur Matthew Goodhue opent zeker intrigerend; Een onverzorgd uitziende man, loopt met ​​wat lijkt op een ingepakt lichaam de tuin in en begint te graven. Nu wordt de film aangeprezen als "van de producent van Cabin Fever" maar dit is beslist minder mainstream en bloed is er de film zo goed als niet te vinden!

Ook is het een beetje een vreemde film, het is deels horrorfilm en deels drama. Dat is op zich niet zo vreemd, maar alles is cryptisch en mysterieus, tot het punt waarop het moeilijk wordt om erachter te komen wat er precies aan de hand is. Toch was er iets griezeligs dat ik als horror-fan kon waarderen! Helaas, door het ietwat trage tempo en het opzettelijke vreemde metaforische plot, eindigt het eerste uur ergens tussen griezelig en frustrerend.

De frustratie zat vooral in het feit dat er helemaal geen verklaringen kwamen voor de donkere schim en de wezens met rode ogen die er te zien zijn! Toegegeven, een film hoeft niet altijd alles uit te leggen, maar ik had het gevoel dat meerdere dingen gewoon geen verklaring lijken te hebben! Zelfs ook al ben ik over de film wat minder tevreden, hield Woe mijn aandacht wel de hele tijd vast. Ja intrigerend was de film wel maar het mist veel om heel erg goed te zijn!

Een horrorfilm geplaatst in de Romeinse tijd in Britannia, dat klonk erg gaaf. Helaas viel dit enorm tegen. Dit is namelijk een film van regisseur Stuart Brennan. En voor wie zijn vorige film The Necromancer (2018) heeft gezien, zal hier zeker veel overeenkomsten ontdekken. Ten eerste plaatst hij zijn film in een coole, enigszins ongebruikelijke periode voor horrorfilms. Daarna steek hij het grootste gedeelte van het budget in het huren van goede drones, een degelijke camera en de periode kostuums. Vervolgens laat hij de acteurs door een landschap trekken en laat deze veel middelmatige dialogen uitkramen. Helaas vergeet hij dat er voor een horror ook bloed, spanning en special effecten nodig zijn. Nu is er ten opzichte van Necromancer wel een kleine verbetering. Het is bijna alsof die vorige film een blauwdruk was voor deze film, of misschien had hij meer tijd, meer geld, of beide. En warempel er waren wat bloed en monsters. Echter nog steeds zijn er teveel dialogen en zijn ze erg dubieus, is de film voor minstens 25% gevuld met drone-beelden en in een film genaamd wolf hoopte ik tenminste één wolf te zien. Hier leken ze meer op snelle-zombies. Het is jammer, Wolf had best meer kunnen zijn! In plaats daarvan oogt de film amateuristisch en is het een film van 85 minuten die veel langer aanvoelt. Uiteindelijk voelt dit als een verspilling van een interessant verhaal.

Zoals in de aan- en aftiteling al wordt verklaart, is de film lichtelijk gebaseerd op de Backpacker Murders En een slechte film is deze prent zeker niet. Wel begint Wolf Creek nogal traag en neemt het de tijd om de personages te introduceren. Dit draagt er wel aan bij, dat als er eenmaal gemarteld en gemoord gaat worden, je iets meer met de hoofdrolspelers meeleeft. Drie twintigers komen dan ook midden in het Australische binnenland in de problemen en krijgen het aan de stok met Mick Taylor. Er vloeit wat bloed, er wordt gegild en de hoofdpersonen maken af en toe hele onlogische keuzes. Tja... we hebben het allemaal al eerder gezien! Maar de vaart zit er goed in, krijgen we prachtige shots van het betoverende landschap te zien en als geheel blijft het goed spannend. Ook zijn er enkele smerige scènes en heeft daardoor dus eigenlijk bijna geen zwakke punten. Genoeg materiaal voor in ieder geval een leuk avondje voor de liefhebber van films als The Texas Chainsaw Massacre of Wrong Turn.

Na negen jaar kwam er toch nog een vervolg op Wolf Creek. En zoals bij vele vervolgen gaat het in de overtreffende trap. Meer slachtoffers, meer bloed, en in dit geval meer Mick Taylor (John Jarratt) een soort "Crocodile Dundee" killer en vooral meer humor.

De film heeft hetzelfde basisplot als van veel andere post-"Texas Chainsaw Massacre" slasher films. In deze film wordt dat gecombineerd met recht-aan rechttoe achtervolgingen die nog het meest doen lijken op Rutger Hauers "The Hitcher." Naast dat de film veel meer leunt op humor is het andere grote verschil met deel één, de rustige opbouw. In die film werd er langzaam opgebouwd naar wat een stel backpackers overkwam.Terwijl deze bijna direct start met een auto-crash en bloed. Het is kenmerkend voor het hele verdere verloop van de film. Wegrennen/rijden van een killer.

Alhoewel er meer gore aanwezig is, overtuigd deze toch minder. Dit wordt veroorzaak door het gebruik van minderwaardige CGI. Al is deze nog wel steeds lekker bruut en grafisch! De in deel één leuk gevonden kill; "Head on a Stick" ( met een jachtmes wordt er in een ruggengraat gestoken, zodat je niet meer kan bewegen) is hier gedegradeerd tot een domme kill, die een paar keer ongepast wordt getoond.

Verder is er blijkbaar in die negen jaar ook maar weinig gebeurd want de aan-Titeling vermeld nog steeds over vermisten backpackers en deed me afvragen of dat ik niet de verkeerde film had opgezet. De killer Mick Taylor was gebaseerd op seriemoordenaar Ivan Milat Echter in deze film werd er ook dankbaar gebruik gemaakt van het relaas van de moordenaar Bradley John Murdoch

Hoe goed je de film uiteindelijk vindt, hangt (meer dan anders) af, van je persoonlijke smaak. De gore is nog wel aardig maar het plot is ditmaal niet veel meer dan het honderd in een dozijn geren van moordenaar zit slachtoffers achterna. De bedrieglijk goedzak heeft plaats gemaakt voor een grapjurk met een geweer en mes. Echter kan je de vele grappen waarderen, heb je nog een aardige tijdverdrijf. Helaas behoor ik daar niet toe en was het voor mij dus maar een zwakke film.

Ik keek deze film al op donderdag 8 Juni, 2023 maar toen, stond deze nog niet op MM. Dit was het speelfilmdebuut (one-man-show) van regisseur Wayne David, uiteraard low-budget en zodoende speelde hij ook de hoofdrol en schreef het script van deze trage horrorfilm. En och het is geen vreselijke film!

Maar als het verhaal mysterieus moest zijn.... is dat zeker niet gelukt, omdat het antwoord gewoon duidelijk is, min of meer al vanaf het begin. Euh…hallo... de titel en er zijn genoeg toespelingen in de film Zelfs de niet-lineaire structuur (de film is opgebouwd met een reeks flashbacks) helpt niet voldoende om van die onthulling een verrassing te maken!

Tja als je probeert om een horrorfilm te zijn, terwijl je eigenlijk meer drama hebt, over wat je zou doen om degene van wie je houd te behouden. Dan is het misschien niet raadzaam om maar een klein vleugje aan horrorconventies te laten zien! Toch is het behoorlijk sfeervol, bezit charisma en zijn er een paar tintelende ideeën.(een halve punt meer daarvoor) Het is jammer dat het niet helemaal was zoals het had kunnen zijn.

"Even a man who is pure at heart, and says his prayers by night, may become a wolf when the wolfbane blooms and the autumn moon is bright."

Zo luid de zin die de rode draad vormt in deze film. En wat voor een film? Want als er één film is die qua sfeer zo perfect past bij de oktobermaand dan is het wel deze! De meeste tijd zien we namelijk Lon Chaney Jr. rondlopen in griezelige bossen terwijl het rondom hem mist. Oké voor mensen die nieuwere films gewend zijn kan de wolf-man er wat cheesy uit zien. Maar bedenk wel dat dit allemaal met de hand (Yak-haar) is gemaakt inclusief de transformatie die we zien. En dat de film onder de geldende censuur-code werd gemaakt. (vraag me toch af hoe hij eruit had gezien zonder censuur?) Terwijl er niet eens een heel hoog budget moet zijn geweest. Dan is dat in vergelijking met de CGI-weerwolven van nu wel heel wat anders! Make-up artiest Jack Pierce levert hier dus best goed werk af!

Anders dan bij andere monsters zoals Dracula of de Mummie, is de Wolf-man geen boosaardige schurk. Nee, hij is veel meer het tragische slachtoffer, wat hem uiteindelijk ook menselijker maakt. Hij weet dat hij moord maar kan dit niet voorkomen. En wordt daar door gekweld door schuldgevoelens. Dat thema van goed en kwaad of tederheid en geweld zagen we ook bij Jeckyll en Hyde. Maar de Wolf-man heeft er nooit voor gekozen om zo te worden.

Het budget mag dan wel op B-film niveau zijn geweest, de cast was dat behalve! We zien louter sterren zo zijn daar Claude Rains (The Invisible Man, Casablanca) en oudgediende Ralph Bellamy (Ghost of Frankenstein) en Bela Lugosi.

Ook nu nog is deze zwart/wit film,een spannende en leuke horrorfilm. Hij is redelijk snel en zeker niet saai, er hangt een geweldige sfeer en de prestaties zijn sterk. Heerlijk.

Lollig doen met een lycantroop... voor een low-budget film is het niet volkomen onaangenaam. Met slechts 85 minuten zou dit nooit lang kunnen worden genoemd, vooral omdat de aftiteling daadwerkelijk na 70 minuten al rolt, waarna er nog een reeks post-credits volgt. Echter is het onvoldoende met zowel zijn komedie als horror. Veel scènes worden uitgerekt wat de spanning niet ten goede komt. De grappen vallen plat, en je kunt niet anders dan denken dat het bloediger (over-de-top) had moeten zijn. Regisseur Dominic Brunt die in het Verenigd Koninkrijk bekendheid geniet door zijn rol dierenarts Paddy in de soap Emmerdale Farm werkt al langer aan horror- en thrillerfilms (voor horrorliefhebbers was Attack of the Adult Babies uit 2017 een ware verrassing en één van de verpleegsters uit die film heeft hier een kleine terugkeer voor een droomsequentie) Dit is zijn vijfde film Het is niet eenvoudig om een ​​goede weerwolf-horrorfilm te maken, veel hangt af van de kwaliteit van die weerwolf. Tja een laag budget dus er is geen grote transformatiescène maar de gezichtsprotheses van het beest zijn best in orde met een geheel eigen look. Brunt verdient zeker eer want hij is niet verlegen om de weerwolf te laten zien En maakt slim gebruik van gerichte verlichting en mist tijdens de buitenscènes, want een weerwolf met tegenlicht ziet er (bijna) altijd wel cool uit! Ondanks die bekwaamheid en enkele momentjes die opvallen is de film onbevredigend en eenvoudig vergeetbaar.

Dit viel voor mij toch wel tegen! De film is nog aardig eigenzinnig maar verlies hoe meer je naar einde gaat zijn kracht. Het kleine bergstadje Snow Hollow bevindt zich in de kille greep van terreur, na een reeks aanslagen en brute moorden. Is de moordenaar, een man of een monster? Isolatie, een kleine gemeenschap en sneeuw doen het altijd wel goed in een horror, pluspunten voordat! Maar dat gezegd hebbende, dit is een komedie! Alhoewel de humor van het betere soort! Een verhaal met veel punchlines en interacties tussen personen. En waar de humor, de horrorelementen van de film ondermijnt. De film is vooral Jim Cummings want hij doet het drievoudige als schrijver, regisseur en hoofrolspeler. En hoe meer je officier John Marshall ziet hoe meer zijn personage begin te irriteren. Oké hij heeft het moeilijk als herstellende alcoholist die worstelt om een ​​tienerdochter groot te brengen terwijl hij kampt met een boze ex-vrouw en voor zijn zieke vader zorgt. Maar om een hele film naar een steeds harder schreeuwende agent te moeten kijken? En dan is er nog de keuze om verschillende scenes door elkaar (voor en terug op hetzelfde moment) te laten lopen. Het verpestte een beetje de spannende momenten. Deze film is dan ook veel meer een komische thriller die bang is om zijn handen vuil te maken aan geweld en bloedvergieten Verder plezier hangt waarschijnlijk af van hoe ontvankelijk je bent voor Cummings en zijn 'eigenaardige, karaktergestuurde whodunit. Laat ik het doordat dit de laatste film is waar acteur Robert Forster (RIP) in meespeelde voorzichtig naar boven afronden!

Al sinds het allereerste begin van bewegende beelden zijn er enge films. Echter in al die vroege stille horrorfilms werden Weerwolven nauwelijks gezien. De Weerwolf zoals we die kennen, kwam pas in 1935. Er zijn echter een paar soort van weerwolf-film die eerder gemaakt zijn. De vroegste weerwolf-film bevatte een vrouwelijke weerwolf en heette 'The Werewolf' (1913) en dan was er deze oudste nog bestaande film uit 1925. Hoewel weerwolf-film daar komt het nauwelijks voor in aanmerking. Het plot gaat meestal over twee rivaliserende groepen houthakkers in het Canadese bos (regelmatige herhalende beelden van een zagerij) en een driehoek liefdesverhouding. Deze zaken escaleren uiteraard. Er zijn opvallend veel buitenopnames. Maar veelal beelden van vallende bomen en die zijn niet echt interessant. Wel aan het einde leuke beelden van een fantoomgroep wolven. Het weerwolf-gedeelte is een transfusie van wolvenbloed en daardoor de veronderstelde bijgelovigheid van de houthakkers dat hij misschien 'le loup garou' is, de weerwolf! Van een stille film kan je natuurlijk geen bloedvergieten of zelfs maar metaforische speciale effecten van de wolf verwachten. Die zijn er dan ook niet! Echter is allemaal wel erg armtierig, er is zelfs niet eens een beetje extra haar of een ​​nep-hoektand. Nog wel een paar scènes met opvliegende man. Enfin ik kan dit stille oudje ook weer van het lijstje schrappen en ik zal het niet te hard beoordelen maar voor mij was het verre van goede film!

Met opschriften als "Dirty Harry... Only Hairier" en "He's a cop, and he's also a werewolf. Together they fight crime" is het niet moeilijk te raden dat deze film gaat over een agent die lijdt aan lycantropie. Mocht je nog twijfelen dan wordt het met een naam als; Lou Garou ook wel duidelijk! Wat je nog niet weet is dat deze wolf-man, die veel weg heeft van Cobra (Sylvester Stallone) eigenlijk een vreemd soort superheld is die extra krachten opdoet als hij liters alcohol drinkt en donuts eet en rondrijdt in een wolf-mobile.

Schlock met een heerlijke jaren '80 stijl. Old-school, practical effecten en gore. Hoogtepunt is de ongelooflijke goede transformatie-scene. Verantwoordelijk voor die FX's (geen CGI) was Emersen Ziffle bekend van films als Ghostland en The Tall Man. Verder is het vooral plezier wat je met de film kan beleven. Het plot is niet te zwaar maar het achtergrondverhaal is wel enigszins bijzonder want films over een weerwolf die door een occulte sekte is ontstaan, zijn er volgens mij (bijna)niet. Al is deze legende van de Rougarou in Canada alom bekend en is meegebracht door de Franse kolonisten.

Daarnaast is er ook een goed portie humor aanwezig. Erg genoten van een (weer) wolf die drie overvallers met varkensmaskers uitschakelde of het romantisch onderonsje heeft met de rondborstige Sarah Lind, in roodkapje-outfit. Tegenvallend was dan weer de climax die veel weg had van de actie die we ook zien in de A-team.Al zien we wel iets meer bloed. Daarbij komt dat het gevecht tussen de snoodaards en de Wolf-cop maar vrij mager waren. Ik had toch wel gehoopt op een fijne monster-gevecht. Ach we kunnen niet alles hebben!

Toch vond ik het over het algemeen een heerlijke film met goede gore, aardige grappen, wat bloederige taferelen, enkele borsten. Voor genre-fans die Schlock een warm hart toedragen is dit een prima traktatie.

Deze langzaam op gang komende politiethriller, met ahum, (weer)wolven ziet er redelijk mooi uit dankzij goed camerawerk en een aantal prachtige shots. Maar mooi camerawerk is geen garantie voor een goede film. Ten eerste faalt het wanhopige als Horror. Drie slappe kills aan het begin en het gebruik van irritante filters zijn niet voldoende om een angst uit te beelden. Daarnaast had ik steeds het gevoel of dat de film meer over de politieke angst of boodschap had van het New York van de jaren tachtig, de dreiging van terreurgroeperingen en dat dan gemixt met Indiaanse folklore. Kortom een te lange en dodelijk saaie film.

Deze soft-erotische film waar ook wat afgezaagde goedkope horror in te zien was, was nog eens zo slecht niet. De effecten zijn goedkoop en worden selectief gebruikt, zodat we nooit weerwolf- of honden transformaties zien. Er zijn wel een paar close-ups van grommende honden die dit moeten vervangen.Het verhaal is vrij mat en het achtergrondverhaal is op zijn best wazig.De film heeft dus grote tekortkoming, maar het slaagt er tegelijkertijd in om wel de aandacht vast te houden. En dat is best een prestatie van regisseur Donovan Kelly, die zelfs assistentie kreeg van pulp-meester Jim Wynorski. "Wolfhound" is daarmee leuke low-budget, video-trash en de allerleukste traktatie was Miss Playmate van het jaar 1995, Julie Cialini.

De filmmaatschappij moet haast wel hebben gedacht dat met regisseur John R. Leonetti, schrijver Gary Dauberman en producent Peter Safran, die ook verantwoordelijk waren voor de film Annabelle (2014) dat het succes verzekerd was. Ah, iets met een sekte net als in die film. En over de beroemde moorden van de Manson-familie. Dat moet aanslaan! In de nacht van 8 op 9 augustus drongen vier aanhangers van sekteleider Charles Manson het huis van Polański en Tate binnen. Ze vermoorde 5 mensen plus een ongeboren baby. Genoeg gruwelijkheden om een spannende film van te maken! En daar faalt de film helaas in. Ten eerste zien we domweg gewoon vier mensen. Wat, wie of waarom worden amper uitgelegd, hierdoor krijg je dus geen goede band met ze. Daarnaast krijgen we de killers niet te zien, er wordt dus ook niet op hen beweegreden ingegaan. Ten tweede als je laat inspireren door de Sharon Tate-moorden is wel prettig als je belangrijke feiten juist interpreteert en niet zomaar wat aanrommelt om het te veranderen in een domme slasher. Waarvan ook nog eens de meeste moorden off-screen plaatsvinden. Het meest lijkt het nog op een soort herhalingsoefening van de regisseurs zijn vorige film gemixt met de Tate-moorden. Wat een slap geheel oplevert met jump-scares hier en daar en verder wat spannende geluiden en opzwellende muziek. Echter maakt dat het nog geen effectieve film. Voor de oplettende kijker is er trouwens ook nog acteur Eric Ladin te zien in een cameo als Detective Clarkin uit jazeker... Annabelle. Het acteerwerk en de aankleding zijn verder nog zeer redelijk.

Tot slot nog een saillant detail: in de film zien we het woord "Pig" op de voordeur achtergelaten, dit is een verwijzing naar Piggies van The Beatles, een satirisch lied tegen de bourgeoisie. Nu was Manson toch al geobsedeerd door The Beatles en toen in november 1968 het White Album uitkwam, sloegen de stoppen door. Met name in de nummers Revolution 1 en Helter Skelter zag Manson de bevestiging van zijn apocalyptische voorspelling van een ophanden zijnde rassenoorlog en nucleaire aanval.

Het is een deel 2 dus toch wel iets minder maar nog steeds zeer mooi gefilmd. Aandacht voor detail en veel dingen die we in deel 1 zagen komen weer terug. Eigenlijk is het een soort van deel 0 (prequel) aangezien deze voor de eerste ligt. De film moet het niet hebben bloederige taferelen maar van het de ouderwetse suspense en schrikmomenten. De film ademt vaak de oude Hammer- films sfeer uit. Wat ik alleen maar een pluspunt vind. Ben altijd gek van die Hammer-studio productie geweest. Kan dus ook daardoor zijn dat ik het zo heerlijke film vind. Nostalgie maar dan wel in een nieuw jasje!

Het boek "The Woman in Black" past naadloos tussen de gotische romans van weleer maar gek genoeg werd het pas in 1983 geschreven door Susan Hill. Hoe kan het ook anders dan dat in 1989 dat boek al werd verfilmd voor de Britse televisie! Op kerstavond werd het uitgezonden door ITV. Het scenario kwam van Nigel Kneale (schreef voor de BBC, Hammer Film Productions en ITV voor meer dan 50 jaar o.a. Bernard Quatermass komt van zijn hand)

Het verhaal draait om advocaat Arthur Kidd die naar het kleine badplaatsje Crythin Gifford reist om de nalatenschap van een onlangs overleden weduwe Alice Drablow te regelen en het Eel Marsh landhuis te koop te zetten. Echter aangekomen blijken de bewoners ontwijkend te zijn en ziet hij een spookachtige dame in het zwart. Erg verontrustend want op ze is daar gewoon op een klaarlichte dag...Het mysterie ontvouwt zich maar Kidd gaat ook mentaal steeds verder achteruit.

Wel opvallend is dat het erg op iets uit de jaren '70 lijkt! Maar de tv-film heeft de de tand des tijds aardig doorstaan. Vermoedelijk komt dit ook doordat ​​dit zich afspeelt in 1925, in het tijdperk dat auto's en elektriciteit nog een bijzonderheid waren. Er zijn ook weinig jump-scares, zodoende moet de horror komen van het camerawerk, griezelige geluiden (brr die paard en wagen of het schreeuwend kind) en de belichting (dichte zee-mist) versterken allemaal de spanning en opvallende sfeer. Heerlijk gedegen werkje!

Vergelijken met de in 2012 uitgekomen Hammer Film Productions doe ik niet want beide zijn op hun manier gewoon goed! Wel een leuk feitje; acteur Adrian Rawlins die hier de hoofdrol speelt is vader Weasley in Harry Potter en die Harry (Daniel Radcliffe) zal dus 23 jaar later ook in de huid kruipen van Arthur Kidd.

Elfde in de serie van Sherlock Holmes-films met Basil Rathbone als Holmes en Nigel Bruce als Dr. Watson. Ditmaal onderzoekt het tweetal een reeks moorden in Londen op jonge vrouwen, die met afgesneden wijsvingers worden aangetroffen. Actrice Hillary Brooke (ze speelt driemaal in een rol in de serie) is de vrouw uit titel. Echter is het vergeefs wachten op een dame in groen: de film is in zwart-wit. De acteur Henry Daniell is ditmaal Professor Moriarty (speelde ook driemaal een rol in de serie) Inspecteur Lestrade werd vervangen door inspecteur Gregson. Ondanks het mooie psychologische spel tussen Lydia Marlowe en Holmes en doordat er bij de hypnose-sessies op visueel vlak een hoop te genieten valt, blijft het nog een redelijke film. Maar het script laat het hier toch een beetje afweten. Professor Moriarty die een heel ingewikkeld constructies opzet voor simpele afpersing was niet heel overtuigend.

Vlak langs de Route 66 tussen Flagstaff en Prescott op de flanken van de Cleopatra Hill ligt het voormalig mijnbouwstadje Jerome. Het is beroemd vanwege de vele spookverhalen die hier te ronden gaan. Deze spookstad ‘de grootste spookstad van Amerika’ Mocht je van dit feit niet op de hoogte zijn, geen probleem de film herinnert je er voortdurend aan!

Een vrouw werkt voor een projectontwikkelaar en krijg opdracht om een ​​geschikt vastgoed te verkennen. Hiervoor heeft ze een verblijf in een landhuis gehuurd en daar merkt ze algauw dat het huis zelf tegen haar is. Wat resulteert in een paar CG-effecten om aan te tonen dat dit een vervloekte huis is. Zeg maar een soort low-budget Stephen Kings Rose Red.

En dat is eigenlijk wat er de hele film gebeurd; Gabbi Reynolds (Meredith VanCuyk) blijft dingen ervaren in het huis, bezoekt samen met Owen toeristische plaatsen, hoort een paar spookverhalen en shopt wat en maakt gebruik van de plaatselijke gastronomie. kortom er was niet echt veel aan de hand, althans niet veel voor een horrorfilm.

Beginnend actrice Meredith VanCuyk (alleen wat werk, waar ze niet genoemd wordt) moet de hele film dragen, wat best dapper was en ze doet het niet eens zo heel slecht. Maar tja...het is een film met een laag budget, houterige dialogen en een script dat niet echt heel goed te noemen was! Uiteindelijk was het dus in het beste geval oké, maar tegelijkertijd is het voorspelbaar, fatsoenlijk, maar niet veel meer. Het is een beetje middle-of-the-road-horror met enige spanning, maar niet te veel.

Deze horrorfilm, al is het eerder een spannend drama, is niet slecht, Niets bijzonders maar gewoon fatsoenlijke en oké. Maar hé, wat wil je het is Blumhouse. Je kan ook niet verwachten dat die opeens iets geheel anders gaan doen...ik bedoel, deze… deed het ook gewoon weer met een metafoor over verdriet, (de personificatie van de depressie van de moeder), enkele schrikmomenten en de vrouw in de tuin is niet te eng. Dit om een ​​zo breed mogelijk publiek aan te spreken. Diepgang, originaliteit en schokkende horror kan/mag je hier dus niet verwachten. Het is dan ook opvallend dat er is gekozen voor een niets verklarend einde. Daarvoor rond ik het af naar boven maar meer dan oké was het niet en je bent ook zo weer vergeten.

Laat het maar aan Hollywood over om met het verleden aan de haal te gaan. Het Afrikaanse koninkrijk Dahomey was een belangrijke regionale macht met een goed georganiseerde binnenlandse economie die was gebaseerd op verovering, vruchtbare grond (palmolie) en slavenarbeid. ook bezat het koninkrijk een zeer militaristische samenleving (op kleine vergrijpen stond al de doodstraf) Helaas worden omdat het publiek sympathie moet krijgen voor de hoofdpersonen alle schaduwkanten van hun samenleving weg-gepolijst.

De Dahomey kennen dus een geschiedenis van ongekende wreedheid. Om de paar jaar werd er een oorlog gestart om zo aan nieuwe slaven te komen; voor eigen gebruik (werken of mensenoffer) of die als handel aan Europese slavenhandelaren werden verkocht. Slavenhandel was een middel om meer macht te verwerven of te vergroten. In de film beweerd men dat de Europeanen deze praktijk naar Afrika hebben gebracht, de slavenhandel vond al plaats vóór hun komst! Het waren dus echte vechtersbazen die zich bezig hielden met slavenhandel.

Opmerkelijk in het koninkrijk was, een volledig vrouwelijke militaire eenheid genaamd de Agojie ‘Dahomey Amazonen’ De, in de ogen van mannen, "Ongehoorzame vrouwen" (te koppig en niet willen trouwen) belanden onder dwang, in de vrouwelijke paleiswacht. Later groeide dit uit tot een strijdmacht Tja hier maakt men dus van een moedig maar oorlogszuchtig vrouwenleger (er bestaat zelfs een discussie of ze wel getraind waren) een vrijheidslievend pro-feministisch gezelschap. Het komt niet verder dan de romantische cliche van ‘vrijheidsstrijder’ (zpoals in Braveheart, the Patriot of 300)

Men kiest hier denk ik ook bewust voor het bewind van de koning Ghezo (1818-1859). Deze was minder bloeddorstig dan eerdere koningen. Deze voerde veranderingen door in het rijk, verhoogde de aantallen van de Agojie, door oorlog bezorgde ze het Oyo-koninkrijk een nederlaag toe, schafte het mensenoffers van slaven af ​​en de doodstraf voor minder ernstige vergrijpen. Wat de film niet laat zien was dat de palmolie handel mislukte, waardoor Ghezo en zijn koninkrijk blijven handelen in slaven. In 1833 schafte Engeland de slavernij af maar florerende sluikhandel naar Brazilië en de toenemende vraag in Afrika zelf. Pas toen de Britten in 1851 door middel van zeeblokkades het rijk dwingen te stoppen, kwam hieraan geleidelijk een einde.

Veel historische context wordt in de film dus heel kort aangestipt (soms in een ernstig misleidend beeld) om vervolgens te verdwijnen in een typisch underdog-verhaal. Visueel gezien is de film nog best aardig de opnamelocaties en sets in Zuid-Afrika zien er mooi uit. Ook het acteerwerk is goed en de actiescènes zijn zeer vaardig gefilmd. Dus als standaard Hollywood actiefilm slaagt het nog aardig maar als historische film (met enig inzicht) schiet het tekort. (hiervoor een halve punt aftrek!)

Door een gratis proefabonnementje van Netflix toch nog een Horrorfilm mee kunnen pakken op de camping. Ondanks dat het aanbod erg mager was( maar tja wat wil je met mijn kijk- frequentie) toch deze fijne film gevonden. Hier en daar waren er wel schoonheidsfoutjes in de film maar goed genoten van het mysterieuze sfeertje rondom het gezinnetje. Vooral papa was nogal prettig gestoord. Maar ook zoontjelief deed niet voor hem onder. Aan het eind gingen alle remmen los, wat heerlijk was! De juffrouw was in de film een beetje een rare verschijning maar wat was ze een mooie vrouw! Originele, verontrustende en soms heftige film die een horrorfan als mij goed beviel

De film heet; "Vrouwen praten" Is dat niet een vooroordeel? Zijn vrouwen praatziek? Enfin, de plaatselijke vrouwen-bewustmakingsgroep komt samen in een schuur. Grote vraag is natuurlijk of de film voor de Bechdel-test zal slagen...? Twee dagen lang zijn deze groep vrouwen van een mennonietengemeenschap namelijk bezig om een antwoord te vinden en te verzoenen met hun geloof op het onrecht dat hen is aangedaan door mannen. Gelukkig wordt dat voor ons teruggebracht naar 104 minuten maar dan is er nog steeds veel geklets. Een groot deel van de Oscar-jury moet een fijn dutje hebben gedaan tijdens de vertoning, dus twee nominaties (beste film en gewonnen voor beste bewerkte scenario) was dit zeker wel waard! Oh nog even dit voor de makers is het misschien een idee om de volgende keer gewoon een podcast te maken?

Filmische gekte van de beste soort!

Dit is Kwaliteit '70 actie-exploitatie! Een film die veel van zijn stijl ontleent aan 60's Euro spionage-tegenhangers. Waar moet je eigenlijk beginnen? Deze film heeft namelijk ALLES en meer, elke B-filmliefhebber moet hier toch van kunnen genieten? De film begint met een ontvoering die wordt afgewisseld met shots van vrouwen die topless zwemmen. (zeer Bond-achtige) En er is een heerlijke, ultra-jaren zeventig porno-funk. Je vergeet gewoon volledig het lage budget en het soms ondermaatse acteren.

Er is een vrouwelijke arts, de exotische schoonheid Nancy Kwan (de Aziatische die met Sharon Tate vecht in The Wrecking Crew) aka gekke wetenschapper ("100 jaar vooruit op haar tijd") die een orgaantransplantatiekliniek leidt. Haar favoriete bezigheid: hersenseks (Ja echt... HERSENSEKS) en andere vormen van vage sci-fi-dingen. Hulp krijg ze hierbij van een schare van korte jurkjes, laarzendragende, en machinegeweer-dragende badass babes (raak schieten is natuurlijk iets anders!) van verschillende rassen en haarkleuren. Hoofdattractie zijn twee blondines, een roodharige,(Maria De Aragon, wiens bekendheid een aanzienlijk minder sexy rol betreft - de buitenaardse premiejager Greedo in Star Wars Episode IV !) een zwart meisje met een afro en een Aziaat.

Dit zijn de jaren '70 dus iedereen deed aan kung fu-vechten, of is het She-Fu: het is tenminste van de meest onhandige soort. Er is een lange, werkelijk verbazingwekkende achtervolgingsscènes, door de straten van Manilla en een moord bij een bizar vertraagd hanengevecht. (opmerkelijk want het jaar erop zou 'The Man With the Golden Gun' een vergelijkbare scène met moord vertonen!) Aan het einde van de film krijgen we nog een verleidelijke schaakwedstrijd. En ja natuurlijk, als je ooit een spionagefilm hebt gezien, weet je waar deze naartoe gaan (de eerder genoemde ontsnapping en ontploffing), maar Wonder Women doet er extra exploitatie-punten bovenop met een stel freaks! En een flamboyant uitgedoste Sid Haig, ver voor het Purple Rain-tijdperk! En al die heisa door een ontvoering van een Jai-Alai-speler?

Deze film heeft het ALLEMAAL, en oké het hele ding is misschien belachelijk, maar ik kan hier reuze van genieten!?

Een prachtige en weldadige ode aan de zwijgende (stomme) film.

Enige binding met die films kan dus wel een voordeel opleveren. Al is de film echter voor zowel jong als oud toegankelijk genoeg om te bekijken. Wonderstruck is gebaseerd op het gelijknamige boek van Brian Selznick, wiens schrijfwerk al eerder de basis vormde voor de film Hugo. Maar verwacht hier geen tweede Hugo daar verschillen Scorsese en Haynes (gelukkig) te veel van elkaar met hun aanpak. Ook het budget van Hugo was vele malen groter, al zijn er natuurlijk ook wel een paar overeenkomsten te vinden.

De plot draait om twee prille tieners in twee verschillende tijdperken. Het dove meisje Rose komt uit het New York van 1927, vlak voor de uitvinding van de geluidsfilm. Ze is van huis weggelopen en op zoek naar haar moeder. Haar belevenissen doorkruisen die van de jongen Ben die in 1977 in een hectisch New York verzeild raakt en tevens van huis is weggelopen op zoek naar zijn vader. Beide zijn doof. Deze twee parallelle verhaallijnen die naadloos met elkaar verweven worden, mede dankzij de muziek, komen uiteindelijk samen in een boekwinkel in New York.

Regisseur Todd Haynes laat 1927 aanvoelen als een stille (stomme) film, door dit ook zonder spraak en in zwart-wit gefilmd te hebben. Het voelt ook als het New York uit die tijd. Hetzelfde weten ze in kleur te creëren voor de jaren ’70. Dat de regisseur de tweede verhaallijn als een stille film toont is moedig en vooral erg geslaagd. Daarnaast is het acteerwerk van de jonge kinderen erg indrukwekkend te noemen, net als de dubbelrol van Julianne Moore die hier voor de derde maal verschijnt in een film van Todd Haynes.

Voor sommigen is het wellicht wat te traag, maar voor wie een beetje geduld heeft, krijgt met Wonderstruck pure filmmagie.