Opinions

Lekker!!!!

Met deze film was het puur genieten! Cage schittert als de zwijgzame, Conciërge (hij zeg niet veel dan één of twee keer een "ah" nadat hij van een blikje van zijn mysterieuze energiedrank, Punch drinkt), , een mysterieuze Camaro-rijder die het slachtoffer wordt van een sinistere zwendel in een stad zonder internet, Hayesville genaamd. Het duurt niet lang voordat hij zit opgesloten en dat de animatronische bewoners misschien mobieler en minder gezinsvriendelijk zijn. Maar...Cage blijf schoonmaken want "He's not trapped in there with them. They're trapped in here with him" Dat het geen oscar-waardig film zou worden, leek mij wel duidelijk... we hebben het over Nicolas Cage die killer-animatronics tot moes slaat. Dat was het concept van Willy’s Wonderland en het slaagt erin om deze belofte waar te maken! Nicolas Cage had blijkbaar zelf ook vertrouwen in deze film want hij treed zelf op als producer. Emily Tosta's sidekick-achtige personage Liv brengt iets van een hart in de film, en gezien het lage budget waren Willy Weasel en zijn dierenvriendjes toch een sterke bedreiging! En oké het SyFy- verhikel Banana Splits van twee jaar geleden had misschien de kills maar kan verder nergens tippen aan deze! Al was het alleen maar omdat NicCage al dansend op een flipperkast speelt! Niet dat de kills hier slecht zijn maar het budget was er niet naar om al te groots uit te pakken! Och de acteerprestaties of effecten verminderen op géén enige wijze de lol van deze film! Willy's Wonderland's bedoeling is om belachelijk en vermakelijk te zijn. Het slaagt in beide! Meer wenste ik ook niet! Yup!

Helemaal niet verkeerd!

Deze spookhuis-film is opgebouwd rondom het echt bestaande en indrukwekkende laat-Victoriaanse landhuis en zijn toenmalige bewoner weduwe Sarah Winchester. De dertien spijkers in de film zijn bijvoorbeeld een knipoog naar haar. Sarah Winchester was geobsedeerd door het getal dertien en in het gehele huis is dat getal dan ook te zien. Verder is dit een redelijk klassiek spookverhaal waarin een ‘buitenstaander’ een tijdje in een huis logeert en langzamerhand de onbehagelijke waarheid tegen het lijf loopt. Niet bepaald vernieuwend, maar levert al met al prima vermaak op. Waarbij de locatie het meest in het oog springt. Het is jammer dat we niet wat meer van deze architectonische eigenaardigheden te zien krijgen. Evengoed creëert het huis, samen met de begin twintigste-eeuw aankleding, een prettige pittoreske atmosfeer. Hier haalt de film dan ook de meeste spanning uit. Er zijn wel een stel redelijk bekende "jumpscares" die zo nu en dan best doel konden treffen.Maar voor het overgrote gedeelte bestaat de film uit redelijk bekende elementen die we in menig horror kunnen verwachten, maar door de aankleding van de decors, het klassieke uitgangspunt en de algehele sfeer was deze film toch een vermakelijke zit!

Dit Spookverhaal in de sneeuw werd financieel gesteund door het productiebedrijf Section Eight. Niet dat nu zo heel belangrijk is maar dat werd opgericht door Steven Soderbergh en George Clooney. Niet minsten...! Regisseur Gregory Jacobs, was al een tijdje assistent-regisseur van Steven Soderbergh. Nadeel was wel dat de twee eind 2006 besloten om Section Eight te sluiten.

De film klinkt nou ook niet echt spannend in de oren. Toch hebben de makers er een onderhoudende horror/thriller van weten te maken die de volledige 87 minuten weet te boeien. Wat niet meevalt als het gaat om twee naamloze studenten die grotendeels van de speelduur in een auto zitten, in een besneeuwt landschap. Waar de kracht dus ligt, is het erin houden van de spanning. Prettig en slim doen ze dat door niet alles voor te kauwen, er wordt veel aan de verbeelding en interpretatie van de kijker overgelaten.

Toch een fijn filmpje waar je van thriller van onschuldig stalken naar bovennatuurlijke horror met onheilspellende priesters en een spookachtige politieagent uit de jaren 50 gaat. Gefilmd in zowel de veilige, omgebouwde studio als op een buitenlocatie. Gewoon een prima horrorfilm!

"Poop-poop!"

Het geliefde kinderboek "De wind in de wilgen" (The Wind in the Willows 1908) van de Schotse schrijver Kenneth Grahame over de vier personages Water-Rat, Mol, Das en Pad behoeft denk ik geen introductie! Er zijn talloze bewerkingen geweest; Animatiefilms, een stop-motion-serie, soort van Disney-bewerking, spin-offs en een kerstspecial. Echter is er slechts één keer eerder, in 1996, een volledige speelfilmbewerking geweest. Als je een of meer versies hebt gezien, is het verhaal je bekend.

Deze versie werd gemaakt voor de BBC door de Amerikaanse regisseur Rachel Talalay. Een regisseur die net iets te eigenzinnig is om een groot publiek aan te spreken. (ondergetekende heeft ook een voorliefde voor de film Tank Girl (1995) Ze maakt er dan ook een mooi grillige productie van. Het bos en het veld waar de dieren rondlopen is schittert mooi in beeld gebracht door een CGI-realistische bewerking. Talalay is verrassend trouw aan het originele verhaal. De nachtelijke ontmoeting met de god Pan (al was dat niet verder uitgewerkt) en de overpeinzingen van Pad in de gevangenis. Dat gezegd hebbende, lijkt het verdrijven van de wezels uit Toad Hall aan het einde gehaast.

Ondanks dat er CGI als ondersteuning voor de achtergrond is gebruikt. Doet ze dat voor het uitbeelden van de personages niet. Dit zijn menswezens met een minimale hoeveelheid make-up om hun dierlijke aard te suggereren. Voor mij werkte dit erg in het voordeel! Mark Gatiss levert een prima prestatie als Rat, Bob Hoskins deed het sterk als Das en de centrale rol Toad was Matt Lucas en die speelt hem heerlijk irritant! Wat naar mijn menig helemaal top was! Ik ben opgegroeid met de animatieversie hiervan (welke kan ik niet achterhalen) maar dit is een wel heel erg fijne live-action film waar de cast lijkt op het dier dat het moeten uitbeelden. Heerlijk!

De opkomst van het Ierse Republikeinse leger toen het In de jaren 1919 tot 1921 vocht in de Ierse Onafhankelijkheidsoorlog tegen de onderdrukkende Britse Black and Tans. Echter wordt het op zo verschrikkelijk droge manier en met een langzaam tempo, gebracht dat het moeilijk is om er twee uur naar te kijken. Het leek wel een semi-fictieve docudrama die er uit ziet als een aflevering van Downton Abbey. Het acteer- en regiewerk was niet noodzakelijk slecht, maar het voelde zo pijnlijk middelmatig aan dat geen enkele uitvoering er echt uitsprong. Ondanks dat erin de cast veel bekende gezichten waren te zien. De uitbeelding van de Britten...oef...die was erg en karikaturaal Waarom gedroegen de Engelsen zich alsof ze niets anders konden dan hersenloos schreeuwen. Om zo sympathie op probeerde te bouwen leek de film behoorlijk eenzijdig te maken. Er zijn een paar vuurwapengevechten maar die zijn zonder enige opwinding . Aan het einde van de film voelde ik me verveeld en teleurgesteld door het gebrek aan kracht in deze film. Sorry , maar ik vond deze film helemaal niet leuk.

Het westerngenre heeft in de loop van de jaren al heel veel films opgeleverd. Het is dan ook knap dat regisseuse Emma Tammi best verfrissend uit de hoek weet te komen. Lizzy leeft met haar man Isaac afgezonderd van de beschaving en ingesloten door het weidse landschap. Het leven van Amerikaanse pioniers was zwaar. Ditmaal zien we dit uit een min of meer feministisch oogpunt; we volgen de vrouwen die thuisblijven in plaats van de mannen die erop uittrekken. Dat wordt gecombineerd met folkloristische horror, waarbij suggestie belangrijker is dan werkelijkheid. Is er een demonische aanwezigheid op de prairie in het spel of creëert het isolement waanzin? De paar echte horror-elementen die er waren wisten me wel goed de rillingen te geven. Helaas werd er gebruik gemaakt van non-lineaire vertelstructuur, die de film onnodiger gecompliceerd maakte en mij soms ietwat wat uit de film haalde. Toch had de film een erg fijne verontrustende sfeer die mijn horror-hart wist te raken! Uiteraard waren de hoofdrollen ook weggelegd voor de dames zo zien we Caitlin Gerard (Insidious: The Last Key) die erg sterk voor de dag kwam en Julia Goldani Telles (Slender Man) Dit is geen film waar veel bloed en gore is te zien. Het is een film vol paranoia en het verliezen van de realiteit in een western-jasje.

Degelijke low-budget horrorfilm. Niet echt iets wat we nog niet eerder hebben gezien, maar wel prima gedaan. Een broer en een zus krijgen het aan de stok met drie lokale drugsdealers. Broer is een beetje een doetje en als wraak roept hij met zijn grootmoeder een best wel coole Windigo op. Wat een aantal aardige en bloedige sterfgevallen tot gevolg had. Er zitten een paar onnauwkeurigheden in script oftewel onlogica; last hebben van de vloek en toch de Windigo oproepen, politieagent die eerst een aardig gast is, dan weer niet enz. Deze film heeft ook wat last van een middelmatige mannelijke hoofdrolspeler, maar als je niet meer verwacht dan een vrij standaard monsterfilm krijg je met deze precies wat het belooft! En een man-in-pak in plaats van beroerde digitale effecten is een pluspunt! Een solide film!

Het had op zijn minst een prima oorlogsfilm kunnen worden. De film bevat vele van de vaste ingrediënten die je ook ziet in de meeste oorlogsfilms. Dappere Navajo-indianen die door het Amerikaanse leger in de tweede wereldoorlog tegen Japan worden getraind, tot codeerders. Spanning door een speciale code die onmogelijk te ontcijferen blijkt voor de Japanse tegenstander. Een romance tussen Joe Enders en verpleegster Rita. Maar nee deze film wordt letterlijk en figuurlijk verknald door de gevechtsscènes. Gek genoeg van een regisseur die meestal er wel mee uit de voeten kan Was deze verdwaald of kan hij niet anders? Werkelijk scènes van oorlogshandelingen die meer lijken op een actiefilm? Het voelt totaal onrealistische aan. Enfin je krijg niet heel veel meer dan ongeloofwaardige maar degelijke actie, aangevuld met de Indiaanse rituelen. Het lag niet aan Nicolas Cage, Adam Beach, Christian Slater of de rest van de acteurs want die deden het echt prima!

Wat een recensies weer! Natuurlijk zit deze film vol clichés! Nee het is geen A24 zemel-drama verpakt als horror! Natuurlijk zit de cast vol met domme gillende meiden met bordkartonnen persoonlijkheden, waarvan het acteerwerk dubieus is. Het zijn geen top acteurs! Inderdaad mankeert er het één en ander aan de montage (de regisseur deed het zelf) en uiteraard is, nadat de rechten op de gele knuffelbeer in het publiek domein kwamen, dit een marketingtrucje! Duh... het is een Britse low-budget horrorfilm!

Nu ging ik ook kijken met lage verachtingen doordat ik weet wat de eerdere films (niet gezien) van de producent en regisseur zijn en werd nog best verrast door deze rechttoe-rechtaan slasher film. De film is namelijk een uitblinker in de low budget-categorie! Het is knap dat er niet is gekozen voor komisch maar voor een serieuze slasher! Er zijn zelfs een aantal sfeervolle shots (hoewel de Dutch angle-shots echt wel een tandje minder hadden gemogen)

Vraag me toch af...wat kijkers hadden verwacht van een film waarin Winnie The F*cking Pooh de hoofdrol speelt? Oscarwaardig materiaal? Tja er zijn geen ellenlange introducties met background story's voor elke persoon. Winnie en Knorretje zijn bloeddorstige mutanten met moordlustige neigingen geworden... punt, uit! Gillende meiden en achtervolgingen! Check! En het belangrijkste bij een slasher-film....moorden. JA de film heeft flink wat bloederige scènes De ene van iets betere kwaliteit dan de ander. Maar het bloed druipt als honing!

Blood & Honey gaat voor lomp slasher-genot en nee het is niet slim, gelaagd, diepgaand of oprecht eng. Hóéft ook helemaal niet! Ik geloof de anti-hype dus NIET! Regisseur Frake-Waterfield heeft inmiddels een vervolg aangekondigd. Daarnaast wil hij horrorfilms met Bambi en Peter Pan (beiden ook in het publieke domein) maken. Geef de man maar wat meer budget zodat hij de gore nog vuiger kan maken en mij zege heeft hij helemaal!

De low-budget Britse producer Scott Jeffrey en regisseur Rhys Frake-Waterfield kregen redelijk wat media-aandacht toen ze een horrorversie uitbrachten van de twee beroemdste bewoners van Honderd BunderBos. Pooh en Knorretje veranderde in brute moordenaars .Wat was het voor vele kijkers een deceptie, toen bleek dat de hype een film op een budget van $100,000 betrof.

Wat meteen duidelijk is, is dat het succes van de eerste film Jeffrey en Frake-Waterfield het grotere budget van $1,000,000 heeft opgeleverd voor deel II. Maar meer budget betekent niet direct een betere film! Ja oké het productieniveau van de film was echt veel hoger. Iets betere acteur en men was ook creatiever met de flinke hoeveelheid bloedvergieten en moordpartijen. Nadeel is dus dat deze film, anders dan de vorige, meer wil zijn met zijn verhaallijn.

Oké de verklaring was zeker interessant dat het mens-dier-hybride waren door genetische experimenten. Alleen had die dan ook getoond! Waarom doen dat er een film is gemaakt van wat er is gebeurd en vervolgens scènes uit de eerste film op een tv vertonen en die een personage in de film laten bekijken? Redelijk afgezaagd! Echter he minste van de film was Janneman Robinson die op de sofa van een psychiater lig of praat met zijn begrijpende ouders. Wie zit daar nu op te wachten?

Door deze keuzes gaat de film af-en-toe slepen. En voor film die eigenlijk nooit veel meer kan te bieden dan een lompe killer is dat best. Het hielp ook niet dat de producer Scott (hij gebruik Chambers voor zijn acteren, en Jeffrey voor zijn producentwerk) zelf de hoofdrol is gaan spelen! Moet dan ook eerlijk bekennen dat ik iets meer lol had bij de voorganger. Gelukkig krijg de bloeddorstige beer hulp van Uil en Teigetje en mogen ze enigszins los gaan in de finale! Waardoor ik de film maar dezelfde waardering geef!

Typische een gevalletje; we hebben ergens van gehoord maar door eigen onkunde en tekort aan budget weet men er maar weinig uit te halen! Men gebruikt hier vaag de sage van Frau Perchta door haar op te voeren als een soort geestverschijning of boeman, inclusief jump-scares. Het was tevens de derde keer dat de regisseur mij teleurstelde...!

Vrouw Perchta is bij ons beter bekend als Vrouw Holle, (uit het sprookje van Grimm) deze vrouw(en) vindt haar oorsprong in de Germaanse (of Ásatrú) mythologie Zij is de Godin Holda (of Percht) die in Yule-periode soms de "wilde jacht" leidde. Deze Godin van de schemerglans, van de morgen- en avondschemering, van zowel vruchtbaarheid en leven als duisternis en dood, werd gedemoniseerd (tja het Christelijke geloof) en de tegenwoordig welbekende Krampussen heten bv. ook Perchten.

Enfin...Frau Perchta zelf komt ook maar heel kort in beeld. Dit is direct ook het probleem van de film er wordt veelal alleen maar gepraat over een vloek die de familie van journaliste Ingrid Hoffman kwelt. Er zijn kinderen die vermoord/afgeslacht zijn...uh dit is een horrorfilm dat wil ik dus zien! Nee hier werd het niveau van grafisch geweld tot een absoluut minimum beperkt! Wel nog een paar leuke oud-ogende zwart-wit flashback-scènes. Maar regisseur Richard John Taylor had duidelijk meer lol erin om met zijn drone te kunnen spelen. Er is namelijk meer luchtfotografie dan dat er angstaanjagende beelden zijn te zien! Het klinkt uiteindelijk interessant maar is het niet!

Ik waardeer de films van regisseur Charlie Steeds best wel! Als er één ding is dat de inspanningen van het Charlie Steeds-genre kenmerkt, is het hoe goed ze eruitzien, voor het lage budget waar ze voor zijn gemaakt. Dat is bij deze film niet anders.

Het begint met een pre-titelreeks van een familie die wordt afgeslacht door iets dat in hun hut inbreekt voordat het in het hoofdplot komt. Ene Billy en zijn vader zijn op jacht, wanneer Billy afdwaalt om een ​​hut te bekijken. Hij wordt neergeschoten en ontwaakt binnen bij de sinistere oude dame Agnes.

Maar...ze komen daarna niet meer uit die hut en hoe mooi de opzet van de film ook is, veel tijd wordt verspild aan een hoop gepraat. Dit maakte dat het nogal op een toneelstuk lijkt maar waarvan de cast nu niet het grootste talent is. En een spraakzame horrorfilm is bijna altijd dodelijk; gevalletje erover praten maar niet laten zien!

Het duurt nogal wat luttele minuten voordat 'The Red Man' van het begin weer verschijnt. Nu begrijp ik dat wanneer je met een laag budget werkt, de middelen beperkt zijn maar alleen aan het begin en einde los gaan...? Hierdoor zit je als kijker met een enorm lang tussenstuk waar weinig in gebeurd!

Dat is jammer want de SFX van Kate Griffiths waren top en redelijk bloederig. De liefde voor het horrorgenre is in deze film zeker wel te zien...maar soms probeer je wat en valt het tegen en dan kunnen zelfs de beste bedoelingen er nog geen echt goede film van maken!

Wir Sind die Nacht is een snelle stijlvolle maar lichtgewicht film met een script wat zich het beste laat omschrijven als; “been there, done that” De film combineert Duitse Krimi met Tony Scotts The Hunger en een vleugje The Devil Wears Prada en maakt het tot onschuldig entertainment. De film kijkt wel heel lekker weg maar het verhaal wordt nergens echt diep of zinvol. De vampieren Louise Nora en Charlotte brengen hun tijd door met dansen, shoppen, eten en rond rijden in snelle auto's. Ze leven een leven van luxe en decadentie en voeden zich zonder spijt. In dat universum van de vampirella's bestaan er geen mannelijk vampieren. De reden wordt verklaart in de film. Deze vrouwelijke vampieren zijn verder traditioneel van aard: ze werpen geen reflectie, kunnen overdag niet naar buiten en bijten mensen om zich te voeden. Lena wordt de vierde vampier en als zij is getransformeerd, gaat de film langzaam maar onverbiddelijk over in een sentimenteel liefdesverhaaltje. Wat in de “Twilight” serie niet zal misstaan. Deze films niet gezien dus misschien moet één van hen ook kiezen tussen geliefde. Van de vampieren vond ik Charlotte (Jennifer Ulrich) de leukste niet alleen leuk om naar de kijken maar zij kreeg ook de meeste achtergrond. De film ziet er verder goed uit en het acteerwerk is ook erg goed. Het is dan ook jammer van het voorspelbare script en de afwezigheid van wat meer pit (er is bijna geen bloed)

Oh. Dit was nog een best aardige tienerhorrorfilm, weinig origineel maar vakkundig werkt het de bekende momenten af. Middelbare scholier Brett Bumpers ontvangt een gemummificeerde stierenpenis per post, die de ontvanger drie wensen zou laten vervullen. Ja je lees het goed! Een wens-vervullende ​​stierenpenis-totem en geen apenpootje!

Tja... hormonen van een puber jongen dus de verlegen tiener wenst dat Samantha, het mooiste meisje van zijn school, op hem verliefd wordt! (geef hem geen ongelijk want Alexandra Holden is hier een schatje) Na zijn eerste wens beginnen tieners rondom het verliefde stel op inventieve wijze aan hun einde komen. Wat de film helpt is een luchtigheid en speelsheid die vaak ontbreek in dit soort subgenre-pogingen. Neem daarbij een moordenaar die enigszins interessant was, een paar goede sterfscènes, een wending die enigszins werkt en het gebruik van praktische effecten in plaats van CGI.

Oké de film is gericht op tieners dus de kills die we krijgen zijn wel beperkt en tam qua gore. Het snijdt weg net na dat er teveel bloed gaat vloeien met een witte flits maar ze zijn wel pittiger en vermakelijk inventief! Het wordt ook allemaal geholpen door enkele leuke uitgebreide cameo's van Meatloaf als de detective die de moorden onderzoekt en Zelda Rubinstein als een brutale lijkschouwer. Best aangenaam stukje tienerslasher-onzin!

"Thee met een vloek"

Mysterieus drama-film die worstelt om enig samenhang te behouden. Het is niet iets wat je niet eerder heb gezien: een jonge vrouw die haar obsessieve ex, die haar stalkt, ontloopt en haar leven weer op de rails probeert te krijgen. Oeps een trauma dus waardoor de grens tussen realiteit en hallucinatie begint te vervagen en objecten uit zichzelf bewegen of gefluister door de gangen galmt. Een minimalistische benadering van horror want dit is kun...euh nee laat ik het maar ambities noemen.

Wat ook wordt benadrukt door slow-burn-vertelstructuur, de ouderwetse lelijke zwarte banden aan de zijkant, beelden van niets toedoende dingen, aanhoudende lange takes om de kwetsbaarheid van het personage te benadrukken en het bewust vaag houden van de verhaallijn. Het lijkt echter ook meer een afstuurprojectje met een minimum aan budget. Wat het er niet beter op maakt! Gemiste kans of gebakken lucht...? Aan ons die keus...en dat is het wel zo’n beetje.

Prachtige lappendeken van bekende gezichten en scenes uit andere horrorfilms. Met regisseur en special effects maker Robert Kurtzman zat het met de Gore wel goed, Alhoewel niet alles de tand des tijds heeft overleeft! Een puur vermaak voor genre-liefhebbers. Na het lekkere bloederige begin zien we de Djinn (Andrew Divoff) gevangen worden door een tovenaar in een edelsteen, daarna zijn we in Amerika van de twintigste eeuw en wordt de Djinn bevrijdt door Alexandra (Tammy Lauren)

Het uitgangspunt over een geest die wensen vervuld, die vooral slecht uitdraaien, is simpel maar zeer goed gevonden. Het is niet diepgravend en het plot is ook niet altijd even nauwkeurig met het wensen. Ach, als ik moet kiezen tussen deze en Wes Cravens eigen Scream, Dan koos ik voor deze veel betere entertainende film.

De film is erg twijfelachtig in hoe ik het moet beoordelen. Technisch gezien was het in meerdere opzichten niet eens zo heel slecht. Geen idee of het aan het lage-budget lag...maar met de historisch context was het dan weer niet al te best gesteld. Zoals bv. de druiven...niet alleen zijn ze van plastic, de kans is klein dat ze bij gewone burgers op tafel staan. Enfin de film kent dus nogal wat anachronisme...maar gezien de ambitie met een bescheiden budget van de makers wil ik dat ze vergeven. Ook is het positief dat de inspanning duidelijk met liefde zijn gedaan. Het acteerwerk is niet heel slecht. En die liefde komt ook terug in het verhaal, er werd met veel enthousiasme een verhaal verteld. Maar helaas was dit nogal rommelig gefilmd. Bovendien leveren het tempo en de tijdsduur ook een groot struikelblok op! Het is helaas moeilijk om dit aan te bevelen om te gaan kijken, tenzij je vergevingsgezind of Die-hard low-budget horror-fan bent. Ik waardeer de moeite die ze namen om er iets van te maken maar heel goed...hm, helaas niet!

In het Amerika van deze film is hekserij volgens amendement 11 van de grondwet illegaal en agenten van het Bureau of Witch Investigation (BWI) sporen beoefenaars van magie op. In hun boerderij vlakbij de Mexicaanse grens vangen Claire, haar tweelingbroertjes en moeder Martha in het geheim heksen op, De heksenrij als overduidelijk en weinig subtiele metafoor voor de sociale problemen van nu! De film doet zijn best om zijn wereld op te zetten. Maar dit lukt niet goed! Wat heksen wel of niet kunnen doen, blijft echter nogal duister. Het laat nooit zien waarom hekserij nou zo verschrikkelijk was, dat moet worden uitgebannen. Heksen moeten zich verbergen maar ze kunnen wel op een uitje naar een bar voor een drankje? Naarst die enkele misstappen was deze tweede lange speelfilm van schrijver-regisseur Elle Callahan relatief conventioneel en rechttoe rechtaan (Haar eerste film was Head Count'(2019), een opvallende bovennatuurlijke mind-Bender) Het had waarschijnlijk geholpen om het horrorelement van de film wat meer pit te geven. De film bezat wel een competente cast, de productiewaarden zijn meer dan OK en de feministische traditie van heksen in cinema blijft in leven; aangename mannen zijn schaars. Maar om de een of andere reden wordt het nooit echt beter dan dat het nu is.

Fantasie-horror met heksen, wat zombies en draken, gedaan door The Asylum. Dramatisch gedaan natuurlijk maar ik kan wel van deze films genieten. Ja het is enigszins amateuristisch, maar in de beste zin van het woord, (niet iedere film kan een hoog budget bezitten zoals The Rings of Power of House of Dragons) het streeft er ook nooit naar om iets anders te zijn. Denk dat het een mockbuster moet zijn van Netflix's The Witcher. Het verhaal is verder vrij rechttoe rechtaan; een middeleeuwse stadje wordt geteisterd door demonische beesten, die komen van een een machtige heks. Een groepje onverschrokken helden vertrekt om haar duistere magie te trotseren en de vrede te herstellen. De acteerprestaties in de film waren redelijk, maar ook niet memorabel...euh…. althans koning Koenraad was niemand minder dan Doug Bradley. De kostuums en rekwisieten in de film waren redelijk, de effecten archetypisch Asylum. Als je een diehard fantasy-avonturen of D&D-fan bent. kan je deze film misschien nog leuk vinden. Ieder ander zal hieer niets vinden!

Middelmatige seventies film. Ik denk dat deze film wilde mee liften met de exploitation-horror films. Maar eigenlijk zie totaal niets? Twee kills waarvan één ook nog buiten beeld en de andere zo nep! Verder zijn er wat blote dames. Het enige wat als schokkend kan overkomen is de vermeende incest. De witch van de titel verwijst naar de mythe over Venus, welke uit het zilveren schuim van de zee is ontstaan op het moment dat de golven van de zee bevrucht werden door een God. Ook is het schilderij De Geboorte van Venus door Botticelli te zien. De poster is mooier dan de film.

Ver voordat ze in horror in zwang raakte, maakte Ouija-borden hier en daar weleens hun opwachting in films. Zelden lag de focus van het verhaal op deze Ouija-borden, totdat in 1986 dan deze Heksenbord werd uitgebracht. Enfin, ondertussen weten we wel hoe zit met die borden. Toch is dit een zeer vermakelijke horrorfilm en wat het mist aan verfijning en spanning, maakt het goed doordat het een zeer sympathieke film is met een fatsoenlijke cast en een leuk plot. Veel bloed of naakt is er in deze film niet te vinden. Regisseur Kevin Tenney benadering van het verhaal is dan ook net even anders dan wat anderen in de jaren '80 deden of zouden hebben gedaan en dat maakte deze film toch best interessant. Al weet hij, door de opvoering van het medium, het niet de hele film vasthouden. En dan bezit film natuurlijk Tawny Kitaen, zij is de perfecte kruising tussen het buurmeisje en een sekssymbool, en de demonische wending is zelf bewonderenswaardig. Een groot aanwinst voor deze film! Tot slot nog een leuk weetje: Het huis in deze film was ook te zien in Willard (1971) en Waxwork (1988)

Ook al was het misschien de bedoeling om een remake van de film Witchboard (1986) te maken, is het totaal geen remake geworden, (er zijn wel een paar elementen terug) behalve dat dit nog dezelfde naam draagt. Vergeet dus het demonische Ouija-bord van de "Witchboard"-films! Chuck Russell (van enkele jaren 80 horrorklassiekers "Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors", remake "The Blob" en het goofy "The Mask" uit 1994) kiest voor zijn versie voor een "pendulumbord", en verplaats een gedeelte van de film naar Frankrijk tijdens de heksenvervolging.

Het andere gedeelte met Emily, haar verloofde Christian, verleidelijke Brooke en Babtiste speelt zich af in hedendaagse New Orleans. Het is zeker geen perfecte film, eerder een onevenwichtige film, het lijkt gemaakt voor tieners maar er is een verbijsterd hoeveelheid computer-gegenereerd bloed. Die bloederige scènes zijn dan weer veel minder geschikt voor wat je doorgaans ziet. Ook het acteerwerk is...tja het zijn enigszins capabele spelers maar ze doen alsof ze in een Shakespeare-verfilming staan...

Grootste probleem is ook hier weer dat Russells film met zijn bijna twee uur speelduur te lang is. Het voelt een beetje als de ongedwongen midbudget-horrorfilms die erin de jaren 80 en 90 waren. Leuke horrorfilms voor een pizza-avond zonder dat je ​​complexe visuele metafoor moet ontcijferen. Deze neemt zichzelf gelukkig niet al te serieus, heeft een paar bloederige kills en er is een gemene kat die af en toe opduikt om de boel te verzieken.

Regisseur Kevin Tenney maakte zeven jaar later een sequel op de film uit 1986. Helaas is dit heel erg een product van zijn tijd, een typische jaren '90 horror dus. Wat betekent dat er één of ander detective-verhaal wordt vermengt met wat horror-dingetjes. Niet dat het saai of heel slecht is, het is gewoon onopvallend en veilig. De R-rating die deze film bezit is meer voor het taal-gebruik dan dat er sensationele of schokkende elementen in zitten. Ami Dolenz moet van stijf tutje veranderen in een sexy bitch, dit lukt maar net doordat haar borstomvang toereikend was. Een paar droombeelden, waar ze te zien is in een sexy nachtjapon, overtuigde een stuk meer! Ook de moorden waren gewoon slecht. De eerste was buiten beeld, en was zelfs vrij lullig. Zeker als je bedenk dat de aanzet er na toe, best goed was! Tja en op de volgende moord moet je een uur of zo wachten. Wel is er nog een poging om te moorden maar dan blijkt de geest niet zo heel doeltreffend te zijn. Doorsnee en maar net prima entertainment.

"I'm not going to kill you. I'm going to F*CK you!"

Twee jaar naderhand, kwam er ook nog een deel 3 in deze serie, opnieuw geschreven door Kevin Tenney en eveneens opnieuw is er geen verband met de andere films Ditmaal zat er wel een andere regisseur in de regiestoel maar het behoudt wel zijn basisidee van bezetenheid door een Ouija-bord. Al zijn de O zo bekende spiegels ook van de partij! Dit is veruit de mafste van de serie en ik moet bekennen dat ik het toch wel erg genietbare Schlock vond. De film heeft soft-core scenes en er is meer bloed in de eerste 20 minuten dan dat er in heel deel 2 was te zien. En daar stop het niet bij! Al had er nog wel iets meer bloed en ook naakt mogen wezen! Daarnaast bezit de film ook een paar bizarre ideeën. Ooit een kill gezien met opgezette vlinders? Of een hitsige demon, die tot het bittere einde paringsdriften heeft? Uiteraard zijn de 90's digitale effecten door het lage budget, wat trashy (gedateerd).Het is belachelijk. Maar zo verschrikkelijk belachelijk dat ik ervan heb genoten!

Met een heksenkring die nog steeds actief is, een heks die terugkeert uit de dood en een eeuwenoude vete tussen de rivaliserende families van Lanier en Whitlock is er genoeg te beleven in deze verder wel erg Britse film (een onderdrukte en tamme manier) Het blijkt een erg fijne, bijna volledig dialoog- en verhaal-gedreven mysterie met fijne acteurs die interessante personages neerzetten. Vooral Lon Chaney Jr is, ondanks zijn beperkte schermtijd, nog steeds een charismatisch figuur.

De film is erg vakkundig gemaakt door Don Sharp met vaak prachtige, knappe zwart-wit-beelden om naar te kijken. Scènes van de heks die over een regenachtig kerkhof loopt of de heksenkring met capuchon die in een rij door het bos loopt zijn erg mooi en versterken de griezeligheid. Ik vind dit dan ook een sfeervolle solide Britse film. Met effectief gebruik van licht en schaduwen. Misschien te ouderwets voor sommige maar ik hou wel van dit soort film! Ondanks dat ik ook best wel wat gewend ben, kan ik erg genieten van deze mooie weergave van iets engs.

‘The Witcher lore’

In afwachting van het tweede seizoen van de serie 'The Witcher' verscheen er deze animatiefilm. Dit spinoff/oorsprongsverhaal speelt zich lang voor het eerste (en tweede) seizoen van de serie af, en richt zich op Vesemir, de leermeester van Geralt of Rivia, die nog een jonkie is... van 70 jaar. Géén Geralt of Rivia, alias de witte wolf dus! Al heeft hij wel een klein bijrolletje! Wel zie je de uitleg over waarom er vijandigheid bestaat tussen de inwoners van Kaedwen en de monsterjagers, en waarom de monsters kunnen evolueren.

Dat doet men met Vesemirs verhaal, wat begint bij zijn jeugd als arme gretige page tot zijn tijd als brutale en avontuurlijke hekser en de aanval op Kaer Morhen, waarvan hij één van de weinige overlevenden is. En deze nieuwe animatiefilm is niet zomaar een extraatje: “Het is meer dan alleen maar een aanvulling op de serie" Het voegt iets toe aan wat er in The Witcher boeken van Andrzej Sapkowski verteld wordt. Vooral voor fans van de (boeken) serie is deze film dus welkom, tevens ook omdat Vesemir een tof en belangrijk personage is in de ontwikkeling van Geralt. En dit was verrassend goed geschreven!

Op het vlak van bruut geweld gaat, in vergelijking met de live-action serie, echt alle remmen los. Yup je mag je vingers en duimen aflikken want de ledematen en oogballen vliegen er lustig in het rond. Naast vette actie en bruut geweld is de animatie één van de sterke punten. Studio Mir, die onder andere verantwoordelijk is voor Avatar: Legend of Korra zorgt voor knappe animatie. Een Castlevania-achtige animatiestijl, met de hoekige koppen, flitsende actie en het bloed spuit er uit als er iets doormidden wordt gekliefd. Wel jammer dat de erotiek duidelijk een paar tikken is teruggedraaid. Als dit maar een zoethoudertje was, dan was het meer dan de moeite waard!

Amateuristisch Brits werkje met nog enige charme. Het lijkt iets van zijn inspiratie te halen uit films als Underworld (2003) en Blade (1998) en series als Buffy the Vampire Slayer en Nikita maar dan zonder een A-budget. Genetisch gemanipuleerde vampiers. Heksen of tovenaars. Geheime overheidsinstanties. Moordende dwergen. Klinkt als het recept voor een goede vampier-actiefilm, toch? Helaas is dat niet helemaal het geval!

Wel zijn er verschillende intermezzo's waarvan er twee in een andere stijl best leuk waren. Op het boek uit de eerste intermezzo baseert de verdere film zich. Volgens dit verhaal zal een Russisch boerenmeisje Kitanya de 'eerste heks' worden en de Malleus Maleficarum (dat is de Heksenhamer in het Latijns) schrijven. Nu is dat een echt bestaand boek uit 1486 geschreven door Heinrich Kramer en Jacob Sprenger, twee katholieke monniken, en is een soort gids hoe men heksen kan identificeren en executeren.

Het tweede is leuk maar voegt minder toe aan de film en is het oorsprong verhaal van de vrouw van de dwerg. Ondanks dat het niet echt een hele vreselijk film was, biedt het te weinig op de meeste gebieden. Er is maar weinig echte spanning, of zorg voor de personages, of originaliteit, of humor, of bloed, of zelfs coole vechtscènes. De CG-effecten zijn daarnaast ook niet heel erg goed. (Als ze door het hart worden gestoken, vallen de vampieren uiteen in een regen van vonken) De film die veel dingen probeert te zijn; een horrorfilm, een komedie en een actiefilm. Het weerhoudt het er helaas van om beter uit de verf te komen. Dit lag duidelijk aan het te lage budget

Een beetje een onderwaardeerde en vergeten geraakte film uit de Hammer studio's. Toch was dit een zeer leuke en onderhoudende film. Het verhaal is geschreven door niemand minder dan Nigel Kneale, de man die ook de klassieker Quatermass heeft geschreven. Niet zomaar iemand dus. We ontmoeten Gwen Mayfield (Joan Fontaine) een schooljuffrouw in Afrika, alwaar ze te maken krijg met voodoo. Echter naar deze inleiding verplaats het hele gebeuren zich naar Engeland. Wat aan het begin wel even een groot contrast geef met de setting in het dorpje Heddaby maar wel direct de juiste sfeer zet. Miss Mayfield krijgt dus een baantje in dit dorp van dominee Alan Bax (Alec McCowen) die samen met zijn zus Stephanie Bax de plaatselijke adel vertegenwoordigen. Nu is Alan wel dominee maar is er nergens in het dorp een kerk te bekennen, een teken dat er dus het één en ander niet in de haak is! De film is zeker een aanrader voor mensen die van suspense houden. De film heeft wel wat weg van die fijne detective waar Engeland om bekent staat. Het acteerwerk is zeer goed. Wat onderstreep wordt door de aanwezigheid van een zeer sterke cast met Joan Fontaine, (Oscarnominatie voor haar rol in de Hitchcock-film Suspicion) Martin Stephens, (Village of the Damned en The Innocents) Michele Dotrice, (The Blood on Satan's Claw) en Alec McCowen (Hitchcock-film Frenzy enz.) Soms is het nog best spannend en er zijn zelf een paar leuke enge momenten. Een leuk saillant detail is dat het dorpje vaker is gebruikt in Engelse films waaronder bijvoorbeeld: Chitty Chitty Bang Bang. Een ouderwetse maar heerlijke film.

Weer een Vincent Price, ditmaal als de boosaardige inquisiteur Matthew Hopkins. De film heeft weg van een avonturenfilm ala de musketiers. Maar gaandeweg blijkt het een zeer harde en vrouwonvriendelijke film te zijn, waar vooral vrouwen het slachtoffer zijn van misbruik, afranselingen en martelingen. Deze dagen zullen ze misschien allemaal explicieter in beeld brengen, maar voor een film van 47 jaar oude film is het zeer hard. Een sterke heksenjagers-film die zich tot één van mijn favoriete Price films mag rekenen. Ook de filmposter is fantastisch!

Met dit korte verhaal begint de tv-serie "Hammer House of Horror". Omdat ze voor de Britse tv zijn gemaakt, betekend dat er gewerkt wordt met een lager budget dan gebruikelijk was voor Hammer-films, (wat bijna bijna onmogelijk moet zijn geweest) en als zodanig is er hier geen historische setting De componist David Winter (Jon Finch) denk dat zijn vrouw, de actrice Mary (Prunella Gee), hem ontrouw is. De heks Lucinda Jessup (Patricia Quinn) uit de zeventiende eeuw neemt bezit van David en vecht tegen Mary. Dat scenario en ook de personages zijn maar mager uitgewerkt Een andere tv-beperking is dat het exploitatieniveau hierdoor ook betrekkelijk laag is; naaktheid en bloedvergieten, als ze er al zijn, staan daarom op een zeer laag pitje. Met voldoende sfeer is het onderhoudend genoeg, voor wat het is!