Opinions

Zucht...doordat de VHS-camcorder halverwege de jaren '80 bereikbaar was voor meer huishoudens, ging mensen ook zelf proberen films op te nemen. Tja er was geld mee te verdienen! Het resultaat was in de meeste gevallen ongeveer vergelijkbaar met van die thuisvideo's die je vader, of oom schiet tijdens vakantie of heugelijk gebeurtenis. Tja, de productiewaarden zijn nul...

De verantwoordelijke van dit doe-het-zelf-gedoe was Jon McBride. En geloof het of niet dit was zijn tweede film... Door wat gore-element in Cannibal Campout, uit hetzelfde jaar, had hij wat bekendheid gekregen. Echter ondanks zijn titel vermijdt dit "hout-versnipperaar bloedbad" bloedvergieten ten gunste van...tja wat...?

De effecten...ze zijn er niet! Hoewel er een hout-versnipperaar in de film zit, komt deze nauwelijks in actie. Komedie? De grappen zijn eenvoudig en zo voor de hand liggend dat je eerder rol met je ogen dan lacht. Spanning is er ook niet en doordat de hele cast rondweg bestond uit irritant personen was de film ook niet vermakelijk!

Acteerwerk? De cast....euh waren het niet gewoon de kinderen van de buren...? Ze klinken alsof de regels opzeggen. Oef...gevalletje, eindejaar-schooltoneelstuk kwaliteit...En de volwassen...die waren niet eens geschikt voor amateurtoneel. Oh...het geluid komt van de ingebouwde microfoon van de camera, dus verheffen de acteurs hun stem, en toch zijn regelmatig niet eens te horen!

Voor mij zijn Folk horrorfilms de meest interessantste films binnen de horror. Echter is dit subgenre eveneens het meest moeilijkste te classificeren. Want wat is Folk-horror? Gedurende een looptijd van meer dan drie uur duikt deze documentaire opgedeeld in zes hoofdstukken, in op die vraag...uiteraard beginnend met de onheilige drie; Michael Reeves' Witchfinder General (1968), Piers Haggard's Blood on Satan's Claw (1971) en Robin Hardy's The Wicker Man (1973)

En van de films en televisie (o.a. Lawrence Gordon Clark, A Ghost Story for Christmas serie, en de serie Dr. Who) uit Groot-Brittannië over de opkomst van het heidendom in de late jaren zestig vervolgt het zijn weg naar Amerikaanse films over de vroege koloniale geschiedenis tot Southern Gothic en urban legends. Het heksenfiguur komt aan bod en wordt in verband gebracht met het feminisme van de tweede golf. H.P. Lovecraft wordt aangehaald. Men behandelt de ecologische beweging van de jaren zeventig, toen de nadruk lag op emotie en gedrag van de geografische omgeving. Politieke gebeurtenissen.Voodoo en Hoodoo komen aan bod. Er is een gedeelte dat laat zien dat het subgenre niet alleen zijn roots in het westen heeft maar dat ook in de rest van de wereld een verscheidenheid aan folk-horror kent.

Je ziet films uit Zuid-Amerika (de Duitse koloniale, La Llorona), Australië (o.a. de folklore van aboriginals) voormalige Oostbloklanden (Viy, wurdalak of verdilak) IJsland (gedaante verwisselaars White Reindeer, The Juniper Tree) en natuurlijk de Aziatische (bakeneko (transformerende kat) en onryo (geesten) Als laatste kijk de regisseur Kier-La Janisse ook nog naar de revival, naar films die uitkwamen in recentere jaren. Een drie uur durende documentaire met pratende hoofden(meer dan 50 geïnterviewde) die een lofzang houden over de Folk-horror zou natuurlijk op den duur tegen de film werken.

Daarom zijn er naast clips van over 200 filmfragmenten ook tussendoor animatie te zien van Ashley Thorpe en speciale collagekunstscènes van filmmaker Guy Maddin, begeleidt door gave passende muziek van Jim Williams. Zodoende brengt de docu-film op uitstekende wijze verschillende gesprekken bij elkaar, terwijl het in de lengte en breedte het brede subgenre laat zien. Nu dacht ik redelijk goed thuis te zijn in horrorfilms, maar ook voor mij waren er genoeg titels, waar ik niet bekend mee was! De passie voor folk-horror was zo merkbaar te voelen dat dit een must-see is voor iedereen die van het (moeilijk te definiëren) subgenre houd en voor wie erin geïnteresseerd is!

Is het misschien mogelijk dat Kijkwijzer of zijn Amerikaanse tegenhanger ook een waarschuwingspictogram voor religie kunnen toevoegen aan hun lijst? Onder valse voorwendselen je lokken is namelijk nogal frustrerend. Dit is namelijk 'alweer' een christelijke film die zijn prediken verhuld als horror en is dus helemaal geen folk-horrorfilm.

In plaats daarvan krijg je ideeën die rond de oude oudtestamentische verhalen ( met name Het boek Job) en geloofselementen draaien gesitueerd in een bos. Het boek Job behandeld een lastig paradoxale theologische vraagstuk. Voor niet-gelovige is dit niet interessant of boeiend. Hm...en kijkers die niet bekend zijn met de bijbel-verhalen zullen zich misschien afvragen..."Wat is dit?" Nu is het sowieso een beetje een wazige film met veel onzin.

De film draait om Joba en Quincy een bevoorrecht, vooruitstrevend koppel ((diversiteit, gelijkheid en inclusie) uit Brooklyn. Maar oh, oh, het "boek van Job" he? Nou als Job die "vooruitstrevend fouten" zou erkennen, dan zal zijn hij de tegenspoed kunnen omkeren. Daarmee is dit een zeer discutabele film over dat je die verlichting bereikt door de vier stadia: berouw, onderwerping, aanvaarding en opoffering, doorloopt. En uiteraard eindigen met een verjaardag waar als traktatie, papa voorleest uit het boek Job. ZUCHT....

Keek dit op 13 maart 2025 en aangezien de film niet heel gedenkwaardig was, weet ik er al niet veel meer van. Toentertijd niet op MM maar nu ik wat tijd heb, tijdens het werken, toch proberen wat erover te schrijven! Het is een soort van thriller met bovennatuurlijke element. Ook een film dat een laag budget en lage productie bezit Daarom is er wat bedacht om een stel mensen (broers en zussen) naar bos te krijgen. Het gaat om een ontvoering en de wens van een stervende zus te vervullen. Ze belanden natuurlijk niet zomaar in een bos Nee...het is een betoverd bos waar heksen/nonnen in verschijnen. Helaas mist dit, elke spanning, en omdat het een thriller is, is het ook niet erg eng. Tja en dan werken een lager tempo en een vaag verhaal ook niet echt mee! Afgezien van misschien een paar mooie shots van besneeuwde bossen en de coole poster, is er hier niets dat ik interessant vond.

Regisseur Lucky McKee mocht het, naar zijn verrassende, en tamelijk briljante, culthit "MAY" proberen om voor een studio ( Sony Pictures) een film te maken. Het eerste wat me opviel; de film was meer gepolijster en schuurt meer tegen ander werk, dan zijn vorige film. Daarnaast kon hij bekende namen aantrekken; zoals Patricia Clarkson en natuurlijk de grote held van B-horrorfilms, Bruce Campbell. In 1965, New England, een opstandige pubermeisje moet van haar wanhopige ouders naar een geïsoleerde meisjesschool middenin de bossen, algauw vinden er mysterieuze gebeurtenissen plaats.

Afgezien van een meisjesschool en vreemde gebeurtenissen maar ook de manier van het filmen met Technicolor effect doet denken dat er een referentie is naar Dario Argento's meesterwerk "Suspiria" En McKee doet ook wat hij kan om erbij in buurt te komen maar met zijn kleine budget is dat natuurlijk lastig. Het andere onderwerp (moorddadige bomen) is vrij uniek. De enige die ik zo weet is het minder goede The Guardian (1990) Maar het beste van deze film is het verhaal dat wordt vertelt als een klassieke Val Lewton-film uit de jaren 1940, waarbij de nadruk lag op het zonder veel ophef vertellen van een goed verhaal en dat binnen een korte tijdspannen. Deze is net iets langer en met het einde (de toverij-mumbo jumbo) lijkt het er een beetje op; of dat de studio gedeeltelijk blij werd gemaakt.

Hoewel het dus niet de oogstrelende stijl van Argento is, laat McKee in verschillende mooie scènes zijn vakmanschap zien. Vooral in de paar slow-motion scenes met op de achtergrond Lesley Gore’s “You Don’t Own Me” zijn prachtig! Duidelijk werd ook dat McKee (na drie films te hebben gezien) een voorkeur heb voor bijzondere actrices. Want ook bij Agnes Bruckner (na Angela Bettis) haalt hij het beste naar boven en ook zij is iets anders dan andere Hollywood-actrices. Maar wat hem zo ​​interessant filmmaker maakt, is dat hij ons ook nieuwsgierig kan maken. En ik vind dat niets anders dan een talent.

Theresa doolt geëmotioneerd rond na een verlies. En de kijker... nou die doolt ook rond. Compleet verdwaald tussen toffe visuals en fantastische acteerwerk van Kirsten Dunst. Je kan er domweg niets mee! De hypnotiserende, paranoïde gemoedstoestand veroorzaakt door een krachtige drug moet het uitgangspunt van de film zijn. Helaas blijven de personages leeg. Het troosteloze leven van Theresa kabbelt de gehele film rustig voort. Alles is heel erg Zen. Er is zelfs begeleiding door van die ontspanningsmuziek die niet zal misstaan op een Yoga/Zen sessie. En als de climax zich dan aandient, bemerk je hoe weinig deze film de kijker te bieden heeft. Woodshock heeft wel mooie beelden; maar is de essentiële onderdelen vertelling en personages vergeten. En is hierdoor dus alleen maar oninteressant.

Romantische kleurrijke en onderhoudende avonturenfilm. Met op de achtergrond het fictieve verhaal over de aankoop van Alaska. Nog voordat dit in 1867 plaats vond en dus uiteraard in de film ook niet doorgaat. Vermoedelijk was deze locatie gekozen omdat in 1952 de Koude Oorlog in volle gang was en Alaska was met zijn aanwezige militaire bases hierin belangrijk. Zeehondenjager Jonathan Clark (Gregory Peck) is het die Alaska wil aankopen en ondertussen wordt hij verliefd op een Russische gravin Marina Selanova, die haar adellijke afkomst voor hem verzwijgt alsmede het feit dat de tsaar haar beloofd heeft aan prins Esmond middels een verloving. Hoogtepunt in de film is de opwindende zeilrace tussen de schoeners van Peck en Portugees Quinn. Regisseur Raoul Walsh weet de film aantrekkelijk te maken door een goede combinatie van actie / avonturen met romantiek. Actrice Ann Blyth was 23 jaar oud toen ze in deze film verscheen en was een mooie verschijning in haar jurken. Prima film met Actie in de vorm van knokpartijen en natuurlijk mocht de (nu) cliché fade-out kus niet ontbreken. De film is zeker genieten voor degene die weet wat hij kan verwachten van een film uit jaren '50.

Leuke hillbilly-drama film. Geen idee waarom maar films over het zuiden van Amerika hebben voor mij altijd een soort aantrekkingskracht. Al die hillbillys die in de drugs bizz zitten of het gebruiken. De houthakkersblousen en baarden. Pick- up trucks en de onvervalste country- muziek. Het staat garant voor een lekkere weg kijk film. Alhoewel deze film wel een lange speel tijd heeft is het niet hinderlijk! Wie de serie Justified wel eens kijkt weet dat afkomst belangrijk is en vetes idd generatie lang blijven hangen in deze contreien. Noah Wyle is een prima acteur. De films en serie`s waar de acteur in zit zijn vaak gaaf. Denk aan: The Librarian- serie,Falling Skies, Donnie Darko en zelfs zijn rol in E.R. Ook de andere rollen worden goed vertolkt!

Voor wie van het zuiden van Amerika houd is dit een toffe film!

Gewoon oké, niet heel bijzonder maar niet elke film kan hoogstaand zijn maar dit was nog wel een oké post-apocalyptische survivalthriller. Zoals ze ook wel eens noemen een "opvuller". De film richt zich meer op overleven dan op het vechten tegen monsters of 'hybriden'.Tja…ze hebben er echter ook een open einde aan gegeven...en dat trekken veel kijkers niet! Waarschijnlijk ook met de bedoeling dat er ooit eens een vervolg kan komen. Als het inderdaad als cliffhanger was bedoeld, dan was dat niet zo handig. En eerlijk gezegd was wat meer Milla Jovovich ook prettiger geweest! Echter zou wel willen dat elke B-film er zo uit zag! Ach misschien heeft de film niet het grote budget om de film beter te maken, maar met de acteurs die erin spelen, de degelijke special effects en een niet onaardig plot, doet hij het verder prima. Gewoon prima doorsnee film.

De film heeft een interessant uitgangspunt maar faalt omdat ze dit voor het grootste gedeelte niet tonen. Daardoor is het allemaal te clichématig geworden om ook echt een goede film te zijn. Cinematografisch was het nog best redelijk en ook het acteerwerk was verder prima om te zien. Er zijn een paar leuke kills, waarbij het bloed lekker in het rond spat. Maar dat is niet genoeg om de film zelfs maar boven doorsnee uit te laten komen. Dit komt dan vooral door de uitwerking van het verhaal. Dat verhaal richt zich teveel op familiedrama en clichés. Ik kon zelfs niet het gevoel onderdrukken dat ik naar serie zat te kijken. Hoofdrolspeler Christopher Wiehl en Danny Kolker, die de rol van Dr. Schiff op zich nam, waren verantwoordelijk voor dit vervelende verhaal. Verder had ik zelf nogal last van het uit elkaar houden van de drie verschillende blondines, die leken best veel op elkaar?

Horrorfilm die gesitueerd was tijdens een etentje waarbij de gasten worden onderworpen aan een sadistische versie van het vragenspelletje ‘Zou je liever’ Het introduceren van alle spelers via een informeel gesprek is een leuke manier om kennis te maken. Je volgt eigenlijk hoofdpersonage Iris (Brittany Snow, Pitch Perfect, is hier beetje grijze muts) echter lijkt ze te verdwijnen gedurende het spelletje. Ex-soldaat Travis en de nihilistische Amy (ex-pornoster Sasha Gray) waren qua personage veel interessanter en vallen veel meer op! Het feest werd geleid door de excentrieke miljonair Shepard Lambrick, gespeeld door Jeffrey Combs (Re-Animator, From Beyond) in heerlijk over-the-top vorm.

De opzet is dus eenvoudig. We gaan allemaal rond deze tafel zitten om op een leuke manier de tijd te doden...Alleen hier dus iets letterlijker; elektrocuteren, ijspriemen, zweepslagen, verdrinkingspogingen. Allemaal dingen waar niet veel speciale effecten voor nodig (een laag budget) waren maar die wel voldoende sadistische en spannend waren! Het is namelijk meer wrang en verwrongen dan dat het bloederig is. Tja, niet te overdreven bloederig maar wel met een goed tempo en in elkaar gezet verhaal, ik kan dus niet zeggen dat dit verveeld was om naar te kijken!

"Date gone wrong from hell"-film. Dat dit een verhaal over een seriemoordenaar was, is geen grote verrassing want naast dat het al in het plot wordt vermeld, wordt het ook vlak na de opening onthuld. De film opent op een veiling waar het sculptuur van "The Wrath of the Erinyes" wordt geveild. Na de moord ontmoet je Meredith (Sarah Lind) en haar vriendinnen in een museum, waar ze niet heel toevallig voor het schilderij "Het berouw van Orestes" door William Adolphe Bouguereau zitten. Enfin wie zijn Griekse mythologie kent weet wat er gaat gebeuren.

Edit; Erinyen of Furiën; de drie vrouwen: Alecto, (de onverzoenlijke), Megaera, (de afkeurende) en Tisiphone, (de straffende), zijn wraakgodinnen, en achtervolgden en kwelden degenen die iets misdaan hadden.


Regisseur Travis Stevens en zijn co-auteur Nathan Faudree combineren dus een eigentijdse thriller met de oude Griekse mythologie en bestaat uit een proloog en twee acts. Het eerste bedrijf is min of meer het 'normale' kennismaken en het wachten wanneer het losgaat met hints naar die Griekse mythologie, en het tweede is lichtelijke surrealistisch, bloederiger en verontrustender van aard. Daarnaast zijn er ook meerdere verwijzingen naar de surrealistisch schilder Leonora Carrington (1917-2011)

Ondanks dat bepaalde zaken dus misschien vrij duidelijk waren, weet de film toch te verassen door zijn verfrissende benadering en het zit vol coole beelden! Acteur John Ruben (zelf ook regisseur van Scare Me(2020), Werewolves Within (2021) speelt Bruce Ernst (verwijzing naar geliefde van Leonora, Max Ernst, daarnaast heet zijn eerste slachtoffer ook Leonora) en deed dit best goed! Ook Sarah Lind was een aangename verschijning.

Ik zeg niet dat deze film baanbrekend is; maar doordat het elementen van slasher en Grieks drama, (uitgevoerd met een licht Giallo-tintje) samenbrengt, maakt het wel een genot om naar te kijken. En niet geheel onbelangrijk; het vergeet de horror niet want er is bloed, van rode Argento-achtige soort. Er zijn zelfs een paar jump-scares en wat gespannen muziek. Dit is dus geen slasher maar wel een goede te bekijken film!

“Echoed loudly within him because he was hollow at the core.”

De film opent met een "Heart of Darkness" -citaat, een boek met als thema zelfbeheersing, is gebaseerd op een roman van The Visible Filth van Nathan Ballingrud en heeft als plot een interessant gegeven over een barman die stuit op een ogenschijnlijk bezeten smartphone, waarna zijn leven verandert in een nachtmerrie. Maar ergens gaat er iets mis!

Deze nieuwe film van de Iraanse regisseur Babak Anvari (Under the Shadow) is vooral een onsamenhangende horrorfilm. De regisseur wil teveel! Hangt te lang bij een liefdesdrama en lijkt de horrorelementen en passant er in te voegen. De mobiele telefoon wordt bijna gedegradeerd tot een MacGuffin. De in horrorkringen welbekende kakkerlakken zijn er te vroeg en niet geheel verklaarbaar. Een laptop bezit plots occulte beelden maar hoe ze in het verhaal passen?? Als losstaande scenes zijn ze nog best goed maar als geheel is het vooral mager.

Er moet een aardig budget zijn geweest want we zien de bekende namen van Dakota Johnson (Fifty Shades,Suspiria) Zazie Beetz (Joker,Deadpool 2) en Armie Hammer (Call Me by Your Name,Sorry to Bother You) Echter die laatste overtuigd, ondanks dat hij de film moet dragen, niet echt goed! Er was een minimale verbetering met de regisseur zijn eerste film maar als je in het middelste gedeelte de horror-elementen vergeet en komt met een anti-climax einde (zwart beeld) kan niet heel enthousiast over het resultaat zijn!

Doordat er in de film Once upon a Time... in Hollywood een (aangepast) stukje van deze film was te zien, kwam ik op het spoor van deze erg leuke Matt Helm-films. Dit was helaas dan alweer het vierde en laatste deel, naar het gelijknamige boek van Donald Hamilton Hoewel erbij de eind-credit nog een vijfde Matt Helm-film ("The Ravagers") wordt aangekondigd, deze is er nooit gekomen omdat de laatste twee films te weinig geld opbrachten.

De film bevat uiteraard nog steeds Dean Martin als de playboy-fotograaf-spion Matt Helm. En ook hier weer een erg makkelijk plot. Ditmaal; een complot waarbij een miljard dollar in goud wordt gestolen. Desondanks is toch het weer erg genieten van Dean Martin als een soort 'James Bond-light', rustig achteroverleunend, 'n sigaretje, 'n whiskeytje en een knap meisje binnen handbereik. Erg leuk was hier dat elke keer als het tijd voor wat romance, Freya Carlson (gespeeld door de tragische Sharon Tate, zes maanden later zal ze worden vermoord) dit verstoord! En één van de hoogtepunten van deze film was haar gevecht met Nancy Kwan, een andere stoere schoonheid. Al met al is de gehele serie simpel maar prettig filmvermaak!

Regisseur Darren Aronofsky grossiert bij mij vanaf zijn debuut PI via Requiem for a Dream en The Fountain naar Black Swan en Mother! alleen maar in hoge waarderingen en likes. Alleen Noah is altijd een beetje een vreemde eend geweest. Dit was de laatste film (op zijn nieuwere werk na) die ik nog niet had gekeken. Dit kwam omdat de film zich afspeelt in de worstelaar-wereld iets waar ik weinig affiniteit mee had. Maar goed het is Darren Aronofsky en ballet had ook niet direct een grote aantrekkingskracht .

Nu viel het wereldje van show-worstelen uiteindelijk wel mee maar is het juist de film die een teleurstelling werd! Het hele verhaal draait meer om braaf persoonlijk drama Het leven van een professionele worstelaar die zijn beste dagen op professioneel vlak wel heeft gehad. Het doorsnee traditionele verhaaltje van rise en fall. Deze hoofdpersoon ontziet zichzelf niet en verkoopt zijn lichaam voor zijn werk. Hopla gooien we er als love-intrest een erotische danseres in met de overeenkomstige problemen! Nog een klassieke, vervreemde vader-dochterrelatie en de boel is compleet.

Maar goed regisseur Darren Aronofsky is de reden dat ik keek en hoewel het hier allemaal vrij braaf was, bestaat er vanuit technisch oogpunt geen twijfel over dat de film redelijk goed is gemaakt. Met de documentaire-achtige manier van filmen, (cinema vérité) lijkt het bijna op een soort realityshow, en was zeker geen slechte manier. Het camerawerk bij de worstel-/actiescènes was eveneens goed en lekker rauw! Tja en de vertolkingen waren voldoende, vooral erg passend in de wereld waar het zich afspeelt!

Ach, het was ook niet eens een heel erge slechte film! Het kent zo ook zijn leuke momenten. Het is een film die eigenlijk weinig dingen verkeerd doet maar ook weinig dingen echt goed. Maar door het gepresenteerde ontroerende realistische melodrama van een gebroken kerel gewoon te middelmatig werd om interessanter te zijn. Van Aronofsky verwacht ik gewoon beter!

Zeer vermakelijke (tiener) horrorfilm. Zoiets als het bijna volwassen (en betere) zusje van Goosebumps. De rebellerende tiener Ben. Ouders in een echtscheiding. Zomervakantie in een kustplaatsje aan de oostkust waar vader woont. Strandfeest, alcohol nuttigen, lokale pestkoppen en flirten met de meisjes. Tja en als je buren getatoeëerde, alternatieve-types zijn moet dat natuurlijk wel misgaan; bloemen verwelken, kinderen verdwijnen en volwassen lijden aan geheugenverlies. Arme Ben niemand wil hem geloven dat er een kwaadaardige woudgeest bezig is.

De make-up en visuele effecten van de heks zijn de grootste trekpleister van deze prima horrorfilm. Al had het schrijfwerk wel iets beter gemogen. Het personage van Ben toont weinig interactie en de krachten van de heks waren vrij random en ook het waarom werd niet geheel duidelijk. Cinematografie was het zeker oké en bevatte een aantal leuke angstverhogende scenes; gaaf was het shot vanaf de trap naar beneden terwijl Abbie bij Ben's voordeur stond. Ja de schrik/angst waren zeker effectief! De film doet heel veel goed, helaas waren er ook dingen die me een beetje teleurstelde. Uiteindelijk was dit voor mij toch een erg positieve kijkervaring.

Nadat ik al eerder de absurdistische horrorfilm ‘Rubber van regisseur Quentin Dupieux had bekeken en hem kende van zijn muzikale alter ego Mr. Oizo waarmee hij een wereldhit met Flat Beat scoorde was het nu weleens tijd om wat meer van zijn maffe filmoeuvre te bekijken.

In feite is dit een film over een man die zijn hond probeert te vinden, maar het is ook zoveel meer dan dat, en op sommige momenten overstijgt de film dat uitgangspunt om je een scala aan maffe dingen te geven om van te genieten, of juist niet? Want kan je mee gaan met de droogkomisch dialogen? Wil je mee gaan met het onlogische? Met palmbomen die veranderen, kantoorruimtes met aanhoudende regen of iemand die auto's rood schildert? De vraag is dus eerder of je kan lachen om de surrealistische en het zwartgallige gevoel voor humor. Kan je deze film met een open geest bekijken en al die gekkigheid gewoon over je heen laat spoelen.

Voor mij was dit een geweldige film, een super hilarisch gestoorde wereld. Dupieux is absoluut een filmmaker naar mijn hart. Ik ben vanaf deze tweede film, dan ook helemaal Fan!

"Can you feel it! This is where music happens, do you understand what I'm saying! In your guts! In your organs! AFRICA! Do you understand!"

Wie de films van Dupieux een beetje kent weet dat ze gepaard gaan met een hoop onzin, vage dialogen en droge humor. Deze is doet dan ook niet veel onder voor de rest van zijn oeuvre. Wel lijkt het of de film rechtstreeks na of tijdens de regisseur zijn voorgaande (Wrong) is gemaakt. Ook omdat veel van de acteurs uit die film hier weer zijn te zien! Aangevuld met wat andere waaronder Marilyn Manson, als een verlegen, honkbalpet-dragende tiener. Wel komt de film een beetje gehaast (op komisch gebied) en doelloos over, maar toch is het absoluut de moeite waard! De aanwezige politiek incorrecte humor over vrouwen, donkere medemens, homo's, transseksuelen, mensen met een handicap vond ik toch zeker wel fijn! Quentin Dupieux frommelt daarnaast in deze film veel met zijn elektronische housemuziek. Er is iets met de personages en de stijl van filmen van Dupieux waardoor ik toch ook hier weer enorm genoot van zijn film!

‘The Wrong Man’ (1956) is, vanwege zijn realistische karakter, een vreemde eend in het oeuvre van de master of suspense. En gaat over het tragische echt gebeurde verhaal van Christopher Emmanuel Balesteros, die ten onrechte in de cel belandde omdat hij toevallig sterk leek op een gezochte crimineel. Henry Fonda speelt deze doodgewone man Manny Balesteros. Zijn vrouw

Rose wordt gespeeld door Vera Miles. (een persoonlijke favoriet van de regisseur) Dit is tevens ook de kracht van de film want beide leveren voortreffelijke acteerwerk. Deze film is ook de enige film die Hitchcock baseerde op waargebeurde feiten, waarbij hij deze feiten zo sec mogelijk en met documentaire precisie brengt. Hierdoor is het laatste gedeelte in de rechtbank nogal aan de saaie kant. Het echte leven blijkt toch niet zo spannend als het soms klink. Ook technische hoogstandjes en originele camerastandpunten blijven beperkt tot pakweg twee of drie scènes. Hitchcock wil de kijker zo min mogelijk afleiden van de boodschap van de film. Iets wat je vooral aan het einde wel gaat missen. Waarschijnlijk de meest serieuze Hitchcock. Echter net niet overtuigend genoeg.

Komedie met David Spade, uit het productiebedrijf van Adam Sandler, grossiert in de gebruikelijke flauwe seksgrappen en de nodige slapstick. Doordat de film zich af speelt onder de prachtige zon van Hawaii en ook sidekicks Rob Schneider, Nick Swardson en vrouwlief Jackie Sandler hier van de partij zijn voelt het alsof we meer naar een vakantiefilm van de andere acteurs zitten te kijken. Vooral Schneider speelt weer zijn gebruikelijke (tenenkrommend) personage. Een vakantie bedoeld om tot rust te komen maar Lauren Lapkus was dat niet verteld en onderbreekt dan ook steeds de rust. Want het is zij die deze film gaande weet te houden. Ze praat openlijk over seks, doopt haar haar in haar wijn voordat ze erop zuigt en draagt ​​een mes dat ze Sheila noemt. Het is dan ook niet Missy, die in deze film, verkeerd is maar alles en iedereen om haar heen.

Acceptabel genrewerk! Neem een stel tieners, zet ze in een verlaten omgeving en laat er vervolgens één of meer psychopaten op los en voilà. Het is al zo vaak voorbij gekomen in de horror. Uiteraard zijn er genoeg klassieke voorbeelden en ook die munten niet allemaal uit door hun geweldige plots, goede acteerprestaties of schitterende camerawerk. In dat opzicht is deze film niet heel veel anders. Een effectieve rechttoe-rechtaan benadering en natuurlijk zo voorspelbaar als wat! Maar heeft dit nadelen voor deze film ? Dat is de vraag? Die graad van voorspelbaarheid kan in ieder geval de fun niet bederven, integendeel, hij is op sommige momenten echt zeer genietbaar. Wrong Turn pretendeert gelukkig ook niet meer te zijn dan een van-dik-hout-zaagt-men-planken horrorfilm. Niets nieuws onder de zon dus maar dat maakt de film wel tot fijn (horror)genot om te kijken.

In 2003 kwam de eerste 'Wrong Turn' een film waar een kleine cast, zoals de titel al aangeeft, een verkeerde afslag nam en in bloedigere botsing kwam met kannibalen in het bergachtige achterland van Appalachia. Opvallend door zijn vele frontaal in beeld zijnde goede moorden en de stoere Eliza Dushku die nergens voor terugdeinsde .

En zoals het bij zo'n beetje elke gerespecteerde franchise hoort kwamen er vervolgen!! Zodoende zijn we nu bij de zevende Wrong Turn-film. Geen vervolg maar eerder een Reboot (met een magere binding) Ook dit hoort bij langlopende horror-reeksen. Tja... en nu achttien jaar na die film was de folk-horror van Ari Aster (Midsommar) een succes dus scenarioschrijver Alan McElroy, ook verantwoordelijk voor oorspronkelijke verhaal, probeert er ook zoiets in te passen!

En daar zit ook het manco want alhoewel het weliswaar een interessant invalshoek biedt, dan de gebruikelijke soort boemannen die door het bos struinen, struikelt de film over zijn eigen pretenties om meer te zijn. Voor je echter eindelijk daar ben aangekomen mag je eerste een dramatische (B-)verhaallijn volgen over Jen's vader, Scott die blijkbaar wanhopig op zoek is naar zijn dochter omdat die hem niet meer elke week sms't of belt. Hoe zal dat aflopen?

Vervolgens schakelt de film zes weken terug naar de bekende groep vrienden. Het sextet van jonge wandelaars die in de bossen de weg kwijtraakt. Uiteraard een politiek correct groepje. Onder hen natuurlijk ook de Jen, die door papa werd gezocht en overduidelijk de 'final girl' Charlotte Vega herken je misschien ook van de Netflix-serie Warrior Nun (2020-) of de horrorfilm The Lodgers (2017) Helaas verstrijken er rond de 45 minuten als er ook maar iets begint te gebeuren.

En dan blijkt dat de Wrong Turn-valstrikken en verrassingen hier ook maar mager en braaf zijn. En dat de film het geheel laat afhangen van de twist. Dit was voor mij wel waar de film mij het meest intrigeerde. Maar helaas kies de film ook hier voor matige gruwel en angst en gaat meer voor het standpunt; "wat zijn de echte monsters, de mensen in een zichzelf gekeerde samenleving of degenen die de hele dag selfies maken?" Het brengt de film naar gekke logica ?

Ook in de climax had wel wat meer uitgepakt kunnen worden! De film bezit nu zeg maar drie soort van eindes en alle zijn teleurstellend? De ontsnapping, de terugkomst met de cliché; ze beeld het maar in en een conclusie die doorloopt in de aftiteling. Als de film ingekort, gestroomlijnd en brutaler was geweest, had de film misschien de eerste geëvenaard. Nu blijft het bij een lovenswaardige poging. Maar die teveel problemen bezit (te lang en te weinig brutale scenes) Jammer...

Ondanks dat deze meer tekortkomingen heeft dan zijn voorganger levert met regisseur Joe Lynch met zijn debuutfilm toch een vermakelijke anderhalf uur af. Nergens is er genrevernieuwing maar er zijn genoeg onderhoudende scènes. Vooral doordat de film rechtstreeks op dvd belandde hadden de makers het voordeel dat ze zich flink konden uitleven wat de gruwelijkheden betreft. En dat is duidelijk de redding van de film! Meer bloed! Alhoewel het vloeit niet als er ingewanden vallen of lichamen doormidden worden gekliefd? Het uitgangspunt van reality-survival TV was een leuk idee, alleen gaf dit ook aanleiding om vervelende andere camera-beelden (denk aan found-footage) erin te verwerken. Dit maakt de eerste helft een stuk minder leuk. De acteerprestaties zijn slecht maar als kijker in dit genre neem je dat voor lief. Een aantal van de acteurs en actrices deed nog wel ervaring op in horror-sequels zoals ‘The Hills Have Eyes 2′, ‘The Ring 2′ en ‘Final Destination 3′ maar een goede leerschool was dit niet. Henry Rollins als ex-marinier Dale die ontpopt tot een pseudo-Rambo was dan ook de enige uitzondering. De personages wekken verder maar weinig sympathie op en daardoor was ook de toevoeging van de humor veel minder geslaagd. Je hoopt maar op één ding dat ze gauw mogelijk het loodje leggen!

Nee dit direct naar dvd-voer viel mee! Gelijk bij de start valt al het eerste slachtoffer geheel volgens de gouden regel van de horror (de slettebakken zijn het eerst de klos) Een van de weinige nog aardige kills. De meeste special effects zijn computereffecten en die zijn hier echt waardeloos. Uiteraard begaan de personages in de film de ene naar de andere stommiteit. Echter als de hele film gaat draaien om zo'n stommiteit (ze slepen zakken vol geld mee) is de lol er algauw af. Ook zijn er genoeg elementen uit andere films te herkennen maar hommages lijken het echter niet te zijn, meer een soort luie, halfbakken verzameling van clichés. Ook het einde is één groot cliché en werd door de verschrikkelijke computereffecten nog slechter. Regisseur Declan O'Brien die de derde in lijn is om een Wrong Turn-film te maken, weet wel een eigen stempel op de serie te drukken. Hij is namelijk de eerste regisseur die een compleet niet geslaagd deel in de serie maakte!

Een goede film kun je ‘Wrong Turn 4: Bloody Beginnings’ niet noemen. Maar tegenover regisseur Declan O'Brien eerste WT-film is er wel een lichte verbetering. De proloog waarmee de film van start ging was een prima opener. Ook was het mooi om te zien dat de broertjes Three Finger, Saw Tooth en One Eye weer herenigd waren (in de vorige film zagen we alleen Three Finger) Door de titel en de start pretendeert de film een prequel te zijn. Echter na die proloog blijkt daar maar bar weinig van te kloppen! Het is niets minder dan hetzelfde verhaal in een andere omgeving. Er zijn gelukkig ditmaal ook vele mooie dames (al dan niet naakt) te bewonderen. Helaas blijkt het plot ook heel veel ongerijmdheden te bevatten. Tevens zijn er weer elementen uit andere films overgenomen. Waarbij dit keer TCM, een invloed die altijd al wel op de loer lag, wel heel schaamteloos wordt gekopieerd. Vooral op het punt van de gore is er in deze film een verbetering, al zijn er nog steeds goedkope computereffecten die de boel naar beneden halen.

Plotsklaps worden de moordende broers in dit vijfde deel vergezeld door een intelligente leider, Maynard.(Hellraiser-ster Doug Bradley) Waarbij één zinnetje uitleg geeft dat we hier te maken hebben met een directe opvolger van deel 4. Wat dan ook de leukste film was van de drie WT -films die regisseur Declan O'Brien maakte. Maynard belandt in de cel en het is aan zijn handlangers om hem daaruit te bevrijden. Dit deed me een beetje denken aan de films Rio Bravo en Assault on Precinct 13. Alleen was slachtvee te dom om in het gebouw te blijven. Het plot deed er verder ook maar weinig toe want de film lijkt alleen maar aan elkaar te hangen van op verschillende manieren mensen vermoorden. Waarbij het drietal boerenkinkels niets anders hoeven te doen dan te wachten tot ze weer aan de slag kunnen om de volgende moord te bewerkstelligen. En met die kills was dan ook niet veel mis. Het was dan ook jammer dat er geen meer ambities waren want nu blijft het maar bij een beetje aanmodderen. Leuk was het dat ik in het meisje Lita Roxanne McKee herkende zij speelde namelijk Doreah in de serie Game of Thrones .

In 2003 kwam de eerste Wrong Turn film over de broertjes Three Finger, Saw Tooth en One Eye uit. Een redelijke Horror -Thriller verrassing. Elf jaar na het origineel zijn we alweer bij nummer zes. Afgezien van het olijke drietal boerenkinkels hebben de films maar weinig overeenstemming. Ook zijn die moordende inteelt niet de meest indrukwekkende karakters uit de horror. Enfin, je weet tenminste bij een WT-film wel wat je krijg! In deze film draait het om de introverte Danny die samen met zijn vriend(inn)en-club naar het huis dat hij geërfd gaat in Hobb Springs. Het gaat hier om een kuuroord op een vergeten plaats diep in de heuvels van West Virginia. Het verdere verhaal heeft wel een leuke invalshoek over verloren familie en het puur houden van die verwantschap. Het acteerwerk is zoals je mag verwachten in een B-film. Een geluk dat de spelers dan ook niet irritant zijn. De actrices zijn duidelijk gecast vanwege hun bereidheid om uit de kleren te gaan. Dit doen ze dan ook allemaal! Er zit dan ook behoorlijk wat seks in deze film. Frontaal naakt komt er niet in voor, maar voor Amerikaanse begrippen gaat men behoorlijk ver. Een pluspunt! Qua ‘gore’ stelt deze productie enigszins teleur. De paar goede kills hadden helaas last van low-budget-special effects. Maar volstaan verder wel! Ondanks dat de film (vaak om budgettaire reden) gebreken vertoont, is regisseur Valeri Milev er wel in geslaagd om een aardige rolprent te maken. De film heeft vaart en de moorden en seksscènes komen altijd op het goede moment (net als de boel lijkt te vertragen).

Met deze deel 6 eindigt voor nu de reeks en afgezien van deel 3 (CGi was te slecht) heb ik ondanks dat het misschien niet de beste films waren toch wel erg genoten!

Misschien ging ik met de verkeerde verwachting kijken maar voor mij was dit een stupide horror-komedie die erg veel lijkt op een deel uit de 'American Pie' reeks. Het is stijlvol, maar stijl alleen maakt een film nog niet de moeite van het kijken waard. De titel vat samen wat er gebeurt, maar vóór deze irritante personages op verschillende manieren worden vermoord, is de film net zo goed een seksklucht. Het is niet bijzonder grappig of zelfs maar heel interessant, Het probleem met de film is dat de personages niet bijzonder sympathiek zijn. De film barst van de muffe, stereotiepe personages die passé zijn sinds de tienersekskomedies van de jaren tachtig uit de mode raakten. Het duurt daardoor ongelooflijk lang voordat ze eindelijk het loodje leggen. Positief was dat het praktische en make-up effecten zijn maar ze waren eveneens erg beperkt! Enfin er zijn ook wat ontblote borsten en Katarzyna Chojnacka als Angelika heeft aan het einde een opvallende lange seksscène. Maar dat is voor mij onvoldoende om dit goed te vinden!

Leuke en luchtige avonturenfilm! Het zal de filmwereld niet in vuur en vlam zetten, maar het geeft je vaak een gevoel van; "Zo maken ze, ze niet meer" Een beetje een mix van Indiana Jones en de martial arts van de jaren 90. De verhaallijn was wel heel erg eenvoudig en het is ook gemakkelijk om de invloeden van Indiana Jones in 'Wu Dang' terug te zien. Echter is er een pluspunt dat de film heeft en dat is de locatie. Het Wudang-gebergte en het beroemde klooster met dezelfde naam! Over het algemeen zijn de gevecht-scenes niet heel spectaculair en wauw. Alles is normaal maar toch zijn er een paar leuke ideeën. Deze gevecht-scenes met slow motion en wire-fu, komen van oude Jet-Li-actiechoreograaf Corey Yuen, niet de minste natuurlijk. Het belangrijkste van "Wu Dang" is dat, hoewel de actie wat aan kwaliteit mist, er zeker kwantiteit is: de looptijd van de film vliegt dan ook voorbij. Helaas ook wat visuele effecten, die niet heel erg goed waren en een veronderstelde griezelige relatie tussen Fan Siu-Wong (39) en Xu Jiao (15) De film is als licht-nostalgische, vermakelijke en slordige HK-wegwerp-vechtsportfilm natuurlijk niet perfect, het maakt geen sterke indruk, maar aan de positieve kant gaf het me ook niet het gevoel dat ik mijn tijd verspild had!

Met The Promise probeert regisseur Kaige Chen zijn voormalige cameraman Zhang Yimou en diens spektakelfilms Hero en House of Flying Daggers naar de kroon te steken. Dat mislukt nagenoeg op meerdere fronten. De computer geanimeerde beelden laten te wensen over (vaak te amateuristische voor woorden), de personages krijgen te laat vorm en ook de actie biedt maar weinig nieuws. Daarnaast is er hakkelige montagewerk wat ongetwijfeld komt door bemoeienissen van de Amerikaanse inbreng. Maar het is niet allemaal kommer en kwel. De cast, al waren ze niet in staat om de film beter te maken, deed het verder prima. En aangezien het een multi-Aziatische productie is, zien we opmerkelijk sterke acteurs uit verschillende oosterse landen. Korea wordt vertegenwoordigd door Dong-Kun Jang die de slaven-rol van Kunlun op zich neemt. Zijn meester, generaal Guangming, werd vertolkt door de Japanner Hiroyuki Sanada, die lekker arrogant en egoïstisch uit de hoek mag komen. De mooie Chinese Cecilia Cheung, vertolkt geloofwaardig de rol van “liefdesobject” de bevallige prinses Qingcheng die een volledig leger de wapens laat neerleggen door de belofte om haar jurk uit te doen. Daarnaast is er nog meer Chinese inbreng; van de slechterik Wuhuan, Nicolas Tse die dat met enig sadisme doet, en Ye Liu als zijn persoonlijke slaaf Sneeuwwolf (het leukste personage in de film) Ondanks dat het verhaal te weinig uitgewerkt is, bevat de film wel een handvol geslaagde vecht-scènes, gedetailleerde kostuums, aardige ideeën en soms hangt er een fijne visueel poëtische sfeer. Daarom is deze film met zijn hoge kitsch-gehalte ook geen volledige ontgoocheling maar zijn belofte weet het helaas niet waar te maken.