Opinions

Ach het is nog wel aardig bovennatuurlijk trillertje. Echter ook veel meer dan aardig is het ook weer niet. Het plot over Miles Grissom die geobsedeerd is door de dood was zeker een goede invalshoek, helaas halen ze er een hele reeks aan fobieën bij om dit te onderbouwen. Fobieën die jaren geleden al zijn opgelopen en ook behandeld hadden moeten worden, hierdoor voelt het als mosterd naar de maaltijd. En alles is dan weer veroorzaakt omdat op jonge leeftijd zijn vader is verongelukt? Wat een pseudo-dramatiek.

Enfin je looft $30,000 uit voor degene die kan bewijzen dat er leven na de dood is. Een populair thema natuurlijk, waar vele zich mee bezig houden. Uiteindelijk worden er drie mensen als geloofwaardig aangeduid; een wetenschapper, een medium, en een ondernemer. De laatste heeft de Lament Configuratie puzzelkubus in zijn hand dus hoe geloofwaardig die was??? Oh en er is nog een vreemd telefoontje? (denk u wat ik denk? en ja inderdaad) Deze drie worden dan bezocht door Miles en zijn moeder, die als hulptroep is ingeroepen. Ik denk ook dat als hij aan moeder haar handje liep hij plots veel minder last had van fobieën? Nu zijn er wat twist(en) en hoe voorspelbaar ze ook zijn, deze zijn de redding van de film. Ze geven de film nog wat spanning mee.

Tja en dan is er nog Clark Freeman, een niet bijster goed acteur! Zijn emotieloze uitdrukking zijn vooral storend, ik vond steeds datzelfde gezicht in ieder geval niet inlevend. Moeder werd vertolkt door Annette O'Toole en telkens als zij ten tonele verscheen werd het acteerwerk omhooggetild. Prima verdienste van haar!

De film wist me tot de eindstreep aardig te vermaken waardoor hij net een voldoende weet te scoren.

“My name is Mary Catherine Blackwood, the Blackwood’s have always lived in this house, and we will never leave here, no matter what they say, or what they do to us. Never.”

Oei, dat opschrift op de poster; van de schrijfster van 'The Haunting of Hill House' daar zullen nogal wat mensen door op het verkeerde been gezet gaan worden! Want ook al is dit een verhaal van Shirley Jackson het wekt de veronderstelling dat dit Horror zal zijn, en dat is een verkeerde want dat is het namelijk niet! Het is veel meer een gotische psychodrama over angst, paranoia en isolatie.

Het verhaal wordt verteld door de sociaal-onhandige 18-jarige Mary Katherine Blackwood (Taissa Farmiga), bijgenaamd "Merricat" die samen woont met haar agorafobische zuster Constance (Alexandra Daddario) en gekwelde, in de war zijnde Uncle Julian (Crispin Glover) op het uitgestrekte terrein van Blackwood Manor, het familielandgoed. Niet echt een fijne typische doorsnee-familie. En dan komt die verre neef langs (Sebastian Stan) Meer in details treden wil ik niet want dat doet afbreuk aan het mysterie. Dat er iets mis is, wordt gauw genoeg duidelijk.Zowel het boek als ook de film zijn ook niet zo heel veel bezig met de “whodunit”

Ondanks dat je bij de cast niet direct zal denken aan goed acteerwerk deden deze het toch heel goed! Al moet ik wel zeggen dat er ook duidelijk is gekozen voor Eye-Candy. Sebastian Stan zal menige vrouw over de streep trekken om te gaan kijken.Terwijl Alexandra Daddario de mannelijke kant meer weet te boeien. (vanuit hetero-perfectief) En tja, eerlijk is eerlijk het was een genot om haar rond te zien lopen in petticoats en onberispelijke jurken, die als maar omvangrijker werden naarmate het verhaal vordert, alsof ze het groeiende aantal geheimen weerspiegelde dat eronder is verstopt.

Taissa Farmiga veranderd daarentegen maar weinig van kleding. Verder zit de film vol met gedetailleerde weelderige decoratie en decors en specifiek de keuken. Als in de jaren '50 stijl. Een stijl die anders is (opvallend) dan de mistroostigheid en somberheid van het verhaal en de personages. Toch is de film wel vrij voorspelbaar, het is dan ook vooral hoe leuk je het vind om door ogen van Merricat mee te kijken naar hun leven. Er gebeuren geen echt gekke dingen! Ikzelf vond het wel een zeer vermakelijk mysterie-drama. Al hoort daar wel de opmerking bij dat ik me ook goed kan vermaken met oude gotische films of recentelijk nog deze: The Little Stranger (2018)

Als je als filmmaker minder geld tot je beschikking heb is één van de uitkomsten om je film te laten afspelen in een kleine ruimte met niet veel acteurs en een dreiging van buitenaf. Het is dan ook de reden dat veel horrorfilms zich afspelen in een hutje in de het bos. Ook deze film neemt dit uitgangspunt als een disfunctionele gezin van vier samen opgesloten raakt in hun eigen badkamer nadat door een razende storm een boom de deur blokkeert. Nog zorgwekkender is dat er iets buiten de muren op de loer lijkt te liggen, en spelletjes met hen speelt. Het resultaat is een onvoorspelbare, spannende kleine film doordrenkt met de kracht van suggestie. Zoals de plotselinge de stem van Ozzy Osbourne die het beste schrikmoment in de film veroorzaakt! Ja gebeurtenissen buiten de badkamer worden overgelaten aan de verbeeldingskracht van het publiek. Sommigen zullen dit ongetwijfeld frustrerend vinden! Maar ik ben van mening dat sommige van de effectiefste angsten, degene zijn die je niet kan zien! Hierdoor slaagt de film er ook in om grotendeels zijn sfeer en mysterie over te brengen. Beide zijn essentieel voor het creëren van de aanwezige spanning. Maar wanneer de angst niet van buiten komt zijn er ook weldegelijk binnen paar aardig maar kleine gruwelen te zien! Daarnaast zijn er met tussenpozen flashbacks van Melissa en haar vriendin Amy en die onthult de informatie om het verhaal tot een bevredigend open einde te helpen. Waarschijnlijk zou de film ook niet werken, of in ieder geval niet zo goed werken, zonder de prima cast! De film durft een paar risico's nemen waardoor het een fijn opwindend onvoorspelbaar speelfilmdebuut werd van regisseur Sean King O'Grady!

Ach het was best vermakelijk deze horror-thriller die zich afspeelde tijdens de 'Satanic Panic' een fenomeen van massahysterie voor satanisch ritueel misbruik in de VS aan het einde van de jaren tachtig en begin jaren negentig. Doordat ze toen heavy metal-muziek koppelde aan hun angst voor het occulte, begon de film met drie aantrekkelijke dames (Daddario, Hasson en Forsyth) die naar een heavy metal-concert gaan van "Soldiers of Satan" en daar een paar jongens aka metalheads (flink wat metal-namen vliegen er voorbij) ontmoeten. De film probeert daarna wel te komen met een 'draai', (op zich is die best wel modern te noemen) maar zag je die zo overduidelijk aankomen. Ook Johnny Knoxville speelt in deze film (als Pastoor John Henry Butler)maar had niet veel te doen en was ook niet echt een aanwinst. Heel bloederig werd het niet en de kant-en-klare komedie werkte ook amper. En dan is er nog het einde wat minder goed gecoördineerd was. Maar ik kan niet ontkennen dat ik wel plezier heb gehad met deze film. Het is gewoon oké.

"be like jesus! he always made new friends"

Na verschillende ontsnappogingen wordt in 1954 de school voor onverbeterlijke en delinquente meisjes overgeplaatst naar een eiland. De matrone van de school is van plan van deze meiden voorbeeldige godvrezende huisvrouwen te maken. Nellie, Daisy en Lou zitten daar niet bepaald op te wachten...en als de meisjes krijg te horen dat de appel niet ver van de boom valt en het medische gebouw wordt heropent, is het tijd voor actie. Echter is de film niet meer dan een beeld van de late jaren '50. Misschien met een ondertoon over de behandeling van Maori-vrouwen. Maar meer dan dat het verhaald over de meiden, hun vriendschap en hun gezamenlijke doel was er niet veel spanning of emotie te zien. Deze film geeft je dus een kijkje in een vervlogen tijd. Doet dat best goed en schattig maar het voelde ook alsof het niet af was.

Een eenzame internet-geobsedeerde tiener Casey gaat de online horror-uitdaging aan die bekend staat als World’s Fair challenge uiteindelijk verliest ze grip op realiteit en wie en wat ze is. Deze film en Casey's leven, bestaan voornamelijk uit rondhangen in haar kamer, surfen op internet, online video's bekijken (je ziet Creepypasta-video's van een meisje dat zegt dat ze in plastic verandert en een jongen die zegt dat hij het gevoel heeft dat iemand Tetris in zijn lichaam speelt) en Skype-sessies houden met volslagen vreemden. Hoeveel tijd kun je besteden aan het kijken naar iemand die kijkt naar een scherm? Net als sociaal media bestaat het ook uit knip-en-plak stukjes en beetjes Tja en als Casey niet kan slapen kijkt ze naar rustgevende stemmen van ASMR-video's en deze film is eigenlijk net zoiets. Het weet slechts een vaag gevoel van onrust op te wekken, doordat je niet weet wie die JLB is of wat hij wil. Echter is het verder ver verwijderd van alles waar een horrorfilm voor bedoeld is! De film geeft alleen een actuele blik op het leven van een gemiddelde hedendaagse tiener die vooral online opgroeit. Maar misschien is dat ook wel horror? Dat het niet helemaal eentonige werd kwam door Anna Cobb, zij weet een betoverend en boeiend personage te creëren van Casey. Maar met deze vage mengelmoes van ideeën en onduidelijke gevoel van richting heb ik helemaal niets!!

Ja, ik vond het toch wel geweldig! Ik had er om eerlijk te zijn niet al te veel van verwacht. Het is een bioscoopfilm, lovende kritieken (veilig of zwaar op de hand) en lastige tweede film (na het fantastische" Barbarian") maar ik had het mis! Alhoewel ik film erg goed vind, vind ik het wel licht een iets mindere film. Niet in de acteerprestaties die zijn natuurlijk gewoon goed en solide en ook visueel is het zeer goed! Maar met een flink budget is er nu eenmaal meer mogelijk. Het is juist de verhaalstructuur die tegenvalt want die blijft te veel hangen in dramatische elementen en dwaalt af van het mysterie. Schuldig hieraan is vermoedelijk de speelduur. Ook is het mysterie halverwege wel duidelijk...maar dit was niet zo erg want dan gaat de film los! Ja en in die laatste pakweg 45 minuten ging de film voor mij van zeer goed gemaakt maar twijfelachtig naar een volle punt meer! Met af en toe jump-scare, heerlijke effecten waarbij de camera niet wegdraait en een interessant mysterie zijn er voldoende dingen die de film leuk en meeslepend maken!

In juni 1940 werden de Franse en Britse soldaten door de Duitsers, rond Duinkerken in het nauw gedreven. Ze konden geen kant meer op. Terwijl ze bestookt worden door Duitse vliegtuigen. Een ware hel! We zien in deze film dan ook; op het strand ontploffende granaten, laag overvliegende Duitse gevechtsvliegtuigen, rondslingert oorlogsmateriaal, massascènes met duizenden soldaten en zinkende gebombardeerde schepen.

Hoofdrolspeler Jean-Paul Belmondo speelt Julien Maillat, een soldaat die zijn eenheid is kwijtgeraakt en doelloos ronddoolt in Zuydcoote (Zuidkote) en Bray-Dunes. Hij hoopt te kunnen worden ingescheept voor Engeland, voert gesprekken met mede-soldaten over geloof, oorlog en hoop, heeft zowaar ook een liefdesaffaire met een vrouw (Catherine Spaak) en te pas en te onpas is er humor te horen. Het geeft de film een vreemde sfeer die eigenlijk niet goed past bij het onderwerp. Maar dit maakt ‘Week-end à Zuydcoote’ ook wel weer ontnuchterend en intrigerend.

Een beetje in vergetelheid geraakte maar verder prima spannende film. Is voodoo bijgeloof of werkt het echt? Is het de wil van de gedachte of is het alleen maar een plannetje van een jaloerse vrouw? Een echt antwoord wordt er niet gegeven of toch wel...? Dit is ook de kracht van de film, die gebaseerd is op een horrorroman van Fritz Leiber. Lon Chaney Jr. speelt Norman Reed, een college-professor die in Hawaï liefde van zijn leven Paula (Anne Gwynne) tegenkomt. Als hij terugkeert naar zijn thuisland, getrouwd en wel, krijg hij te maken met zijn jaloerse vroegere vriendin Ilona Carr (Evelyn Ankers) Het succes lacht hem toe want hij schrijft de bestseller Superstition vs. Reason and Fact en college-meisje Margaret Mercer (Lois Collier) ziet in hem haar kalverliefde. Het is een ietwat ongebruikelijke thriller, niet helemaal perfect maar oh zo plezierig om naar te kijken. De film maakte onderdeel uit van zes low-budget films gemaakt door Universal en waarin Lon Chaney Jr. de hoofdrol speelt. Alle verhalen zijn uit het radio-programma Inner Sanctum mystery en bewerkt voor het scherm. De film of misschien eerder het boek kent ook een paar andere Her-verfilmingen Night of the Eagle (1962) en Witches' Brew (1980)

Deze Paranormale Thriller is een beetje traag en het duurt even voordat je volledig begrijp wat er aan de hand is, maar regisseur Tommy Bertelsen of eigenlijk hoofdrolspeelster Kristen Ruhlin (zij schreef het verhaal) weet binnen het subgenre possession/exorcisme een interessante invalshoek te vinden. Al vermoed ik, dat er goed naar Dark Waters (1993) moet zijn gekeken. Ook in die film keert een vrouw naar geboorteplaats, waar ze een verleden heeft en komt bij een orde van nonnen. Echter geef ik de film, lof om te proberen een eigen draai te geven aan het demonische verhaal. Hier is het de orde van de 'Sisters of Mercy' die geheimen bewaren over een familiedrama. Zoiets als; Oude wonden kunnen nieuwe veroorzaken, net zoals de zonden van de ouders vaak aan hun kinderen worden doorgegeven. Filmisch ziet het er verzorgt uit, misschien soms iets te donker, maar is verder best sfeervol. Niet alles doet de film goed, er is net iet teveel dramatiek maar verder slaagt dit er toch in om een ​​leuke, door karakter-gedreven thriller te zijn! Daarnaast is de filmscore gedaan door Queens of the Stone Age bassist Michael Shuman.

Zeer mooi geschoten beelden en prachtige aankleding in deze post-apocalyptisch film, maar een mooie visueel wereld creëren betekent nog geen goede film! En helaas valt het verder allemaal nogal tegen. Het apocalyptische verhaal was niet bijster sterk. Het is al tien jaar geleden dat het voor het laatst regende. En na zoveel jaar raakt het water op waardoor het meisje Kendal , om te overleven, de strijd aan moet binden met een hebzuchtige en godsdienstige buurman. Die al het water steelt om een imperium voor zijn dochter op te bouwen? Veel vragen blijven onbeantwoord waardoor ik met een onbevredigend gevoel achterbleef. Haley Lu Richardson acteerde niet eens onaardig alhoewel dat misschien ook niet heel erg moeilijk was met de aanwezig van vooral mindere talent uit de Twilight Saga en een winnares van America's Next Top Model (Nicole Fox) En ondanks dat je op een moment toch gaat afvragen hoe ze er zo goed verzorgt uit kunnen, blijven zien zonder water is het ergste toch wel de manier waarop ze weg proberen te komen. Een vliegtuig repareren en er ook nog meevliegen? Wanneer heeft dat meisje van pakweg 17 jaar haar brevet gehaald? Helaas te onevenwichtig en te zwak om echt goed uit de verf te komen.

Tjonge deze vond ik toch best lastig om te waarderen want er zijn hier veel elementen en het soort effecten dat het horrorgenre tegenwoordig wanhopig mist. Zowel door het bizarre gotische plot als door de veelvuldige, vaak brutale geweldsscènes voelt The Well aan als een film uit een andere tijd.

Maar de dialoog in deze is soms lastig...ik snap dat een Engelstalige scenario de film betere vooruitzichten biedt. Echter het acteerwerk van de Italiaanse cast lijdt hier wel sterk onder en het voelt soms gewoon stijf en onwennig aan. Behalve hoofdrolspeler Lauren LaVera, want zij is die leuke Amerikaanse actrice uit Terrifier 2 & 3!

In een afgelegen Italiaans dorp moet Lisa, een Amerikaanse kunstrestaurateur, een oud mysterieus schilderij in zijn oude glorie terug te brengen. Het schilderij van hertogin Emma is door brand zo zwaar beschadigd dat het hele doek zwart is geworden van het roet. Of Lisa even gauw in twee weken tijd de restauratie kan voltooien want er is een snel naderende gebeurtenis opkomst.

Het duurde even voordat de film echt op stoom kwam, had zelfs het al bijna opgeven dat het iets was. MNaar dan gaat het los met schokkende momenten die niet misstaan in een martelporno film! En het zijn en praktische effecten die gewoon visueel in beeld zijn!

Een pluim voor de speciale make-up-effectenwizard Carlo Diamantini. Ook Het leuk om te zien dat het uit Italië komt, waar ze vroeger regelmatig films als deze maakten. (al doet Necrostorm met gore natuurlijk ook goed!) Gelukkig is het heel stuk steviger dan het op eerste gezicht lijkt. En ja voor mij als horror-fan weegt bloedvergieten en effecten zwaarder mee dus lis mijn waardering daar ook naar! Niet een allemans vriend maar eentje voor de volbloed horrorfans!

Braaf slasher horror werkje uit België . Michael Myers en Jason Voorhees hebben er een Belgisch broertje bij! Waarbij de eerste natuurlijk genre- klassiekers zijn. En deze vooral een goede genre stijl- genoot. Het is braaf in de zin van dat er een stel kinderen zijn en dat er geen één (maar ook geen één) in beeld wordt gekilld Dit is natuurlijk omdat het controversioneel is. En waarschijnlijk de rating ook hoger werd. Al met al is het allemaal zeer mooi gefilmd en doet het niet onder voor Hollywood producties. Een half sterretje meer omdat het een vlaamse film was.

"Stadsmensen gaan naar het platteland"...

Als regisseur is Larry Fessenden een beetje een buitenbeentje, zijn horror-films volgen niet het traditionele pad. In deze gaat het over de Wendigo. Een boosaardige monster dat volgens de Indiaanse legende een mens is die in een wendigo transformeert wanneer hij zijn overlevingsdrang overwint. Echter in deze film is er net als in de werkelijkheid geen fysiek monster te zien maar draait het meer om de angst.

Dus als een stadsgezin op vakantie gaat naar het platteland en een paar locals tegenkomen is er niet zo zeer sprake van één of ander monster maar de angst vanuit het perspectief van een kind en angst van de gewone man in een situaties waarvan hij hoopt dat hij er nooit in terecht zou komen. Een psychologisch familiedrama waar de horror van de mythe zich manifesteert binnen de grenzen van realiteit. Dit is voor mij ook een van de weinige keren dat meer drama van personages en hun problemen en minder horrorelementen niet zo een groot gemis vond!

De film is namelijk vakkundig gemonteerd, en er is iets met de cinematografie en de koude/eenzame sfeer in deze film dat de spanning deed verhogen. Niet alle elementen zijn even origineel (automobilisten rijden een hert aan, kind tekent griezelige plaatjes, mystieke indiaan...), maar er zit veel flair in die het geheel wat frisser maakt. Niet voor iedereen maar dit was een opmerkelijk effectieve film met een hartverscheurend einde.

En opeens was daar Marvel's eerste op zichzelf staande seizoens-special voor Disney+, een Halloween-special rond Jack Russell, (uit een 43 nummers tellende comic 1972-77) die na de dood van hun leider en monsterjager Ulysses Bloodstone, samenkomt met een andere groep monsterjagers om door een rituele jacht de “Bloodstone gem” een nieuwe eigenaar te laten krijgen. Ook dochter Elsa Bloodstone is van de partij!

Ook opmerkelijk is dit geregisseerd door Michael Giacchino, die vooral bekend is als componist van filmmuziek. Maar deed het goed door je mee te nemen naar de klassieke Universal monsterfilms uit de jaren 30 en 40. Compleet in flikkerend zwart-wit, bordkartonnen decors, dramatisch acteerwerk en dito muziek. En dat werkte goed!

Dat betekent natuurlijk ook dat net als de Hollywood-monsterfilms uit lang vervlogen tijden de film niet eng is! Tijdens de looptijd van bijna een uur komen er wel nog een paar jump scares langs maar voor rest komt het op sfeer aan maar dan met moderne special effecten !Ben je liefhebber van die oude klassiekers, dan is deze Halloween-special smullen geblazen.

Met een film vol CGI-monsters is de transformatiescène van de weerwolf gek genoeg, niet in beeld. Er is slechts een fractie van een seconde die een bepaalde scène oproept uit An American Werewolf in Londen. Voor Marvel-film, is het misschien iets bloederiger maar dat wil dat niet zeggen dat jongere er nachtmerries aan overhouden! Zoals ook gebruikelijk zorgen Jack Russell (Gael García Bernal) en Elsa Bloodstone (Laura Donnelly)voor wat luchtige scènes met grappige oneliners, zoals we inmiddels van Marvel gewend zijn.

Het laat de haren in je nek misschien niet overeind staan, maar het houdt wel je aandacht vast en ondanks aangekondigd als Marvel's Halloween special, hoop ik eigenlijk dat er meer volgt! Oh, voor wie wil weten wie dat opgejaagde monster was? Ted is beter bekend als Man-Thing

Charlie Steeds is een low-budget regisseur die eveneens een eigen productiebedrijf, Dark Temple Motion Pictures bezit. Hij is een regisseur naar mijn hart...niet omdat alles wat hij uitbrengt even goed geluk is maar omdat in zijn films tenminste alles praktisch is. Erg gaaf dat er (goedkope) monsterpakken zijn! Zo in nog geen vijf minuten worden Wolfstan (met een... fluit, dat was best een goed idee!) en een weerwolvenroedel -man-in-pakken losgelaten in een middeleeuws stadje. Vol in beeld want als je weerwolven belooft moet je ze ook tonen (in nogal wat nieuwe films zitten lycanthropes die je nauwelijks ziet) Trouwens zouden die pakken nog zijn overgebleven van zijn vorige film A Werewolf in England? Maar oké dit is wel veel meer een fantasiefilm, het is meer gericht op actie dan op angst. Het bloed vloeit helaas niet rijkelijk! Tja je ziet de drie ridders Thomas Fairhurst, Osmund Blakewood en Hamelin Wiltshire samen met de schurk Hal Skullsplitter en held in spe Thorfinn eropuit trekken naar het weerwolvenkasteel.(grinnik.. let in de kasteelruïne eens op de moderne veiligheid voor de toeristen) Verder veel moorden buitenbeeld en veel geloop van de helden. Het is gewoon jammer dat de film gewoon iets te ambitieus was voor zijn budget. Want de voorliefde van de regisseur voor praktische effecten maken van deze film een prima onderhoudend low-budget middeleeuws avontuur.

Regisseur Charlie Steeds wist altijd wel iets aardigs van zijn low-budget films te maken. Met nadruk op wist.... want hier ging toch echt wel iets mis! Dit was low-budget met bijna géén charme. Hij maakt gebruik van geforceerde "geestigheid" om het zwakke plot op te leuken. Misschien dat Charlie Steeds hier probeerde om de monster-horrorparodieën uit de jaren '50 na te maken? Niet is zeker niet geslaagd! Er zijn wel vaker verwijzingen naar de oudere horror in zijn films te vinden. Let in deze ook op; de retro Hammer-stijl letters in de openingscredit. Helaas is er veel teleurstellende belabberde bloederigheid (behalve één toffe scène met een praktisch uitgevoerd oog) en er is ook geen transformatie. Wel een pluspunt voor de weerwolven! Teveel of geheel van CGI laat ze er altijd slechter uitzien dan zoals hier een man in een harig pak. Helaas hangt alles aan elkaar van veel domme toilethumor; zucht...een weerwolf met diarree is geenszins eng of grappig. Waar ik deze film nog iets van eer voor zal geven, is hoe het eruit ziet. Ja men was niet bang om de horrorfilm in daglicht (in het donker poets je slordige stukjes weg) of in levendige kleuren op te nemen. Maar als weerwolven-horror was het verder gewoon klote.

Zeker geen slechte film deze Universal klassieke Monster film maar of het nu aan het budget lag of aan de tijd waar het in is uitgebracht...op een of andere manier vond ik het minder. Dit was al bij de weerwolf die een ​​relatief minder dreigend personage was. Hij lijkt te beschaafd en nooit bijzonder beestachtig. (las dat dit ook zo was omdat Universal verzocht om de make-up van de wolf te verzachten) Toch was de weerwolftransformatie zelf erg cool!

Daarnaast ging ook tijd verloren aan andere mindere zaken. Het op-en-aflopen van de sets, theekransjes en feestjes of de twee dronken hospita’s. Gek genoeg verschilt ook niet zoveel van een film over gekke wetenschappers. Jekyll en Hyde? Aan de positieve kant zijn er ook ideeën die van invloed moeten zijn geweest op andere. De scène in de serre die gevuld is met Venus Flytraps, tentakels en kikkers etende flora. En een soort slasher verhaallijn waardoor je de hele tijd verwacht dat hij zijn vrouw (het laatste meisje) zou vermoorden. Niet geweldig zoals andere uit zijn tijd maar wel een prima wegkijker!

Och, er zijn filmmakers met veel talent en kunde, die ondanks schoon-filmerij vaak ook niet zijn door te komen. En dan heb je goedkopere B-films die met minder talent en middelen, heerlijk entertainment weten te brengen. Deze laatste categorie valt deze film van regisseur Steven C. Miller, en is een campier versie van pak-hem-beet; Dog Soldiers meets The Purge, maar dan met minder budget. Met zo'n eenvoudige titel is het niet moeilijk om je voor te stellen wat voor soort film je te wachten staat.

Opeens veranderd iedereen die aan een supermaan wordt blootgesteld in een weerwolf. Het ontgrendelde een latente weerwolf-gen in de mensheid en veroorzaakt zo onvoorstelbare chaos en dood. En nu een jaar later gaat het weer gebeuren....Frank Grillo biedt een helpende hand bij zijn schoonzus Lucy en nichtje Emma voor het naderende onheil. Hij kan echter niet blijven om ze te beschermen, omdat hij ook als moleculair bioloog de stof Moonscreen moet testen.

Als dit allemaal uiterst onwaarschijnlijk en belachelijk klinkt, klopt het helemaal! Maar het is een actiefilm en logica wordt goedgemaakt door overdreven achtervolgingen, geweervuur, zelfs weerwolf-tegen-weerwolfgevechten en er zijn een paar bloederige moorden. De effecten zijn solide en geven de film net iets meer impact. Daarnaast zijn het praktische effecten. De lycantropen zijn mannen/vrouwen in kostuums met eigen karakters en alleen de transformatie worden ondersteund door CGI.

Ja het verhaal is belachelijk, maar dat is op zichzelf weer vermakelijk. Het gaf mij een beetje een '90 -throwback gevoel (Denk aan films als; Full Eclipse (1993) Project: Metalbeast (1995) En een B-film die gekke, ongecompliceerde, leuke wezensfunctie biedt is een verdomd amusante tijd. En deze gekke, ongecompliceerde, leuke B-film prefereer ik dan toch meer dan één of andere goedgemaakte traag en eentonig prul.

Och zo slecht was deze Horror-komedie ook niet maar door het gebrek aan bloed, is dit meer genieten voor degenen die zit te wachten op grappen. Daarnaast probeert de film hier ook nog mysterie-elementen aan toe te voegen. Dat komt omdat de film blijkt te zijn gebaseerd op een VR-multiplayer-game van Ubisoft met dezelfde naam.

In de game wordt in een middeleeuwse setting, één persoon getagd als een weerwolf, en de rest van de dorpelingen moet samenwerken om erachter te komen wie de weerwolf is voordat ze allemaal worden vermoord. Dit geven werd hier verplaats naar de huidige tijd. En tja de film probeer je tot het einde te laten gissen welke Beaverfield-bewoner het is. Hierdoor krijg je een whodunit in de trant van 'Clue' (1985) of 'Knives Out' (2019) maar is de weerwolf grotendeels buiten beeld gehouden. En dat mysterie-element was best goed. Het had iets minder voorspelbaar kunnen zijn; de muziek op de jukebox vroeg in de film is duidelijk een hint De metamorfose van de weerwolf was ondanks het budget geslaagd en het hele uitgangspunt van de film was niet verkeerd!

De hoofdpersonages hadden samen goede chemie (Milana Vayntrub was redelijk schattig) maar minder zijn de verschillende andere clichés personages. Deze niet-lupine-personages zijn vaak tegen elkaar aan het schreeuwen, dreigen met geweld en seksgrappen en verwijzingen uitkramen. Weliswaar soms op een wat hippere manier maar grappig vond ik ze de meest van de tijd niet echt! Eveneens zit zoals bij zovele de humor het angstaanjagende in de weg. Er zijn een paar jump-scares en wat bloed maar niet voldoende. Daardoor is de film meer Oké, voor mensen die gek zijn op komische films.

Het is 31 augustus 1939, er hangt een gespannen sfeer onder de militairen bij de verdedigingsring op schiereiland Westerplatte. Er lig al een tijdje het Duitse marineschip “Schleswig-Holstein” bij de haven van de stad Gdansk en alles verkeerd in hoogste staat van paraatheid. Zouden de Duitsers, Polen aan durven vallen? En dan wordt het vrijdag, 1 september 1939, om precies 4:45 uur, beginnen de eerste kanonnen hun dodelijke projectiel af te vuren....

Ondanks dat men verrast was door de hevigheid van de aanval waren de Poolse soldaten op hun verdedigingsposities. En vingen de buitenposten "Fort", "Prom" en "Wał" en Wachthuis Nr. 2 de Duitse aanval op. De Slag om Westerplatte is begonnen en de komende week zullen de 182 militaire en 27 civiele reservisten een zware strijd leveren tegen de circa 3.400 Wehrmacht-soldaten.

Deze in Polen gemaakte oorlogsfilm toont de gebeurtenissen voorafgaand aan en tijdens deze Slag. En deze zwart-witfilm is een solide en goed gemaakte film. Er goed zoals men in het begin een zekere dreigende spanning weet opbouwen! De daarop volgende gevechtssequenties zijn weliswaar niet overdreven grafisch, maar laten wel de wreedheid en vermoeidheid die gepaard gaat met oorlog zien. Oké er zijn niet veel karakterontwikkeling bij de Poolse soldaten te zien en Duitse strijdkrachten zijn alleen maar schietschijven. Echter het acteerwerk was solide en het camerawerk was zelfs sterk Voor het grootste deel werkt de film en een behoorlijke goede weergave van de Slag om Westerplatte. Geweldige Poolse oorlogsfilm!

Achteraf had ik deze film toch al gezien maar nog geen punten gegeven. En ach, deze film nogmaals kijken is zeker niet verkeerd. Gewoonweg een heerlijk film. De special effects zijn dan wel gedateerd het concept is nog steeds erg sterk. Het thema heeft natuurlijk ook veel weg van Michael Crichtons andere pretpark thema Jurassic Park. Qua verhaal vind ik dit persoonlijk wat leuker. Maar Crichton is geen Spielberg en dat merk je. Yul Brynner speelt de belangrijkste robot en doet dit fantastisch. Vooral ook leuk omdat er door HBO nu ook een serie van gemaakt is Westworld - Seizoen 1 (2016) - TvMeter.nl is deze film nu toch ook wel weer actueel.

Psychologische horror waarbij de angst komt van zus Blanche die niet weg kan vluchten voor zus Jane. Nu staat of valt dit soort werkjes met hoeveel binding er is of hoe afstotend de actrice(s) in kwestie zijn. In mijn geval viel dat vies tegen! Dit begon eigenlijk al aan het begin toen ik kindsterretje Baby Jane een paar verschrikkelijke liedjes hoorde zingen. Dat deed me vooral denken aan; Wilma Ook een meisje dat een weinig fortuinlijke levensloop had.

Eenmaal volwassen zal je toch denken dat het beter zal gaan worden. Echter dit bleek een illusie. We krijgen namelijk Bette Davis te zien. Nu weet ik niet of deze manier van acteren ook synoniem staat voor haar andere rollen maar ik zag hier vooral een aanstellerige Diva. BAH! Bij vlagen deed ze me denken aan Meryl Streep en dat is voor mij zeker geen goede aanbeveling. Daarnaast kon ik ook niet met Joan Crawford meeleven omdat ik steeds maar me eigen zat af te vragen waarom iemand die rijk was nooit geen lift in haar huis heeft laten bouwen. Ook bij de twist aan het einde had ik zo mijn vraagtekens.

Wat ervoor mij dus restte was alleen maar redelijk goed uitziende zwart-wit cinematografie waar ik me 134 minuten te lange minuten doorheen moest worstelen.

Dit is inderdaad absoluut niet goed! Oké, de twee hoofdrolspelers doen hun best maar ze bezitten niet heel goed acteertalent. Oef...en de rest van de cast was nog erger. Tja ik weet dat de film een ​​krap budget had, maar er zijn genoeg films die met hetzelfde budget wel iets aardigs op het scherm weten de brengen. De film oogt in alle opzichten amateuristisch en ik zou niet verbaasd zijn als het gemaakt was voor een schoolopdracht. De dialoog was zo geknutseld... stoere jongens en giechelende meisjes (maar duidelijk niet meer in hun tienerjaren) De moorden waren flauw, uit beeld en niet spannend of bloederig. Zelf het camerawerk was alledaags en eentonig. Ondanks de korte speelduur mist de film vaart waardoor het een eeuwigheid lijkt te duren. Door het uitgangspunt wilde ik deze film kijken, maar helaas was de uitvoering. bedroevend!

Prima weg-kijker! Met zeven keer Noomi Rapace voor de prijs van één want deze sciencefictionfilm van Tommy Wirkola gaat over zeven identieke zussen die trachten te ontkomen aan een fascistisch regime dat een éénkindpolitiek voert. Helaas valt het eindresultaat van het interessante origineel idee ook een beetje tussen twee stoelen. We zien in een hoog tempo mooi flitsende actie, prima SF-sets en gadgets en afgewisseld met zelfs wat gore (Wirkola was natuurlijk ook de regisseur van ‘Dead Snow’) Toch blijft de film erg oppervlakkig. De regisseur lijkt niet over genoeg raffinement te beschikken om het middelmatige script met een sterk uitgangspunt naar een niveau hoger te tillen. Hierdoor vallen de plotgaten in dat script op. Ander minpuntje zijn de zussen (Rapace) die zijn te veel voor de hand liggende typetjes. Hierdoor zal het niet zo gauw een cultstatus verwerven als Blade Runner of Gattaca. Maar neemt niet weg dat je wel een heel fijn filmavondje ermee kan hebben.

Hoeveel atmosferische spannende muziek men ook onder de beelden zet, meer dan een verhaal over familietrauma met wat misdaadthriller-elementen werd het ook niet! Maar eerlijk is eerlijk de film ziet er erg mooi uit en de ontknoping was verontrustend!

De film is opgedeeld in drie hoofdstukken; In het eerste hoofdstuk ontmoeten we Josiah en zijn zoon Tommy. Het wordt algauw duidelijk dat deze vader en zoon een rare verhouding met elkaar hebben. Hoofdstuk twee richt zich op zoon Eli, die in de schuld staat bij een plaatselijke gangster. Het laatste derde hoofdstuk springt dan naar zus Mary deze is getrouwd en heeft plannen om haar eerste kind te krijgen. Alle drie bezitten disfunctionele trekjes... Zodra ze allemaal weer bij elkaar waren, slechts 30 minuten voor het einde van de filmde komt de conclusie en die is op zijn best mistig.

Hoewel deze hoofdstukken hints en suggesties geven van wat er in het verleden is gebeurd en ze hun karakters opbouwen, voelt het vaak ook als vulling. Veel van wat je ziet heeft eigenlijk niet veel invloed op de rest van de film. Dit neemt niet weg dat het een goed gemaakte film was. De regie en cinematografie zijn passend donker en beklemmend. En het talentvolle spel van de cast, personages die niet altijd even sympathiek waren, weet de aandacht goed vast te houden. Uiteindelijk maken die goede aspecten dat dit een lonende kijkervaring was!

De Canadese Schrijver-regisseur Colin Minihan (It Stains the Sands Red, Extraterrestrial en Grave Encounters) wordt naar elke film een stukje beter. Ditmaal is het een film in de vorm van een kat-en-muis-spel-thriller met een paar prima horror-elementen. En het eindresultaten mag er ook zeker wezen! De regisseur weet genoeg met de bekende formules te spelen om met goede entertainment te komen.

Het lesbische stel Jackie en Jules viert hun eerste trouwdag in een huisje in het woud. Maar hoe goed ken je zo iemand nu echt? Daar is het waar het omdraait in deze zeer spannende film met genoeg actie en hier en daar wat bloed. Maar het is vooral het vakmanschap van de regisseur die het verschil maakt. Zeker ook omdat het budget niet heel hoog zal zijn geweest. In de gehele film zijn er ook maar vier mensen te zien. Het komt aan op de twee vrouwelijke hoofdrolspelers en dit doen ze goed. Hannah Emily Anderson (Jigsaw, The Purge tv-Serie) en Brittany Allen (al drie films lang een vaste actrice van de regisseur, Jigsaw) weten de film prima bij elkaar houden.

Met als gevolg dat deze vierde film een goede spannende thriller is geworden die alleen wat wankelt met zijn uitgesponnen eind-conclusie. Solide karakters, een meeslepend verhaal en goed camerawerk maken het zeker een kijkbeurt waard.

Hm, toen ik begon met kijken dacht ik; "Waar ben ik aan begonnen?" De film begint met Liberty, (Ema Horvath) een tienermeisje dat aan het eind van de zomer thuiskomt van het kamp en ontdekt dat haar moeder (Mena Suvari) een regelrechte toy-boy met strakke buikspieren en uitpuilende Speedo aan de haak heeft geslagen! Je ziet het tienermeisje dat zich overweldigend aangetrokken voelt tot het vriendje van haar moeder. Oftewel, voor het grootste deel van de eerste act bevindt de film zich stevig in Lifetime Movie-territorium inclusief de cinemagrafie. Het acteerwerk is verder degelijk! Al is Ema Horvath geen 16-jarige maar een 26-jarige, en is dat vrij duidelijk te zien! Mena Suvari te zien als moeder in plaats van het tienermeisje uit American Beauty vond ik minder goed, maar past perfect bij het soort genre, waarvan ik dacht in terecht te zijn gekomen! Tja en pas in de laatste act scoorde film bij mij toch nog voldoening! Wel helaas, zodra er eindelijk een aantal afstotelijke onthullingen komen, houdt regisseur Braden R. Duemmler de zaken meestal geïmpliceerd en buiten beeld. De film hint nu op een creature-feature, maar gaat nooit helemaal voluit! Ik had het schepsel zeker wat meer in beeld willen hebben! Jammer want daardoor schiet het net een beetje tekort in zijn potentieel. De film was niet baanbrekend en voor het grootste deel kun je zien waar het naartoe gaat, maar in zekere zin was het nog wel fijn b-filmmateriaal. Een soort mix tussen een erotische 90's thriller en een sci-fi creature-film

De makers hiervan verdienen wel iets van lof, omdat ze blijkbaar voor de zes opnamedagen ook daadwerkelijk een onderzeeër huurde...het mocht wat kosten...voor een low-budget film gaan ze er dus wel voor! Het probleem is alleen dat dit geen volwaardige horrorfilm is en ook geen militaire thriller in een onderzeeër. Het mag natuurlijk niet al teveel geld kosten ant die locatie heeft al flink wat opgeslokt. Oké er is wat aan de hand met die naakte vrouw die ze vinden in een torpedobuis. Maar ahum… werd dat al niet verraden in de openingsscène? Hm, als je dit element wat voor problemen zorgt trouwens weglaat? Zal niet eens uitmaken voor veel van de verhaallijn, want vreemd genoeg is het gedeelte waar ze dingen doet gewoon vervangbaar! Het verhaal zelf is traag, de film bevat eigenlijk alleen maar dialogen en werkelijk 1 uur en 42 minuten is gewoonweg te lang!

Fantatisch!! Film die zich voor doet als een Mocumentaire. En waar we wat vampieren in een huis volgen. De vampieren zijn alle stuntelig en dit levert leuke droge en surrealistische humor en scènes op! (Denk bv. aan Jiskefet). Zelfs over de aanwezige cameramensen die moeten filmen worden nog grappen gemaakt. Enzo neemt de film zichzelf als het waren op de hak. Met het dansje van Deacon ging het helaas wat over de top maar voor de rest heb ik genoten en flink moeten lachen. Ook al komt de film uit Nieuw- Zeeland is het toch de Britse humor die hier ronddwaalt. Dus voor iedereen die meer wil dan de gebruikelijke mr. Bean humor is deze film een aanrader!!