We Are Zombies (2023)

Beetje futloze en flauwe zombie-komedie, die het moet hebben van een sympathieke cast en een aantal wat meer geïnspireerde momenten. Visueel netjes verzorgd en hier en daar moest ik best lachen ("welcome to pain city, population: you!"), maar overwegend is het allemaal nogal dunnetjes. Een tegenvaller van het regisserende trio dat eerder verantwoordelijk was voor het aardige Turbo Kid en Summer Of 84.

Van het regisseurstrio Francois Simard, Anouk Whissell und Yoann-Karl Whissell dat eerder na het erge Turbo Kid (2015) beter uitpakte met de retro-horror Summer of 84 (2018). Nu dus We are Zombies, dat op voorhand een leuke mix lijkt te zijn van onnozele humor en zombie horror. In de film drie loosers die zich staande proberen te houden in de zombie-apocalyps. Ze doen dat niet op de gebruikelijke manier, want de zombies in deze film zijn vriendelijke levende doden die geen bedreiging zijn voor de levenden. Sommigen hebben een baantje. Anderen bedelen. Weer anderen leven bij hun familie tot die er zat van is om voor het ondode familielid te zorgen. Een originele opzet. De maatschappelijke implicaties en de potentiële humor die uit het samenleven van zombie en mens vallen te destilleren verdwijnen echter al snel in het narratieve niets. Na een leuke opening ploetert We Are Zombies voort zonder een echt plan. Het vermaak zit ‘m dan enkel nog in een dwaas moment en in wat gewelddadige activiteiten. Van de flauwe personages moet de film het ook niet hebben. Slecht uitgewerkt en op geen enkel moment grappig. In de meeste zombiefilms zorgt dan de gore nog voor aangenaam amusement. Aan het eind gaat het een beetje los. Verder op dit vlak eveneens weinig vermaak. We Are Zombies. Ik vond er niet veel aan.

Welcome to Pain City! Population: You! Het idee - zombies als the living impaired - is best geniaal, maar de uitwerking is dat niet. Nou heeft de film wel een paar leuke momentjes, maar de hoofdrollen zijn saai en vervelend, er is niet echt een plot, en er is niet echt iets te zien. Oh, en de soundtrack trekt op niets behalve het overdreven valse muziekje aan de eindgeneriek. Geeft wel te denken dat er kennelijk zoveel mensen hebben meegewerkt aan dit stuk bagger - of waren ze wellicht living impaired.