Opinions

Heb niet zo heel veel met Sherlock Holmes, boeken nooit gelezen ofzo. Wel was te verwachten dat Ritchie er geen stoffige detective van zou maken met een ruiten tweed mantel, hoedje en pijpje. Ritchie heeft eenmaal getracht een überserieuze film te maken (Revolver) en daar werd volgens mij niemand echt blij van...

Dus toen hij kerst 2009 met een grote blockbuster op de proppen kwam had ik wel het idee dat het zou draaien om vooral veel actie en fun. Popcorn vermaak dus en in dat opzicht weet de film zeker zijn belofte waar te maken. Wellicht jammer voor de puristen dat Ritchie van Holmes een soort superheld heeft gemaakt of meer eigenlijk een victoriaanse versie van James Bond (wie moest er ook aan de bondschurk Jaws denken?) Compleet met 'Evil Vilain' die een plan smeed om de wereld te veroveren. Een niet onverdienstelijke rol van Mark Strong, die zijn uiterlijk hiervoor wel perfect mee heeft.

Robert Downey Jr is uitermate geschikt voor dit soort werk, ook hier is hij lekker op zijn plek als de enigszins cynische held (rol deed me in veel opzichten toch wel denken aan die van Tony Stark). Jude Law valt vooral op omdat hij eens een keertje niet vervelend aanwezig is, het duurrde zelfs even een tijdje voor ik door had dat Watson gespeeld werd door Law. Meestal valt die zeur me meteen op namelijk Positief dus.
Het is natuurlijk voor een belangrijk deel een echte buddy film en de interactie tussen Holmes en Watson stelt mij daarin niet teleur, ze zijn een leuk kibbelend stel die twee.
Veder ziet de film er eigenlijk heel mooi en best sfeervol uit, donkere vieze steegjes, havens, slachthuizen en nog veel meer van dat spul. Alles wat Londen tijdens de industriële revolutie boeiend weet te maken en natuurlijk is het vaak nacht en pokkeweer in Londen.

Sherlock Holmes blijkt een degelijk en goed gemaakte blockbuster met hier en daar wat Ritchie elementen. Vooral terug te zien in de actiescenes en de bij vlagen toch wel sterke montage. Hoewel hij nooit meer het niveau haalt van zijn eerste twee films heeft dit project hem toch een soort tweede leven gegeven lijkt het wel. Ritchie is dan misschien niet het wonderkind wat ik dacht dat hij was in de jaren '90 maar een behoorlijke film zit toch nog wel in hem.

Het is hem dan toch weer mooi gelukt om van Sherlock Holmes opnieuw een cool personage te maken. Geslaagde oppoets beurt.

3.5*

Wat een feest voor de zintuigen deze film. Geweldig kleurrijke beelden, mooie kostuums gedragen door mooie acteurs (m/v) compleet gemaakt door de prachtige muziek en geluiden. Bijna ieder shot in de film is gemaakt als een kunstwerk (zo kan je dus ook films maken). Bovendien wordt weer duidelijk gemaakt wat ook al weer onder oosterse vechtkunst word verstaan. De prachtig gestilleerde vechtscenes deden me meer dan eens aan moderne dans denken. Kunstwerkje dit 4,5*

Nou gisterenavond was het dan eindelijk zo ver. Had Seven Samurai al een tijdje op de plank staan en gisteren had ik er de hele avond voor uitgetrokken om deze film eens goed te gaan bekijken. Telefoon eruit getrokken geen luitjes in de buurt die bij voorbaat al gaan zeuren bij een meer dan 3 uur durende japanse zwart/wit film. Ik ben er eens goed voor gaan zitten.

Ondanks dat het een behoorlijk lange zit was heb ik me geen moment verveeld. Kurosawa neemt echt heerlijk de tijd in deze film om zijn verhaal te vertellen, niets gebeurt te gehaast of afgeraffeld. Er gebeurt altijd wel iets boeiends op het scherm, geweldige gezichtsuitdrukkingen, mooie landschapsbeelden of goed geplaatste grapjes. Vond de beelden zowiezo vaak erg mooi geschoten, maar toen ik al die hutjes, bossen, bloemen en oosterse gewaden zag miste ik stiekem wel een beetje de kleurenpracht.

De personages van de samurai en de boeren zijn goed uitgewerkt geen een van de hoofdkarakters lijkt overbodig. Ik las in de voorgaande paginas dat veel mensen nogal problemen hadden met het karakter van Mifune, persoonlijk sprak juist het tragisch-komisch karakter van deze rol me wel erg aan.

De gevechten in de film waren over het algemeen goed en enkele scenes ronduit geweldig. Toen die bandieten keer op keer met z'n tweeën in de val gelokt werden dacht ik wel even, ik ken het truukje nu wel en eigenlijk zouden die boeven ook wel wat wijzer moeten zijn geworden. Daar staat tegen over het geweldige zwaardgevecht aan het begin van de film en de finale in de regen en modder. Zo mooi dat geploeter op blote voeten.

Eigenlijk vond ik het enige echte minpunt van de film dat er geen aansprekende bandietenleider was. De uitwerking van badguys is toch wel erg mager het draait uitsluitend om de samurai en de boeren.

Mooie film en met recht een klassieker. Duidelijk dat latere films waar ik altijd van genoten heb (bv Star Wars en LotR) inspiratie geput hebben uit de Seven Samurai. Kom zeker tot 4.5* voor deze prachtige en unieke film.

P.S. Erg grappig dat stukje van 5 minuten pauze op de DVD halverwege de film.

Zelf heb ik de Stones drie keer in het echt mogen bewonderen. In '93 Voodoo Lounge, in '03 40 Licks en als laatste nog in '07 tijdens A Bigger Bang. Die laatste wilde ik eigenlijk niet meer heen gaan omdat ik de kaartjes belachelijk duur vond en de heren al sinds 15 jaar ofzo eigenlijk niets creatiefs interessants meer maken. Maar ja, toen won een vriend van mij gratis kaartjes, dus wie ben ik dan om 'nee' te zeggen

Toch geeft dit wel het probleem met de Stones aan. Het zijn legendarische iconen en ze hebben fantastische muziek op hun conto staan, zonder meer. Echter de laatste 10 - 15 jaar is bijna ieder optreden een soort grote "Best of" show.

Moet de heren meegegeven dat ze hier ook voor wat minder bekende nummers op de setlist hebben gekozen. Op zich is het een aardige mix van bekende Stones knallers en wat bluesy nummers die meer geschikt zijn voor de intiemere setting.

De gastoptredens zijn aardig. Jack White had niet zo gehoeven, aangezien ik de White Stripes een behoorlijk overgewaardeerd bandje vind. Christina Agulera is echt enorm lekker (en klein, viel me op) maar buiten dat heeft ze ook een mooie en soulvolle stem die ik wel prima vond passen. Volgens mij zong Jagger trouwens Live with me tijdens de tour met die achtergrondzangeres, wat ook een erg geslaagde combinatie bleek te zijn. Maar de show wordt toch echt gestolen door Buddy Guy die Keith even een lesje gitaarspelen komt geven, heerlijk En Keith aub laat het zingen aan Mick over, wil je....

Als documentaire is Shine A Light te verwaarlozen. Het begin is wat obligaat gechit chat en verder wordt het een en ander opgeluisterd door oude archiefbeelden die eerder grappig zijn dan dat ze iets vertellen over de geschiedenis van de Stones. Wat overblijft is een behoorlijk mooie concertregistratie, met warme kleuren en een goed geluid. Met het DTS lekker hard aan is het alsof ze in je eigen woonkamer staan te spelen. De camera zit meer op de huid van de muzikanten dan je normaal gesproken bij een concertregistratie ziet. Het enige wat duidelijk lijkt te refereren aan Scorsese achtergrond in speelfilms.

An sich niet zo heel veel commentaar dus, toch staat een ding mij behoorlijk tegen hier. Het is gewoon geen Rock & Roll. Dit krijg je dus als je een theater vult met VIP's en modellen. Die begrijpen dus geen donder van een rock concert. Muziek die je moet genieten met een oud verlept naar zweet en schraal bier stinkend tourshirt. Genietend van een halve liter lauw goudgeel vocht in slappe plastic beker , luidkeels meebrullend met Start me Up!

Werkelijk ik heb nog nooit zo veel tot in de puntje verzorgde bloedmooie vrouwen vooraan zien staan bij een concert... Nee, ik had liever gezien dat er gewoon een zootje die hard fans werd uitgenodigd die helemaal uit hun dak gingen. Nu vind ik het concert veel en veel te tam, jammer.

Maar goed, ik heb genoeg "Sympathy for the Devil" om Shine a Light, ondanks dat toch met een nette voldoende te beoordelen.

3*

Beetje flauw filmpje, vond er niet veel aan. Daar waar ik een film als Crank nog best enigszins kan waarderen komt dat met name door de absurde humor en het in alles lekker fout zijn. Echter is dat in deze film ver te zoeken, althans er wordt wel een krampachtige poging gedaan om grappig te zijn maar kon er nu niet echt om lachen. Deels schuldig daar aan is Clive Owen die niet echt geschikt is voor harde, onkwetsbare en toch coole actieheld, hij doet het gewoon beter als de wat twijfelende cynische zuurpruim.
Monica Belucci heeft nu definitief bewezen over echt 0,0 acteertalent te bezitten. Als je al dik in de 40 bent en nog steeds slechts gecast wordt voor rollen als rondborstige prostitué dan is dat toch een teken dat haar talenten ergens anders zitten. Bovendien zelfs dat kan ze nog niet eens echt geweldig. Lichtpuntje in de "sterrencast" is Giamatti die zonder enige scrupules een gewetenloze droogkloterige badguy neerzet.

Verder is de actie inderdaad behoorlijk "over the top" maar na de 5e buikschuiver van een als een dolle rondschietende Owen geloofde ik het allemaal wel. Wel leuk waren dan de worteltjes en die ongelooflijk cheesy parachute-scene.
Jammer ook dat er weer voor het standaard rijtje metalbands is gekozen voor de soundtrack, volgens mij ontbrak alleen Rammstein er nog maar aan.

Nou ja, gelukkig duurt het allemaal niet zo lang en zijn er een handjevol aardige stukjes. 2* is toch wel de max.

Ach...ach... dacht even te doen te hebben met een unrated, hardcore versie van Gordon en Joling over de vloer bij de parenclub... Ik maar wachten tot Gerard keihard uitroept; "Ik heb er toch de kracht niet meer voor! Al die blote piemels..." Maar nee dus er zijn toch nog mensen die menen dat het hier serieuze arthouse betreft met een boodschap, ja zelfs een filosofie

Een boodschap over sexuele grenzen... Begrijp me niet verkeerd ik ben best een voorstander van sexuele variatie en wat iedereen tussen de lakens uitvreet moet ie zelf weten. Maar gelukkig heb ik geen vrij banaal en idioot travestieten filmpje nodig om tot die conclusie te komen.
Soms hoop ik stiekem gewoon op een terugkeer van de lekkere ouderwetse taboes, met mysterieuze mannen en vrouwen waarvan je soms net een stukje tepel of bil of vooruit plukje schaamhaar ziet, filmisch toch vaak vele malen interessanter dan dit gesmijt met lichaamsdelen.

De dramastukjes en dialogen uit deze Shortbus zijn echt werkelijk lachwekkend beroerd. Er zijn zo al 2 scenes die bij mij op een shortlist voor "legendarisch slecht" mogen komen te staan (De ex-burgemeester en het telefoonnummer met watervaste stift) zo slecht dat het eigenlijk bijna weer leuk wordt!
Uiteindelijk ook opvallend a-erotische film trouwens, veel sex maar werd er niet echt warm van zeg maar (goed blote mannen en groepssex doen het nu net niet helemaal voor mij) het komt allemaal nogal geforceerd en zonder al te veel gevoel over die sexscenes.

Enfin, moraal van het verhaal. Voor een vrouwlijk orgasme is wel heel veel poespas nodig of... ahum... je laat gewoon een goede Medicijnman zijn werk doen

Shortbus uitermate geschikt voor de categorie zeldzaam slecht 0,5*

Toch wel aardig als een film waar je eigenlijk heel weinig van verwacht dan toch weer enigzins mee blijkt te vallen.

Film begint eigenlijk heel erg leuk en lijkt de kant op te gaan van een vlotte misdaadkomedie. Geinig muziekje op de achtergrond en best levendige karakters. Ook een aantal leuke bijrollen van een aardig vrachtje aan min of meer bekende nederlanders. Alleen juffrouw Maasland kan een acteercarriere beter laten varen. Spreekt ze alles bij elkaar 10 zinnetjes en die komen er allemaal echt pijnlijk slecht uit.

Deze film heeft volgens mij wel een groot manco. Het drama gedeelte komt gewoon niet goed uit de verf. De film switcht op een bepaald moment van vlotte misdaadkomedie naar marokaans familliedrama. Echter wil dit drama goed werken dan had de film minstens een half uur langer moeten duren. Het werd mij nu echt te veel "Zoef Zoef Habibi" en dat werkt (bij mij dan) gewoon niet met drama.

Al met al best wel vermakelijke film 3*

Bijzonder sfeervolle thriller van Martin Scorsese maar heeft ie hem niet 10 jaar te laat gemaakt? Vind dit echt een typische jaren '90 film het tijdperk waarin de plottwist hoogtij vierde. Op zich heb ik geen apathie tegen de jaren '90 en zijn films, ben er in opgegroeid en het heeft enkel briljante films voortgebracht. Maar... Op de een of andere manier is het effect van de plottwist toch beperkt houdbaar. De kijker raakt erin getraind waardoor je de twist al ziet aankomen of dat het effect toch niet zo sterk meer is.

Maar goed Scorsese is een vakman en hij werkt ook met proffesionals en dat straalt zeker van de film af. De setting is erg sterk, erg sfeervol maar helaas niet helemaal vrij van cliches. Visueel ziet het er prachtig uit, acteerwerk is prima en het verhaal is boeiend genoeg om bij de les te blijven maar toch mis ik iets.
Het is vooral een bepaalde eigenzinnigheid of iets memorabels wat ik bij Scrosese wel verwacht. Van zijn recente films had bv The Departed dat wel maar Gangs of New York dan ook weer niet.
Het is een prima film waar ik technisch weinig op aan te merken heb behalve dan dat het net wat te 'middle of the road' is.
De film heeft zijn momenten hoor. De scenes in bv de graftombe of die in sectie C (trappenhuis ) zijn goed gedaan. En natuurlijk is het altijd leuk als een razende storm voor isolatie zorgt op een eiland met gevaarlijk looney's. De Holocaust verwijzingen vind ik niet overbodig, ze geven een inzicht in het getraumatiseerde verleden van Teddy/Andrew en maken de beweegreden van zijn karakter duidelijk. Vooral in het licht van de slotscène toch van belang...
Wat ik me wel afvraag is het begin van de film; Wat doet Teddy/Andrew in godsnaam op die boot? Hoe komt hij daar als hij eigenlijk niet van het eiland af mag?

Shutter Island, is een goede film van Scorsese maar behoort in imo toch niet tot zijn topwerken. Wel goed voor een mooie 3.5* (net geen 4*).

Even ter reactie op het bericht van royals hierboven. Natuurlijk is preventieve geneeskunde een belangrijk goed maar... We leven tegenwoordig allemaal veel langer en gezonder dan pak hem beet 50 jaar geleden. Dat maakt de zorg duur. Peperdure behandelingen, apparatuur en onderzoeken die 10 jaar geleden nog niet mogelijk waren worden (terecht) ingezet om mensen te genezen of om de kwaliteit van leven te bevorderen (en het einde is nog lang niet in zicht). We worden ouder en willen zo gezond mogelijk oud worden, de wetenschap biedt die mogelijkheid en we maken er massaal gebruik van maar dat is niet gratis natuurlijk.

Afijn... Michael Moore. Tja, die man maakt natuurlijk nooit objectieve documentaires. Vind de genre-aanduiding ook wel wat misleidend. Ik heb zijn films wel eens vergelijken met een column in de krant bv. een meer persoonlijke mening en benadering van een bepaald probleem dus. Wat niet wil zeggen dat Moore meestal wel degelijk een punt heeft.
Zo ook in Sicko, wat toch een ontluisterend beeld geeft over de toestand van de Amerikaanse gezondheidszorg. Moore gaat daarbij inderdaad erg zwart/wit te werk. Amerika is echt de hel op aarde als je hem moet geloven en de rest van de wereld een waar paradijs met gratis(?) gezondheidszorg. En tuurlijk kan je ook een docu maken over fouten en misstanden binnen de gezondheidszorg in Canada of Europa. Alsof iedere chemotherapie patiënt het zich kan veroorloven om na zijn kuren 3 maanden aan het strand van St Tropez te liggen omringt met aantrekkelijke bikini-babes... Denk dat je daar een beetje door heen moet prikken, zijn illustraties zijn vooral scherp, veneinig en vaak ook gewoon grappig. De manier waarop Moore inspeelt op de angst voor zogenaamd socialisme in de VS is echt hilarisch, geweldig hoe het er op uit draait dat hij zijn landgenoten in Amerika"s aartsvijand, de socialistische heilstaat Cuba laat verzorgen en behandelen
De gezondheidszorg in de VS is voor de onderkant van de samenleving natuurlijk gewoon bagger, of gewoon in zijn geheel niet aanwezig. Illustraties van verslagen uit de eerste hand van wel heel trieste gevallen over de macht van de zorgverzekeraars (zo ver zie ik het hier niet komen iig). De bekentenis van een medisch directeur onder ede voor het congres is toch wel erg onthutsend en Moore of niet, dit zijn dus gewoon de feiten. Ook dat verhaal van het doodzieke meisje dat in het 'verkeerde ziekenhuis' is binnengebracht en waar de zorgverzekeraar de benodigde medicatie en diagnostiek weigert. Tegen de tijd dat ze in het 'juiste ziekenhuis' aankwam schoot ze in een hartstilstand waarbij reanimatie niet meer mocht baten Ik vraag me dan toch af, ik werk al 11 jaar in de gezondheidszorg en een knappe jongen of meisje die het mij verbied een doodziek persoon (kind of volwassenen) de hulp te bieden die binnen mij kunnen en vermogen ligt. Hoe kunnen die lui daar in godsnaam werken???

Iig het is wel een onderwerp wat me aan het hart gaat. ben benieuwd in hoeverre Obama's nieuwe wet een einde gaat maken aan de macht van de zorgverzekeraars in de VS? Denk dat het oor veel Amerikanen eerst zien dan geloven is.
Moore kaartte het probleem al aan voordat Obama echt in beeld was iig en dat spreekt toch wel voor hem.

Geslaagd, 3.5*

Nou ja, ondanks het vele ophemelen van deze film op de vorige paginas viel hij me toch een beetje tegen. Het is best een degelijke film, mooie plaatjes genoeg maar de film kon mij niet echt raken. Nou heb ik mischien ook wel niet zoveel met wijn, golfen, ex-vrouwen en ook niet met 40-ers die daar tot in den treure over door blijven zeuren. Maar dat neemt niet weg dat ik de film vrij voorspelbaar vond en dat hij toch wel de nodige standaard ingrediënten bevat.
Snap ook niet zo goed dat iedereen zo lyrisch is over het acteerwerk van beidde heren. Het acteren is op zich niet slecht maar het zijn toch ook niet bepaald zware karakterrollen. De heren spelen gewoon de hele film door een typetje met alle daarbij behorende clichés. De een de depressieve loser, compleet met niet verwerkte ex-relatie, antidepresieva en een maar niet uit de verf willen komende jeugddroom. De ander de levensgenieter, leeft alsof er geen morgen is, neukt alles wat los en vast zit. Maar uiteindelijk vindt de loser natuurlijk zijn nieuwe liefde en leven en de levensgenieter krijgt spijt van zijn daden en realiseert zich dat hij toch niet zo goed zonder z'n aanstaande kan.
De film heeft best een paar hele leuke en ook onverwachte momenten hoor maar het constant aanwezige wat zielige gemekker van deze 40-ers kon mij toch niet altijd boeien.
Nou vooruit 3* en volgende keer trek ik wel een pintje open en kijk ik gewoon weer naar About Schmidt, Proost!

Deze film gisteravond gezien (toepasselijk vrijdag de 13e ed onzin) en zat me net te bedenken waarom ik hier nu geen ruk aan vond. En ik denk dat Reinbo zojuist het antwoord voor mij heeft gegeven, een gameverfilming werkt gewoon niet. Ik moet de eerste goede nog tegenkomen iig. Zo'n scenariootje is leuk om zelf interactief mee aan de gang te gaan, lekker speuren en puzzelen maar om naar te kijken vanuit je luie zetel is het gewoon niet genoeg. Het gaat snel vervelen vooral als zo'n gedrocht dan ook nog eens meer dan 2 uur duurt. En wat heb ik een hekel aan keurige samenvattingen in films, bah!

Het design van de film is wel aardig, alhoewel ik het meer de jaren '00 versie van Hellraiser vond en dus verre van origineel. Vaak ook overdreven geanimeerd waardoor enig griezel effect totaal verloren gaat in computerpixels. Saaie, ongeïnspireerde PC-horror dus. Wel goed geluid en leuk zustertje op rode pumps, vooruit dat is dan nog net goed voor 1.5*

Gisteren herzien op DVD en het blijft een fantastische film, iig de beste nederlandse film die ik gezien heb. Op een prachtige manier worden humor en drama met elkaar verweven, een combinatie die voor mij echt goed werkt en die je eigenlijk te weinig ziet. Door zijn gevoel van humor, zijn positieve levensinstelling gaat het karakter van Simon echt leven en Cees Geel doet dat geweldig. De tweede keer zijn mij ook meer details opgevallen dan de eerste keer. De film is toch met zeer veel zorg gemaakt. Zo is Cees Geel denk ik wel tegen het eind van de film 15kg kwijt geraakt (weet niet of dit echt zo is, of dat er handig gebruik is gemaakt van belichting, make up en andere filmtrucs).

In Simon zijn inderdaad bepaalde typische hollandse cliches te vinden maar ik vind dat niet echt storend, eerder juist "sfeerverhogend".

En dan het einde he, tja je blijft echt een beetje beduusd en met een brok in je keel nog even naar de aftiteling zitten staren, ook de tweede keer!

Blijf er ook bij dat ik Nadja Hupsher, ondanks dat ze goed acteert, door haar leeftijd niet geschikt vind voor haar rol als Joy. Weerhoud mij er overigens niet van om de film een 0,5* er bij te geven.

Typisch dat de tot nu toe hoogstgewaardeerde film uit 2005 zulke waareloze verhaallijnen bezit. Wel jammer want zeker de eerste 15 minuten was ik erg geboeid door de visuele stijl van deze film. Het zwart/wit met kleurenelementen, de gebruikte beeldperspectieven, de manier van vertellen het leek inderdaad precies op een comic met bewegende beelden.

Nu moet ik zeggen ik heb niet zoveel met de comics van Miller, in die zin dat ik er nog nooit van gehoord had voor deze film. Na het eerste kwartier geboeid te hebben zitten kijken kreeg ik het daarna door het totaal ontbreken van een boeiende verhaallijn toch wat moeilijker. Zo aan het eind van een week werken, donkere bios, paar biertjes erbij... ik kon nauwelijks een gaap hier en daar onderdrukken. Zelfs die overkill aan extreem, bizar geweldadige actie kon mij er niet de hele film bijhouden. Geef mij Kill Bill 1 dan maar, die vond ik wel echt leuk.

Uiteraard bevat Sin City wel een bepaald soort "coolness" en ik kom dan nog wel tot 3 sterren. Ene voor good 'oll Bruce en ene voor die andere krasse ouwe knar Rourke. En een gedeelde ster voor de visuele stijl en enkele grappige bijrollen (Elijah Wood en dat lekkere blondje).

Erg matige poging om een eerbetoon te geven aan de jaren '50 SF films. Het scenario is vaak een zootje, personages en situaties komen uit het niets opdagen en het springt erg van de hak op de tak. Daarbij komen dan ook nog eens de nodige (eigenlijk dus onnodige) cliches.

De animaties waren wisselend van kwaliteit vond ik, af en toe leek het mij allemaal wel erg veel op een videogame. Iets wat ik eigenlijk helemaal niet vind passen als je een eerbetoon wilt brengen aan de aandoenlijke knullige 'special effects' van deze klassieke films. Nee wat dat betreft deden de Beasty Boys het met hun clip Intergalactic in 6 minuten een pak beter dan Sky captain in ruim 1,5 uur. 2*

Geinig filmpje hoor, niet veel nieuws onder de zon verder. Film leent inderdaad wat elementen van Harry Potter en The Incredibles maar is vooral een traditionele Teenage High School flick waar er al tientallen van zijn gemaakt.
Je kent het wel jongen/meisje gaat naat de grote school, kom ik bij de loosers of de populaire kids terecht. Mooie populaire meid blijkt enorm kreng en de aanvankelijke badguy (type Emilio Estevez in The Breakfastclub, compleet met leren jack, lang haar en zo'n 80's handschoentje) is uiteindelijk helemaal zo slecht nog niet.
De setting is wat anders deze keer en de altijd wel aanwezig Disney moraal over vriendschap en liefde is niet al te dik aangezet. De jonge cast doet het leuk en de superhelden ouders ook. Best geinig dus 3*

Grappig, afgelopen december was ik in New York en toen ben ik 's avonds regelmatig in Hells's Kitchen geweest, zitten een paar goede restaurantjes en leuke kroegen. Sprak daar wel een New Yorker van een paar jaar ouder dan mezelf en die had het er over dat in zijn jeugd (zeg maar jaren '80) Hell's Kitchen echt geen buurt was waar je 's avonds alleen naar toe ging. Groote kans dat je berooft en met een paar tikken op de neus thuis kwam. Tegenwoordig wordt de wijk trouwens Clinton genoemd, want dat klinkt vriendelijker voor de toeristen

Maar goed nu over de film. Sleepers is een heel behoorlijke film waarbij het eerste gedeelte me wel wat meer kon bekoren dan het tweede gedeelte wat zich vooral in de rechtbank afspeelt. Of de film (en het boek) nu wel of niet echt gebeurt is vind ik persoonlijk niet zo belangrijk. Films zijn niet mijn eerste keus als het om evenwichtige informatievoorziening gaat. Het is een beetje hetzelfde als met Midnight Express, die film neemt ook een behoorlijk loopje met de werkelijkheid maar weet toch een zeer beklijvende en indrukwekkende gevangenisfilm op te leveren. In de kern lijkt me toch dat zo'n internaat geen pretje zal zijn geweest en dat er best diverse misstanden zullen hebben plaatsgevonden.

Het begin deed me wel wat denken aan Once Upon a Time in America maar vooral als de jongens naar het internaat worden gestuurd neemt de film een andere wending. Ik moet zeggen dat ik de jonge cast toch wel erg goed vond spelen (soms zelfs beter dan de megasterren uit het tweede deel). De rol van Kevin Bacon mag er zeker zijn en ook DeNiro is een plezier om bezig te zien in deze film.

Het tweede gedeelte van de film, waarin het zwaartepunt vooral ligt op het rechtbankgebeuren, vind ik wel iets minder meeslepend, neemt niet weg dat hier nog steeds mooie stukjes inzitten. Ik had verwacht dat het zich meer richting een wraakverhaal pur sang zou ontwikkelen (wat ikzelf wel beter had gevonden).
Alhoewel niemand van de sterrencast echt in het middelpunt van de aandacht staat zijn het Minnie Driver en wederom DeNiro die toch wel de show stelen.
Wat me een tikkeltje dwars zit is de uiteindelijke bewijslast die op de laatste dag van het proces wordt opgevoerd. Als ze daadwerkelijk die leugen van de Basketbal wedstrijd willen doorvoeren dan moet dat verhaal toch kloppen met de politieverhoren van de verdachten? Maar hoe kan dat als de twee verdachten niet van te voren op de hoogte waren van deze leugen? Dit is toch behoorlijk dunnetjes... Of had Mikey misschien toegang tot politiedossiers?
Ik vind de film ook zeker niet te zoetsappig of te sentimenteel, van een happy end is ook nauwelijks sprake uiteindelijk.

Sleepers is niet in alle opzichten even origineel is en hier en daar wordt een clicheetje niet geschuwd maar over de hele linie sfeervol en sterk genoeg om dat niet al te storend te laten zijn. Mooi gemaakt en ondersteund door een sterke muziekscore van John Williams.

Niet altijd evenwichtig en zeker niet zonder zwakheden maar goed genoeg voor een bescheiden 3.5*

Best wel een behoorlijk slechte film dit. Laat de volgende keer Sean Astin maar weer lekker de hobbit uithangen en Vinnie Jones mag van mij weer opduiken in een Guy Ritchie film want de acteerprestaties waren erg, erg matig. Niet dat de acteurs veel hadden om mee te werken. Het script is totaal onlogisch en ongelooflijk slap en de gemiddelde basisschool eindejaarsmusical heeft betere, leukere en ineressantere dialogen dan Slipstream.

Het begin was nog wel aardig 1 klein sterretje daarvoor, de rest was eigenlijk pure tijdverspilling.

Tja, dit vind ik dan wel weer humor, zo'n ranzige b-film met foute grappen

Idioot verhaaltje over monster uit de ruimte die de geesten en lichamen van de aardbewoners overneemt en voor chaos en paniek zorgt! Goh in hoeveel films sinds de jaren '50 zouden we zoiets nu al eerder gezien hebben

Niet dat het er nu zoveel toe doet, als de film een orginele verhaallijn en plottwist zou hebben, dan was ik pas geschokt geweest. Nee, het lekkere cliché verhaaltje past de film als de negliché van de verplichte mooie dame.

De gore en effecten zijn over het algemeen naar behoren en wekken de juiste mix van goorheid, humor en lichtelijke verbazing op. Hier en daar gaat de film een beetje de mist in (wanneer het CGI gebeuren net iets te duidelijk zichtbaar wordt bv) en ben ik het inzoverre met newG eens dat de film te weinig naakt kent, maar dan wel graag het naakt van de totaal onfunctionele soort AUB.

Toch een leuke, vermakelijke horror tussen alle Stille Heuvels en Zaag vervolgen, blij dat ze dit soort onzin ook nog maken. 3 slijmerige, bebloede, gore sterren.

Ja, het ziet er mooi en exotisch uit dat moet ik Slumdog Millionaire meegegeven maar voor de rest vind ik het een vrij standaard aandoend Hollywood drama verhaaltje waarin Will Smith is vervangen door een Bollywood acteur....

Mierzoet en eenvoudige Disney-achtige moraaltjes, te geforceerd ook allemaal. Ik heb er niet zo veel mee. Daarnaast heeft Boyle gewoon een probleem met zijn scripts, die rommelen zowat altijd en zitten vaak vol onlogische ontwikkelingen. Slumdog Millionaire is daar geen uitzondering op. Ik ga niet alle zaken opnoemen daar is al genoeg over geschreven de afgelopen pagina's hier maar regelmatig overheerste bij mij een gevoel van totale ongeloofwaardigheid wanneer er weer een vraag keurig volgens schema werd beantwoord.
Bovendien kent de film een (te) grote mate van voorspelbaarheid. Tuurlijk, krijgt de held uiteindelijk zijn jeugdschatje, tuurlijk komt zijn 'slechte' broer tot inkeer en offert hij zichzelf als ultieme boetedoening op en tuurlijk gaat de laatste vraag over de 3 musketiers (tjonge, wie had dat zien aankomen ). En zo zitten er wel meer zaken in. Ik vond de verhaallijn rond de crimineel die kindertjes misbruikt ook erg matig uitgewerkt.
Acteerwerk van vooral de volwassen cast is ook niet bijzonder te noemen (soms ronduit matig zelfs), vooral Jamal zelf is weinig charismatisch en acteert als een houten plank. De kinderen daarentegen zijn veel sterker, die scenes behoren ook duidelijk tot de betere in de film.

Ach, ja. De hele jubelstemming rond deze film begrijp ik niet echt maar moet zeggen dat het wel vermakelijk is. Ik heb me niet verveeld en er zitten gewoon erg mooi en dynamisch gefilmde scenes in.

3* lijkt me meer dan voldoende.

Beetje gezapige maar wel leuke film, en de mensen die hem te traag vonden? Tja, jullie zijn toch echt van te voren gewaarschuwd hoor! De film begint notabene bijna met de woorden; "Slowly... slowly..."
Keitel en ook Hurt doen het prima hier, het idee van die foto's, dag in dag uit, zelfde tijd, zelfde plaats is geniaal.
Jammer dat de film wel wat losse eindjes kent en dat het soms allemaal net ietsiepietsie naar het brave en zoetsappige neigt. Verder leuke relax feel-good cinema, niets mis mee. 3.5*

Vond er ook niet veel aan deze Smokin' Aces. Romelige choatische over the top geweldadige actiefilm met als thema een soort van Cannonball run tussen hitmannen en vrouwen. Jammer genoeg werkt de dikke actie, het overdreven geweld, de hippe onelinertjes voor geen meter. Hoop personages zijn eerder overbodig dan memorabel meer flauw en irritant dan humoristisch. Wanneer de film zo af en toe een wat serieuzer zijpadje inslaat wordt het helemaal triest, met name de plottwist op het eind compleet met bijbehorend uitleg slaat wat mij betreft de plank flink mis (overigens hebben de makers maar gedaan alsof het begrip "back-up batterij" helemaal nog niet bestaat ).

Hoop opgeblazen lucht, meer is het niet kom tot een krap 1.5* voor een handje aardige actie-scenes.

Heb Solaris maar weer eens bekeken en snap helemaal niets van het lage gemiddelde hier. Dit is gewoon een erg mooi vormgegeven film. Belichting, muziek, acteerprestaties het is allemaal prima verzorgd. Beelden zijn met zorg en orginaliteit uitgekaderd en de decors van met name het ruimtestation vind ik persoonlijk prachtig.

Sterke punt van de film is, zoals Onderhond ook al schreef, de hele dromerige, logge sfeer die door Solaris stroomt en die het mysterieuze karakter van het verhaal goed aanvult.

Het grootste minpunt van de film vindt ik dat de relatie tussen Kelvin en Rheya soms wat klinisch en literair overkomt, maar goed het is dan ook een bewerking van een boek. Daarnaast had ook het einde wat mij betreft wel wat meer een mysterie mogen blijven, dit was toch wat te makkelijk. Mijn 3,5* blijven zeker wel staan en ik ga snel de versie van Tarkovsky's maar eens bezien.

Solyaris mijn tweede Tarkovsky na Stalker en gelukkig beviel deze me toch een stuk beter. Bij Stalker had ik het probleem dat ik de film erg beschouwend vond, 3 afstandelijke russen die mijnmeren over vragen waar ik me nauwelijks mee bezig hou, ik kon er niet zoveel mee. Solyaris is veel concreter en toegankelijker. De film is natuurlijk ook stevig filosofisch alleen gaat het hier over veel meer menselijke zaken en emoties. De film wil niet groter dan het leven zelf zijn. Ook was het acteerwerk meer in mijn straatje, meer emotioneel waardoor ik minder barriere ervaarde tussen mijzelf en de personages uit Sloyaris.

Dan de film zelf, vooral de scenes op aarde vond ik erg mooi. Prachtige sfeervolle natuurbeelden en een lange scene op de autoweg die door zijn constante beweging ook bijna organisch aanvoelde, echt schitterend. Wat de bedoeling van deze scene is? Als ik een poging tot verklaring mag doen; Denk dat het een tegenhanger is van de lange "schilderijscene". De snelweg is van menselijke oorsprong en staat voor de technologie, constant in beweging en lijkt daardoor organisch maar is dat niet. Het schilderij staat voor de menselijke emotie, statisch maar in staat om mensen diep te raken. Nou ja, zoiets maak ik ervan dan. Denk dat de scenes ook tot doel hebben om zelf een eigen intrepretatie aan de film te kunnen geven.

Over het artwork van het ruimtestation was ik helaas wat minder te spreken. Ik vond het er gewoon niet erg mooi uitzien. Zal wel typisch rusische vormgeving zijn, net als de bekende LADA oerlelijk. Toch spreekt het voor de Tarkovsky en de acteurs dat ik me er na een aantal minuten al niet meer aan stoorde. De film had me zo in zijn ban dat ik al snel accepteerde dat ik nog 1,5 uur naar een lelijk decor moest kijken. Het is ook niet dat waar de film om draait en de al eerder geroemde zweefscene op de muziek van Bach maakt in een klap weer erg veel goed.
Het einde was ook wel erg mooi en melancholisch, zoals Kris eigenlijk afscheidt neemt van alles wat hem dierbaar is of was. Toch met recht een hoog kippevel gehalte.

Solyaris is ook typisch een film die eigenlijk niet in 1x in zijn geheel te bevatten is, herziening is over een tijdje zeker wel op z'n plaats. Voorlopig hou ik het op 4 goede sterren.

Transavia en films blijft een ongelukkige combi.... Gezien op de vlucht naar Egypte bij gebrek aan beter.

Saaie doos valt op ruggengraatloze prettyboy. Anderhalf uur film over een enorme oetl%# van een kerel en een oversentimentele zeur van een vrouw die met haar dertigste al terugverlangt naar haar geweldige studietijd (4 jaar geleden ) want wat is het leven klote als je eenmaal een baan hebt zeg... Wat een ellende. Cliché na cliché veel saaier en doellozer worden films doorgaans niet. Het extra rondje boven de landingsstrip van Marsa Alam was spannender... En dat zegt veel!

1*

Kitano's regiedebuut waarin al meteen duidelijk is dat je hier te doen hebt met een getalenteerd man. Dit is mijn 4e film van Kitano en ik zie vooral toch wel parallellen met Hanna-Bi. Natuurlijk leent het onderwerp zich er wel voor, de fatalistische hoofdpersoon, het plotse grove geweld maar vooral ook Kitano's gevoel voor ritme en het oog voor het maken van mooie plaatjes. Beidde erg fijn uitziende en trage films waarbij Hanna-Bi mij wel wat meer deed uiteindelijk, denk vooral omdat ik de personages daar wat fascinerender vind.

Grappig trouwens die vergelijkingen met Dirty Harry en Bad Boys want echt verder dan dat de 'coppers' in kwestie er een nogal onorthodoxe werkwijze op na houden is er verder weinig overeenkomst te vinden.
Daar waar de Amerikanen hun politie neerzetten als helden die met een portie flink geweld alles wel even oplossen als een paar vrije cowboys is Azuma totaal geen held eerder een volledige 'Fuck up'.

De consequenties van zijn idiote impulsieve handelen zijn zonder regel negatief. Op het einde van de film staat ook niemand uit zijn directe omgeving overeind. Zowel zijn vrienden en collega's als vijanden hebben het loodje gelegd, zijn zus heeft ie een kogel door de kop gejaagd en ironisch genoeg loopt zijn protegé over naar de Yakuza...

In die zin is het verre van een standaard politiefilmpje. Geweldige non conformistische shoot-out op het einde, kon zo uit een Leonne western komen

Moet zeggen dat ik niet iedere scene even goed vind uitgewerkt. Vooral in de eerste helft vind ik de gewelddadige uitbarstingen van Azuma niet altijd even geweldig in hun uitgevoering en choreografie. Echter vanaf de achtervolging gaat de film duidelijk een tandje omhoog en de climax is , zoals ik al zei, geweldig sterk.

Mooie 3.5* ( wellicht nog met een verhoging in het verschiet).

Inderdaad best vermakelijke pulp. Film doet me qua stijl wel een beetje denken aan The Fifth Element maar die is echt toch een stuk beter. Het plot van deze film is eigenlijk dan ook om te janken zo slecht met als toetje het ongelooflijk cheesy einde (ja ouwe snoeper ik heb 30 jaar ingevroren gelegen daarom zie ik er nu nog steeds lekker en strak uit )).
Wel kent deze film een aantal vermakelijke en leuke foute SF elementen (zoals de piraten kapitein die zichzelf weer inelkaar geknutseld heeft) die het zeker de moeite maken. Geen topwerk maar een 2.36 gemiddeld doet dan ook weer geen recht aan deze film vind ik.

3*

Vond deze film vrij rommelig terwijl het verhaal toch echt niet zo moeilijk is. Locaties wisselen elkaar in hoog tempo af. Was af en toe echt het spoor bijster waar al die agenten zich nu precies bevonden. Was het nu Boston, Dubai, Washington of toch Florence, (maar om het makelijk te maken Florence USA en niet de italiaanse)???

Verder niet echt veel bijzonders, enkele spannende momenten daargelaten. En Val Kilmer is dan mischien niet de meest getalenteerde acteur dezer aardkloot, ik vond hem voor deze rol toch wel prima geschikt. Beetje de arogante, koele kikker uithangen. 2,5* voor Spartan.

Soms wel jammer dat de 3.75 onbreekt Daar zou deze film voor mijn gevoel perfect in thuishoren. Aangezien Spiderman toch wel een van m'n favoriete superhelden is en ik deze film ook een van de betere in het genre vind zet ik hem toch maar weer terug op 4*

Niet onaardige fantasyfilm met de nodige snufjes Narnia, Harry Potter, The Dark Crystal en op een bepaalde manier ook wel Gremlins...

De wezens en monsters zijn met de nodige zorg uit de computer getoverd. Alhoewel ik meestal toch een lichte voorkeur heb voor ouderwets poppenwerk kan ik met de CGI hier prima leven, het ziet er mooi uit.
De boze wezens zijn inderdaad best vilein en de nodige slachtingen worden niet uit de weg gegaan. Interessant voor de volwassenen of wat oudere kinderen voor de allerkleinste is dit toch allemaal wat minder geschikt lijkt me.
Monsters met een Amerikaans accent komen trouwens toch anders over dan in het Australisch grommende Orks of in Brits pratende slechteriken... Snap wel dat ze in Hollywood liever een Europeaan als badguy hebben, het komt gelijk een stuk overtuigender over.

Het verhaaltje wordt naar mijn smaak te haastig verteld wat de sfeer niet helemaal ten goede komt. Einde vind ik ook niet al te sterk en bovendien behoorlijk aan de zoete (Disney) kant. Gelukkig is het dan wel weer een pak minder zeurderig en moralistisch dan Narnia. Acteerwerk van de kids is prima en een oudere zus die aan schermen doet is natuurlijk wel erg cool.

3*

Hmmm, mensen die denken dat Punch Drunk Love een merkwaardige romantische comedy is zouden deze eens moeten kijken

Zonder twijfel een van de meest vreemde films die ik de laatste tijd gezien heb en iets compleet anders dan Oldboy. Wat mij direct weer opviel is het geweldige audio-visueel aspect van de film, in dat opzicht vind ik Park toch een van de meer interessantere regisseurs van dit moment. Heldere kleuren, prachtige stilering, creatief gebruik van special effects en muziek die uit de speakers knalt.

Het verhaal is eigenlijk totaal absurd maar de film wordt zo bevolkt door zulke innemende en grappige mensen in nog vreemdere situaties dat de film blijft boeien en zelfs op het einde daadwerkelijk weet te ontroeren. Ja, ondanks alle gekheid (letterlijk) weet Park van zijn Cyborg uiteindelijk toch een echt meisje van vlees en bloed te maken.
Verwacht de meest uiteenliggende scènes in deze film, van bloederige slachtpartijen, tot mooie intermenselijke relaties en Sound of Music, jodel muziek op zijn Koreaans (Ja, ze zijn daar inderdaad ook dol op Karaoke )

Het is geen Oldboy maar I'm a Cyborg and that's OK is wederom een even aangenaam als vreemd en uitermate mooi en fris in beeld gebracht uniek filmproduct van een buitengewoon boeiende Koreaanse regisseur.

Een gulle 3.5*