Opinions

Grappig, de reden om deze film te kijken was dat mijn vriendinnetje toen ze klein was als favoriete knuffel een pop van E.T. had, van de film kijken was het echter nog nooit gekomen. Goede reden om deze eens uit de kast te trekken dus. Tijdens het kijken realiseerde ik me dat toen ik deze film voor het eerst in de bioscoop zag zij nog (net) niet geboren was

Afijn. Ik blijf het een erg leuke, innemende en grappige film vinden met recht een klassieker en een modern sprookje te noemen. Ik vond hem als kind al erg leuk en eigenlijk is dat niet zo veel veranderd. E.T is een charmant wezentje waarvan je makkelijk gelooft dat het echt is en geen rubber. De hechte vriendschap met de kinderen is erg goed en leuk gedaan en geheel vanuit het perspectief van de kinderen gezien. Vooral de symbiose die zich ontwikkeld tussen het wezentje en Elliot vond ik als kind erg fascinerend. De scene dat E.T. aan het bier gaat in zijn kamerjas is meesterlijk. De film ademt een heerlijk sfeertje van lekker onbezonnen avontuur. Van op je fiets de grote donkere bossen in, van een mysterie waar volwassenen niets van (mogen) weten. Sowieso vind ik Spielberg in E.T. erg sterk in de sfeerschepping. Vooral de jaren '80 atmosfeer heeft iets onbezorgds voor mij.

Goed de boze mannen in ruimtepakken blijken uiteindelijk toch niet zulke boze bedoelingen te hebben en deze spanningsboog lijkt me voor de kids beter te werken dan voor een ervaren filmkijker. Ik meen mij trouwens te herinneren dat Spielberg voor zijn 20th Anniversary Edition de pistolen heeft vervangen door CGI walkie-talkies... Wellicht dat Spielberg volgend jaar voor zijn 30th Anniversary Edition dit weer in ere kan herstellen?

E.T. verdient het wel want zelfs na 30 jaar vind ik (ook als volwassenen) dat deze film meer aan glans gewonnen heeft dan verloren.

De 4* blijven dan ook volop stralen.

Ja, laat het maken van leuke kerstfilms maar over aan Dhr Cronenberg. Compleet met kindje geboren in barre omstandigheden, Anna in mariablauw verpleegstersuniform en mannen afkomstig uit het oosten. Tis iig weer eens iets heel anders dan Mickey en Pluto's grote kerstshow

Voor mij is dit toch wel het hoogtepunt van filmjaar 2007 tot nu toe. Die andere amerikaanse gangsterfilm steekt vergeleken bij deze toch wel een beetje braafjes af. Cronenburg die, zoals hij in A History of Violence al liet zien, een portie expliciet en explosief geweld niet uit de weg zal gaan. Ook in deze film is het zeer goed gedoseerd aanwezig en zijn sommige geweldsuitbarstingen van zeldzaam hoog niveau. De al veel geprezen saunascène is inderdaad een instant klassieker, erg grimmig en beangstigend stukje cinema. Maar ook de andere liquidaties in het circuit worden bijzonder... uhmm... plastisch in beeld gebracht.

Verder staat Mortensen in dit Russische maffia epos, letterlijk en figuurlijk, bijzonder goed zijn mannetje. Zijn fysieke uitstraling is dreigend en aanwezig, alsof de ogen zo vanachter de donkere zonnebril de zaal in priemen. Hij wordt daarbij goed terzijde gestaan door een lichtelijk overacterende Cassel, een charmante Watts en een prima variant van een soort russische Godfather. Maar nogmaals het is toch echt Mortensen die de show steelt.

Ben het overigens ook niet eens met diegene die vinden dat de film een slap (ja zelfs hollywoodesk einde zou hebben). Denk namelijk niet dat agent Nikolai braaf infiltreert in de bende om ze vervolgens uit te leveren, het leek mij vrij duidelijk met die laatste scène dat hij nu diegene is die de touwtjes in handen heeft. Dat de baby het geheel overleeft is nodig, zij is de belofte uit het oosten. En een goed verhaal kan niet vertelt worden zonder een sprankje hoop in de donkere nacht... Kijk maar naar het kerstverhaal.

4 stralende sterren voor deze Eastern Promises (met optie op een halfje meer).

De laatste tijd allemaal niet zo'n positieve berichten bij deze film gelezen, dan ga je je toch afvragen; "Zou ik het dan toch verkeerd gezien hebben". Mooie gelegenheid dus om de DVD weer eens uit de kast te halen. En gelukkig, ik heb het niet mis gehad vind dit nog steeds een erg stoer, sfeervol filmpje.

Behalve als het belangrijkste argument voor veertigers en vijftigers met een bierbuik om een Harley te kopen is deze low-budget hippie road movie een geweldig tijdsbeeld. Geen zingende bloemenkinderen op weg naar San Francisco onzin of een anti-oorlog plamfet. Nee deze film is lekker ruig en cool en het overkoepelende thema gaat nog net zo goed vandaag de dag op; Er zullen altijd wel lui die je vrijheid willen beperken. Wat de trippende motormuizen ook tegenkomen onderweg, of het nu conservatieve rednecks zijn of een hippiecommune nergens is echte vrijheid te vinden behalve misschien dan op de weg zelf. Prachtige beelden van een onwaarschijnlijk mooi amerika trekken voorbij en dan had ik de relaxte muziek nog niet genoemd (If six was nine van Hendrix ). Overigens ondekte volgens mij de gemiddelde videoclipmaker pas 20 jaar later dat je beelden ook lekker flitsend kan monteren.

Heerlijk filmpje dat Easy Rider ondanks (of juist mede) door de imperfectie van het geheel, 4* blijven mooi stralen.

Best wel aardig deze Eden Log. Het gemiddelde is wel erg laag trouwens zo'n slechte film is dit echt niet.

Wat opvalt is de eigenzinnige vormgeving, die gezien het kleine budget, erg bijzonder geslaagd is. Vooral de eerste helft van de film werkt dit erg goed en wordt er met succes een hele eigen donkere, geheimzinnige en spookachtige wereld gecreëerd waarin organisch en mechanisch mooi in elkaar overlopen. Ondanks dat de film vrij traag is blijft deze toch best behoorlijk spannend. Al was het alleen maar door die freaky wezens die de donkere gangen bevolken. Zitten een paar erg sterke scènes in deze film. Gaandeweg verdwijnt het mysterie steeds meer en helaas eindigt de film in foeilelijke en totaal niet passende CGI.

Het verhaaltje heeft niet veel om het lijf en echt bijzonder origineel of uitzonderlijk is het ook niet. Snap trouwens het hele commentaar over dat de film niet goed te volgen is ook niet. Wie geen moeite heeft met een gemiddelde XBOX360/PSP3 RPG moet hier toch ook wel uitkomen... Want daar deed het me erg aan denken, alsof je een game aan het spelen bent en stapje voor stapje dichter bij het einddoel komt. Wat tegelijk ook het grote minpunt is van de film, alles gaat keurig stapje voor stapje, letterlijk level voor level. Meestal zijn dit soort films toch wat meer onderhevig aan chaos. Het laatste half uur van de film vind ik zeker niet al te sterk... De manier hoe hij zijn identiteit ontdekt, de samenvattende filmpjes nog eens een keertje, de uitleg over de werking van de boom... Mwah, beetje te makkelijk. Ik was echt helemaal weg uit de sfeer die tot dan toe prima werd opgebouwd. Daarnaast had ik de Engelse versie waarbij de dub behoorlijk amateuristisch overkomt op bepaalde momenten. Geen idee waarom hiervoor gekozen is? Voor mij had het niet gehoeven hoor.
Cornillac is trouwens wel een prima art-house versie van JCVD.

Qua thematiek deed de film me wel wat denken aan Metropolis ook associaties met The Descent en Jin-Ro kwamen in me op. Grappige mengelmoes van genres, oer en moderne klassiekers wel. De bijbelse verwijzingen of parallellen vind ik nogal meevallen trouwens. Je kan het vast zoeken in Eden Log maar ik had daar gelukkig geen last van

Aldus 3*

Deze documentaire kwam ik gisteren laat op de avond nog tegen, toevallig. Een boeiende documentaire rechtstreeks uit het hart van christelijk fundamentalistisch Amerika.... sorry, Texas.

Vaak wist ik niet of ik nu ontzettend moest lachen om de totale onnozelheid van deze mensen, of juist geshokeerd zou moeten zijn door het totaal misplaatste, kwalijke kortzichtige wereldbeeld. "Homosexualiteit is verkeerd, want ze worden ziek en niet ouder dan 40 jaar." Woorden uit de mond van een 16 jarig meisje die beter zou moeten weten Dit laatste vooral omdat Lubbock Texas geen boerenkneuterig, achtergesteld dorpje is. Nee, Lubbock heeft meer dan 200.000 inwoners, een eigen luchthaven en een eigen olie en aardgas industrie. 200.000 inwoners dat is net zoveel als in de stad waar ik woon (de 6e van nederland)! Ongelooflijk dat in een stad als Tilburg, homos geen gelijke rechten zouden hebben, zich niet zouden mogen organiseren. Dat op middelbare scholen geen sexuele voorlichting mag worden gegeven! Middelbare scholen notabene, ik had al sexuele voorlichting gekregen van mijn ouders en op school in het laatste jaar van de basisschool!

Daarnaast geeft de film ook nog een heel aardig kijkje in de keuken van de lokale amerikaanse politiek. De macht die bepaalde, democratisch gekozen, notabele hebben gaat echt ieder boekje te buiten. In de documentaire zat ook een ambtenaar met een hart voor de zaak van Knox, die kreeg vervolgens doodleuk te horen dat als hij een voorstel wat verkeerd valt bij de heren bestuurders zou indienen, hij kon fluiten naar zijn baan Tot zover democratie en vrijheid van mening in Lubbok Texas! Bestuurders? Ja, ja, had vaker het idee dat dat meiske bij de almachtige stamoudsten op bezoek ging om voor haar zaak te pleiten.

Buiten het behandelen van de plaatselijke politieke perikelen gaat deze documentaire ook nog over een meisje in haar pubertijd. Ze wordt geconfronteerd met haar eigen meningen, meningen die nogal contrasteren met de overtuigingen van haar directe omgeving. Ondanks dat het vaak tot janken kwam bij Shelby, is het wel een dappere dame die duidelijk een missie heeft en ondanks alle twijfel van haar ouders en pastor toch doorzet.

Intressante documentaire die ik ondanks het late tijdstip toch zonder moeite en met open mond heb gekeken. Voorstel; Deze docu zouden ze als extra bij de DVD van Brokeback Mountain moeten doen. Mensen die dan nog beweren dat homosexualiteit in het grote midden van de VS geen taboe meer zou zijn, hebben duidelijk iets gemist.

O, ja erg spijtig dat die maloot van een pastor nu ook al aan het preken is geslagen in afrika, onthouding ipv die duivelse condooms *slaakt diepe... diepe... zucht*

België... Dat is toch het land waar je in een zucht en een vloek doorheen bent op weg naar Parijs? Het land waarbij je eigenlijk al zo goed als thuis bent na een lange reis vanuit Zuid Europa? Het land waar ik regelmatig heen rij om mijn tank te vullen met goedkopere benzine?
In dat land kwam er dus iemand met het idee om er een heuse road-movie te maken. Briljant Nog knapper is dat het soms wel lijkt alsof het geschoten is in Montana of Oregon of een ander eindeloze en lege Amerikaanse staat.

Eldorado is een aangename mix van humor en drama. Waarbij de aanvang wat luchtiger en surrealistischer is en naar het einde toe de dramatiek wat meer de overhand krijgt. Ook heeft de tweede helft wat minder het karakter van een pure road-movie. Logisch natuurlijk omdat dan het doel van de reis min of meer bereikt is.

Moet zeggen dat het eerste deel me wat meer aanspreekt, vind dit ook beter uitgewerkt. De sfeer is lekker bevreemdend en dat wordt versterkt door de leegte van het landschap, de eenzaamheid van de karakters, de bizarre ontmoetingen en de perfect gekozen muziek.
Het drama gedeelte in de tweede helft heeft dan toch minder een eigen gezicht. Bovendien blijft dit en het einde een beetje in de Waalse avondlucht zweven. Van mij hadden er nog wel een minuutje of 20 film aangeplakt mogen worden

Neemt niet weg dat het uiteindelijk een zeer goed te verteren filmpje is van onze zuiderburen. Die de laatste jaren toch een stuk eigenwijzere films weten af te leveren dan hier in Nederland.

3.5*

Tweede film die ik gezien heb van Gus van Sant na het erg brave Good Will Hunting. Elephant is gelukkig een toch een heel wat meer gedurfde film.

Typisch want dat vond ik nu juist een van de sterke punten van deze film. In het dagelijks normale (high-school) leven gebeurt er toch ook niet veel bijzonders? De camera lijkt slechts gewoon te registreren wat er gebeurt, de alledaagse bezigheden niks bijzonders. Ik vond dat juist dit gegeven de climax des te schokkender maakte. De volledige willekeur van dergelijke terreur wordt op deze manier des te beter verbeeld.

Overigens vind ik de beelden alles behalve gewoontjes of saai. Fotografisch zitten hier toch wel erg zeldzaam mooie beelden in. De camera zweeft achter personages aan of bevind zich juist statisch op een vaste plaats. Het verhaal lijkt zich zo rond de camera af te spelen, alsof de personages zich hier niet bewust van zijn.

Dat de verhaallijnen naast elkaar lopen werkt erg goed voor de opbouw van de spanning, iedere keer weet je al wanneer en wat er gaat gebeuren. Je krijgt zo een kiijkje in de laatste uren van de verschillende leerlingen wat een erg beklemmend effect heeft.

In het interview op de DVD zei Gus van Sant hierover dat hij geen spectaculaire, film climax wilde in Elephant. Maar een kille, lelijke registratie van het gebeuren. Iets wat meer de realiteit zou kunnen benaderen. Een juiste keuze volgens mij.

Sterke film over een schokkende gebeurtenis die gelukkig niet met een belerend vingertje aankomt om de schuldige aan te wijzen in TV, films of videogames en godzijdank met Fur Elise ipv Marlyn Manson. 4*

Bijzonder fraai drama van Spielberg (alweer). Past mooi in de lijn van zijn serieuzere werk.

Empire of the Sun is een prachtig "coming of age" verhaal in oorlogstijd. Verwende Engelse snob (uitstekende rol van de jonge Bale) komt wel op heel drastische manier op eigen benen te staan en moet binnen korte tijd volwassen worden. Ondanks dat de situatie in oorlogstijd natuurlijk heel extreem is weet Spielberg de problemen van de jongen toch heel herkenbaar te houden. Dat maakt de film niet ongrijpbaar en weet hij zelfs vaak een mooi intiem sfeertje te creëren ondanks de altijd aanwezige oorlog.

De oorlog die zich bijna op de achtergrond van het geheel lijkt af te spelen maar natuurlijk toch heel bepalend is. De jongen zelf is vooral gefascineerd door het vliegend oorlogsmaterieel en de opportunistische Amerikaan Basie. Bijzonder want als volwassenen zou je het jong willen toeschreeuwen dat ie verkeerd bezig is maar uiteindelijk redden zijn fascinaties hem wel het leven. Van Basie leert hij zijn overlevingsstrategie en zijn obsessie voor vliegtuigen zorgen voor dat hij zijn huid weet te redden bij de japanners en zorgen voor de vriendschap met zijn leeftijdsgenootje aan de andere zijde van het hek.
Het is een lange zit maar heb hem moeiteloos uitgekeken, nergens gaat het verhaal of de karakters tegenstaan. De film blijft ook verrassend subtiel, in dat opzicht dat er nergens met vingertjes naar bepaalde kampen wordt gewezen.

Verder is de film natuurlijk weer prachtig geschoten, super camerawerk en enkele indrukwekkend groots opgezette scènes (de aanval op het vliegveld is werkelijk magnifiek uitgevoerd). Maar waarom ik Spielberg vooral zo hoog heb zitten is zijn aandacht voor de perfectie en het detail. Mooie muziek ook.

Prima film, beetje ondergewaardeerd helaas.

4*

Behoorlijk onzinnige op en top amerikaans cliché gebeuren, net zoals het hele uit de USofA overgewaaide "Employee of the month" idee dus.

Underdog, blijkt als lopende boezem Jessica Simpson de hormoonspiegel maar hoog genoeg doet stijgen, in staat tot grootse prestaties in de liefde, in de sport en op de werkvloer.
Jawel mensen zo simpel is het leven in Hollywood, werk hard en wordt medewerker van de maand en vergeet tevens niet wie je echte vrienden zijn... dan komt alles goed

Deze film moeten ze samen met het principe van "medewerker van de maand" in een capsule stoppen en afschieten naar een plaats ver buiten ons melkwegstelsel. En dan maar hopen dat hij niet opgepikt wordt door een buitenaardse beschaving.

1 piepklein sterretje omdat ik helemaal in het begin nog wel wat heb kunnen lachen (heb zelf namelijk ook een verleden als professioneel vakkenvuller in een niet nader te noemen supermarktketen achter de rug ).

Deze kwam gisterenavond tijdens het zappen nog even voorbij, kon me niet zo heel veel meer herinneren van deze film behalve dat ie heel saaaaaaai en erg langdraaaaaaadig was. O ja en dat alle acteurs, 12 jarige jongetjes incluis, 2 uur lang kijken alsof ze nodig een grote boodschap moeten doen, wat een moeilijke koppen joh.

Gelukkig had ik gisteren nog veel te laat op de avond een paar koppen koffie op dus kon ik wel een slaapmutsje gebruiken en daar is deze film dan weer wel ideaal voor! Werkt beter dan een DVD met visjes of haardvuur gegarandeerd

The Ramones en ik hebben twee belangrijke zaken met elkaar gemeen; Onze naam en het jaar van oprichting, dat schept dus meteen een band

Had de verkorte versie al eens gezien op TV maar niet gestemd. Beetje idioot ook om van een documentaire van 110minuten maar de helft uit te zenden... Maar goed genoeg gezeurd over de neerlandse televisie. Deze docu gaat immers over de echt belangrijke zaken in het leven; Sex, Drugs & Rock and Roll.

Ja ik hou van The Ramones! Die knallende bommetjes pure energie van meestal nog geen 3 minuten, heerlijk. Het zou punk moeten heten maar voor mijn gevoel heeft hun muziek altijd veel meer verankerd gelegen in de Amerikaanse Rock & Roll traditie alleen dan met een flinke dosis peper in de reet.

The Ramones een paar rare gasten die eigenlijk nergens tussen paste in hun tijd. Het enige wat ze gemeen lijken te hebben met elkaar is dat ze zijn opgegroeid in dezelfde buurt (Forrest Hill, Queens NY, komende december ben ik voor een weekje in NYC misschien ga ik wel een kijkje nemen op het Joey Ramone Sqr) en een voorliefde hadden voor The Stooges. Een zootje ongeregeld, kleine crimineeltjes die besloten dat ze beter een instrument konden pakken dan op deze weg te blijven doorgaan en aldus maakte de wereld in 1974 kennis met een andere kijk op rockmuziek.

Mooi stukje in de documentaire hoe gereflecteerd wordt op de "bruine" jaren '70 met gezelligheid, vegetarische tofu schotels, zelf gemacrameede bloempothangers. "You couldn't get laid" wordt er nu nog steeds verzucht En daarbovenop werd de muziekscene bepaald door stadionacts als Emmerson, Lake & Palmer, Pink Floyd en Supertramp. NYC was leeggebloed en kende destijds geen levendige clubscene. In die tijd besloten de heren dus een bandje op te richten, geïnspireerd door The Stooges en glamrock. Ondanks het feit dat ze misschien net 5 akkoorden kende en ruziënd op het podium stonden hadden ze wel genoeg branie, smoel en brutaliteit plus een niet mis te verstane dosis energie en power om meer dan op te vallen.

De grootste verdienste is dat deze docu een mooi en (volgens mij toch wel) een eerlijk inkijkje geeft in de personaliteiten die The Ramones vormden. De rechtse Nixonman Johnny Ramone, de liberale en dwangmatige Joey, de freak Dee-Dee... Het is echt een godswonder dat die gasten het zo lang met elkaar hebben uitgehouden. Wat nu de echte lijm was lijken ze zelf ook niet te weten maar wel dat het iets chemisch was dat op het podium naar buiten kwam.

Rock & Roll is zelfdestructief, zie hoe het deze mannen vergaan is in het leven. En toch als ik een K#$ dag heb en ik luister naar The Ramones klaar ik altijd weer snel op, het is iets chemisch inderdaad.

Een echte doorbraak hebben ze nooit gehad, zeker niet in hun thuisland. Terwijl ze in Brazilië voor 30.000 uitzinnige fans in voetbalstadions speelde onstegen ze in de VS nooit echt het clubcircuit. De Engelse bands gingen met punk aan de haal en pas nu in retrospectief en postuum lijken ze langzaam aan de eer toe gedicht te krijgen die ze toebehoort. Want zo blijkt, vele zijn geïnspireerd geraakt door het krachtige en eerlijke geluid van die gasten in leren jackies en strakke spijkerbroeken. Ik sluit maar af met een mooie en passende songtekst van een andere held, Frank Black;

I had so many problems

And then I got me a walkman

I really liked it a lot and

They walked right in and they solved them

They walked right in and they solved them

I heard ramona sing

And I heard everything

The speed theyre traveling

They are the only thing

Ramona

There were moments in the night

It was all right

There were moments in the night

I heard ramona sing

And I heard everything

The speed theyre traveling

They are the only thing

Ramona

I dont care if theyre real or theyre pseudo

I dont care if they get any higher

I hope if someone retires

They pull another menudo

They pull another menudo

They pull another menudo

They pull another menudo

There are moments in the night

It was all right

There are moments in the night

I heard ramona sing

And I heard everything

The speed theyre traveling

They are the only thing

Ramona

Hey Ho, Lets go...

4*

Ik verwachte een film in de lijn van Saving Private Ryan en The Thin Red Line maar dan aan het oostfront. Dat viel toch een beetje tegen. De film ziet er wel erg mooi uit, het in puin geschoten Stalingrad oogt als een realistisch slagveld. Jammer genoeg zakt na het spectaculaire en sterke begin de film behoorlijk in en dat komt niet in de laatste plaats door het wat houterige en niet altijd even sterke acteerwerk. Ed Harris komt nog het best over als duitse officier en ook Jude Law doet het nog wel aardig, alhoewel ik in hem niet echt een verbeten en verbiterde rus zie. Die andere gozer hadden ze zowiezo wel weg kunnen laten en in Bob Hoskins zie ik geen overtuigende generaal Chroetsjov die over lijken zou moeten gaan.
De film heeft wel zijn momenten maar over het algemeen vond ik hem na de eerste 20 minuten nergens meer echt heel spannend worden, gemiste kans volgens mij.
Alle plussen en minnen bij elkaar opgeteld komt de film bij mij toch nog wel aan een voldoende; 3*

En dan nog over het eind; Op de vorige pagina stond een discussie over dat die ervaren duitse sniper zo'n domme fout maakten om te gaan kijken nadat hij Zaitzev dacht te hebben neergeschoten. Maar volgens mij was het toch echt Zaitzev die de eerste fout maakte door in slaap te vallen! Was hij niet in slaap gevallen dan was de majoor het haasje geweest en had dat jochie nog geleefd! Ik vond het einde dus ook zo gek nog niet, door de vermoeidheid en stress kunnen volgens mij de meest ervaren soldaten domme fouten maken.

De Franse hebben tussen 1946 en 1954 oorlog gevoerd in Vietnam, dus feitelijk begon Frans Vietnam 8 jaar eerder en liep het naadloos over in de Algerijnse onafhankelijkheidsoorlog van 1954 tot 1962.

Interessante film over een weggemoffelde en onbekende maar daardoor zeker niet minder bloederige strijd van onze Franse bondgenoten. Die naast de verre strijd op 17 oktober 1961 een vreedzame demonstratie in Parijs met grof geweld uiteensloeg resulterend in 200 doden. Ja, die jongens konden er wat van...

Het is al eerder genoemd maar ik zie in Nederland de komende jaren nog niet een scherpe bijtende film verschijnen over onze eigen historische schandvlek mbt de politionele acties in Indonesië. Nee, het zal voorlopig nog wel blijven bij heldhaftige verzetsfilms over WO2.

L'Ennemi Intime deed me, vooral de eerste helft, in opzet wel wat denken aan Platoon. Waarbij een idealistisch groentje zijn praktijkschok krijgt in rauwe werkelijkheid van de Algerijnse onafhankelijkheidsstrijd. Tweede helft krijgt de film een wat meer hallucinante waanzinnigheid waarin de echo's van Apocalypse Now lijken door te klinken.

Vooral het tweede gedeelte is de film audiovisueel boeiender en verhaaltechnisch wat minder voorspelbaar.

Neemt niet weg dat het acteerwerk de hele film door erg overtuigend is en dat geld zowel voor de hoofdrolspelers, de idealistische jonge luitenant Terrien en de door de wol geverfde sergeant Dougnac, als de bijrollen. Vooral die commandant Vesoul is een ouwe ijzervreter die vriend en vijand angst inboezemt.

De film is ook vrij realistisch in zijn actie, de vuurgevechten vinden vooral plaats op grote afstand van elkaar en de partijen zijn dan dus ook totaal anoniem voor elkaar. Denk dat de intieme vijand ten eerste vooral slaat op de innerlijke strijd. De onvermijdelijke strijd tegen moreel verval. Ten tweede kan in een guerrilla oorlog iedereen de vijand zijn, de Franse vochten in Algerije meer dan eens tegen hun eigen soldaten. Immers, zoals in deze film ook een aantal keer wordt aangehaald, vochten veel strijders van het FLN eerder zij aan zij met de Franse tegen de Duitsers in WO2. L' Ennemi Intime is weliswaar verteld vanuit Frans perspectief maar kiest uiteindelijk geen partij.

Mooi ook dat er in de film uitsluitend gebruik wordt gemaakt van authentiek militair materieel, ik houd altijd wel van een dergelijk oog voor detail.

Interessante film over een vergeten strijd maar weet toch net niet die mokerslag uit te delen die je eigenlijk zou willen. Daarvoor mist de film een bepaalde eigenzinnigheid en is het verloop toch net wat te voorspelbaar.

3.5*

Eigenlijk heeft er net te veel tijd gezeten tussen het zien van deel 1 en 2 (bijna 1 jaar). Van deel 1 staat me vooral bij dat het een mooi gemaakte, behoorlijk goed geacteerde misdaadflick was helaas niet vrij van de nodige clichés en een vreselijke hak op de tak vertelwijze...

Op de een of ander manier had ik daar in deel 2 minder last van. Het is ook niet echt een 'rise and fall'-verhaaltje. Dit deel gaat imo vooral over een crimineel die steeds meer het contact met de werkelijkheid (en zichzelf) aan het verliezen is. Hij waant zich een mediaheld, een franse jaren '70 variant van Robin Hood geheel in lijn met de de hippe ideologie van die tijdsgeest.
En toegegeven, Cassel vertolkt Mesrine als een charmante, ladiesman. Iemand waarvan je niet precies wet of je hem nu moet verafschuwen of bewonderen. Wanneer hij een kritische journalist op brute wijze martelt en vermoord komt de ware aard boven en blijkt dat zijn handelswijze maar erg weinig met welke ideologie dan ook van doen te hebben. Dat hij een ordinaire narcistische gangster blijkt te zijn...

Het verhaal is nog steeds wat hak op de tak verteld maar het stoort nu minder erg omdat de film meer van doldrieste actie naar actie springt. Okay, op een bepaald moment heb je Mesrine wel een beetje gehad met zijn pruiken en opplaksnorren maar in de regel blijft het lekker aangenaam om naar te kijken. Komt ook wel omdat de film best wat aan authenticiteit uitstraalt, qua kleding, auto's, inrichting erg leuke vantage stijl En zoals het hoort in een misdaadfilm en natuurlijk vooral een Franse moeten er bloedmooie vrouwen inzitten.

Eigenlijk zou ik beidde delen eens na elkaar moeten kijken om te zien of deel 1 misschien ook wel een wat hogere beoordeling verdient heeft. Voor dit deel houd ik het op een aardige 3.5*

Mijn eerste film van Noé, eerlijk zeggen geen regisseur die me bijzonder aanspreekt. Van zijn films leek mij deze iig thematisch het beste te liggen dus vooruit dan toch de gok maar eens wagen. Heb er wat gemengde gevoelens aan over gehouden. Visueel zeker mooier dan ik verwachte maar het lijkt allemaal wel heftig ondergeschikt aan de andere aspecten die deze film zouden moeten maken tot wat het zou kunnen zijn.

Ik begrijp uit de comments dat Noé als het ware een eindeloos durend tripgevoel bij zijn kijkers wil oproepen. Niet dat ik nu zo'n een enorme ervaringsdeskundige ben (je probeert wel eens wat uit als je jong en onbezonnen bent ) maar... Mijn beleving is dat ik helemaal geen idee van tijd meer had, geen wazige beelden of geheugenverlies (zoals bij alcohol). Alles staat me nog zeer helder en gedetailleerd voor de geest. Ik hoorde de dag erop pas van een aantal lui dat ik echt uren 'op pad' was geweest (het zou voor mijn gevoel best 5 minuten kunnen zijn geweest, had er totaal geen idee van).

Goed dat gevoel ontbrak dus volledig bij Enter the Void aangezien ik me wel degelijk bewust was van de veel te lange speelduur. Na een minuutje of 90 had ik het eigenlijk allemaal wel gezien, wat volgt daarna zijn eindeloze herhalingszetten die danig gaan vervelen. Pas aangekomen in het 'Love Hotel' neemt de film weer een interessante wending. Maw er had goed een dik uur film uitgehaald kunnen worden...
Noé doet imo dan een aantal zaken niet handig. De personages en ontwikkelingen zijn niet al te boeiend en het matige acteerwerk doet ook niet veel goed. Enige kans om je in te leven in het leven van de hoofdpersoon zit er niet in. Bovendien wordt het complete plot weggeven in de eerste 20 minuten door een samenvatting van het Tibetaanse Dodenboek. Vanaf dat moment weet je als kijker exact al welk pad de film gaat volgen en verassingen blijven dus uit (geheel volgens verwachting wordt Oscar gereïncarneerd bij zijn zusje en beste vriend).
Toch jammer want het eerste half uur vond ik best tof gedaan. De waanzinnige openingscredits en de hele, hele lange doorlopende scene vanuit 'first person' perspectief (compleet met Kubrickeske trip). De verwijzingen naar 2001 zijn sowieso niet uit de lucht gegrepen. Verder kent de film nog een aantal losstaande sterke scènes en is, zoals ik al melde, het einde is prima gedaan.

Echt 'shock cinema' vind ik het trouwens niet (had het wel een beetje verwacht gezien Noé's reputatie). Voor mijn gevoel gaat de film nergens echt de grens over van het goed fatsoen. Daarbij rekening houdend dat het natuurlijk een vervelende, uitzichtloze wereld is waarin de hoofdpersonen leven.
De bevruchting scene komt trouwens bijna letterlijk uit een documentaire uit de jaren '90. Ben de naam even kwijt maar die beelden waren toen erg revolutionair en best gewaagd. Redelijk wat discussie geweest of je die beelden kon gebruiken voor lessen biologie in het middelbaar onderwijs. Er zaten bv erg realistische beelden in van een bevalling (met veel bloed dus).

Enter the Void was voor mijn gevoel veel beter afgeweest met beter acteerwerk en een speelduur van rond de 90-100 minuten.
Helemaal mislukt kan ik de film toch niet noemen, daar voor zitten er net te veel scènes in die wel de moeite waard zijn. In de regel echter te monotoon en te weinig persoonlijk om het echt interessant te houden.

2.5*

Kom, laten we een film maken onder het motto van; "flauw, flauwer, flauwst" moeten de makers van Epic Movie gedacht hebben

Een parodie van een origineel (Narnia) wat me al nauwelijks kon boeien belooft al weinig goeds natuurlijk. Maar zelfs tijdens een weekendje met wat vrienden in een huisje ergens in het bos (U kent het vast, beetje pokeren, beetje paintballen, avondje flink op stap en zo nu en dan eens tussen de bedrijven door een flesje bier opentrekken ) In zo'n weekend waar meligheid troef is kon deze film zelfs niet overtuigen, slechts Jack Swallow leidde tot een zwak glimlachje hier en daar. Verder hebben we ons uitstekend vermaakt met het op het juiste moment op pauze zetten van de DVD tijdens de valpartijen van de dames in rokje. Kijken of het hier een string of slip betrof. Ja, zo'n weekend was het dus...

Afijn 1 mager sterretje voor de film die, geheel terecht, als episch slecht de geschiedenis in zal gaan.

Vreemd, raar, wazig, bizar eigenlijk zijn het allemaal toch behoorlijke understatements voor Eraserhead. Eigenlijk is deze film zo vreemd dat ie zich maar moeilijk in woorden laat vangen. Neem Mulholland Drive en Lost Highway bij elkaar verdubbel de waanzin met een factor 10 en je komt denk ik aardig in buurt bij dit surrealistische werkje.

Nu, heb ik al aardig wat kijkjes genomen in het universum van Dhr. Lynch dus wist ik een klein beetje wel waar ik aan begon. Het vangt zeg maar de eerste klappen op, zo weet ik onderhand wel wat Lynch met licht en vuur graag wil zeggen bv. En dat hij alle mogelijke bewuste en onbewuste stadia tussen droom en werkelijkheid op een hoop veegt om het de kijker vervolgens lekker zelf te laten uitzoeken wat wat is.
Maar Eraserhead laat toch behoorlijk wat hiaten over in mijn begrip. Ik kwam gisteravond niet veel verder dan; Eenzame, gefrustreerde man is verliefd op zijn sexy buuv nadat zijn vorige relatie is uitgegaan maar durft niet echt contact te leggen. Hij ziet in zichzelf een freak en denkt dat zij dat ook wel zal zien. Nou ja, zoiets dus. De Lady in the radiator??? de man in de maan??? daar heb ik toch echt effe wat informatie voor op het web moeten opsnorren.

Verder een erg fijne Lynch film met weer mooie apparte fotografie en niet te vergeten muziek, dat orgeltje vergrote echt het nachtmerrieachtige freakshow gevoel van deze film, echt super! De donkere sombere Lynchiaanse intrieuren, de vreemde uh... personages , de onderhuidse spanningen en de typisch weirde humor, het zit er allemaal wel in. Toch zie ik het latere werk iets liever, dit is mij toch wel erg symbolisch en raar allemaal. Ga voor de 3,5* maar dat zou mischien nog wel kunnen toenemen want een Lynch film laat mij eigenlijk maar zelden onberoerd en vind ze bij herziening bijna altijd beter worden.

Grappig om deze weer eens terug te zien. Het blijft een leuke gevangenisklassieker met Dirty Harry eens achter de tralies.

De film moet het vooral hebben van het voortdurende kat-en-muis-spel tussen gevangenen en bewakers. De spanning blijft constant voelbaar. Daarnaast is het natuurlijk heel gaaf dat de film daadwerkelijk in Alcatraz geschoten is.

De film laat echter wel wat punten liggen door het voor de kijker wel heel makkelijk te maken om sympathie te krijgen voor het geboefte. Natuurlijk, de conservatieve redneck directeur heeft het gevang in een stalen bankgreep, en ook gevangenen hebben recht op een menswaardig bestaan. Maar de hoofdrolspelers in Escape from Alcatraz lijken me net iets te veel op brave burgers (je krijgt zelfs het idee dat ze er helemaal niet terecht zaten).

Met de spanning zit het bijzonder goed hier (wel jammer trouwens dat de film soms erg donker is) maar op het gebied van dramatische ontwikkelingen had de film wel wat sterker mogen zijn.

Daarom een goede 3.5*

Grappig is trouwens dat ik ook regelmatig aan "die andere" gevangenisfilm moest denken; The Shawshank Redemption. Alhoewel dat een heel andere film is , meer fantasie, zijn bepaalde gelijkenissen uit het gevang wel erg opvallend. Maar ja, misschien lijkt het leven in de gevangenis ook wel gewoon erg op elkaar.

Mooie en unieke doch enigszins stroeve en sombere film.

Eigenlijk vielen mij de punten die Baggerman hierboven al aanhaalt tijdens het kijken ook op. Heeft Del Toro deze film ook gezien en zat hij hiermee in gedachte tijdens het maken van El Laberinto del Fauno? De geweldige grote bruine ogen van Ana, die als kind een bijna unieke acteerprestatie geeft (maar ook de rol van de oudere zus Isabel is zeer sterk). En wat gebeurde er tijdens de laatste vlucht van Ana? Zelf denk ik toch dat het de combinatie van de hallucinerende paddenstoelen en de dood van de deserteur waren die haar het trauma bezorgde.

De hele film straalt een zeer mooie soberheid uit. Zoals de landschappen, het dorpje en het grote landhuis in beeld worden gebracht is werkelijk prachtig en naargeestig tegelijk. De eenzaamheid en desolatie valt bijna als een verstikkende deken over de kijker heen. Ontsnappen aan de beelden die voorgeschoteld worden is dan ook haast niet mogelijk er zit vaak zoveel droefheid in.
En ondanks dat er regelmatig niet veel gebeurt op het scherm gaat er toch een bijna hypnotiserende kracht vanuit. Minutenlang geconfronteerd worden met close-ups of juist vergezichten, die slechts de suggestie wekken dat er wat gebeurt precies buiten beeld. Als kijker krijg je dit dan slechts mee door het geluid (wat extreem belangrijk is in deze film), subtiel schaduw en lichtspel of starende ogen. Je krijgt daarnaast ook niet bijzonder veel mee over de belangrijkste karakters maar bij allemaal heb je het idee dat ze een zwaar geheim meedragen (Waarom slaapt de vader zo slecht? Heeft de moeder een minnaar? Waarom is het oudere zusje soms zo gemeen?). Uiteindelijk lijkt alleen Ana wel onschuldig te zijn. Het werkt uitermate beklemmend en mysterieus.
Het verstrijken van de tijd in deze film lijkt haast ongrijpbaar als een geest. Prachtige scènes die wel lijken te balanceren op de grens van droom en werkelijkheid zoals met de kat en het bloed, het doodhouden van het zusje, de ontmoeting met het monster, die eenzame stoomtrein. Ik zal ze niet snel meer vergeten.
Ook de muziek blijkt schitterend in zijn eenvoud en draagt mooi bij aan het sobere karakter van de film.

Geen gemakkelijke film maar wel eentje die zeer de moeite waard blijkt te zijn en waarbij het drama waarlijk oprecht is. 4 ruime sterren.

Prima film uit Brazilië alweer. Visueel wat minder indrukwekkend als bv een Central Do Brasil of Cidade de Deus maar wordt meer dan genoeg gecompenseerd door het originele en leuke verhaal en vooral de onconventionele hoofdpersonen.
Vooral Raimundo Nonato is een rasechte anti-held. Een sulletje, die wel direct een soort sympathie weet op te wekken. Erg grappig figuur waar eigenlijk totaal geen dreiging vanuit gaat maar ondertussen... Pas helemaal op het einde lijkt het ware gezicht van onze held getoond te worden en is hij wellicht toch niet zo naïef en onschuldig als iedereen dacht. Eigenlijk, windt hij de hele film iedereen (inclusief de kijker) om zijn vinger.
Dat sommige heren hier spontaan in katzwijm vallen voor Fabiula Nascimento verbaast me wel een beetje eigenlijk. Ik vind het helemaal in niets een aantrekkelijke vrouw
De muziek uit de film deed me wel wat denken aan een jaren '70 soft erotische film en daarom op de een of andere manier wel weer heel passend. Aangezien deze film op een soort van artistieke wijze eigenlijk toch ook wel weer erg plat is. Leuk gedaan zoiets.

Boeiende film met heerlijke zwarte humor die dankzij de structuur, waarbij scenes in de gevangenis en de geschiedenis daarvoor afgaand elkaar afwisselen, tot het einde toe weet blijven te verrassen.

Goed acteerwerk, prachtige plaatjes en een verhaal over liefde. Wat wil een mens nog meer? Erg mooie film die nog dagenlang door m'n gedachte bleef ronddwalen 4,5*

Een van de ergste films van de laatste 5 jaar. Suffe humor een nog suffer verhaal en ook nog slecht geacteerd ook. 1,5* voor de moeite.

Ex Drummer start al in het doucheputje van de maatschappij en weet dan nog verder af te dalen in een stinkend open riool... En dat is best interessant, voor zo'n 20 minuten. Daarna valt de film teveel in banale meligheid en vooral in herhaling van zichzelf.

Het middenstuk van deze film is soms maar moeilijk te pruimen. Op een bepaald moment heb ik het gewoon wel gehad met poep, pies, sperma, bloed, dikke lullen en anale sex grappen. En kom niet aan zetten dat ik de tragiek en diepgang achter de personages niet begrijp want de diepgang van deze Ex Drummer is net zo dun als het vloeitje waar men een dikke joint van weet te rollen. Gelukkig maakt de film vanaf de Rockrally weer wat goed van het gesukkel in het middenstuk. Het einde is te bizar voor woorden maar dat kon ik best nog wel smaken.

Visueel is de film soms mooi en sterk maar ook net zo vaak een zootje. Datzelfde gaat op voor de regie, die is niet bepaald strak. Wat dat betreft zwalkt het op een behoorlijk anarchistische manier.

Van Brusselmans heb ik trouwens nooit wat gelezen maar dat doet eigenlijk niet zo terzake vind ik.

Deze film krijgt van mij toch nog wel een voorzichtige 3*. De koppige manier waarop de nihilistische politieke incorrectheid en ranzigheid tot de perfectie wordt doorgevoerd is toch wel leuk om te zien. iedereen en alles wat normaal uit de wind gehouden wordt gaat keihard voor de bijl; Homo's, vrouwen, gehandicapten maar ook de zgn literaire en ontwikkelde elite. Alles verdwijnt in de gore beerput.

Ik heb trouwens nog harder moeten lachen om de, doorgaans toch behoorlijk stoffige en suffige schijfjesvulling, van de "Making of" die als extra op de DVD staat

Yeeh, mijn duizendste stem uitgebracht

Is nog een bijzonder vermakelijke film geworden ook.

Cronenebergs versie van de spelcomputer bestaat uit een slijmerige klont snot die met een soort navelstreng direct wordt ingeplugd in het zenuwstelsel via een soort van bij-anus Ik zie de marketing jongens van Nintendo zich daar al hun tanden op stuk bijten, mocht deze opvolger van de wii werkelijk ten uitvoer worden gebracht. Aan de ander kant er zijn vreemdere en meer smerige zaken aan de man/vrouw gebracht; Ik noem bv het drankje Red Bull...

Die combinatie van organische mechanieken, vleesgeworden technologie deed me wel wat denken aan die andere Cronenbreg The Fly. Het lijkt erop alsof de special-effects afdeling is gaan shoppen bij, eerst de Bart Smit voor de rubber kikkertjes en vervolgens naar de kippenslachterij is afgedwaald om flink wat bloederig afval in te slaan... Hoe dan ook het geeft een ammusante mix van nep en goorheid. Zowieso kan ik dat b-film randje aan Cronenberg films wel waarderen eigenlijk.

eXistenZ haalt het thema aan van de schemerige wereld tussen realiteit en virtualiteit, dit is al eerder gedaan natuurlijk maar gelukkig is deze film niet zo enorm pretentieus. Het gegeven lijkt veel meer te worden gebruikt om een bizarre freakshow op te kunnen voeren en een spannende thriller te vertellen. Bovendien is de film ook best fun... De sfeer mag dan duister zijn er zit toch behoorlijk wat humor in.

Vooral de eerste helft van de film vond ik behoorlijk sterk en sfeervol met ook een geweldige bijrol van Dafoe! Grappig ook dat iedere keer dat als ik Ian Holm nu zie opduiken in een film ik denk dat hij maar tot de navel komt van de andere acteurs (maar dat terzijde). Jude Law vind ik meestal maar een vrij zoutloos acteur en eigenlijk is zijn rol hier geen echte uitzondering maar storen doet het me ook niet echt.
Iig na het einde toe vervalt de film een beetje in een rattjetoe en na de zoveelste keer terug in de realiteit te zijn of toch niet??? geloofde ik het allemaal wel. Het einde was grappig maar kwam niet bepaald als een donderslag bij heldere hemel, maakt verder niet uit vind het prima zo. Film duurt precies lang genoeg, de minpuntjes zie ik door de vingers.

3.5*

Een van de weinige positieve zaken aan deze film is de gekozen aanpak. Door de combinatie van een rechtbankdrama in combinatie met horrorelementen krijgt het allemaal een air van realisme, ook omdat het allemaal wat semi-wetenschappelijk benaderd wordt in de rechtzaak.

Maar ja... tuurlijk zijn alle hardline wetenschappers weer van die kille lompe heidenen die in het bijzijn van de toch al getraumatiseerde familie Rose als een olifant in een porselijnkast tekeer gaan. En is de expert van de gelovige een mooie, intelligente, indiaase (in hollywoodbeeldtaal = spiritueel) dame. *Gaap*

Als met deze film bij de kijker het christelijk gelijk over de toorn van God over zijn kudde gehaald moet worden, slaagt hij daar bij mij iig erg beroerd in. Aan het eind dacht ik nog steeds; martelaars bestaan niet, wel zielige jonge meisjes die het moeilijk hebben. Maar misschien komt dat ook wel door het niet zo briljante acteerwerk en de nogal beroerde eindspeech van de advocate die mij nergens wist te raken of te overtuigen. En misschien komt dat dan weer wel omdat ik nauwelijks ook maar enigzins op niveau kennis maak met het lijdend-voorwerp uit de titel.

Niet al te best dus deze film, tis dat het geheel er nog best goed verzorgt uitziet daarom 1.5*

Nou, behoorlijke tegenvaller dit. Voor een griezelfilm heeft ie maar erg weinig spooky sfeer en daar doen die digitale hyenas ook al niet echt goed aan. Wel jammer want The Exorcist was best een toffe film, met een goede naargeestige en beklemende horrorsfeer zoals het hoort. Grote minpunt is dat deze film zich naar mijn smaak teveel op spektakel richt terwijl de orginele film voor een meer psychologisch aanpak gaat. De jaren '70 film had een behoorlijk realiteitsgehalte voor een horrorfilm, die werd zo gebracht alsof het zomaar "echt gebeurt" kon zijn. Hier had ik dat gevoel echt nergens, het blijft een totaal sfeer- en gevoelloos geheel. Met een beetje goodwill zou ik er nog 2* uit kunnen persen voor het pure vermaak waren het niet dat het einde echt wel erg, erg beroerd was. 1,5* dan maar omdat het wel grappig was om die lelijke gast uit de Guy Ritchie films weer eens te zien spelen.

The Expendables

Men neme een dozijn actiehelden (waarvan het overgrote deel al ligt te rijpen vanaf 1986) en men verwijderen het opgedane stof. Men dient de actiehelden uit te rusten met voldoende arsenaal aan coole vuurwapens en messen, helikopters, jeeps, vrachtwagens en een vliegtuig. Toevoegen 3500L kerosine, 2700L bezine, 1500L diesel, 800L nepbloed (al dan niet te vervangen door CGI bloed) en heel veel Testosteron.

Men maakt daarna gebruik van nauwelijks wat verhaal wat wellicht wat flauwtjes en makkelijk is maar dit kan eenvoudig wat pittiger gemaakt worden door daar enkele snedige/grappige one-liners er in te vermengen. Het moge duidelijk zijn, voor de ultieme smaakbeleving mag een in-en-in slechte bad-guy natuurlijk niet ontbreken.

Alhoewel het niet essentieel is voor de smaak dient men toch een lekker wijf toe te voegen en het te besprenkelen met enige overbodige romantiek.

Voor de finishing touch het geheel overdadig voorzien van kruitdampen en een klein snufje moraal. Lont erin, aansteken met een Zippo en gaan....

Serveren in hapklare brokken samen met popcorn en cola!

"Lekker?"

"Ja, best wel!"

3*

Kubrick's laatste, het was al weer een hele tijd geleden dat ik deze gezien had en ik weet nog dat ik er toen eigenlijk niet veel aan vond, saai, traag, het kon me allemaal niet zo boeien. Dacht, altijd; Wat jammer toch dat de grote Kubrick met zo'n slippertje zijn carrière heeft moeten afsluiten. Alhoewel ik dit nog steeds niet zijn beste werk vind ben ik er bij een nieuwe herziening wel meer van overtuigd dat het afscheid toch wel in stijl was...

In Eye's Wide Shut gaat yuppendokter Tom op nachtelijk avontuur na dat hij totaal neurotisch is geworden toen zijn mooie vrouwtje bekende eerst wilde sexfantasiën te hebben over een onbekende marine-officier en daarna nog eens een keertje lekker droomt dat zowat het hele vliegdekschep over haar heen is geweest. Big deal kan je denken, maar voor Dokter Tom is het een rede om eens flink met dollars en zijn medical ID te zwaaien om nachtelijk NYC er toe aan te zetten hem bij een sjieke en barokke sexclub in stijl af te zetten. Op het erotische Venetiaans carnaval wordt dokter Tom ontmaskerd en met de metaforische staart tussen de benen druipt hij weer af naar vrouwlief om eens flink uit te huilen uiteindelijk volgt als famous last word van de leading lady; "Fuck." Wiedergutmachsex, eind goed, al goed.

Inderdaad het verhaal is wat raar, de film speelt zich bijna in zijn geheel af tijdens een broeierige lange en donkere winternacht en lange tijd vraag je je af waar dit allemaal toe moet leiden. Maar eigenlijk doet het verhaaltje er niet zo zeer toe want Kubrick voelt weer enkele interessante dilemma's en problemen aan de tand. Zoals wel vaker in zijn films gaat het ook hier om het onvermogen van de menselijke soort. Gelukkig is Kubrick geen romanticus en dus gaat hij deze keer op zoek naar het onvermogen om eeuwige trouw, eeuwige liefde en dus eeuwige zekerheid te hebben met de levenspartner. Zijn wij wel een monogame soort? En zijn we eigenlijk niet altijd op zoek naar nieuwe sexpartners om het biologisch genetisch materiaal te delen en te verspreiden? En maakt het uit of we dit slechts in gedachte doen of het werkelijk in de praktijk brengen. Hoe dan ook , het knelt en botst met het keurslijf van de moderne westerse mens. Het schept dan ook een geweldig spanningsveld voor een film en het stelt vragen en werpt emoties op die, denk ik, een ieder die een langdurige relatie heeft of heeft gehad vroeg of laat mee te maken krijgt.
Een groot verschil met andere films van Kubrick vind ik trouwens dat in EWS de karakters echt centraal staan en dat ze minder een klein onderdeeltje van het grote geheel zijn. En ik denk dat hij een goede keus gemaakt heeft hierin, want het schept zodoende meer intimiteit.

Tom Cruise vind ik trouwens behoorlijk sterk spelen in deze film over Kidman (hoe jummie ze er ook uitziet) kan ik wat minder hulde uitspreken, verdenk haar zelfs van een spoortje overacting hier en daar. Maar goed echt vaak is ze niet in beeld, dus de schade blijft beperkt. De bijrollen zijn daarnaast ook prima verzorgd.
Visueel is ook deze Kubrick een pareltje en keert de man weer terug naar de stad waar het allemaal ooit begon; New York City, met zijn prachtige smoezelige natte straten verlicht door het neonlicht van nachtclubs.

Geef EWS voorlopig maar een 3.5* maar sluit niet uit dat er nog eens een halfje bijkomt als ik deze film eens geconcentreerd bekeken heb zonder hinderlijke en afleidende afwasmiddelen, balansdagen en maandverband er tussendoor. Die reclameblokken duren zolang dat ik gewoon m'n afwas tijdens zo'n blok kon doen. Echt waar, het moet commerciële zenders gewoon verboden worden goede films te verpesten op deze manier.