Opinions

Leuk. Geinige film en toch wel een van de betere uit de Apatow stal.

Het hele beroemde muzikanten gebeuren wordt in Walk Hard goed op de hak genomen en tegelijkertijd zijn de makers ook niet te beroerd geweest om nog eens flink de draak te steken met allerlei genre clichés.
Vooral veel persiflages uit Walk the Line maar ook andere muzikanten ontspringen niet de dans. De Bob Dylan scene was echt geweldig, die teksten Ook The Beatles in hun guru-periode was geniaal.
Verder natuurlijk de te verwachten grappen over drugsgebruik, buitenechtelijke relaties, inkeer en bezinning en natuurlijk een lifetime achievement award met come-back op bejaarde leeftijd. Mooie speech van Eddie btw.
Walk Hard is een parodie met het hart op de juiste plaats, neigt af en toe wel wat naar het flauwe maar is wel met veel liefde en aandacht voor het onderwerp gemaakt. Wil je iets echt goed belachelijk maken dan moet je er volgens mij in eerste instantie erg van houden. Elementen uit een heel leger aan (met name) Amerikaanse muzikanten worden gebruikt om het karakter van Dewey Cox vorm te geven. Sommige zullen direct herkenbaar zijn terwijl andere wat meer voor de insiders bedoelt zijn. Het maakt de film wel op meerdere niveaus aangenaam om te bekijken en zodoende wordt hier een puike comedy afgeleverd.

Verder is de muziekkeuze opvallend. In plaats van afgezaagde covertjes te gebruiken is er voor een originele muziekscore gekozen met bijzonder grappige teksten. Zoiets als; Lets' Duet is echt geweldig gevonden.

Ik heb overigens de normale versie van ongeveer 90 minuten gekeken wat ik dan wel lang zat vond.

Aanrader , 3.5*

Ja, Johnny Cash weet nog goed wanneer de vonk oversloeg! Natuurlijk niet in de jaren '60 want toen bestond Madecineman nog niet. Nee, een jaar of 10 geleden bracht Boudewijn Buch een serie waarin hij op zoek ging naar de roots van de amerikaanse muziek. Met het bekende Buch enthousiasme (wat kon die man fantastisch vertellen) zat er ook een aflevering gewijd aan Cash bij. Daarna meteen de oude platen van mijn ouders van zolder gehaald en The Man in Black is niet meer verdewenen uit huize Madecineman. Fantastische muziek met vooral erg veel gevoel erin.

Nu dan met Walk the Line is er eindelijk ook een film die recht doet aan de man. Wat een heerlijke film zeg, overal door de hele film zit muziek, het is duidelijk het bindende element tussen de goede en slechte tijden uit het leven, en er is maar een conclussie mogelijk Cash = Muziek!

Normaal heb ik niet zoveel met biopics, vooral omdat het vaak een aaneenschakeling is van eigenlijk totaal niet intressante gebeurtenissen en opgeleukte feitje. Er onbreekt vaak een mooi aansprekend verhaal. Gelukkig pakt Walk the Line het anders aan het gaat over de twee zaken in het leven van Cash die er wel echt toe doen; muziek en liefde, de rest is slechts bijzaak.

De film zelf is ook erg mooi en verzorgt, en ik hoor in de verte de critici al weer zeuren; "Tis nu niet echt vernieuwende cinema". En ja, dat klopt, het is degelijk ouderwets filmisch vakwerk, maar erg sfeervol en fijn om naar te kijken. En laten we het luisteren niet vergeten, erg leuk dat de acteurs in de film zelf een groot gedeelte van de muziek hebben ingezongen. Moet zeggen dat ik zowiezo wel gecharmeert was van het acteerwerk. Joaquin Phoenix brengt zijn rol met veel gevoel en respect voor het onderwerp en Reese Witherspoon... tja die is gewoon ongelooflijk betoverent in deze film. De chemie tussen die twee is overigens ook dik in orde, de scenes op het podium zijn erg leuk om te zien.

Walk The Line, het is lang geleden dat ik met zo'n blij gevoel uit de bios kwam. Thuis meteen Live at San Quentin in de CD speler gepleurt en Cash zit alweer dagen in mijn hoofd rond te spoken. En ja de film is traditioneel en misschien ook allemaal weer wat mooier dan de werkelijkheid, maar is dat eigenlijk ook niet wat de bedoeling is van dit geliefde medium? Ik heb genoten van Phoenix en Witherspoon, van de beelden en de muziek en ik ga dan ook voor de passende score van 4,5* voor deze heerlijke film.

Prachtige film! Met grootte zekerheid durf ik te stellen dat het de beste Pixar is tot nu toe. Vooral de eerste helft waarin je op een voor Pixar ongelooflijk kalm tempo kennis maakt met WALL-E en zijn wereld behoort tot de sterkste stukjes animatie ooit. Wat vooral opvalt is de grootsheid en leegheid waarmee vuilnisbelt Aarde in beeld wordt gebracht, indrukwekkend is het enige juiste woord. De animaties kunnen wedijveren met die van Oshii's Ghost in the Shell 2 en weet deze zelfs op bepaalde punten te overtreffen.

Technisch is het enorm knap en indrukwekkend wat de jongens en meisjes van Pixar hier laten zien. Maar ze weten het zelfs op een nog hoger plan te krijgen door de talloze pixeltjes die de personages van EVE en WALL-E vormen een daadwerkelijke ziel mee te geven. Het deed me zelfs denken aan het kleine zusje uit Grave of the Fireflies die je ook zo laat vergeten naar een geanimeerde film te kijken.
Het samenspel tussen beidde robotjes is werkelijk ontroerend, grappig en van een zeldzame originaliteit. Prachtige scene als EVE als een soort straaljager door de lucht vliegt en het onderkomen van WALL-E met al zijn verzamelde snuisterijen is erg sterk bedacht (bubblewrap ).

Aan het verwonderlijke komt helaas een beetje een einde wanneer WALL-E en EVE het ruime ruimtesop kiezen. Aan boord van het ruimteschip bevolkt door de gevluchte aardmensen wordt de film wat meer cartoonesk, drukker en chaotischer. Alhoewel ze nu wel een grappige verklaring hebben voor het koddige uiterlijk van de mensen. Toch is ook dit gedeelte helemaal niet zo onaardig en zitten er nog steeds tal van grappige en leuke vondsten in, de magie echter uit het eerste gedeelte is wel wat verdwenen en komt nog slechts in een scene terug. Wanneer WALL-E en EVE dansen in de ruimte, prachtig gedaan!
Ook leuk dat Pixar het altijd nadrukkelijk aanwezig "geloof in jezelf" moraaltje van de underdog wat hebben laten varen en er een groter en breder iets voor in de plaats hebben gezet. Toch is het ecologische moraal niet te drammerig en zit het een verder leuke film niet in de weg.

Wanneer de film consequent het niveau van de eerste helft had aangehouden had hier makkelijk een 4.5* kunnen staan nu wordt het een mooie 4*. Toch zou ik Pixar wel eens een echte volwassen film zien maken met WALL-E hebben ze zeker bewezen dit aan te kunnen.

PS. Het introfilmpje "Presto" is ook geweldig.

Grappige, knap gemaakte animatiefilm. De beelden zijn erg mooi gedetaileerd en vooral erg sfeervol. Heerlijk ook dat de film op en top lekker engels is, even wat anders dan al die amerikaanse animatiefilms waarmee je de laatste jaren wordt overspoeld.

Leuke grappen en grollen (niet alleen voor de aller kleinste leuk gelukkig) en genoeg verwijzingen naar andere films (blijft het toch goed doen op de een andere manier). Verder zijn vooral de talloze zwaaiende en door de hele film rondhoppende konijntjes gewoon erg aandoenlijk en melig.

Sympathiek positief filmpje, kreeg er wel goede zin van, 3.5*

Behoorlijk slappe documentaire over een in onderwerp dat in potentie zeker mijn interesse heeft.

De documentaire begint met de veelbelovende opmerking dat sinds WO2 de beslissing om het Amerikaanse militaire apparaat ten strijde te laten trekken besloten wordt door enkele zeer machtige mannen die dit met elkaar bekokstoven in achterafkamertjes. Zo nu en dan lekken de geheime verslagen van die bijeenkomsten naar buiten toe... Ik dacht dus meteen; "Nou, kom maar op!"

Deze "conspiracy" is ontdekt door een media-analist die sinds de Vietnam-oorlog een bepaald patroon heeft weten te ontwarren in hoe de regering zijn oorlogsgezicht weet te verkopen aan het volk. Helaas blijkt het zwaartepunt van de documentaire te gaan over de zelfcensuur die de Amerikaanse media toch vooral zichzelf lijkt op te leggen. Iets wat voor de gemiddelde Europeaan geen verbazingwekkende onthulling zal zijn (niet dat onze pers altijd objectief is en verschoont van blinde vlekken overigens).

Ik vind de feiten die worden opgevoerd ook nogal kort door de bocht. Nieuwsbeelden en uitspraken van presidenten die de theorie onderbouwen worden naad- en kritiekloos achterelkaar geplakt. De nieuwsbeelden zijn voor 90% afkomstig van het oerconservatieve Fox News en de uitspraken van vooral republikeinse presidenten worden volkomen uit hun context gerukt en beperken zich slechts tot enkele zinnen of woorden. Tja, mooie conspiracy zo...

Daarbij leggen de makers wel heel makkelijk de schuld bij de pers en de overheid. Er wordt nergens ingegaan op sociologische, en cultuurhistorische oorzaken bij het Amerikaanse volk. Ook de psychologie van de massa wordt volkomen genegeerd.

Verder wat subjectief gegoochel met cijfers over burgerslachtoffers (en ja ieder slachtoffer is er een te veel daar twijfel ik niet aan). Maar als cijfers worden gemeld over 10% burgerslachtoffers in WO1 oplopend tot 90% in Irak dan kunnen die ook gepresenteerd worden als 9 miljoen in WO1, tussen de 20 en 50 miljoen in WO 2, 1.200.000 in de Vietnam oorlog en in Irak 655.000. Duizelingwekkende cijfers maar het is natuurlijk maar net hoe je het presenteert. En dat is meteen het probleem met deze documentaire. Het heeft geen zelfkritiek en lijkt daarmee net zo subjectief als het zwaar bekritiseerde Fox News.

De uiteindelijke boodschap lijkt dus; Kijk altijd zelf kritische naar het nieuws en informatie van overheden. Precies, ben ik het mee eens. En ik ben helemaal geen republikeinse oorlogshavik maar enige zelfkritiek en meer objectiviteit zou de makers van deze documentaire niet slecht doen. Bovendien is de docu ook vrij saai omdat het bijna geheel bestaat uit achterelkaar gemonteerde nieuwsbeelden.

Had hem in eerste instantie op 2.5* staan maar merk nu dat ik te veel aan te merken heb over de manier waarop hier de informatie hier gepresenteerd wordt. Kan er gewoon niet meer aan kwijt dan 1 mager sterretje.

De verwachtingen voor deze Spielberg waren best wel hoog bij mij en uiteindelijk kon de film dat maar gedeeltelijk waar maken. Het begin van War of the Worlds was werkelijk fantastisch. Even een korte kennismaking met fam. Cruise en daarna begint het spektakel. De spanning wordt goed opgebouwd en het tempo zit er lekker in. Eerst die "spooky" donderstorm en daarna de eerste Tripod. Geweldig moment, wat een fantastische doomsdaymachine. Totale chaos, wanorde, paniek, en ontreddering zoals het een rampenfilm beaamd en spectaculair geregiseerd door Spielberg. Heb op het puntje van m'n stoel gezeten goed begin dus.
Ook het middenstuk vond ik best te pruimen, het tempo blijft lekker hoog liggen en de acteerprestaties van vooral Tom Cruise en Dakota Fanning zijn gedegen. Alhoewel ik mij hier wel een beetje in het kamp plaats van diegene die het hysterisch geschreeuw op een bepaald punt wel goed zat waren.
Ik ga tot hier ook niet vallen over onlogische zaken in het verhaal die ook al in eerdere posts genoemd zijn en die inderdaad wel wat opvallend zijn. Maar ja ik ga me ook niet af vragen of de Hobbits echt bestaan of hoe het kan dat in Star Wars in het luchtledige luchtgevechten worden gehouden. Ik vind deze film is in de eerste plaats spannend en het eerste 1,5 uur was hij dat ook en voldeed zodoende zeker aan de verwachtingen.
Maar helaas ergens gaat het tegen het eind goed mis. Het begon eigenlijk met die slang in de kelder. Ben ik nu de enige die deze wel heel veel op het boosaardige neefje van dat waterwezen uit The Abyss vind lijken? Ook de aliens vond ik er nogal rubberachtig en weinig verassend uitzien, weer jammer. Maar wat ik echt een gemiste kans vond is dat er geen climax is het einde is echt te afgeraffeld. Van het ene op het ander moment, Tom Cruise: "he die Tripod waarom doet ie 't niet meer? Soldaat:"Nou hij begon te wankellen en donderde toen vanzelf om" Kom op zeg. Zo'n budget en dan met zoiets slaps aankomen. Daar komt dan ook nog het plotselinge onnodige patriotisme en de veel te hollywoodiaanse en totaal onlogische gezinshereniging bij. Maar wat echt mijn nekharen overeind deed staan waren die laatste woorden van Morgan Freeman. Over dat de mens zijn plek op deze aarde verdient en blablabla... Of wij altijd zo zuinig zijn op ons kostbaar groen en blauw. Wie weet waren die aliens wel veel zuiniger op hun rode goedje. Niet dat ik vind dat Spielberg hier een WWF boodschap in had moeten stoppen maar dit... Juk!
Goed sammenvattend over War of the Worlds; fantastische special effects, zeer sterk begin en zeer teleurstellend einde. Hou het op 3,5* met name voor het eerste 1,5 uur.

Tip voor meneer Spielberg: Volgende keer maar 24 miljoen dollars aan SFX en een miljoentje reserveren voor een beter einde

Al lang geleden dat ik deze film heb gezien. Ik vond hem toen destijds wel erg spannend en bovendien is het een beetje de eerste anti-oorlogsfilm waar ik kennis meemaakte. Door deze film realiseerde ik me ineens dat er in een oorlog helemaal geen winnaars zijn maar slechts verliezers. Toch wel bijzonder. Voor de persoonlijke historische impact geef ik hem daarom 3,5*

Nou vind dit wel een toffe film, behoorlijk gedurft en anders dan anders voor een grote blockbuster. Snyder gooit schaamteloos elementen door zijn film die zeker niet zomaar door het grote publiek gepikt zullen worden, je moet maar durven met 130 miljoen aan filmdollars!

Het is allemaal veel grauwer, cynischer en compromislozer dan zo'n bejubelde Dark Knight en bovendien weet de comic-sfeer in Watchmen wel goed getroffen te worden. De onconventionele helden, het neerslachtige en regenachtige ongure uiterlijk van New York, de jaren '80 koude oorlogssfeer, erg goed gedaan. Ook inhoudelijk een stuk interessanter dan het geweldsballet 300.

Dat de film zich te serieus neemt gaat er bij mij niet in, de film zit vol zwartgallige humor en kent een heerlijk comic-sfeertje met leuke pulp elementen. Zelfs de soms wat langdradige, filosofische monologen en dialogen die Dr. Manhattan nogal eens wil voeren kan ik goed hebben in deze film. Gewoon een kwestie van er niet al te zwaar aan tillen.

Maar met quotes als;

"I never said, "The superman exists, and he's American." What I said was,"God exists, and he's American."

Kan je Watchmen onmogelijk gevoel voor humor ontzeggen Grappige verwijzingen ook naar Apocalypse Now en Dr Strangelove.

De actiescènes zijn goed gedaan en soms barst de film heerlijk uit zijn voegen met een portie, overdreven, expliciet en zinloos geweld. Snyders stijl van slow-mo een fast-forward is ook hier weer herkenbaar aanwezig maar minder nadrukkelijk dan in 300. Het voegt wel toe aan de comic-verfilming beleving iig. Acteerwerk is verder gewoon in in orde voor een film als deze en die Rorschach is zelfs fantastisch psychotisch en freaky. Aparte muziekkeuze wel maar daar heb ik verder ook niet veel over te klagen.
En dan dat einde... Waarin het plannetje van de badguy gewoon doorgaat, miljoenen mensen om zeep worden geholpen en hij eigenlijk nog het gelijk van de helden krijgt ook. Niet je standaard superhero-einde zullen we maar zeggen maar goed het is dan ook geen standaard super-hero film.

Enige wat ik de film zou kunnen tegenwerpen is dat hij soms net iets te veel verschillende kanten lijkt uit te willen schieten en dat sommige stukjes net wat te lang duren maar verder lekker zitten genieten in de bios hoor!

4*

Deze film vond ik een wat vreemd patriotisch ondertoontje hebben. Mel Gibson zal wel een dikke vinger in de pap hebben gehad bij We Were Soldiers. In de film speelt ie wel een erg braaf katholiek en heeft ie goed naar meneer pastoor geluisterd toen die zei; "Ga heen en vermenigvuldigd u" Ik werd echt een beetje simpel van al dat brave gebid met het gehele gezin gedurende de eerste 3 kwartier.

Ook vonden de makers het schijnbaar nodig om de rassenproblemen in de VS uit de jaren'60 op een belachelijk simplistische manier te benaderen. En als soldaten op het slagveld met hun laatste ademtocht dan ook nog zaken gaan roepen als; "I'm glad I died for my country"

Komt nog bij, het ten strijden trekken tegen de vietnamezen met van die stichtelijke kerkmuziek erbij... Had het idee dat het hier soms een kruistocht tegen de heidenen betrof.

Gelukkig nuanceerd de film tegen het einde nog wel het een en ander maar dat kreeg de wat rare nasmaak niet helemaal weg.

Heeft deze film dan helemaal niets positiefs? Jawel de actie is best spectaculair en snorremans Sam Elliot (zonder snor) was ook erg vermakelijk. Jammer dat de actie vaak dan weer erg onpersoonlijk was. Overal zie je poppetjes neer vallen maar je beseft nauwelijks wie, wie nu ook alweer is.

Nee, geen geslaagde fim voor mij 2*

Best wel gelachen bij deze film, vooral zo de eerste drie kwartier waren erg leuk. Behoorlijk banale grappen over sex en vrouwen, erg leuk allemaal om met wat vrienden en een koud pilsje vanuit een luie stoel te bekijken. Vaughn en Wilson hebben het volgens mij behoorlijk naar hun zin maar dat zou ik ook hebben als ik de gehele dag naar Rachel McAdams mocht kijken (laat staan zoenen). Mijn god wat zag die er smakelijk uit zeg!
Maar goed, wishfull thinking Madecineman. Terug naar de film dan maar weer. Jammergenoeg zakt deze ergens zo rond het midden een beetje in en wordt er wat meer gekozen voor een veilig, redelijk klef verhaaltje over verliefde stelletjes. Alhoewel het Funeral Crashen natuurlijk wel weer een ontzettend welkome platvloerse vindig was.
Hou het op 3* voor deze aardige vermakelijke komedie.

Niet zo slecht als het gemiddelde hier doet vermoeden maar echt een meesterwerk is dit toch ook niet.

Jean-Paul Belmondo is de wat opportunistischer franse soldaat die (letterlijk) gestrand is op een smal stukje kust. Opgesloten tussen de vijandelijke Duitse troepen aan de ene en de Noordzee aan de andere kant dwaalt hij wat richtingloos door dit niemandsland.

Samen met zijn maatjes probeert hij er maar het beste van te maken en doet hij pogingen om naar Engeland te komen. Tijdens zijn omzwervingen komt hij allerlei volk tegen wat daar dus ook maar vast zit. Begin van de film deed me een beetje denken aan een soort oerversie van Jarhead, soldaten die zich voornamelijk lijken te vervelen.

Probleem met de film is dat het niet echt allemaal lekker uit de doeken komt. Het is allemaal net zoals de omzwerving van de hoofdpersoon vrij richtingloos en de ontmoetingen zijn vaak maar weinig interessant en oppervlakkig uitgewerkt. Zelfs de relatie met Jeanne, die toch werkt als een soort katalysator in het verhaal is maar vrij minimalistisch.

Je ziet het karakter van Belmondo wel steeds cynischer, bozer en verwarder worden door het hele gebeuren en met het naderen van de Duitse tropen neemt de druk op de mannen steeds meer toe. Jammerlijk dat het allemaal te veel aan de oppervlakte blijft borrelen. Nergens weet deze film uit te groeien tot een sterke en boeiende karakterstudie. Het blijft een gemis aan diepgang en dat is zonde want cinematografisch is de film best heel behoorlijk. Het strookje land waar de Fransen en Engelse in de val zitten ziet er geloofwaardig en spookachtig uit met al dat verlaten militaire materiaal en beschadigde gebouwen. Bovendien heeft deze film waarschijnlijk meer explosies dan Rambo

3*

Sentimenteel slap verhaaltje haalt de hele film onderuit. Ondanks alle special effects en mooie decors kon deze film mij niet boeien. 2,5*

Aardig uitgangspunt over ouwe mopperkont die ontdooit door een nieuwe, jonge en naïeve liefde in zijn leven.

Larry David levert leuke inzichten op in vermakelijke dia- en monologen maar in de rest van zijn uitwerking vind ik Allen toch een beetje onnozel. Typisch zo'n kijk eens hoe blij en vrij wij intellectuele grote stads mensen zijn Beetje het Amsterdam-syndroom zeg maar... Tja, gelukkig is het tegen de tijd dat het echt gaat irriteren afgelopen. Evan Rachel Wood is best ontwapenend met haar 'Southern Accent'.

Verder niet veel memorabels, het kabbelt allemaal maar een beetje voort. Aardig tijdverdrijf en zoals wel vaker met Woody zijn films vind ik ze stiekem toch te sympathiek om ze met een onvoldoende te beoordelen. Toch zet ik liever nog een keer About Schmidt op als ik een cynische ouwe zeur op dreef wil zien...

3*

Ja ja, erg fijne debuutfilm van meneer Murphy (alhoewel fijn niet direct het juiste woord is misschien)

White Lightnin' is een aanstekervloeistof gedreven psychobilly trip door de hart en ziel van de door de duivel bezeten white trash artiest Jesco White. Wiens wereldje niet veel groter was dan de Appalachen en omringende armetierige gaten.

Een leven dat eigenlijk al vanaf de geboorte in een neerwaartse spiraal gaat en regisseur Murphy en acteur Hogg (een Brit typisch genoeg) sleuren je hier op magnifieke wijze in mee. De film is inktzwart, bitter, bijzonder hardvochtig en ook de donderpreken in tongen die de boel tussendoor opfleuren stemmen niet tot vrolijkheid. De film is zo goed als zwart/wit, kleuren kent het leven van Jesco niet. De montage is gedurfd en nadrukkelijk aanwezig, alsof het levensverhaal nog slechts uit ruwe flarden herinnering bestaat.

White Lightnin' is een film over een onfortuinlijke man die zijn hele leven tegen demonen vecht en waarvan de kijker weet dat hij het gewoon niet kan winnen, een tragedie in de zuiverste vorm. Pech, angst, drugsgebruik, wraak en geweld domineren de film en toch voelt de film op de een of andere manier niet loodzwaar aan. De cynische verteller, de ik figuur die onvervalst southern accent commentaar geeft op zijn leven, het ontbreken van zwaar aangezet melodrama en de absoluut geweldige maar weirde muziek... Daarnaast kent de film een aantal prachtige maar bizarre scenes, met als absolute climax het einde. Compromisloos en gedurfd, bijzonder vervreemdend. Kan me prima voorstellen dat sommige dit toch net iets erover vinden. Persoonlijk was het voor mij het enige logische einde een groteske accumulatie van het voorgaande. Het maakt het tegelijk tot een cinematografisch feest en maakt van de gemiddelde filmliefhebber een voyeur die kan snoepen van andermans ongeluk. Het is dat spanningsveld wat een interessante film oplevert, vooral met in het achterhoofd dat de film gebaseerd is op het leven van iemand die daadwerkelijk heeft bestaan...

Mooi, mooi voor dit soort debuutfilms wordt je filmhart toch weer helemaal warm. Houdt die man in de gaten!

Goede 4*

Viel gisteren een beetje per ongeluk in na zo'n 10 minuten ofzo. Beetje op het moment dat Matthew Lisa haar rode schoentjes paste. Mijn eerste indruk was dat van een hopeloos sentimenteel Hollywood-sprookje. Echter de zich daarna ontwikkelende mysterieuze gebeurtenissen deden me toch blijven kijken, komt een beetje over als een soort Lynch-Light. Ik heb het origineel nooit gezien en wist ook niet dat ik naar een remake zat te kijken.

Op zich best een aardige film deze Wicker Park, sfeervolle winterse beelden en heel behoorlijk acteerwerk. Vooral de dames konden mij wel bekoren, Hartnett liep me een beetje te vaak te verdwaast rond met die zielige hondenogen van hem (maar echt slecht deed hij het ook niet hoor)...

Afijn, uiteindelijk blijkt het verhaal helemaal niet zo erg ingewikkeld maar ik vind het uitgangspunt (iets met, in liefde en oorlog is alles veroorloofd...) interessant genoeg voor een film maar dat is natuurlijk niet te danken aan deze film maar aan het Franse L' Appartement.
Helaas verdwijnt nadat alle puzzelstukjes in elkaar gevallen zijn ook de mysterieuze en hallucinante sfeer uit de film. Sterker tegen het einde dacht ik toch weer; 'Zie je wel hopeloze, sentimentele Hollywood onzin.'

Helaas is het leven en liefde meestal geen sprookje waarin altijd alles goedkomt op het eind van het liedje. De hele film leek deze sfeer uit te stralen, het leek een mooie liefdestragiek te worden tot aan het vreselijk aangeplakte kitscherige einde... Zo jammer, vraag me af of ze dat in het origineel anders gedaan hebben.

Voor nu 3* maar kan nog worden aangepast nadat ik L' Appartement eens gezien heb.

Aardige film. Mooie plaatjes van de onmetelijke en indrukwekkende Noord Amerikaanse natuur en landschap en prettig geacteerd. Niet veel mee aan de hand en dat is denk ik ook meteen het grootste manco. De film mist gewoon de dramatiek en spanning van andere 'survival' films als Into the Wild en 127 Hours.

Ik dacht vooral bij het zien van deze film, wat jammer dat er nu een hele generatie opgroeid die nooit de spanning van een avontuur zal kennen in een wereld zonder wifi en mobiel netwerk

3*

Weer een mooie kijk op Lynch zijn universum. Een surrealistische roadtrip gevuld met suspense, dromen, erotiek en bizarre situatie met nog meer bizarre karakters. Willem Dafoe speelt een geweldige bijrol als Bobby Peru en Cage en Dern zijn een behoorlijk cool stel als Sailor en Lula; " Oh baby, you got me hoter than Georgia asphalt"

Toch vind ik de film wat minder sterk dan Lost Highway en Mulholland Drive (die laatste vind ik denk ook de beste van Lynch die ik gezien heb, dus daar moet nog maar eens een 0,5* bijkomen). Wild at Heart blijft toch wat eenvoudiger van structuur. De totale verwarring over wat wel "echt" is en wat niet waar Lynch je als kijker in Lost Highway en Mulholland Dr mee confronteert is hier veel minder aanwezig. Wat dat betreft is de ervaring van de "Lynch-trip" wat minder heftig.

Herman Brood, de muziek vind ik aardig (heb een verzamelaar (2CD) van de man in de collectie en daar blijft het waarschijnlijk wel bij). Voor zijn schilderwerk geld een beetje hetzelfde, wel aardig dus. Zijn media-optredens waren soms ronduit aanstellerig en irritant andere keren kwam hij juist inteligent en innemend over, hoe dan ook als hij ergens verscheen kon je moeilijk om hem heen. "For better or worse" Brood was een persoonlijkheid. En daar gaat het dus mis in deze film... Want het karakter wat Boissevan laat zien is verre van een opvallende persoonlijheid. Vond dat Brood hier zo neergezet werd alsof hij iedere willekeurige verslaafde muzikant uit een boerengat in Nederland kon zijn. Jammer, want het leven van Brood lijkt me boeiend genoeg om op film te zetten.

Helaas resulteert het hier een beetje in clichématige Drugs, Sex, R&R kwaai-jongensstreken, dat is het dan niet meer niet minder. Nu is R&R natuurlijk ook een groot gedeelte show, eigen opgeleggde clichés en aanstellerigheid maar het is ook passie en overtuiging voor de muziek, voor de kunst, voor het leven... en dat miste ik heel erg in deze film, het blijft een oppervlakig schampschot.

Op zich nog wel vermakelijke film, oogt ook wel lekker fris maar er had veel en veel meer in kunnen zitten. 2.5*

Wat ik van Wilders denk laat ik maar even in het midden ondanks alle poeha is ie nou ook weer niet zo belangrijk. Zijn speech op ground-zero is keurig aan BBC-worldnews en CNN voorbijgegaan...

Voor de Binnenlandse politiek echter is het een kenmerkend en opvallend figuur dus is een documentaire wel te rechtvaardigen. Maar omg wat een frutboel maakt van der Valk ervan. Mocht ik zijn opdrachtgever zijn geweest had ik halverwege dit kansloze project de stekker er al uitgetrokken. Wilders krijgt ie niet te spreken, hij verzuimt het om gewoon een perskaart aan te vragen en de interviews met 'de achterban' zijn te triest voor woorden. Ja, dat iemand die regelmatig met agressieve Marokkaanse gastjes geconfronteerd wordt op de PVV stemt kan ik nog wel begrijpen maar hoe zit het met de dorpsbewoner die zijn eerste gesluierde Moslima nog in het echt van dichtbij moet zien...?

Van der Valk slaagt erin werkelijk alle interessante punten te laten liggen en komt uiteindelijk op de proppen met een totaal onsamenhangende docu over bij elkaar gegoogelde complot theorieën.

En dan nog beweren; "Geert Wilders heeft permanente beveiliging, dat kost de belastingbetaler 2 miljoen Euro per jaar'. Ja, ja zou ik liever zien dat mijn belastinggeld wordt besteed aan een met de dood bedreigde politicus of aan snoepreisjes voor verwaande, ongetalenteerde documentairemakertjes?

Zeldzaam slechte vertoning.

1*

Stemmige weerwolven film, beetje jammer van al die wel erg zure commentaren want zo beroerd vind ik The Wolfman eigenlijk niet.

Origineel uit de 40'er jaren heb ik nooit gezien maar wel duidelijk dat de 2010 versie gebaseerd (een eerbetoon aan) is op de klassieke Hollywood monsterfilm. Film moet het niet zozeer hebben van verrassende of spectaculaire plotwendingen maar veel meer van de sfeer. En die is wel okay eigenlijk. Mooi vormgegeven gotische horror. Engeland in de 19e eeuw, mistige bossen, winter, regen, een gekkenhuis, een Neolithische steenkring, zigeuners en inclusief een prachtige Blunt in lange zwarte jurken (normaal niet zo mijn ding maar voor haar wil ik wel even een uitzondering maken ). Grappig om 'Agent Smith' weer eens te zien opduiken opnieuw als zurige agent.
Leuk stukje film is als de weerwolf los gaat in London (ligt het aan mij of is die scene met de bus gewoon een 19e eeuwse versie van An American Werewolf in London die dood en verderf zaait op Piccadilly Circus?) Mooie kostuums ook en transformaties, ogen lekker klassiek.

Nergens echt briljant of zo maar gewoon leuk vermaak.

3*

Zoals al eerder vermeld, bijzonder fijne sympathieke feel-good film perfect voor op de luie zondag ochtend. Hopkins speelt geweldig als op leeftijd zijnde, enigzins eigenaardige en tikkeltje exentrieke knutselaar. Wat ga je tijdens de film meeleven met good oll Burt zeg, niet zo vreemd dat iedereen die de man onder ogen komt smelt voor zijn sympathieke charmes (travestieten, eenzame weduwen, stoere sceptische technici, ja zelfs de redneck High Way Patrol gaat voor de bijl).

De combinatie van licht sentimenteel drama met het hart op de juiste plaats, roadmovie en avonturenverhaal werkt lekker opbeurend en geeft gelijk weer een beter gevoel over de mensheid. Het een en ander wordt opgeleukt met mooie plaatjes in heldere kleuren. Vooral de scenes op de zoutvlakte vond ik toch wel erg mooi hoor. Daarnaast is de uiteindelijk snelheidsrecordpoging van de antieke Indian met even antieke bereider erg spannend. Ik hoopte na ruim 1,5uur meeleven ook zo dat het hem zou lukken hè! Voelde me net een van die toeschouwers...

4* al was het alleen maar omdat de film in een tijd van extreme make-overs, anorexia's next topmodel en een media die vooral oog heeft voor jong, strak en hip laat zien dat jeugdigheid niet uit een potje komt of van de plastische chirurg. Nee, in de geest van mannen en vrouwen als Burt Munro is het een daadwerkelijke "state of mind".

Kan niet zeggen dat het met Aronofsky liefde op het eerste gezicht was... Pi kwalificeer ik als aardig maar Requiem for a Dream en The Fountain vind ik pretentieuze filmische draken van de bovenste plank, Hoe anders is dat met The Wrestler... En er schiet me ineens iets te binnen;

Afijn, anderhalf jaar later stelt deze film zeker niet teleur. Sterker ik vind het een bijzonder fijne en sterke film, een aangename verrassing toch wel.

Ten eerste ben ik blij dat de grote ster van de film een keer niet Darren "Kijk mij eens een partij gedurft en vernieuwend regisseren" Aronofsky zelf is maar dat hij eindelijk een film heeft gemaakt die voor zichzelf spreekt. Waarin hij het verhaaltje (in al zijn eenvoud) en een meer dan formidabele Mickey Rourke het werk laat doen en alle ruimte daarvoor geeft.

De film is heerlijk sober en eenvoudig vergeleken met zijn vorige nogal potsierlijke werk en ik zie dat zeker niet als een knieval naar het grote publiek. Ik vind eigenlijk dat hij juist met deze film eindelijk eens goed zijn talent laat zien. Ik blijf erbij dat het echt goed vertellen en laten zien en voelen van een eenvoudig drama met karakters en emoties niet 'larger than life' een van de moeilijkste zaken is om overtuigend op celluloid te krijgen. En , ja dat is hem hier zeker gelukt, dus petje af.

Dat het verhaal uitgekauwd, of te veel volgens het voorspelbare boekje zou zijn ben ik het niet mee eens. Het verhaal is inderdaad eenvoudig wellicht niet al te origineel maar dat is de realiteit dan ook niet. Niet veel mensen maken dagelijks ingewikkelde plottwisten of totaal onverwachte, nooit eerder geziene zaken mee in hun leven. De tragiek van het soort figuren als Randy 'The Ram" Robinson kenmerkt zich eigenlijk ook wel in een soort van voorspelbaarheid....

Persoonlijk heb ik niet zo veel met dat American Wrestling. Verder dan wat vergeeld jeugdsentiment uit de jaren '80, de tijd van Hulk Hogan kom ik niet. Maar ik heb wel een zwak voor de verhalen en de tragiek van zulke 'volkse' helden. Hebben we in Europa de wielrenners zo heeft de VS zijn vrij worstelaars, Kan ook geen acteur bedenken die beter zo'n trailerpark hero kan verbeelden dan Rourke, de rol is hem op het doorleefde gelaat en lijf geschreven. De film kent enkele prachtige scenes waarin de mentale en fysieke toestand van The Ram bij de kijker wordt verbeeld.

Ook zijn vrouwelijke evenknie, de net iets te oude stripster Cassidy, wordt door Marisa Tomei magnifiek weggezet. De rol van zijn dochter is wat bescheidener, alhoewel ze wel van belang is voor het verhaal is haar inbreng niet zo groot maar dat is prima. Randy en Cassidy zijn een stel wat boeiend genoeg is om te volgen gelukkig.

Het geheel wordt verder opgeluisterd door foute, spendex broekjes, lang haar hardrock muziek uit het muzikale dieptepunt van de jaren '80

Prima film, mooi drama en kan zich als genre film (sport) meten met de betere uit die categorie.

Eindelijk kan ik zonder twijfel ook voor Aronofsky een dik verdiende 4* uitdelen.

Het idee is toch leuker dan de uiteindelijke uitvoering. Het Vagevuur voor zelfmoordenaars in Wristcutters is zowaar nog een neerslachtigere plek dan waar ze vandaan zijn gevlucht. Klote baantjes, klote huisgenoten, chagrijnige mensen, overal regeltjes, lelijk en stikheet. Het idee heeft wel humor in zich maar wordt in de film maar halfslachtig opgepakt. Uiteindelijk draait het meer om de lovestory verpakt in een roadmovie door dit Vagevuur.

Vooral de eerste helft vond ik wel aardig gedaan. Die maffe Rus is sowieso een van de leukste karakters uit de film, Zia zelf is een wat slome duikelaar vooral. Toch blijf ik wel met veel vragen zitten over de nieuwe wereld waarin het verhaal zich afspeelt, vragen waarover de makers ook niet hebben nagedacht en dat wordt pijnlijk duidelijk in de tweede helft.
Nadat Tom Waits (fantastisch muzikant) ten tonele verschijnt gaat de film zwaar onderuit. Het reisgezelschap komt terecht in een soort hippiekolonie waar wonderen gebeuren. De film wordt daarna rommelig, de zwarte humor is eruit en het geheel voelt richtingloos aan. Over het einde ben ik dan ook zeker niet te spreken.
Ineens zitten we met een Messiahs die zelfmoord wil plegen. Op zich leuk natuurlijk, ik was wel zeer benieuwd wat er met een zelfmoordenaar die zelfmoord pleegt in het hiernamaals zou gebeuren... Maar daar krijg ik dus helemaal niets van te zien! Plotsklaps zijn er de PIC (op zich ook een leuk idee), wordt de boel opgedoekt, gaat de Rus met zijn nieuwe liefje naar de Noordpool (die bestaat dus ineens ook in het Vagevuur schijnt ) en worden Zia en zijn nieuwe vlam teruggestuurd naar het leven. Voelt een beetje als die Olifant met zijn lange snuit....

Natuurlijk wordt de film gekenmerkt door het algehele gezapige Indie-sfeertje met vreemde mensen die eigenlijk toch heel normaal zijn. Jammer dat er iets te veel van dat soort films gemaakt worden de bodem van die creatieve put begint zo langzamerhand wel in zicht te komen.

3*