Opinions

Soms kijk ik een film met bijna ingehouden adem en een week, onbestemd gevoel in mijn maag. Gewoon omdat ik het zo mooi vind wat er zich voor mijn ogen ontvouwt. Nu, In The Mood For Love is zo'n film.

De film wist bij mij op een aantal punten flink indruk te maken. De film is geweldig qua fotografie en sfeer. De beelden zijn fantastisch en met veel zorg en orginaliteit uitgekaderd. Wat niet essentieel is wordt veelal aan de fantasie van de kijker overgelaten. Maar ook veel intieme momenten zie je slechts gedeeltelijk of via spiegels, alsof de camera heimelijk aanwezig is en we dit eigenlijk niet zouden mogen zien.

De subtiele bewegingen, oogopslagen, het constant op de hoeden zijn voor wat andere zien en denken. Het geeft de onmogelijke, onbereikbare relatie tussen Mw Chan en Mr Chow een haast onwerkelijke schoonheid en diepheid.

Daarnaast is het ook nog eens een prachtig tijdsbeeld uit een vervlogen tijdperk. De jurkjes, kapsels, handtasjes, sigarettenrook en natuurlijk de muziek het is perfect tot in ieder detail. Met veel liefde wordt de jaren '60 weer tot leven gewekt en misschien ook wel mooier gemaakt dan het werkelijk was. Ook de sfeer van azië lijkt door het beeldscherm de woonkamer in te sluipen, de geluiden, de geuren uit verre landen ze worden bijna tastbaar. Een schitterende hommage.

De punten van kritiek die ik hier lees hebben vooral betrekking op het einde en dat de film wat te afstandelijk zou zijn. Maar iedereen die een onmogelijke, onbereikbare liefde heeft ervaren weet toch dat het soms makkelijker lijkt om een retourtje Jupiter te maken dan om het leven te delen met de man of vrouw waar je hart naar uitgaat? Vond In The Mood For Love hier heel treffend in, mij wist het zeker te raken.

En het einde, De wake-up call geweldig. Wat daarna volgt is wederom weer van een onverstelbare schoonheid en weet opnieuw een diep menselijk gevoel in beeld en geluid te vangen.

Zelden zo'n mooie film gezien. Warm, intiem, heimlijk, sensueel en mystrieus. Ik wilde eigenlijk wachten met het uitdelen van die 5* maar dat zou niet terecht zijn. Deze film zal me waarschijnlijk toch nooit meer loslaten en gaat dus ook mijn Top 10 binnen komen bij deze.

Nou eindelijk gezien! Heb deze film altijd een beetje links laten liggen omdat het verhaal me niet bijzonder aansprak en omdat het me een ontzettende vrouwenfilm leek.

Door enige zachte dwang van vrouwlijke zijde (waar ik dan weer wel gevoelig voor ben) en het hoge gemiddelde op MM heb ik mijn schaamte opzij gelegd en ben ik de DVD maar eens gaan huren

Eigenlijk viel hij me best mee, alhoewel ik het gemiddelde hier wel erg hoog vind. Kort door de bocht is de film wel de meest moeilijke, ingewikkelde poging die ik ooit gezien heb van 2 personen om met elkaar een afspraakje te maken.

De film blinkt voor mij vooral uit in z'n mooie vormgeving en het gebruik van de prachtige muziek. De makers van de film beheersen hun filmische ambachten zeker goed. Het gebruik van SFX is mooi subtiel verweven in de film en het stoort ook nergens maar draagt juist mooi bij aan de sprookjesachtige sfeer.

En dan het karakter Amelie zelf waar veel mensen nogal lyrisch over zijn. Persoonlijk vond ik twee uur lang zat. Toen begonen me al die zoetsappige naiviteit, goedheid en dikke krokodillentranen toch een beetje te veel van het goede te worden. Dacht zelf, leuk voor de verandering als Amelie nou eens lekker in het frans zou gaan schelden, ergens hard tegen aantrapt, met het servies gaat gooien ofzo... maar nee dat zat er dus niet in.

Samengevat; geslaagde franse feelgood die vooral op audiovisueel gebied extra punten verdient maar om nou te spreken met de tagline "She'll change you're live". Nou nee niet echt. Toch 3,5 welverdiende ster in de parijse nacht.

Kan er mee door deze 'No-Brainer'...

Cliché wraakverhaaltje waar nog geen seconde verder of dieper over hoeft worden nagedacht. Film heeft de neiging om zichzelf net wat te serieus te nemen maar dat komt nogal onbeholpen over.
Ik bedoel in hoeverre moet je een Engel des Wrake in een Chevy Chevelle Muscle Car en een op hem jagende hitman in een dikke Ferrari serieus nemen... Niet bepaald Low Profile zal ik het maar noemen

Geheel is wel aardig vormgegeven en dat doet de wat krampachtige manier van acteren iet wat vergeten. Thornton is echt zwaar onder niveau en bovendien te jong om bijna gepensioneerd te zijn. Muziekkeuze was ook behoorlijk cliche (nummers uit The Big Lebowski en Lock, Stock... bv).
Jammer genoeg nauwelijks vrouwelijk schoon om van te genieten maar goed een Oranje Pontiac GTO als vluchtwagen maakt dan weer veel goed

Faster, niet onaardig voor de vrijdagavond.

2.5*

Een van Gilliams beste deze Fear and Loathing... Briljant en hilarisch, de chaotische stijl van perfectionist Gilliam en zijn bizarre visuele humor zijn perfect voor deze (road)trip door het post-hippie Amerika.

Wanneer in 1971 de rook is opgetrokken boven de restanten van wat eens de idealen waren van het hippiedom, de zomer van liefde en hoop en de bloemenkinderen rest alleen nog maar geweld en chaos. De oorlog in Vietnam is op zijn dieptepunt, er heerst geweld in de straten, Stanley Kubrick maakt A Clockwork Orange en Jim Morrison wordt dood gevonden in een Parijse badkuip... Een tijdperk is definitief voorbij.

In die zin is het eigenlijk bijna een post-apocalyptische film waarin 2 overlevenden van een vorig tijdperk, onder de zware invloed van geestverruimende dan wel vernauwende middelen door een niemandsland reizen om te stranden in Las Vegas nota bene. Het bastion van geld, hebzucht egoïsme en platte commercie de waarden en normen van het nieuwe Amerika.

Het is deze toch wat serieuze onderstroom die de film meer diepgang weet te geven. Het blijft daarom niet hangen in een simpele nihilistische drugscomedie met twee trippende grapjassen. Niet dat er niets te lachen zou zijn hier, de film is zelfs extreem grappig en hilarisch. Ik lach niet vaak echt hardop als ik alleen film zit te kijken maar deze en The Big Lebowski vormen een aangename uitzondering op die regel. Ik heb soms dubbel gelegen. Dat de film zo grappig is komt door de visuele humor en door het toedoen van de twee hoofdrolspelers de heren Depp en DelTorro deze hebben een meer dan geweldig samenspel. Het levert iig een paar uiterst memorabele scènes op waarbij ik vooral moet denken aan de keywords; Draaimolen en badkamer.

Of je zelf ooit een trip moet hebben meegemaakt om deze film te apprecieren weet ik niet. wat ik wel weet is dat je je er niet tegen moet verzetten. Het is "go with the flow" wil deze Fear and Loathing... niet uitmonden in een badtrip.

Anyway, ik ging waar de film me bracht en dat beviel me wel, een dikke 4.5 uppers.

Opvallend en imo onterecht hoog gemiddelde heeft deze Felon. En dat voor een nogal simplistisch, clichématig knokfilmpje want eerlijk gezegd zie ik niet waar deze film nu zijn status vandaan haalt. Nergens stijgt het echt uit boven de gemiddelde B-film ook de originaliteit laat ver te wensen over.

Ik verwachte op hand van de positieve beoordeling eigenlijk eens een modern eigentijds gevangenisdrama, handelend over de misstanden binnen het Amerikaanse gevangenissysteem. Dat is de film die ik graag zou willen zien maar dat is niet de film die ik kreeg.

Veel verder dan een compleet ongeloofwaardig verhaal over een sadistische gevangenisbewaarder die zijn zwaar getatoeëerde en gespierde gevangene afkomstig uit verschillende etnische groepen onderling een robbertje laat vechten komt het niet. Die knokpartijen zijn ook nogal slecht en chaotisch in beeld gebracht mede door het ongepaste gebruik van een hypernerveuze camera.
Personages zijn daarnaast ook compleet oninteressant en te stereotype voor woorden. De sadistische gevangenisbewaarder is eendimensionaal en te lomp en te weinig intelligent om geloofwaardig met dergelijke praktijken weg te komen of om mij maar ook enigszins te kunnen boeien. Hetzelfde gaat op voor de "goodguys" in deze film. De brave "all american family man" is veel te makkelijk om sympathie bij de kijker op te wekken, bovendien zit er ook niet echt progressie in zijn karakter. Het lijkt of die hele gevangenis hem nauwelijks iets doet. Ook zijn vriendschap met mede gevangenen Smith verloopt veel te gladjes. Eigenlijk is het drama in deze film sowieso een drama, echt verder dan wat cliché gevangenis sentimentjes en tranentrekkerijtjes komt het niet echt. Die hele verhaallijn met zijn vrouw die op het laatst toch nog even de dag komt redden is ook al weinig origineel of sterk uitgewerkt. En dan heb ik het nog niet over al die gevangenen die zich op het einde als een man achter, nee voor, onze held scharen
Totaal ongepast en kritiekloos happy-end ook. Alsof je over "happy" kan spreken als je in Amerika totaal berooid uit de bak komt.

Film die graag wil doen een maatschappelijke relevantie te hebben maar dat nergens waar kan maken en blijft steken in makkelijke crowdpleasers en valse sentimenten. Te makkelijk... Veels te makkelijk...

2*

De combinatie van een boek van Hornby (High Fidelity, toch?), de Farrelys en baseball leek mij best aardig. Tja, je moet wat als je op vistite bent en die lui zijn met geen mogelijkheid over te halen om The Godfather te kijken

Maar na het zien van deze film kom ik maar op een conclusie uit; GOOOO YANKEES!!!!

2*

Five Easy Pieces, niet echt easy om te beoordelen. Vond hem behoorlijk wisselend van kwaliteit.

Begin is erg mooi en sterk. Nicholson is gewoon die gefrustreerde chagarijnige, cynische gast die zichzelf totaal kwijt is. Samen met z'n "trailerpark" maatje vreemd gaan en zuipen en thuis wacht alleen z'n wat onnozelle vriendinnetje en z'n nietzeggende baantje. Dit alles begeleid door mooie plaatjes en zoetsappige countrymuziek.
De film had me aardig in z'n greep tot aan het moment dat ze die rare hippies op weg naar Alaska oppikte. Vanaf hier wordt de film wat rommeliger, fragmentarisch en boeide het me allemaal gelijk een stuk minder. Wel nog een leuk stukje in het restaurant trouwens, met z'n broodje kip
Ook met het bezoek aan het ouderlijk huis komt de film niet terug op het hoge niveau uit het begin. Het geheel kabbelt maar wat aan, hoop verveelde mensen met eigenlijk niet veel boeiends te melden of intressante inbreng. Jammer.
Gelukkig redt het einde nog een flink gedeelte van de film. De monoloog met zijn vader is weer erg mooi evenals de vlucht richting een onbekende koude bestemming. Ik had trouwens soms het idee dat Robert Dupea best eens McMurphy uit One flew... zou kunnen zijn.

Mooi gefilmd, goed begin en einde maar een erg langdradig niet altijd even boeiend middenstuk, hoop verveeldheid somberheid en zwartgalligheid ook. Is niet echt mijn ding eigenlijk. Nicholson is verder wel een rasechte topacteur laat hij hier maar weer eens zien. Hij sleept hoogstpersoonlijk Five Easy Pieces naar een aardige 3*

Behoorlijk typisch amerikaanse ubersentimentele draak van een film. Nee, had uit de handen van de imo toch behoorlijk vaardige Eastwood een betere en vooral boeiendere film verwacht over de strijd in de Pacific.

Toegegeven de actiebeelden en veldslagen zien er indrukwekkend uit en zijn goed uitgevoerd. Het lijkt echter wel allemaal een beetje op "Saving Private Ryan Revisited" alleen is hier de CGI soms veel nadrukkelijker aanwezig.

Eigenlijk heeft deze Flags of Our Fathers twee grote manco's. Ten eerste voegt het niet bijzonder veel toe aan de films die al gemaakt zijn over WO2. Ten tweede gaat de film op de toer van het persoonlijk drama van de soldaten als ze terugkeren uit de oorlog. Helaas, slagen de acteurs er niet in om ook maar enige diepgang of ontwikkeling in hun karakters te krijgen. Niet dat ze daar veel kans toe krijgen, want door de hier bar slecht toegepaste vertelmanier dmv flashbacks is dat ook bijna onmogelijk.

Mijn advies voor deze film, skip al het saaie, langdradige en tegen het einde tenenkrommend sentimenteel gebeuren in het thuisland en bekijk slechts de stukjes op Iwo Jima. En ik hoop echt dat Eastwood wat meer gedaan heeft met het, in potentie interessantere, verhaal van de Japanse kant.

De Flag of Our Fathers blijft intussen een beetje jammerlijk halfstok hangen...

2.5*

Bij mijn tweede poging Un Flic te bekijken deze keer niet in slaap gevallen, het lag dus niet aan de film.

Mijn 3e film van Melville en hoewel bij vlagen ook ontzettend mooi, cool en stoer is deze toch een stukje minder dan zijn vorige twee (Le Cercle Rouge en Les Armee des Ombres).

Aangezien iedereen hier minimaal 2 dingen kwijt moet over deze film zal ik daar ook maar mee starten dan hebben we dat vast gehad.
Ten eerste; Ja, ook ik dacht meteen aan Kill Bill toen Deneuve in haar verpleegsterpakje (Waarom bestaan zulke jurkjes tegenwoordig toch niet meer? Het zou mijn werk zo kunnen veraangenamen ) tot actie overging.
Ten tweede; Die treintjes en helikopter, het leek wel een slechte scene uit Thunderbirds zeg, vreselijk Geen idee wat Melville bezielde maar ik vind het er niet uit zien. gelukkig is de actie daarna in de trein zelf wel prima.
Het viel me trouwens wel een paar keer vaker op dat in deze film overduidelijk decors gebruikt werden op plekken dat ik me afvroeg; Waarom? Tijdens het gesprek in het museum bijvoorbeeld.

De film start werkelijk ijzersterk, wat een perfecte sfeer en ultieme coolheid. Geweldige keuze van de locatie ook. Een voor de winter zo goed als verlaten Frans strandplaatsje, de zee beukt volop, het is donker en de regen valt met bakken uit de lucht, heerlijk gedaan.
Melville lijkt sowieso wel een voorkeur te hebben voor mistroostige winterse taferelen, veel druilerig weer, kale bomen, regen of sneeuw.
Delon en Crenna spelen uitstekend, de bijrollen zijn dik in orde allleen de rol van Deneuve had wat groter mogen zijn. Wel deed het verhaal me deze keer wat minder. Het is ook vrij recht-toe-recht-aan en ik zit een beetje met het plot in m'n maag. Heb ik het nou goed begrepen dat Simon via een wel heel omslachtige manier zijn eigen drugs ging terug stelen?

De hele film speelt zich af in een bijzonder onderkoelde sfeer, opgekropte emoties en de onmogelijkheid van de hoofdpersonen om te communiceren met elkaar. Het komt mooi samen in de climax waaruit ik veel eenzaamheid vind spreken... Coleman is eigenlijk een zielige onbeholpen man ondanks zijn schild van gewapend beton.

Film met zowel min als pluspunten, niet over de gehele linie even solide maar zeker interessant. Voordeel van de twijfel, 3.5*

Merkwaardige mengelmoes van foute dramakeuzes en een verhaal en personage wat toch blijft fascineren overgoten met een traditionele katholieke moraal...

Weet niet precies waarom maar ondanks dat ik de kritiek van de tegenstanders eigenlijk wel kan begrijpen is Flight een film die me gedurende de gehele speelduur is blijven boeien. Ja, er worden af en toe vreemde dramakeuzes gemaakt, het Amerikaanse sentiment is niet van de lucht, de motivatie waarom Whip zo'n enorme hang naar de drank heeft blijft wazig en tot 2x toe een 'act of God' als kantelpunt opvoeren om onze zuiplap tot inkeer en verlossing te brengen is er inderdaad wat over...

Ook qua genre blijft het een ratjetoe en lijkt Zemeckis geen duidelijke keuze te kunnen maken over wat hij nu eigenlijk wil. Het is geen keiharde bedrijfsthriller maar ook geen drama pur-sang. Goodman als komisch element is daarvoor te aanwezig en ook de ronduit spectaculaire crash speelt een te grote rol in deze Flight.

En toch lijken de hierboven genoemde elementen niet uit de toon te vallen en horen ze hier thuis. Daarbij vind ik Washington goed en overtuigend in zijn rol zitten. Eigenlijk geldt dat ook voor de bijrollen er is er geen bij waarvan ik zeg dat hij overbodig is of niet naar behoren is uitgevoerd. De al eerder genoemde crash is goed gedaan en zit qua opbouw erg slim en vernuftig in elkaar. Misschien is het mijn eigen katholieke achtergrond wel waarom ik uiteindelijk wel een zwak heb voor deze film, omdat het me doet herinneren aan verhalen die ik vroeger op school hoorde.

Al bij al lang geen perfecte film maar wel fascinerend genoeg voor een 3.5*

Yeah, heb een nieuwe sectie ontdekt in de videotheek... Documentaires Staat nog veel leuk spul tussen wat ik op m'n verlanglijstje heb staan.

Maar eens begonnen met The Fog of War, gewoon omdat ik veel interesse heb in dit tijdvak van de (Amerikaanse) geschiedenis. Fascinerend hoe machtig de mannen in Washington en Moskou toen waren. McNamara was er zeker eentje van. Iemand met buitengewoon veel macht en invloed, hyper intelligent en een man van duidelijke en krachtige taal, een koele rekenaar, iemand die moeilijke maar zeker ook dubieuze beslissingen nam. Bovendien heb ik boven op de resten van de McNamara linie in Vietnam gestaan. Fascinerend genoeg om eens een docu aan te wagen dus.

Eigenlijk is het meer een heel lang interview en gelukkig een zonder opdringerige vragensteller. Het is vooral McNamara zelf die aan het woord is en terugblikt op zijn professionele en politieke carrière. De vorm waarin dit gedaan is vind ik erg sterk, je ziet hem eigenlijk in flinke close-up, bijna frontaal. Net zoals je iemand aankijkt waar je een gesprek mee voert, het schept een soort intimiteit tussen het onderwerp en de kijker. Beetje alsof de man bij jouw thuis op de koffie is en een paar zeer boeiende verhalen op de tafel gooit.

Het "interview" wordt ondersteunt door oude archief beelden en animaties die de soms duizelingwekkende proporties van de militaire beslissingen kracht bij zetten. Beslissingen waar de kikkerland politicus badend in het zweet van zou waker worden. Indrukwekkend en verontrustend, hoeveel doden er tijdens de "Fire Raids" op Japan zijn gevallen en dat de wereld meer dan eens op het randje van een kernoorlog balanceerde...

McNamara vertelt aan de hand van "11 lessen" hoe de beslissingen over oorlog, dood en leven worden gemaakt. Opvallend hierbij vind ik dat sommige van zijn lessen nogal tegenstrijdig zijn. Het geeft meteen de complexiteit van het hele gebeuren als een oorlog weer en McNamara geeft zelf ook aan dat het te groot is voor een man om te bevatten. Het is ook de dualiteit van oorlogsvoering (of misschien wel de menselijke natuur) die ik terug zie in de reflecties van deze man. Hij geeft zelf toe dat hij in principe een oorlogsmisdadiger is, was het niet dat hij voor de winnende kant vocht in WO2. Dat is natuurlijk een logische waarheid maar daardoor niet minder bizar. Om iemand als McNamara dat in alle nuchterheid te zien zeggen is dan ook behoorlijk indrukwekkend.

Vond hem trouwens ook opvallend minder open over zijn Vietnam beslissingen. Wellicht omdat hij daar nu niet tot het kamp van de overwinnaars behoorden?

Erg prettig om eens een interview te horen waar het niet gaat om het ontlokken van scoops of bijzonderheden ter meerder glorie van de interviewer zelf. Nee, het is een prachtig document geworden waarin vooral de persoon McNamara centraal staat met al zij pro's en contra's. Bovendien omlijst met prachtige muziek en originele bandopnames uit het Witte Huis.

Ja van dit soort documentaires kan Madecineman best gelukkig worden.

4* zijn makkelijk verdient.

Ook The Fog kent hetzelfde probleem als Carpenter's Assault on Precinct 13. Ja, Carpenter kan een bijzonder sfeervol plaatje schetsen. In dit geval een "Maar hier gebeurt nooit iets- vissersdorpje" en ook het creëren van een goede suspense is wel aan de man toevertrouwd echter op het gebied van actie faalt ie hier ook weer behoorlijk.

Let wel deze film is uit 1980! Alien (1979), Star Wars (1977) en Jaws (1975) hebben dan dus al het levenslicht gezien. 3 films waarvan de actiescènes en de sfx veruit superieur zijn aan wat Carpenter hier laat zien. Okay, de door mij aangehaalde films hadden ook wel een flinker budget tot hun beschikking maar toch, het oogt hier allemaal wel erg houterig (en soms zelfs bijna amateuristisch) hoor. Ik voel de dreiging echt niet van wezens die zich zo tergend langzaam in de mist bewegen dat zelfs m'n opoe met een rollator er nog aan zou kunnen ontsnappen. De mist zelf vind ik er ook niet echt mooi uitzien, het leek meer op iets uit een grote rookmachine dan echte mist.

Toch is ook deze film wel aardig om eens gezien te hebben. Het is een vrij standaard verhaaltje zonder al te veel onzin er om heen. Het sfeertje zoals ik al zei is heel behoorlijk en de jaren '80 atmosfeer die The Fog uitstraalt is gewoon erg amusant. De tijd dat mannen nog snorren hadden en vrouwen nog geen silicone...

Vooralsnog vind ik The Thing veruit Carpenters beste, deze kan het doen met een aardige,

3*

,,Ja! Dood en verderf zaaien" Ik vind het eigenlijk nog vrij beschaaft, ik roep al ergere dingen als ik op mijn XBOX speel Geloof nou niet dat dit het meest schokkende is wat er in oorlogsgebied kan gebeuren, denk dat er vast vaker hardere woorden en termen worden gebezigd. Althans ik zou dat zeker wel doen...

Wel leuk dat deze er nu ook op staat, kwam het afgelopen zondag toevallig tegen en het fascineerde me genoeg om er bij te blijven hangen. Niet alles is even spectaculair, veel beelden ook van het gewone leventje op Kamp Holland in Uruzgan. Vaak lijkt het meer op een Nederlandstalige, amateur versie van Jarhead. Niet negatief bedoelt want vaak geven die gewone momenten juist een beter beeld van wat er speelt bij de jongens en meisjes op zo'n basis in een levensgevaarlijk gebied. Hoe daar toch een soort van normaal leven wordt opgebouwd en zorgvuldig onderhouden, als een baken van rust en evenwicht in een woelige zee van vooral zand en stof.

Interessant om een soort ooggetuigenverslag te zien van het dagelijks werk daar en niet alleen de momenten waarop "de Nederlanders" in actie komen of wanneer er slachtoffers vallen door een bermbom. Nee als kijker zie je ook, ochtendrituelen, verjaardagsfeestjes, soldaten die wachten, verkeer regelen, praatjes maken met de locals etc.

Wanneer er echt stront aan de knikker is wordt er vooral door vloekende soldaten gevochten tegen een volledig onzichtbare vijand. De totale anonimiteit van moderne oorlogvoering. Levert toch wel behoorlijk unieke ongepolijste beelden van gevechtshandelingen op.

Probleem met dit soort verslagen als geheel is dat ik vaak vind dat de samenhang soms wat ontbreekt. Het is een grote collage van beelden waarvan sommige stukjes meer fascineren dan andere. Waar bij het ene filmpje duidelijk van betere kwaliteit is dan het andere. De stukjes interview tussendoor vond ik niet altijd een toegevoegde waarde hebben. Ja het maakt het misschien wat minder anoniem, dat de beelden een gezicht krijgen. Toch was me ook hier niet altijd duidelijk wat de persoon die geïnterviewd werd nu precies te maken had met de getoonde beelden.

Wel interessant en uniek genoeg om eens gezien te hebben, aanpak had wat minder conventioneel gemogen van mij dat verdienen deze toch zeldzame beelden wel.

3*

Zomers niemendalletje, heeft net zoals Kate Hudson en Matthew McConaughey in deze film niet veel om het lijf.

Avonturen, romantiek op zonnige eilandjes met witte stranden, helder water en tropische temperaturen, bevolkt door mooie mensen met gebruinde torso's die bijna de hele dag in badkleding lopen te paraderen op het ritme van uberrelaxte reggaeklanken. Je moet dan ook wel een ontzettende zuurpruim zijn om er ook maar niet een klein beetje vrolijk van te worden.

Natuurlijk voegt het allemaal niets toe en volgt de film keurig de geijkte paden en weet zodoende aan alle clichés en verwachtingen te voldoen. Het is allemaal verre van hoogstaande of ook maar enigszins originele cinema maar best leuk voor de vrijdagavond met een bord eten op schoot om met wat vrienden te kijken.

2.5*

Forgetting Sarah Marshall... "Okay, consider it done"

Nee, veel moeite om Sarah en haar filmpje te vergeten zal ik niet hebben. De komedies uit de Apatow stal zijn al zeker niet altijd favoriet bij mij. Zou ze hooguit redelijk amusant noemen (Superbad, The 40 Year Old Virgin) maar zeker niet meer dan dat. Bovendien is het ook wel een beetje ieder keer hetzelfde soort truukje wat uitgehaald wordt. We gooien er wat meer schunnige grapjes in over orale sex, masturberen etc en de kijker het automatisch wel ontzettend gedurfd, scherp en met rooie oortjes dubbel liggen... Nou nee.

Vooral niet als bij zo'n film als deze het verhaal gewoon vrij uitgekauwd is, de personages niet echt boeiend en de dialogen vaak nogal flauw. Vooral die Jason Seegal vind ik vreselijk acteren, weinig tot geen charisma en de eerste helft van de film loopt ie alleen maar te janken omdat dat secreet van hem is weggelopen met een Europese getatoeëerde rockster (een van de weinige karakters die ik wel leuk vond btw). Big deal.. In de eerste 20 minuten heeft hij al met 4 andere vrouwen het bed gedeeld en een vakantie geboekt naar Hawaii waarbij hij nog maar net met beidde beentje op de grond staat en al een flirt heeft met de overheerlijke baliemedewerkster van het hotel. Loop niet zo te janken man, ik wil best met je ruilen hoor

Kan er niet echt warm voor lopen, ondanks de overtuigende eye candy van Mila Kunis kom ik niet verder dan 2*

Aronofsky... *zucht* Denk niet dat het ooit iets wordt tussen ons

Zelden een regisseur gezien die keer op keer zulke pretentieuze onzin op zo'n bombastische, bijna groteske manier totaal verschoont van ook maar het geringste spoortje zelfspot of humor op film kan zetten.

In eerste instantie leek deze film me nog wel mee te vallen. De aangehaalde thematiek kan interessant zijn, Lord of the Rings-achtige scènes zijn wel aan mijn besteed en de film straalt duidelijk wat meer rust uit dan zijn twee voorgaande werkjes. Maar... Toen ging ik eens nadenken over wat ik nu eigenlijk gezien had.

De uiteindelijk uitwerking van rouwverwerking, verlies van een onvoorwaardelijk liefde wordt op zo'n belachelijk slechte manier uitgewerkt dat gaandeweg de film me steeds verder kwijtraakte. De totale onzin stapelt zich maar op en op, totdat de doorzichtige en enigszins kitscherige zeepbel wel moet ploffen. De scènes en de verhaallijn van de hedendaagse tijd waren echt belabberd. Slechte scriptmatige truukjes om het verhaal gaande te houden en nogal opzichtig en bijna banaal getoonde emoties op precies de verwachte momenten. De hier aangehaalde tegenstelling tussen de wetenschappelijke ratio en het menselijk gevoel wordt gereduceerd tot new-age tegeltjeswijsheden niveau. Kan er absoluut niet warm of koud van worden als het op deze manier gebracht wordt.

Over de toekomst (?) wil ik eigenlijk al helemaal niet al te veel woorden vuil maken want dat ging sowieso nergens over en snap ook helemaal niet wat de toegevoegde waarde hiervan nu was. Dat hele gedoe rond die boom raakt kant noch wal.

Verder donderen we een hoop zaken op mekaar die lekker vaag en interessant zijn maar niets met elkaar te maken hebben zoals; Tai-Chi, Boeddhisme, Adam en Eva, Maya's en wat nog niet meer voor een zweverige nonsens. Tekenend voor The Fountain, het wil alle kanten op maar gaat eigenlijk nergens heen. En wat een simpele eindconclusie zeg naar al dat gedoe...

Typisch weer zo'n project waaraan de maker zich weer eens flink vertild lijkt te hebben.

2* voor de soms, toegegeven, wel aparte beelden en de Mezquita in Cordoba (tip voor degene die eens echt iets moois en bijzonders willen zien).

Nah, op naar The Wrestler dan maar binnenkort

Okay, overdreven geweld in films kan soms heel goed werken maar alleen als er aan bepaalde voorwaarden wordt voldaan. Deze film voldoet aan bijna geen van de voorwaarden om voldoende kwaliteit mee te geven om al dat geweld intressant te houden. Het acteerwerk is aardig maar meer ook niet. Wahlberg vond ik zelfs af en toe ronduit belabberd acteren. Maar wat echt heel moeilijk lijkt te zijn bij hedendaagse actiefilms is een fatsoenlijk script! Het verhaal rammelt weer aan alle kanten. Zowiezo de hele bedoeling van de film; Een lief oud vrouwtje wordt omgelegd door 2 zware jongens (mij is nog steeds niet duidelijk waarom?) en de jongens die ze zo goed mogelijk heeft willen opvoeden beginnen geheel tegen moeders geest in een geweldadige wraakcampange om de daders op te sporen. Tot overmaat van ramp gebruiken ze haar erfgoed van 4 ton aan US$ voor het omkopen van een stel criminelen die dan vervolgens doodleuk hun baas omleggen, kom op zeg!
De film heeft wel een paar leuke elementen, zo vond ik de auto-achtervolging in de sneeuw en de shoot-out best specataculair. De chemie tussen de broertjes ontbrak een beetje maar die scene op de plee vond ik geweldig. Dat had er dus veel en veel meer in moeten zitten die humor. Dan waren de karakters tenminste wat levendig geworden. Verder groot pluspunt is de geweldig gekozen muziek en een aantal hippe retro 70's elementen.
Jammer dat het weer de zoveelste actiefilm is met een script dat op teveel plaatsen onderuit gaat en blijft het dus helaas weer bij spectaculair maar vooral toch zinloos geweld. 2,5*

Oef, viel niet mee dit...

Het concept leek me een goed recept voor een pittige, cynische zwarte komedie. Helaas niets is minder waar, ik kreeg een slappe en flauwe schijn vertoning waarbij de goede grappen op de vingers van een Palestijnse bommenmaker zijn te tellen (dat zijn er hooguit 3 dus)...

Prima, het bevechten van extremisme en fundamentalisme met humor maar doe het dan goed; 'Keep it Real'

In iedere goede comedie hoort een bepaalde kern van waarheid te zitten, een comedie kan een perfecte spiegel zijn als deze goed is uitgevoerd. En daar ontbreekt het in Four Lions serieus aan. Eigenlijk dacht ik te zitten kijken naar een flauwe Engelse gangster rip-off (a la Snatch of Sexy Beast). Probleem is die gasten zijn geen geloofwaardige Moslims en ze zijn al helemaal geen geloofwaardige extremisten dus verwordt het allemaal wel tot een hele slechte en melige grap op het eind van het liedje. Het is een film zonder kern, zonder bedoeling. Dan kan het onderwerp nog zo origineel of gedurfd zijn als de uitvoering zuigt heb je uiteindelijk nog niets.

Ik heb bovendien nog sterk het idee dat de makers zich ingehouden hebben om het risico van een uitgeroepen Jihad op hun hoofden te vermijden... Ik miste het echte venijn en kritiek op (godsdienstig) fanatisme en extremisme. Een film maken over zo'n onderwerp en vervolgens de scherpe randjes zorgvuldig mijden is imo zinloos.

Acteerwerk en dialogen vind ik bovendien wat geforceerd overkomen, weinig spontaniteit. Verder ook een vrij lelijke film alhoewel ik daar niet al te zwaar aan til in dit geval.

Nee, niet al te best dit.

1*

Alhoewel Ik best begrijp dat deze Foxcatcher het bij het meer fijnbesnaarde deel der filmliefhebbers goed zal doen, want; goed geacteerd, rustig kalm tempo en vertelwijze met een eigen sfeer, kon ik er uiteindelijk maar weinig mee.

Karakters blijven vervreemd en afstandelijk, en eigenlijk vond ik het hele verhaal niet zo bijzonder intressant. De grootste pluspunten en wat wel mijn aandacht wist te trekken zijn toch de eigenlijk totaal tegenovergestelde levens van de enigszins gesloten wat autistische Mark Schulz en de excentrieke en getraumatiseerde miljardair DuPont en hoe deze elkaar kruisen en in elkaar verweven raken. Broer Dave is de stem en vertegenwoordiging van de redelijkheid in deze waarvoor hij uiteindelijk tragische genoeg de ultieme prijs moet betalen. Helaas voelt het geheel voor mij te lang uitgesponnen en te afstandelijk aan om echt hierin meegesleurd te worden.

Rest een dappere, en ja ook eigenzinnige, poging van regisseur Miller om eens een ander soort sportdram op de planken te brengen.

2.5* daarvoor.

Aardige rechtbankthriller waarvan ik vooral het uitgangspunt wel kan waarderen. Als kijker weet je namelijk al meteen wie de dader is en dus verzand de film gelukkig niet in een cliché whodunnit-filmpje. Neemt niet weg dat ook Fracture zich wel schuldig maakt aan het ten tonele brengen van de nodige filmclichés maar echt storend is het nergens.
Ook de setting tussen de Amerikaanse upperclass is leuk gekozen en weet regelmatig leuke plaatjes in trendy hoog contrast op te leveren. Acteerwerk is best degelijk maar nergens echt bijzonder, Hopkins trekt gewoon zijn Hannibal Lector personage uit de kast. Eigenlijk is dat met de hele film zo, leuk maar nergens echt bijzonder.

Het einde vind ik wel zeer matig compleet met dat flauwe hollywoodmoraaltje erin (had het toch echt leuker gevonden als Crawford echt zo slim was geweest en weg zou komen met de moord. Maar ja... Dat kost natuurlijk weer kijkertjes in de bios).

3*

Gisteren The French Connection maar weer eens bekeken, het was immers al weer een aantal jaartjes geleden. En damn, wat is dit eigenlijk toch een ongelooflijk stoere en coole film. Lekker rauw en direct zonder overbodige onzin. Waanzinnig mooi geschoten beelden van New York begin jaren '70 (wat een geniale keuze voor locaties laten wij diep ons hoofd buigen hiervoor) met ontzettend lekker coole seventies sfeer en muziek. De veelvuldige achtervolgingen zijn bijzonder sterk, behoren met gemak tot de absolute top op dit gebied, en vervelen dan ook geen enkel moment. Daarnaast zijn de rollen van de twee agenten perfect vertolkt door Hackman en Scheider. Het past precies in de sobere en realistische stijl van de film. Uiteindelijk past alles in elkaar, het plot, de sfeer, de karakters het is een fanatstisch cinematografisch orgasme

Samen met een voorliefde voor klassieke automobielen kan ik deze film eigenlijk niet minder geven dan een erg goede 4.5* en hou hem zeker in gedachte voor de volle mep. Heerlijke film, ik sluit me met veel plezier aan bij de propaganda om deze film de TOP 250 in te krijgen!

Zo af en toe mag ik vanmezelf midden in de week laat opblijven om een film op de TV te zien maar dan moet het natuurlijk wel "serieus entertainment" zijn Iets wat aan Peter Jackson (begint toch een soort van persoonlijke held te worden die man) eigenlijk altijd wel is toevertrouwd. Ook met The Frighteners heb ik me weer zeer vermaakt (2e keer alweer want gaandeweg kwam ik erachter dat ik deze film in een grijs verleden al eens gezien had).

Lekker luchtig en humoristisch, vreemdsoortig horror/fantasy filmpje met een Michael J Fox (wat doet die gast eigenlijk anno 2007?) in topvorm. Verder een leuke mix met elementen van Ghostbusters, Flatliners en een stijloefening voor de Nazgul uit Jackson's volgende project wat na deze film zou volgen.

Deze film is goed voor een hele dikke 7 als rapportcijfer (wellicht zit er nog wel een 8 in het verschiet ook) en Peter Jackson moet de komende jaren vooral mij blijven verbazen met zijn schitterende fantasiewerelden die hij schijnbaar zonder moeite uit de losse pols lijkt te creeëren.

Geloof niet dat deze film aan mij besteed is. Zelfs na de tweede kijkpoging kon hij mij niet boeien. Deze film probeert zo z'n best te doen om de naargeestige sfeer van het industriële London begin 20e eeuw weer te geven dat het gewoon een parodie van zichzelf wordt. Eigenlijk is From Hell gewoon een enge Disney voor 16+ publiek.

Er zit nog wel een verwijzing in naar een film die er wel in slaagde om een goed verhaal te vertellen in het engeland tijdens de industriële revolutie.

Nixon is naar alle waarschijnlijkheid een van de meest controversiële presidenten van de Verenigde Staten geweest, Watergate had destijds een geweldige impact op de Amerikaanse maatschappij het is dus niet meer dan logisch dat de man en het onderwerp regelmatig opduiken in films.

Op zich is dit een dure en mooi verzorgde productie, beetje middel of the road maar zeker niet slecht gemaakt. Het is alleen jammer dat Howard zo ontzettend op veilig speelt en daarmee een rimpelloos en makkelijk verteerbaar product aflevert. Politieke films worden pas leuk als ze ook op de controversiële toer gaan, ze hebben gewoon een flinke schep peper nodig om het lekker scherp te houden. Oliver Stone had dat met Nixon beter begrepen en ook Al the Presidents Man is een geweldige film over het Watergate-schandaal.

Natuurlijk is dit geen 3 uur durende biografie over Nixon als man of president maar belicht het slechts een korte periode uit zijn carrière. Bovendien is het heel lastig om een wat evenwichtig beeld te geven van een persoon als Nixon, het zwart/wit denken of het maken van een karikatuur licht gevaarlijk snel voor de hand. Dat is denk ik wel de grootste verdienste van Howard en Langella dat ze toch wat ruimte laten om een eigen oordeel te vormen over de persoon Nixon. Alhoewel ik het eigenlijk pas vanaf de laatste 30 minuten ofzo echt interessant begon te vinden (zeg maar vanaf het telefoontje). Daar voor sukkelt het toch allemaal maar wat voort.

Langella heeft veel overgenomen van de zinsbouw en intonatie van Nixon maar echt lijken op de man doet hij niet zo. Anthony Hopkins vond ik wat dat betreft wel akelig echt lijken in de al eerder aangehaalde film van Stone.

Verder vind ik de persoon van Frost gewoon niet zo interessant. Beetje een verwend mannetje, hij doet een leuke scharrel op in het vliegtuig en gaat hiermee allerlei party's af. Ja, het is een prettige verschijning om naar te kijken hoor, daar klaag ik echt niet over maar wat nu precies de toegevoegde waarde was?

Geen idee hoe die Frost in het echt was of wat zijn beweegredenen waren maar afgaande op deze film nodigt het nu niet meteen uit om een biografie van de man te gaan lezen.

Geef 3* voor de prettige jaren '70 retro sfeer, Langella en het laatste interview.

Goed ga dan nog maar een keer op de barricade staan voor deze film. Omdat hij het waard is! De enige reden dat hij niet in mijn persoonlijke top 10 staat is omdat die andere vietnamfilm al jaren rostvast op nummer 1 staat.

Dat FMJ mosterd na de maaltijd is na Apocalypse Now en Platoon is niet terecht. Alle drie de films benaderen oorlog en de Vietnamoorlog in het bijzonder van een verschillend standpunt. Apocalypse Now geeft de oorlog en de fascinatie daarvoor weer in een surrealistische nachtmerrie waaruit geen ontsnapping mogelijk is. Bizarre oorlogsbeelden worden gecombineerd met psychedelische of klassieke muziek en de film wordt bevolkt door totaal geschifte karakters. Platoon daarentegen is meer een registratie van Oliver Stones eigen ervaringen in de oorlog en door de bijzonder rauwe beelden probeert hij een indruk te geven over de situatie in Vietnam.
Nu Full Metal Jacket, hier wordt de vietnamoorlog benaderd vanuit het standpunt van de gewone soldaat. De jongen uit het platteland van de VS die zo de oorlog wordt ingesmeten. De aanpak hiervan is erg Kubrickaans zou ik zeggen. In het eerste gedeelte zien we hoe de jongens worden gedrild tot emotieloze moordmachines en met succes want op het eind van de training staan de jongens te springen om in actie te komen. Het drillen gaat uiteraard gepaard met herhaaldelijke scheldkanonnades. Dat niet iedereen hiertegen bestand is, en dat de eerste slachtoffers dus feitelijk al vallen voor de eerste gevechten, illustreert prvt Pyle.

Verder wordt het thema van de dualiteit in de mens hier uitgewerkt, de strijd tussen goed en slecht. Kijk alleen maar naar de filmposter een soldatenhelm met daarop Born to Kill en daarnaast een vredesteken. Het karakter waarin deze strijd wordt gevolgd is Joker. Tijdens de training lijkt hij in eerste instantie Pyle te helpen maar als die 's nachts flink wordt afgeranseld door zijn mede soldaten doet Joker net zo makkelijk mee.
Dit thema wordt voortgezet in het tweede gedeelte waarin Joker in Vietnam is gestationeerd. Met als dieptepunt natuurlijk het doodschieten van de Vietnamese sluipschutter (een jong meisje). De soldaten staan besluiteloos om haar heen, niemand durft de trekker over te halen. Behalve Joker degene die de hele film de strijd tussen goed en slecht verbeeld. Het slechte zegeviert over het goede.

Dat de film doorspekt is met zeer goede oneliners en popmuziek uit de jaren 60 is ook niet iets waarmee Kubrick het er zich makkelijk mee afmaakt. Dit is juist erg essentieel voor de film. De jongens die in Vietnam vochten waren vooral afkomstig uit de sociaal lagere klassen van de samenleving. Niet echt het type wat naar klassieke muziek zou luisteren of op een poëtische manier hun gevoelens zou kunnen uiten.

Kijk bij deze film dus eens wat verder dan de Tour of Duty muziek en de oneliners en er zit een erg sterke film onder met zeker een aantal typische Kubrick elementen. De negatieve kijk op de mensheid, de strijd tussen goed en slecht en zijn fascinatie voor technologie (hier dus soldaten als machines). En ik weet het ik val in herhalingen maar deze film is toch echt wel degelijk een meesterwerk.

Behoorlijke tegenvaller die voor een comedie verassend ongrappig is en als satire op "The American Way" al helemaal nergens geslaagd lijkt te zijn. Jim Carrey, die ik normaal best wel kan hebben zelfs in zijn comedies, acteert ongelooflijk slap en ongeïnspireerd. Er lijkt op een paar geslaagde scenes na nergens echte chemie of bezieling in de film te zitten. Het blijft een leeg vehikel dat me te vaak deed denken aan een slap aftreksel van Office Space een film die er wel in slaagt om op een grappige manier kritiek te leveren op Corporate America en de fixatie daar op van de gemiddelde amerikaan.

Nee 1* is echt het maximum en laat Jim Carrey aub volgende keer weer gewoon uitbundig, over the top grappig zijn of zich storten op een serieuze rol. Dit hangt er ergens tusenin en raakt zodoende kant nog wal.