Opinions

Jaah, heb hem gisterenavond weer eens gekeken (3e keer pas) en het blijft gewoon een waar kunstwerk. De muziek, het landschap, de cowboys en natuurlijk de betoverende Claudia iedere keer kunnen ze mij de wereld om me heen weer een aantal uur helemaal doen vergeten.

Sergio Leone omschreef deze film als; Een dans van de dood, gemaakt om de sensatie van de laatste ademteug voor het sterven te laten ervaren. Een vrij donker thema dus voor zo een heerlijke wonderschone film. Aan de andere kant de mooiste legendes en mythes hebben een duistere kant en Once upon in the west is daar geen uitzondering op. Want zo zie ik deze film wel een beetje, als een moderne mythe, een legende een vertelling die veel mensen schijnbaar weet te raken. Misschien wel omdat hij juist zulke elementaire zaken behandelt als leven en dood, liefde en avontuur in een landschap met eindeloze horizonten. Omdat het gaat over echte mannen en echte vrouwen uit een vervlogen tijdperk. Mannen en vrouwen die inmiddels zijn verdrongen door de nieuwe tijd, door de beschaving. Eigenlijk pure romantiek ten top. En natuurlijk zijn er meer films die dit thema aanhalen maar geen een kan het verlangen naar avontuur zo mooi aanwakkeren als deze.

Vorige zomer was ik trouwens in Zuid-Spanje en ook in de streek rond Almeria, een half woestijn waar een gedeelte van Once Upon a Time in the West is opgenomen (het gedeelte van de McBain boerderij en Sweetwater). Het is een erg mooie streek en de McBain boerderij bestaat nog steeds. Als je over de autoweg vanuit Almeria richting het noorden rijdt zie je aan de rechterkant de oude filmlocaties liggen. De streek is nu gedeeltelijk ontsloten door die autoweg, beetje zoals de spoorrails uit de film dus en, hoe ironisch, vanuit de kust komen bussen met bierdrinkende toeristen die op “safari” in het binnenland gaan. Met z’n alle naar Mikey-Mouse cowboy shows kijken, souvenirs kopen en vervolgens weer terug het hotel in.

Ik heb de McBain boerderij dus maar links laten liggen, film is een illusie en die wil ik eigenlijk niet verstoren. In plaats daarvan zijn we van de gebaande wegen afgeweest en een onwaarschijnlijk mooi landschap ingetrokken, tientallen kilometers over smalle bergwegen zonder ook maar een levende ziel tegen te komen! De hitte, de droge stoffige wind, het uitzicht, de stilte. Dat deed mij het gevoel van wat ik heb bij Once upon a Time in the West iig eer aan, een gevoel van iets nieuws, iets onbekends, iets avontuurlijks…

Meesterwerk.

Vind het inhoudelijk van Caché ook best behoorlijk overroepen eigenlijk. Middenklas burgergezinnetje met een probleem en een schuldvraag uit het verleden... Tja, dat is toch niet iets unieks voor een thriller lijkt me en het doet inderdaad erg aan de thematiek van Lynch's Lost Highway denken.

Echter waarin bij de laatste de film langzaam aan transformeert in een psychotische bloedstollende heksenketel moest ik bij Haneke regelmatig het gegeeuw onderdrukken. De film is tergend traag en wist mij nergens in het verhaal te krijgen, het is allemaal wel erg droog en afstandelijk hoor. Spanning is vaak in geen velden of wegen te bekennen, zelfs de geweldadige climax waar iedereen het over heeft liet me uiteindelijk totaal koud. Nou ja, behalve dan dat ik dacht: "Nu zal ie gelukkig wel snel afgelopen zijn" maar zelfs dat viel me nog behoorlijk tegen

Haneke lijkt ook vaak van die niet direct er toedoende zijwegen te bewandellen waarin de kijker dan min of meer zijn eigen interpertatie kwijt kan. Wat kan anders de bedoeling zijn van bv de scenes waarin duidelijk wordt dat de moeder aanrommelt met haar baas en vriend? Dat soort zijwegen kunnen best leuk zijn maar ik zie niet zo wat het er hier allemaal toe doet behalve dan dat Haneke er niet in lijkt te slagen zijn verhaal goed te vertellen. Voor mijn gevoel zwalkt het allemaal maar een beetje rond en komt het vooral neer op wat pretentieuse vaagheid...

De film ziet er verder wel okay uit en ook het acteerwerk is best naar behoren. Maar uiteindelijk blijkt Caché bovenal ontzettend saai. Haneke lijkt een aardige filmer maar een barslechte verteller 2*

Uitermate bizar waals filmproduct dat Calvaire...

Film bouwt zich mooi rustig op met uitstekend en bijzonder sfeervol camerawerk. Er lijkt nog niet eens zo heel veel bijzonders aan de hand maar toch... Eigenlijk vanaf de eerste minuut hangt er al een soort van dreigende sfeer als een donkere wolk over de film, met ieder persoon dat geïntroduceerd wordt lijk je gevoelsmatig te beseffen; "helemaal fris onder de pet is ie niet".
De vreemde incidenten gaan een steeds prominentere rol spelen, en volkszanger Marc laat het allemaal maar leidzaam gebeuren. Het tempo van de bizarre gebeurtenissen en de intensiteit gaat een steeds hogere vlucht nemen en uiteindelijk eindigt het in een totale nachtmerrie die een orgie van chaos, lawaai, vernedering en geweld is. Aan de ene kant beangtigend en vervreemdend aan de andere kant kon ik ook de indruk niet van me afschudden dat het ook allemaal een beetje raar doen, om het raar doen is. Of ben ik dan toch de enige die soms aan "Jiskefet goes Horror" moest denken En daar verliest de film mij dan ook voor een flink gedeelte.
Uitermate sterk gedaan is wel dat ik mijn sympathie voor het slachtoffer zo snel kwijt was en dat terwijl hem de meest vreselijke zaken wordt aangedaan. Maar het is ook zo'n zielig leidzaam figuur. Nergens een vuistslag, nergens een worsteling van zijn kant. Zelfs als op het einde die smerige vent in het veen wegzinkt en ik als kijker denk; Goed zo, klootzak sterf! Rijkt Marc hem de hand en laat hem met een gerust hart sterven... Bizar, om dat woord nog maar eens te gebruiken want deed Jezus aan het kruis ook niet zoiets?

Ik heb lang zitten denken wat de bedoeling kan zijn achter de film. Is het een reactie op de tragische gebeurtenissen in Wallonië rond Dutroux (Wat Prodeje ook al schreef)? Ik moest er wel aan denken tijdens de film. Zijn de omstanders als Marc Stevens en laten we het allemaal maar gewoon gebeuren? Het zou zo maar kunnen. Aan de andere kant kan Calvaire ook net zo goed een rariteiten kabinet zijn, een bizarre freakshow en niet veel meer, ben er niet helemaal uit.

Voorlopig gematigd enthousiast voor dit uitermate eigenaardige probeersel. 3*

O, ja jammer dat de film zo inconsequent is met de omgeving (geen sneeuw op de velden, wel sneeuw op de velden) viel me echt op.

Een kleine tegenvaller. De materie vind ik wel interessant, In Cold Blood vind ik een behoorlijk sterke film namelijk, bepaalde scenes uit Capote lijken hier soms wel rechtstreeks uit gekopieerd. De film Capote beperkt zich vooral tot het procces van schrijven van het boek In Cold Blood. Echter is de film, vooral in het begin, erg fragmentarisch en doet daarom het drama van de moord eigenlijk te kort. Ook van de persoon Trumann Capote kreeg ik niet echt een beeld. Philip Seymour Johnson lijkt me net iets te vaak een typetje neer te zetten, ik vind zijn acteerprestaties hier dan ook lichtelijk overroepen. Na bijna 2 uur weet ik nu nog niet of Capote een op sensatie en zelfverheerlijking uitzijnde relnicht is of een figuur vol tragiek. Aangezien hij in 1984 aan problemen met zijn alcoholverslaving is overleden neem ik aan het laatste maar dit haal ik niet zo direct uit de film. De film Capote lijkt een beetje te hinken op 2 benen, de dramatiek van de moord en moordenaars en die van de schrijver, helaas wordt er geen duidelijk keus gemaakt en dat is jammer.

Capote behandelt wel een boeiend onderwerp en ik heb me zeker niet verveeld. Toch raad ik iedereen aan die dit goed vind ook de film In Cold Blood te pakken te krijgen die vond ik iig stukken beter en sterker. 3* voor Capote

Zeker geen slechte film maar ook niet een waarvan ik bijzonder van onder de indruk was. De film begint erg mooi (Madrid, begin jaren 70) maar verzand daarna toch een beetje in een wat rommelig verhaal. De overgangen tussen bepaalde scenes vond ik soms wat onlogisch en inderdaad het einde was een goed voorbeeld van een anti-climax.

1* voor de mooie dame (Elena), 1* voor de mooie muziek en 1* voor de soms toch wel mooie plaatje.

Ondanks het vertrekpunt vanaf niveau Teletubbie (of eigenlijk die engelse serie met dat treintje en die met de sleepboot) uiteindelijk toch nog een hele aardige film. Vooropgesteld, de animatie ziet er erg mooi verzorgd uit, iets wat aan Pixar meestal wel is toevertrouwd. Toch zou het geen kwaad kunnen als de dames en heren daar bij het volgende filmpje ook weer eens wat creatieve aandacht aan verhaal en personages zouden schenken. Er gaat nu wel wat erg veel aandacht uit naar de enorm aanwezige sesamstraat moraal over vriendschap en "het gaat om het spel en niet de knikkers" -gebeuren.
Filmpje moet het bij mij vooral hebben van de vermakelijke bijrollen: Het hippiebusje en de militaire Jeep die survival-training geeft aan stadse SUV's Ook de Hillbilly takelwagen met z'n spelletje van tractortje pesten was hillarisch.

Niet onaardig maar haalt het qua orginaliteit niet bij andere Pixar films als Finding Nemo en Monsters & Co bv. 3*

Mijn 3e Woody film. Ik ben begonnen met zijn recente Engelse drieluik voordat ik me eens ga verdiepen in zijn oudere werk.

Cassandra's Dream is een aardig geslaagde tragikomedie met misdaad elementen. Niet zo cheesy als Scoop maar ook zeker niet zo vernuftig als Match Point.

Een film met in de titel een verwijzing naar de grieks godin Cassandra moet natuurlijk wel een onafwendbaar onheil verbergen. Het resultaat is een klassieke tragedie maar dan vertaald naar het moderne London.
Leuk dat Woody Allen nu kiest voor een working class omgeving in plaats van de wat beter gesitueerden in Match Point. Vooral de rollen van McGregor en Farell konden mij wel bekoren. Twee hopeloze losers die als doen om zichzelf goed te verkopen en daar ook 100% in geloven en die alles voor zichzelf wel weten goed te praten. Of het nu gaat om een gokverslaving of om het 'lenen' van geld uit de bedrijfskas van pa beidde heren hebben hun excuus en smoesje meer dan paraat staan. Toch weet Allen in deze film een bepaalde sympathie op te roepen voor deze twee heerschappen, wat grappig is dat je als kijker meeleeft met twee van die foute figuren.

Ben het er wel mee eens dat de film niet op zijn realisme beoordeelt moet worden want dan is de koek snel op inderdaad. Nee, het is niet geloofwaardig dat de broertjes in opdracht van een verre rijke en foute oom een voormalige lastige zakenpartner uit de weg ruimen. De manier waarop en hoe ze er, in eerste instantie, mee wegkomen is niet waar het om draait.
Het leuke is dat de twee steeds verder hun grens verleggen over wat toelaatbaar is om er zelf beter uit te komen. Op het eind van het liedje weten ze het zo te maken dat ze voor zichzelf wegkomen met een van de ernstigste misdrijven die een mens kan begaan; Moord. Het nogal onnozele karakter van de broertjes zorgt dan voor het luchtige en zwartkomische tintje.

Waar Allen een beetje de mist mee ingaat is volgens mij waar het dan verder gaat. Het gedeelte naar de moord toe vind ik erg leuk gedaan maar het gedeelte daarna, waarna het onafwendbare onheil zich aandient aan de horizon vind ik een pak minder uit de doeken komen. Het einde is zelfs ronduit slap.
Ook het ontbreken van Allens muze Scarlett Johansson is een gemis... De dames uit de film komen nog niet eens in de buurt van haar imponerende prestatie uit Match Point. Helaas want een film als deze heeft eigenlijk een sterke vrouw nodig.

De muziek van Phillip Glass is sterk en de cinematografie is lekker zomers en voldoet zeker voldoende.

3*

Had deze film een aantal jaar geleden al eens in de bios gezien maar nog steeds niet gestemd. Ik wist eigenlijk niet meer zo goed wat ik ook al weer van het einde vond, geloof dat ik dat toen nogal als een minpunt ervaarde. Maar gelukkig, een herhaling doet soms wonderen.

De film begint uitstekend. De crash en de daaropvolgende storm op een inktzwarte oceaan zijn erg sterk op audiovisueel gebied. De scenes van het tropische onbewoonde eiland vind ik zowiezo erg mooi en sfeervol gefilmd. En ik ging ook nu weer mee in Chuck z'n strijd tegen de elementen, eenzaamheid en lege maag. Ik vraag me dan toch af hoe ik het in zo'n situatie zou doen.

Dit blijft ook een erg goede rol van Tom Hanks die zo'n beetje driekwart van de film in z'n eentje doet (nou ja, samen met Wilson dan). Ondanks dat je maar een man met een volleybal op het scherm ziet acteren heeft de film genoeg spanning, drama en humor om boeiend te blijven. Geweldig om te zien hoe hij van mollige, gedreven zakenmannetje in een tanige, schuchtere overlever verandert. Het viel me nu trouwens ook op dat Chuck, Wilson telkens weer met zijn eigen bloed bijwerkte. Chuck praat dus echt tegen zichzelf en raakt zichzelf op dat vlotje ook nog eens kwijt om vervolgens alle hoop te laten varen. Vond dat wel mooie symboliek.

Het einde beviel me deze keer ook veel beter. Als Cast Away zich beperkt had tot Chuck op het onbewoonde eiland dan was het meer een hele lange aflevering geworden van Ray Mears Extreme Survival. Het einde was wel goed zo. Het bracht toch wat meer evenwicht in de film. Vond het wel mooi om te zien dat alles en iedereen gewoon verder gaat en dat de zaken die wij als vanzelfsprekend ervaren dat dus niet zijn. De vrouw waar hij 4 jaar lang aan gedacht heeft, de gedachte aan haar die hem op de been hebben gehouden deelt haar leven met zijn plaatsvervangend tandarts! Ik zou me ook knap dramatisch voelen dan vermoed ik zo, wat dan weer mooi tot uiting komt in de prachtig sentimentele zoenscene in de regen. Echt happy vond ik dit einde niet, wel hoopvol met op het laatst Chuck op de kruising en zijn verschillende keuzes. Prima film Cast Away 4*

Ik lees net op Wikipedia dat de term Catch 22 door Heller bedacht is. Grappig, is volgens mij een redelijk bekende frase in de engelse taal en ik heb nooit geweten waar die precies zijn oorsprong vond, nu dus in het originele materiaal waar ook deze film aan ontsproten is.

Catch-22 kent een aantal sterke momenten maar weet bij mij toch niet over de hele linie te boeien. Vooral in de tweede helft draaft de film soms wat te ver door in zijn boodschap en krijgt het allemaal wel een heel vreemd sfeertje. De film is me ook wat te fragmentarisch en de karakters zijn net te bedacht, te surrealistisch en te ver van m'n bed. Aan een andere vreemdsoortige oorlogsdrama Merry Christmas Mr Lawrence hield ik een soortgelijk gevoel over.
De volop aanwezige (zwarte) humor is okay, evenals de voor het merendeel geweldige cast. Cinematografie is bij grote regelmaat ook om de vingers bij af te likken. Vooral ook mooi ook om een stuk of 15 van die echte ouwe bommenwerpers te zien opstijgen (of eentje spectaculair te zien crashen) van een stoffige landingsbaan, tegenwoordig wordt dat toch (jammer, jammer) meestal met pixelvliegtuigjes gedaan, zou daar graag eens bij hebben gestaan bij het opnemen van die scènes...

3.5* maar is typisch zo'n film die over een tijdje weer eens uit de kast moet worden getrokken.

Vrij onzinnig Hollywood vermaak zonder enige vorm van logica...

Eigenlijk snap ik het hele idee achter het plot niet... Want als die kerel een tape heeft (waarom de hele camera opbergen trouwens?) dan had hij tegen die corrupte agenten gezegd; Luister gasten ik heb 10 kopieën van die tape als er maar iets mis gaat dan worden die morgen naar 5 TV stations, de FBI en 4 kranten gestuurd en nu..."Show me the money, losers". Eigenlijk hebben die agenten geen poot om op te staan en had die kerel de tape helemaal niet moeten opbergen zodat die lui even rustig konden uitzoeken waar hij en z'n gezinnetje woont. Maar goed...

Verder zitten er wel meer van die domme dingen in. Met als hoogtepunt dat gastje dat met z'n mobiel in het trappenhuis staat en het signaal dreigt weg te vallen. Hij maar roepen; "Is daar iemand? help, help!". Hij had natuurlijk ook z'n telefoon even kunnen neerleggen om vervolgens gewoon iemand te gaan halen

Verder is het acteerwerk van Soccermum Bassinger gewoon echt onder de maat, Statham doet wat hij altijd doet maar dat is ook niet echt om van onder de indruk te raken. Enige wat de film redt is dat hij zichzelf ook niet al te serieus lijkt te nemen en dat er genoeg humor in zit. Veel verder dan het niveau van enigszins vermakelijke nonsens komt het allemaal niet.

2.5*

Ik zou kunnen zeggen; Leuk, innemend en schattig filmpje maar ja, iets wat 143 minuten duurt een filmpje noemen is wat merkwaardig misschien. Toch voelt het zo wel aan, als een filmpje. Had ook niet veel last van de lange speelduur, The Taste of Tea gaat lekker vlot voorbij mede door de afwisseling in de diverse verhaaltjes en hersenspinsels.

Weer typisch hier de uitgebreide aandacht voor de omgeving waarin het geheel zich afspeelt, een wel vaker terugkerend element in Aziatische films. De film is ontegenzeggelijk mooi in beeld en geluid slechts op de nogal goedkoop ogende sfx na. Eigenlijk vind ik dat hier die sfx niet eens nodig waren maar als het er dan toch in zit dan liever op de manier zoals Jeunet dat bv deed in Amelie waarin het meer een geheel vormt. Hier leek het soms net een misplaatst element uit een foute karaoke clip.

De avonturen van de diverse familieleden zijn ook wat wisselend in hun interessantheid en de humor is niet altijd en overal mijn kopje thee, soms is het wel wat aan de melige en flauwe kant.
De avonturen van de jongste telg zijn lang niet altijd even boeiend en bv de ontmoeting van oom met zijn ex deed me de schouders wat ophalen het voegt niet bijzonder veel toe aan het geheel. Hij kan daarentegen wel een amusant verhaal tappen. De verhaallijntjes rond dat gastje op z'n fiets met zijn liefdesperikelen was grappig en soms zelfs ontroerend. Ook vermakelijk waren de avonturen met allerlei vreemde snuiters buiten de familie (de honkballer en de foto-shoot in de trein ). Het einde met die schetsboeken is sterk gevonden.

Toch vind ik de film niet overal even veel aanspreken en sommige lijntjes die uitgezet worden zijn uiteindelijk wel erg summier. The Taste of Tea is een aangename, dromerige en mooie film die regelmatig origineel uit de hoek komt en over de hele lengte bijzonder luchtig van toon blijft. Zelfs de crematie van opa kan hier nog geen roet (excusez le mot) in de thee gooien.

Een ruime 3.5* is zeker verdient.

Geslaagde boekverfilming van een van mijn favoriete Roald Dahl verhalen. Als kind was ik al dol op zijn boeken en dit was wellicht degenen die me het meeste aansprak. Dahl schreef zijn kinderverhalen altijd wel met veel humor, een moraal en een niet te missen duistere twist erin. Beetje zoals Burton zijn films maakt, het is dan ook bijna een onvermijdelijke 'match in heaven'.

Eigenlijk is dit ook een van de betere Burtons geworden, op de een of andere manier valt alles hier op de juiste plek. De bizarre sprookjesachtige omgeving, het Anton Pieckeske huisje van Charlie, de kleur- en fantasierijke snoepfabriek, de excentrieke Willy Wonka (die inderdaad erg op MJ lijkt te zijn gestoeld, net zoals Jack Sparrow op Keith Richards, Depp heeft schijnbaar iets met pop- en rocksterren). Het is cinematografisch toch wel erg genieten van Burton zijn sprookjes wereld.

Burton is erg dicht bij het oorspronkelijke verhaal gebleven en dat is een goede keuze, immers het verhaal van Dahl is van zichzelf meer dan uitstekend en laat zich ook vrij gemakkelijk naar film vertalen. De kinderen en ouders zijn vooral grappig in hun stereotypering (meisje en moeder in trainingspak zijn wel de top) en Charlie en zijn opa vormen een leuk innemend duo waarmee het prima een uurtje of 2 meeleven is. Alhoewel het beeld van Willy Wonka niet voldoet aan wat ik zelf daar altijd bij bedacht had, is het wel leuk dat Depp hier duidelijk de vrijheid heeft gekregen er zijn eigen invulling aan te geven.
Klein minpuntje is dat de Oempa-Loeompas op een bepaald wel erg melig worden, daartegenover staat wel weer een mooie 2001 Space Oddesey verwijzing en een briljante scene met zo'n 150 eekhoorns in de hoofdrol

Leuke, aangename film en misschien moet Burton zich nog eens vaker wagen aan een Dahl verfilming (BFG anyone?)

4*

Zou (net) niet zo ver willen gaan deze film platte propaganda te noemen maar het is overduidelijk een film waarin maar weer blijkt dat Amerika niet weet wat het met zichzelf aan moet. Dat het nog steeds de gevolgen van haar eigen daden niet onder ogen wil zien. Ik kan me ook best vinden in de behoorlijk zware kritiek die Anatolia hier geeft.

Als satire is dit hopeloos mislukt en ik vraag me zelfs af of het überhaupt zo wel bedoelt was (ik heb de indruk van niet namelijk). Mocht het een satire zijn dan is het een makke satire waar door Hollywood werkelijk alle scherpe en bittere kantjes zijn afgeschaafd. Nergens wordt de film echt venijnig altijd blijft hij zeer aan de veilige kant. Zelfs als de congresman met 3 naakte strippers en een hoop drank in een bubbelbad ligt gaat zijn interesse vooral naar het nieuws, jaja...

Meer waarschijnlijk is het dus een ordinaire all-american hero film van een vreselijk soort. Vooral omdat het een nogal verdraaide kijk geeft op de geschiedenis. Na het zien van de film zou je kunnen denken dat de Amerikanen werkelijk uit ideaal voor de arme Afghaanse bevolking hun handen in het vuur staken en dat de Pakistaanse dictator Zia een zeer redelijke man was die het lot van de burgers uit zijn buurland aan het hart ging Dit soort assumpties zijn te bespottelijk voor woorden. De film focust alleen op de glitter en glamour van de internationale politiek, alles wordt met een dekentje van liefde bedekt. Echter weet de hele wereld al dat het totaal anders zat.

Nu ben ik geen expert in de handel en wandel van congreslid Charles Wilson maar wat nazoeken op het internet levert al snel interessante informatie op. Zo was "onze held" eind jaren '70 dikke maatjes met de Nicaraguaanse dictator Samoza, niet echt het volk waar ik graag mee gezien zou willen worden. Het zijn dit soort verdraaiingen die bij mij toch wel wat kwaad bloed zetten.
De enige reden dat de Amerikanen miljarden dollars in Pakistan en het Afghaanse verzet staken was omdat ze die rooie rakkers hun Vietnam wilden geven. Miljarden dollars aangevuld door rijke Saudische sjeiks waaronder ook die met de naam Bin Laden! De wapens werden niet geleverd aan dappere boeren die een hopeloze guerrilla voerden tegen het Rode leger. Nee, de miljarden aan wapens kwamen in handen van machtige krijgsheren die de Taliban vormden en toen de Russen uit Kabul wegtrokken moest het ergste voor de bevolking daar nog komen! Uiteindelijk leidde de acties van deze Charles Wilson en zijn CIA vriendjes ook tot de gebeurtenissen van 9/11 maar dat soort zaken hebben de makers er voor het gemak maar eventjes buiten gelaten. Nee, van een politieke satire verwacht ik echt wel wat anders.
Kortom ik zie geen enkele maar ook dan geen enkel reden om die Wilson als een soort van rebelse politieke held te vereren. Ik zie ze daar in Hollywood over 20 jaar al net zo'n film over Rhumsfeld maken en zijn bevrijding van Irak (ook al zo'n dictator die met Amerikaanse dollars in het zadel is geholpen trouwens)

Als je niet gelooft dat de makers achter de acties van Wilson staan dan zou ik de extra's op de DVD er eens op na slaan waar ook het filmpje "The Real Charlie Wilson" op staat, dat is pas een propaganda filmpje he... Charlie krijgt alleen maar veren in z'n reet gestoken met Nichols en Hanks aan het hoofd van de troepen...

Pfff...

Vind ik ook nog wat van de film? Ja Hanks en Hoffman waren vermakelijk en hadden soms best behoorlijk grappige dialogen. Echter blijven de karakters erg vlak Hanks is en blijft te veilig en Hoffman is meer een soort side-kick dan een geslepen ervaren CIA agent. De toegevoegde waarde van Roberts aan het geheel ontgaat me totaal maar dat heb ik vaker met haar. Wel leuk dat er een blik bloedmooie dames was opengetrokken om het kantoor van Charlie mee te vullen...

2 krappe sterretjes dan maar.

Beidde delen uit Soderbergh's Che project nu gezien en voor mijn gevoel is het vooral een lange film. Ik kon iig geen wezenlijk verschil ontdekken in aanpak en/of stijl tussen The Argentine en Guerilla.

Ten eerste is het vrij gedurfd van een Amerikaan om een film te maken van een Cubaanse revolutionair en dan nog wel Che Guevara ook nog. Je zal mij niet betrappen op idioterieën als het dragen van een Che T-shirt... Maar de periode van de recente geschiedenis waarin zich dit verhaal afspeelt vvind ik wil een erg boeiende. Samen met The Mororcycle Diaries vormt dit toch een mooi drieluik over het turbulente leven van Che.

Helaas vind ik Soderbergh's aanpak een beetje droog en vraag ik me af wat deze revolutionair nu voor zijn manschappen zo inspirerend maakte dat ze zichzelf voor een grotere zaak wilde opofferen. Ik word niet zoveel wijzer over de persoon Ernesto Guevara. Dit iit tot de Motorcycle Diaries waarin ik een soort ideologisch bewustzijn zich zag ontwikkelen. Nu realiseer ik me wel dat het verplaatsen in een ideologische jonge man minder moeite kost dan het verplaatsen in een revolutionair die een gewapende guerilla voert.

Verder kent de film het euvel dat ver heel veel personages inzitten die mij niet zo veel zeggen, scènes zijn vaak nogal fragmentarisch van opbouw en starten en eindigen zonder enige context. Het maakt de 2x 2uur soms een wat lange zit. Moet wel zeggen dat Del Toro goed in zijn rol zit.

Deel 1 blijft voor mij de boeiendste van de 2, kende ook meer afwisseling in landschappen en verhaal. Vooral omdat daar het politieke verhaal van Cuba parallel loopt met de militaire acties. Actie in het eerste deel was ook van hoger niveau, deel 2 is toch vooral herhaling van de eerste 2 uur maar dan in Bolivia.

Uiteindelijk beoordeel ik het gehele project met een 3* had volgens mij meer ingezeten.

De nieuwe weg die Disney wil inslaan Hopelijk komen ze snel tot bezinning. De overvloedige Disney-moraal waarvan deze film doorspekt is is nog tot daar aan toe, alhoewel ik het hier op het irritante af vond. Maar het meest storende vond ik het totaal ontbreken van enige creativiteit en orginaliteit gecombineerd met oerlelijke animatie. En paradoiën zijn een kunst op zich en dat is iets heel anders dan puur goedkoop jatwerk.

Chicken Little is een beetje de Big Mac onder de animatiefilms; Het smaakt nergens na en na een half uur ben je al weer vergeten dat je iets gegeten hebt . Puur productiemateriaal niks bezieling of hart en daar doet het feit dat het een kinderfilm zou zijn echt niets aan af. Waar is de tijd gebleven van de echte Disney haute cuisine van Sneeuwwitje en Jungle Book om maar eens wat te noemen.

Prulwerk 1*

P.S. en waarom leent in godsnaam R.E.M zich voor zo'n film, It's the end of the world... Tja.

Eindelijk weer eens volwaardige filmkunst van recente datum. Hehe...daar was ik wel weer aan toe

Zeer goede film die, zoals het goede SF beaamt, meer zegt over de huidige tijd dan over de toekmomst. Moeiteloos worden de elementen, die anno 2006 de media bepalen uitvergroot en samengesmeed tot een grauw en bitter toekomstbeeld. Een donkere toekomst dus, enigzins verglijkbaar met films als Blade Runner en Minority Report, echter ontdaan van allerlei futuristische en technologische fratsen. De wereld die we krijgen voorgeschoteld van het jaar 2027 is niet zozeer gebaseerd op technologie maar veel meer op sociologie (een interessant en origineel vertrekpunt vind ik). Gelukkig wordt er ook niet al te veel verklaard, geen vervelend wijzende vingertjes, de wereld is zoals ie is en is meer de achtergrond waartegen zich het verhaal afspeelt. De impact die dat op mij had is toch wel behoorlijk, sommige scenes gaven me echt kippevel.

Ondanks het nogal sombere, zeg maar gerust verontrustend toekomstbeeld vind ik de film niet deprimerend of alleen maar negatief en zwartgallig. Dat kan ook bijna niet want in essentie is Children of Men een film die gaat over hoop en een betere dag van morgen. Er is altijd iets wat het waard is om voor te knokken...

...En over knokken gesproken! Ik zou zeggen Apocalypto en Blood Diamond ze mogen qua actie nog niet in de schaduw staan van deze mexicaanse meester. Wat een scenes hé... prachtige onwerkelijk lange shots die bloedstollend spannend zijn, als kijker waan je je midden in de frontlinie. Niet in de laatste plaats door het sublieme geluid Het camerawerk is zowiezo fenomenaal in deze Children of Men. De kille, koele kleuren, de fantastische en gedetailleerde settings het zorgt precies voor de treffende naargeestige sfeer.

Acteerwerk is dik in orde, alhoewel ik de prominente plaats van Mevr Moore op de credits wat overdone vind. Gelukkig is de mensheid ook zijn gevoel voor humor niet kwijt geraakt, wat ik persoonlijk wel een hele geruststelling vind. En de muziek hè... schitterende mix van klassiek en Pink Floyd (niemand trouwens het visuele eerbetoon opgemerkt aan deze band? De cover van het album Animals, het zwevende varken bij de fabriek. Zo gaaf dat soort details in een film man).

Voorlopig 4 hele dikke vette sterren maar neig al een beetje richting de 4.5.

Mooie film, geweldige sfeer. Je voelt je als het ware bijna in LA jaren '30 waar de hitte na een bloedhete dag langzaam wegzinkt in een zwoelle zomeravond. Goed dat de film zich grotendeels tegen het vallen van de avond afspeelt omdat de kleuren dan toch maar weer eens op z'n mooist blijken te zijn. Film is gelukkig niet overgestilleerd, geen romantisch nostalgische kitsch maar naturelle levensechte locaties. En wat neemt Polanski fijn de tijd in deze film om zijn verhaal te vertellen.

Gelukkig kan hij met het talent werken van een fenomenale acteur en actrice. Nicholson vond ik erg goed als cynische, ex-agent met een verleden maar mijn echte krediet gaat toch naar Faye Dunaway die een meer dan geweldige prestatie levert als gekwelde vrouw. Ik vind zowiezo dat de nogal bijzondere relatie tussen die twee de film naar een hoger plan tilt. De "plottwist" kwam voor mij best onverwacht eigenlijk, flinke mokerslag die Polanski daar zo ineens weet uit te delen, het zet de hele film ineens op z'n kop. Het geeft de film een diepere emotionele laag die in veel thrillers en ook noirs nogal eens onbreekt. Misschien is het zelfs wel de essentie van deze Chinatown.

Erg boeiende en unieke film die geen hap-slik-weg cinema blijkt te zijn, eerder een film met zoveel potentie dat ik hem over een tijdje zeker weer eens uit de kast zal (moet) halen. 4 hele grote sterren.

Bijzondere film.

Shinoda behandelt complexe theologische, filosofische alsook sociologische vraagstukken in één film. Dat is geen gemakkelijk iets... Toch slaagt deze regisseur erin deze materie te verwerken in een fascinerende film die nergens gaat vervelen of belerend weet te worden en die met een zeer sterke climax (lees openbaring) weet te komen. Het schijnt dat Francis Ford Coppola met deze film inspiratie heeft opgedaan voor zijn Apocalypse Now. En bij het bekijken van deze film vielen me inderdaad wel enkele parallellen op. Een opmerkelijke uitspraak van Shinobi is dan ook; "Violence is at the root of all human passion" Een nogal interessant vertrekpunt voor een film die gaat over religie en spirituele zaken.

Het verhaal gaat over 2 jongen Portugese priesters op missie in het verre Japan. Hun missiewerk moet heimelijk verborgen blijven want in de 17e eeuw is het christendom geen gewenst geloof in Japan en dat terwijl er toen zo'n 300.000 christenen leefde. Door constante vervolgingen, martelingen en onderdrukking verwerd het christendom in die tijd tot een ondergrondse religie.

Dit is de achtergrond waartegen zich een boeiende strijd ontwikkeld, waarmee de kijker mee op een mentaal avontuur wordt genomen. De hoofdpersoon is een intelligente, bevlogen priester en in eerste instantie ontstaat zo het beeld van redelijke christenen die onderdrukt worden door de machthebbers in Japan. Maar de film stelt diepere vragen en dat wordt heel langzaam en heel subtiel op de kijker overgebracht. Wanneer Rodrigues moet vluchten en uiteindelijk gevangen wordt genomen en zelfs gemarteld wordt om hem zijn geloof te laten afzweren, blijkt zijn personage steeds meer tot een starre, dogmatische gelovige te worden. De ommekeer komt wanneer Rodrigues in contact wordt gebracht met zijn verloren gewaande mentor Ferrera (in de climax van Apocalypse Now klinken echo’s van deze ontmoeting door).In een bijzonder sterk stukje dialoog, met het geluid van de kermende gemartelde christenen op de achtergrond, komt Rodrigues tot de conclusie dat zijn God, uiteindelijk ook een stille god blijkt te zijn (vandaar ook de titel; Silence). Stilte komt soms trouwens letterlijk terug in de film wanneer op cruciale punten de geluidsband gewoon een paar seconde stopt.
De uiteindelijke openbaring waarin Rodrigues zijn geloof afzweert laat de kijker met vele vragen achter. Zelf maakte ik ervan dat het afzweren van je geloof (of lees hier idealen of levensbeschouwing) eigenlijk een groter offer is dan het sterven voor de deze overtuiging, een rake sneer naar zgn martelaren. Dit wordt nog versterkt doordat Rodrigues in de laatste scène in dienst is van de Japanse heerser. We zien hem hier een vrouw, gespeeld door de (bijzonder mooie) vrouw van Shinoba trouwens, van een doodgemartelde Japanse christen verkrachten… Is deze martelaar inderdaad dan voor niks gestorven, en maakt Rodrigues na het afzweren van zijn geloof niet extra misbruik van een ware gelovige?
Een wrang einde wat ik alleen maar kan verklaren door inderdaad uit te gaan van de gewelddadigheid die ten grondslag ligt aan menselijke passie en die uiteindelijk tot de onvermijdelijke ondergang zal leiden.
En passant onderzoekt Shinobi met deze film ook nog de clash tussen culturen en vraagt hij zich af of de Japanse christenen wel hetzelfde zijn als de europeese en of ze dit überhaupt wel kunnen of willen worden.

U zult begrijpen, deze film is geen makkelijke kost… En hoewel ik geen liefhebber pur sang van moeilijke films ben vond ik deze film heel sterk. Het roept uiteindelijk meer vragen op dan dat het antwoorden geeft maar dat maakt het wel interessanter. De film blijft zo nog lang in het hoofd nazoemen. Waarom krijgt deze boeiende film, die zulke moeilijke materie heel begrijpelijk en zonder een opgestoken vingertje te heffen richting de kijker in beeld weet te brengen niet meteen de volle 5 sterren? De film kent zeker zijn bijzonder mooie momenten en zelfs enkele momenten met goede suspense maar is in zijn geheel toch vrij statisch en beschouwend gefilmd. Ook kent de film best een paar (bijna onvermijdelijke) taaie stukken. Toch ben ik blij deze unieke film eens gezien te hebben, Silence krijgt van mij een mooie 4*

Een van Chopper z'n motto's is dan ook; "Never let the truth get in the way of a good story." En zo is het maar net

Heerlijke lompe film. Zelden zo amusant en goed uitgewerkt een grof, vuilbekkend, stuk knurfetrig, dommig randfiguur in een film neergezet zien worden. Gelukkig doet de film ook weinig moeite om het mooier te maken of, om bij ons kijkers een beetje begrip te kweken voor Chopper de (ex) crimineel. Daar waar andere films nog wel eens die kant op willen gaan en je tegen het eind van de film met een gevoel van; "Ach, eigenlijk was het geen slechte jongen hij had gewoon veel pech" willen achterlaten wordt hier niet eens een poging daartoe ondernomen. Na afloop vond ik hem nog steeds een vreselijk lompe eikel maar wel een fascinerende lompe eikel die zijn leven leid(de) in het doucheputje van de maatschappij.

Film deed me zo nu en dan denken aan Ex-Drummer maar dan zonder het tot vervelens toe in flauwe banale herhalingen te moeten vallen. Ik heb zelfs het idee dat sommige scènes (zei het in iets andere context) gewoon door Mortier zijn overgenomen.
Met Chopper wordt tenminste ook nog eens een prima verhaal verteld dat tot de laatste minuut weet te blijven boeien. En dat afkomstig van een crimineel zonder scholing die niet eens fatsoenlijk kon spellen.

Ook moet gezegd worden dat Bana geweldig in zijn rol opgaat van de totaal gestoorde, paranoïde, onvoorspelbare en gewelddadige Mark "Chopper" Read. Je wordt soms bijna bang van hem met z'n manikale grijns.
De film hoeft het ook niet te hebben van allerlei filmische truukjes. Nee met relatief eenvoudige middelen wordt er zo een geweldig sfeertje gecreëerd waarin je het idee hebt dat het werkelijk iedere seconde goed mis kan gaan. En dat doet het dan ook een aantal keer flink...

De scene in de discotheek waarbij hij een van zijn voormalige slachtoffers tegen het hinkende lijf loopt is geweldig. Ook het vervolg als hij hem thuis gaat opzoeken om eens een hartig woordje met elkaar te wisselen is hilarisch

Heb vaak erg moeten lachen met dat überlompe gedrag in deze film. Chopper is als een ongepolijste, ruwe diamant en toch wel zeker ondergewaardeerd hier.

4 wel verdiende sterren.

Wat een diepgang, wat een karakterstudie, wat een fenomenale acteerprestaties. Het genre kerstfilm zal nooit meer hetzelfde zijn! De passie, creativiteit en gedrevenheid van acteurs en regisseurs stuwen dit prachtige kerstverhaal tot hemelse, onwerkelijke hoogte!

Hier past alleen maar de volle 5* voor en niets minder.

Maar helaas... mijn vinger slipte van de muis en nu staat er plots een 0,5*. Tja...

Pfff, 2 uur lang die brave EO koppies en het enorm stichtelijke verhaal is iets te veel voor de heidense Madecineman hoor op vrijdagavond
Begon het nog als een, naar mijn smaak al veel en veel te gladde, Disney avonturenfilm voor kinderen langzaam aan verzandt het in een vrij moralistische strijd tussen goed en slecht. Thematiek over wederopstandingen en profeties over verlossers doen me toch al niet zoveel (dit deed ook de Matrix triologie finaal de das om) en als het dan ook nog zo ontzettend wordt aangedikt ... Yuk! Daarnaast is de CGI vooral erg lelijk, die veldslagen vond ik er persoonlijk dus niet uit zien.
Helaas was ik het "Point of no Return" al voorbij toen ik er achter kwam dat ik deze film echt helemaal niets vond. Daarnaast was ik gisterenavond ook nog eens te lui om ook maar op een knopje van de AB te drukken en heb ik hem dus maar helemaal afgekeken.
Nou ja sommige van die wezens waren wel grappig bedacht 1,5* daarvoor dan maar.

Bijna niet te geloven dat deze film van Miike is de maker van Visitor Q en Ichi The Killer, 2 films die ik echt niets vind.

The Bird People in China is gewoon op meerdere vlakken een erg fijn filmpje. Prima uitgewerkte karakters, mooie exotische plaatjes, een bijzonder verhaal en verder prima humor.
Alhoewel ik vaak toch een beetje moeite heb met Japanse humor (te slapstick achtig, vaak gewoon niet echt grappig) vind ik het hier best te pruimen. Vooral de eerste helft van de film, en dan met name dat gedoe met het busje, is bijzonder geestig.

Inderdaad het is geen spirituele, complentatieve of existentiele poëtische film. Daarvoor is het toch een beetje wat te boersig en te lomp maar... Is dat erg? Eigenlijk niet, zelf vind ik het wel verfrissend om eens een ander soort aanpak te zien van een dromerig thema. Ik heb zelf niet zo veel met van die zweverige films, geef mij dan toch maar de wat meer "Down to Earth" aanpak van Miike hier.

Wat ik bijzonder sterk gedaan vindt is de verandering die bij de Yakuza en de salary man plaats vinden en hoe de sfeer van de film hier heel mooi op inspeelt. Hoe ze van door geld en materie gedreven steeds meer andere en belangrijkere waarden ontdekken wanneer ze zijn afgesloten van de rest van de wereld. Hoe de een verliefd wordt op een mysterieus meisje, de ander op de eerlijke en eenvoudige manier van leven en hoe ze beidde gefascineerd zijn door de mythe van de "Bird People" en de mogelijkheid om te vliegen.
Wanneer beidde heren nog vooral gedreven zijn door banale waarden dan neigt de sfeer en de humor daar ook veel meer toe. Langzaamaan veranderen de hoofdpersonen en de film volgt dit perfect door steeds rustiger en mystieker te worden.
Een aantal zaken had ik zelf liever wat anders gezien. De soms goedkoop ogende effectjes waren wat mij betreft absoluut niet nodig geweest. Maar goed het is niet dat ze zo vaak voorkomen dat het echt storend is.

4*

En heeft Miike nog meer van dit soort films op zijn naam staan? Ben daar wel erg benieuwd naar namelijk.

Ben het in grote lijnen wel eens met het meeste commentaar hierboven. De film ziet er werkelijk prachtig uit (iets wat ik bij de combi Kar-Wai/Doyle ook wel verwacht had), er zitten enkele prachtige individuele scènes in maar de film mist iets...

Beetje hetzelfde euvel als Fallen Angels heeft, in het begin zit ik rechtop in m'n zetel te kijken naar prachtige plaatjes. Helaas zak ik gaandeweg steeds verder onderuit op de bank en betrap ik me zelf erop af en toe in gedachten weg te dwalen van de film af. Sterker nog soms vallen de oogjes toe. En dan opeens het laatste kwartier tovert Kar-Wai weer ineens iets heel moois en humaans uit de hoge hoed waardoor er toch nog iets gered wordt en de film met een redelijk positief gevoel kan worden afgesloten.

Vind het echt jammer dat het tussenstuk zoveel gekibbel is tussen die 2 theemutsen.Goed soms is het best humoristisch maar toch. Jammer, want de film lijkt zich best te lenen voor meer interessante ontwikkelingen en diepgang.

Happy Together is inderdaad (ook al zoals Fallen Angels) uitermate geschikt voor herziening.

3*

Volgens mij is de naam van het eethuisje "Chungking Express" en tevens het verbindende element tussen beidde verhalen (misschien net zoals de metro verschillende delen van de stad verbind?)

Heb iig erg genoten van deze film, subliem grotestads drama en de eerste van het oudere werk van Kar-Wai die ik echt goed vind. Personages en script zijn beter uitgewerkt dan die van Fallen Angels en Happy Together en bovendien is er meer ruimte voor de emoties van de hoofdpersonen waardoor het allemaal niet zo afstandelijk blijft en er meer diepgang in de film zit.

Vooral de sfeer in zo'n chaotische Aziatische stad is weer zeer goed getroffen. Overal en altijd mensen die maar bezig zijn of onderweg naar iets, drukte op straat, eetstalletjes, de mini-appartementen waar mensen een thuis moeten maken en dat allemaal onder het genot van de hoge tropische zon, moessonregens of broeierige nachten. Erg mooi gedaan. Dynamisch camerawerk van Doyle en de harde, aanwezige muziek vervolmaken het tot in de puntjes. Vooral het eerste verhaal wat een uitstapje maakt in de schimmige onderwereld van Hong Kong deed me op bepaalde momenten zelfs wel wat aan Cyclo denken (en dat is een groot compliment).

Het script is zoals wel vaker bij Kar-Wai niet lineair en regelmatig vraag je je af hoeveel tijd er verstreken zou zijn tussen bepaalde scènes. Tijd is dan ook geen factor van belang in de zoektocht naar de perfecte vrouw omdat liefde geen verloopdatum zou moeten kennen of het zou een miljoen jaar moeten zijn. Mooi.

Wat ook mooi is btw, stewardessen van Aziatische maatschappijen Was me al wel bekend maar Kar-Wai heeft me nu helemaal overtuigd en misschien moet ik toch maar weer eens mijn doos met modelvliegtuigjes van zolder halen om mee te gaan spelen.

De film kent gelukkig genoeg mysterie, spanning en humor om het allemaal niet te laten verzanden in melige romantiek. De vrouwen zijn daarvoor ook te mysterieus, een tikkeltje vreemd en zelfs gevaarlijk. Vooral ook Tony Leung speelt weer fantastisch, wat een superacteur is dat toch eigenlijk. Geeft perfect vorm aan zijn karakter wat balanceert tussen onkwetsbare, norse agent en onzekere romanticus.

Mooie film, Wong Kar-Wai blijft voor mij toch een van de meest boeiende eigentijdse regisseurs. Op naar de volgende maar weer en Chungking Express kan het doen met 4 prachtige stralende sterren.

Zo'n kijkwijzer is altijd handig bij het uitzoeken van films... Zo heeft Cidade Baixa maar liefst 4 waarschuwingen; Boven de 12 jaar, geweld, sex en discriminatie. 4 ingrediënten waarmee ik een spannende, stomende Braziliaanse film verwacht (beetje Cidade de Deus). Op zich klopt het ook wel hoor wat de kijkwijzer aangeeft de film is 90 minuten; Sex, vechten, sex, vechten, sex, vechten, etc, etc maar heel veel meer dan dat wordt het nu ook weer niet.

Karakters zijn nogal vlak en weinig boeiend er wordt verder ook bar weinig met enige ontwikkeling van de illustere driehoeksverhouding gedaan.

Voordeel is dat sex en ruzies niet snel vervelen en dat de film leuke plaatjes kent uit frivole Braziliaanse buurten waarvoor de Lonley Planet de gemiddelde toerist waarschuwt er zeker maar niet te komen (tenzij op eigen risico).

2.5*

Vond dit wel een aangename verassing. Ik verwachte eigenlijk een vrij zwaar drama over het leven in de sloppen van Rio de Janairo maar kreeg een lekker modern, snel misdaadepos. De vergelijking met films van Tarantino en Ritchie vind ik nog niet zo vreemd. De gebruikte beeldtaal aangevuld met hippe (samba)muziek deed mij daar ook regelmatig aan denken.

De vertelling is lekker vlot en rauwe, dramatische zwaardere stukken worden afgewisseld met humoristische relatieverende scenes. Dit zorgt ervoor dat de film niet te belerend word maar toch wel de boodschap overkrijgt.

De acteerprestaties zijn zeker behoorlijk. Bovendien al die gepushte, zogenaamd veelbelovende hollywood kindsterren kunnen nog wel een puntje zuigen aan de acteerprestaties van de kids uit Cidade de Deus.

Al met al, verassend goede film 4* zeker waard.

Nou nee, helaas niet! Wat een ongelooflijk opgeklopt meldodrama en vals sentiment zeg deze film. Film kon mij werkelijk bijna nergens overtuigen. De hele trukendoos wordt weer opengetrokken om maar eens aan te geven hoe zielig het gezinnetje het in de crisisjaren wel niet heeft. Daarbij worden de nodige cliches absoluut niet geschuwt. Niet dat dit altijd zo vreselijk is, waren het niet dat Ron Howard hier wel erg zijn best doet om het door de strot te duwen. Zodoende wordt het voor mij niet meer dan een opsomming van drama dat rechtstreeks uit het "Hollywoodhandboek voor beginnend regissers" lijkt te zijn overgenomen. Maw, het werkt niet en het irriteert me zelfs regelmatig. De manier alleen al waarop Jimmy en Max tegenover elkaar worden gezet, het heilige boontje tegen de brute slager. Nee nergens komt het tot mooi of subtiel drama.

Ik ben op zich ook helemaal geen tegenstander van traditioneel Hollywooddrama hoor, Maar breng het dan een beetje met eigenheid en overtuiging. En niet dit valse standaard gezeur.

Okay, de beelden zijn zeker wel verzorgt en ook het acteerwerk is behoorlijk. Maar ook dit heb ik al eens mooier en beter gezien, Amerika in de crisisjaren, een hele hoop scenes leken mij zelfs min of meer rechtstreeks overgenomen uit On The waterfront en Once upon a time in America.

Grootste pluspunt is uiteindelijk het laatste gevecht, mooi vormgegeven, goede spanningsopbouw en ook de enige keer dat de film eens de rouwheid van de bokssport goed weet te tonen.

De finale is dus goed maar red deze verder veel te gelikte, te brave en zeurderige film niet. 2*

Erg mooie en aparte film van de combi Jeunet en Caro. Van Jeunet heb ik nu op Delicatesse na al zijn films gezien en vraag me steeds meer af waarom nu juist Amelie zo wordt aangeprezen altijd, vind dat duidelijk zijn minste film.

Nee geef mij maar deze bizarre, nachtmerrie-achtige, vochtige en stinkende sprookjeswereld. Een wereld die nog het meeste lijkt op die van een Jules Verne op een slechte LSD trip. Heerlijk dus kan daar echt van genieten Het is het type film wat ik iedere keer bij Tim Burton verwacht (sorry maar de vergelijking ligt gewoon erg voor de hand) maar nooit heb gekregen. Jeunet en Caro schakelen net dat tandje erbij. Bovendien ziet het er werkelijk prachtig uit, apart kleurgebruik ook.

De film wordt uitsluitend bevolkt door rare snuiters. Circus-artiesten, rondborstige bardames, straatschoffies en een rare gewelddadige cultus van cyclopen, het is een bonte stoet die aan het oog van de kijker voorbijtrekt.
Ik kan me heel erg goed voorstellen dat die kinderen spontaan gaan brullen bij het zien van een zingende Krank in kerstmannenoutfit Wat een scene en wat een totaal geschifte rol. Ik kan de humor hier sowieso wel prima pruimen.

La Cité des Enfants Perdus is weer een heerlijk raar en uniek filmwerkje waarvan je er maar weinig tegenkomt. Maar iedere keer als ik zo'n film gezien heb weet ik meteen weer waarom ik dat medium ook al weer zo fantastisch vind.

4.5* dik verdient.

Kevin Smith's studentikoze dubuutfilmpje Clerks is niet onaardig maar is uiteindelijk wekt het vooral nostalgische gevoelens op. Het troosteloze, nihilistische jaren '90 loser sfeertje is goed getroffen mede ook door de gekozen muziek en het grofkorrelig zwart/wit natuurlijk.

Toegegeven sommige dialogen zijn sterk, scherp en goed gevonden maar met 90 minuten aan geouwehoer zou het ook wel heel vreemd zijn mocht daar niets tussen zitten... Als film heeft het geheel imho toch wat te weinig te bieden. Acteerwerk is amateuristisch op zijn best te noemen, ontwikkeling zit er nauwelijks in en het geheel heeft nog het meeste weg van een aantal losstaande sketches waarvan de een meer geslaagd te noemen is dan de ander. Leuke bijrollen voor Jay and Silent Bob met hun Russische neef en die kerel die gebruik komt maken van het kleine kamertje

Kevin Smith is een interessante filmmaker en weet, ondanks dat ik hem nog nooit een echt briljante film heb vinden maken, altijd wel mijn nieuwsgierigheid op te wekken met zijn projecten. In die zin is het dan ook leuk om ook zijn debuut gezien te hebben. Het heeft alleen voor mijn gevoel alleen net iets te veel weg van een afstudeerfilmpje van een student aan de kunstacademie.

3*

Matige komedie, die welliswaar best een aardige start heeft en er goed verzorgt uitziet. Het hele gegeven deed mij ook erg aan Bruce Almighty denken van een paar jaar geleden, verschil is dat Jim Carry itt Adam Sandler wel kan acteren. Sandler blijft imo toch vooral steken in zijn rol als beeldvulling.
Tegen het eind ontspoort Click jammerlijk in een behoorlijk, makkelijk op het sentiment spelend drama. De sterfscene van Sandler is eigenlijk best wel weer grappig maar vrees dat het niet de bedoeling van de makers was. Eerder de traantjes over de wangen laten rollen van ons onschuldige kijkers zal het beoogde doel zijn geweest. Helaas voor mij werkte dit dus niet.
Gelukkig blijkt het allemaal toch een droom te zijn geweest. Oh, nee toch niet. De grote man op zijn wolk besloot onze held toch nog een tweede kans te geven. Was ik de man op de wolk zou ik hem voor straf rechtstreeks naar de hel verbannen want welke sukkel wil nu een moment van zijn leven fast-forwarden met een vrouw als Kate Beckinsale aan zijn zij

Aardig begin maar hopeloos slecht einde, ik kom tot aan een 2*