Opinions

Nou ik moest er even nadenken maar ik geloof dat ik hem nu dan weer eindelijk gevonden heb. Echt werkelijk een van de allerslechtste films die ik ooit helemaal heb afgekeken en waar ik dus ook een echte beoordeling aan kan geven. Eindelijk kan ik mijn eerste 0.5* met recht kwijt aan deze absolute bagger.

O, ja en nog een ding; [moppersmurf aan] Ik HAAT housemuziek! [/moppersmurf uit]

Mooie thriller die speelt in de echte donker middeleeuwen. De sfeer in dat eenzame klooster in een verlaten bergachtig winterlandschap is lekker duister en grimmig. Ideaal voor een spannende film. De decors zijn erg mooi maar het mooiste uit The Name of the Rose, naast Valentina Vergas, zijn natuurlijk de geweldige karakteristieken gezichten van die monikken. Alleen dat al maakt het waard om twee uur naar deze film te kijken.

Ik vond Valentina Vergas in eerste instantie trouwens wel erg mooi voor een zo'n arm meisje maar toen moest ik ineens denken aan die wereldberoemde NG foto van dat afghaanse meisje, die was ook arm en mooi. Schoonheid vind je vaak op rare plaatsen dus waarom ook niet in de duistere middeleeuwen.

Prima film dit van een voor mij iig totaal onbekende japanse regisseur. Het is een boeiend verhaal dat vertelt over een geïsoleerde boerengemeenschap in een bergachtige streek van Japan. Geen idee in hoeverre deze folklore op waarheid berust maar een intressant gegeven is het zeker.

De film laat op een prachtige manier zien hoe de mensen eigenlijk deel uit maken van het natuurlijke ecosysteem waarin zij leven. Alles in de film is terug te leiden naar de natuurlijke kringlopen; Het wisselen van de seizoenen, dieren paren, mensen vrijen, babys en jonkies worden geboren en de ouderen sterven om plaats te maken voor de nieuwe generatie.

Verwacht hier geen romantisch, idylisch beeld over een vredige, evenwichtige en ecologische boerengemeenschap. Nee, recht voor z'n raap wordt de kijker geconfronteerd met de meest intieme momenten van de dorpsbewoners. Dit levert grappige, ontroerende maar ook enkele schokkende en ontnuchterende tafrelen op. Ja, de natuur is keihard, rauw en kent geen genade zowel voor mens als dier. Het is eten of gegeten worden, bijna letterlijk!

Zo ook de boeren, ze hebben een zwaar bestaan, waarin opoffering en gemeenschapszin zwaarder tellen dan het individuele. Het levensritme is niet dat van de 24uurs economie maar dat van seizoenen. De mensen staan niet buiten hun natuurlijke omgeving maar maken er voor de volle 100% deel van uit. En die omgeving is hoe hard deze ook mogen zijn werkelijk schitterend!

Behalve voor genieters van natuurbeelden ook uitstekend voer voor cultureel antropologen of voor een ieder die eens lekker wil onthaasten. Een absoluut unieke film die zeker 4 zeer goede sterren van mij krijgt.

Zo, de toon van de film wordt al meteen gezet in de eerste scene. Rauw, ruig donker en niet al te subtiel geweld. Precies zoals het bij een misdaadthriller behoort te zijn. Liotta en Patrick acteren sterk en de film trekt je mee in de, naargeestige wereld van geweld en drugs in de achterbuurten van een amerikaanse grote stad. De koude en grauwe beelden aangevuld met de sterke muziek-score versterken deze sfeer alleen maar.
Helaas zakt Narc na het erg sterke begin behoorlijk in. Het middenstuk duurt veel te lang en er gebeurt niet bijzonder veel in, het tempo gaat hierdoor te veel uit de film. De tijd wordt vooral gevuld met agenten die naar foto's kijken en fotokopietjes aan het maken zijn. En Passant wordt de hoofdrolspeler ook nog neergeschoten en verlaat zijn vrouw met kindje hem. Aan enige politiefilmclichés ontkomt Narc dan ook niet.
Gelukkig is het einde weer wel net zo uitstekend als het begin en komt er toch nog een goede sterke twist uit gerold.
Qua sfeer is dit een erg sterke film het is daarom ook jammer dat het middenstuk niet het niveau vasthoud van het veelbelovende begin. Nu blijft het bij een geslaagde misdaadthriller maar is Narc geen echte topper geworden.

Op zich kan ik bij een leuke spannende actie/avonturen film wat schoonheidsfoutjes best door de vingers zien dat is ook zeker niet het probleem met national treasure. Maar het idee dat Cage een moderne Indiana Jones of een mannelijke tegenpool van Lara Croft zou moeten zijn

Harrison Ford vertolkt als Indiana Jones bijna perfect het archetype van de avonturier. Met Indiana wil je wel voor een bloedstollend avontuur de jungle in. En Angelia Jolie mag mij in haar strakke kekke pakjes ook op ieder moment van de nacht wakker maken om spannende avonturen mee te beleven

Maar wat is Cage met zijn belachelijke haarstukje een suffe actieheld zeg!

Die ongeïnspireerde Cage en het soms wel erg hoge pretpark gehalte van deze film zorgen ervoor dat er uiteindelijk niet meer overblijft dan 2,5*

Aardige film over wat er gebeurt als commerciele jongens en management zich gaan bemoeien met zaken waar ze geen verstand van hebben (eigenlijk alles dus). Sommig werk moet je nu eenmaal aan professionals overlaten en vraagt om een investering zonder dat het nu eenmaal direct geld in het laatje brengt, niet alles is een kant-en-klaar product wat zo aan het eind van de band rolt. We verworden steeds meer en meer tot een economie waarin iedereen alleen nog maar slap kan ouwehoeren en diegene die het hardste lult krijgt de sjiekste baan. Tijd dat de macht weer terug komt bij de mensen waar het hoort! Lang leve de spoorwegwerker, de brandweerman, de verpleger, de onderwijzer, de politie-agent en de vuilnisman! Tijd voor een regelrechte staatsgreep.

Nou goed, na de deze propaganda zal het wel duidelijk zijn dat ik best een zwak heb voor de boodschap van de film

Nu de film zelf. Grappig is dat je vooral het eerste half uur het idee hebt naar een documentaire te zitten kijken, het acteerwerk is erg naturel en er wordt gefilmd zonder al te veel poespas. Uiteindelijk blijft de film hangen bij enkele collega's van de spoorwegen en worden hun (prive)levens ook wat meer onder de loep genomen. Was het hiervoor vooral komisch allemaal nu sluipt ook langzaam het drama-element in de film. En dit is goed gedaan met een rustige opbouw en zonder al te veel nadruk. Je voelt natuurlijk al wel ruim van te voren aan waar de film dramatisch gezien gaat eindigen, dat was niet echt een verrassing dus. Film weet ook niet over de hele linie altijd evenveel te boeien (okay, het was wel laat zo op het einde van de werkweek) en is cinematografisch toch wat flets en matig indrukwekkend. Ook moest ik denken dat we het hier in de lage landen nog niet zo slecht getroffen hebben met het weer want ook in deze engelse film regent het werkelijk weer in iedere scene.

3.5*

Ik behoor gelukkig niet tot de categorie van de "nestblijvers" dus was ik wel nieuwsgierig naar wat een volwassen man of vrouw beweegt om bij paps en/of mams onder de pannen te blijven zitten.

Inderdaad geen beste documentaire. Zoals hierboven al staat vermeld mist de documentaire een goede samenhang en zelfs een bepaalde bevlieging. Nergens weet de maker tot de "ziel" van de nestblijver door te dringen.

Het levert een drietal portretten op van een oud wat zonderling boertje in het oosten des lands, een moderne vrouw en een bejaard stelletje. Maar eigenlijk hadden het gewoon ook 3 willekeurige portretten kunnen zijn van gewone Nederlanders. Nou ja, Egbert Stellink was wel een mooi figuur daar heb ik wel met plezier naar zitten kijken maar dat had dan weer niets te maken met zijn leven als nestblijver.

Verder is het helaas niet veel meer een veredelde Jambers-aflevering voor diegene onder u die dat nog wat zegt...

2*

Deze film is echt een aangename verassing. Mooie opname uit de ruige natuur van de noord canadeese toendra en de echte twee sterren uit de film zijn natuurlijk George en Angelina.

Door de film ging ik gelijk weer aan mijn eigen wolfspeurtocht in Italië denken. Midden in de winter werd ik samen met een vriend gedropt in een vallei tijdens een opkomende sneeuwstorm. Rugzak met tentje en slaapzak op en de laatste zuchtende woorden van de buschauffeur; "Ze vinden jullie wel weer in de lente". Tja... kon me wel een beetje voorstellen hoe Farley Mowat zich gevoeld moet hebben.

Anarchy in the Brabantse polder!

Okay, ik was vrij sceptisch toen The New Kids een jaartje terug aankondigde hun avonturen in Maaskantje om te zetten naar een speelfilm. Vaak werkt het niet zo geweldig, typetjes en sketches zijn leuk zolang ze een aantal minuten duren maar 90min. lang gaat tegenstaan (zie Ali G). Echter nam de trailer al veel scepsis weg en mijn bioscoopbezoek van gisterenavond liet het laatste restje wegsmelten als sneeuw voor de zon (hoe ironisch gezien de omstandigheden buiten ).

De leukste film van Nederlandse bodem sinds jaren.... Heb echt regelmatig in een deuk gelegen. Schijt aan alles, verhaaltje raakt natuurlijk kant nog wal maar daar gaat het niet om. Het is een bont absurdistisch geheel wat mij als Brabander nog het meest doet denken aan carnaval, een feest wat ik fanatiek vier ieder jaar. Het is die zelfde attitude van tegendraads, anti-autoritair, anarchistisch en volkse opstandigheid die veel Brabanders uit de provincie wel kennen. Beetje schuppen tegen het volk van "boven de rivieren" dat ons toch maar een stel onbeschaafde lompe boeren vindt. Nou, dan kunnen ze het krijgen ook, in onvervalst Brabants accent het liefst.

Het is een beetje die haat/liefde verhouding die veel lui hier hebben met de rest van het land zeg maar. Je moet er ook weer niet te zwaar aan tillen en het is ook niets nieuws. Ook vroeger werden bepaalde volkse verhalen gekoesterd en aangedikt om de status van vrijgevochten Brabanders te cultiveren in de rest van den lande. Las gisteren in de krant nog een mooi stukje over de smokkel in de jaren '50 en '60 en hoe hele plaatselijke toneelverenigingen werden ingezet om journalisten van de grote kranten het verhaal en avontuur van hun leven te geven in de nachtelijke Brabantse grensstreek. Ik herken toch wel veel van de volksaard in die gasten van The New Kids hoor.

De film zelf zit overigens best behoorlijk in elkaar, beeld en geluid zijn goed verzorgt en de montage is slim gedaan. Er is goed nagedacht over de looks en de details, het maakt het geheel allemaal mooi af. Acteerwerk is wat wisselend van The New Kids, vooral Richard en Gerrie (die ik echt bij vlagen geniaal hilarisch vind) nemen het voortouw aangevuld daar waar nodig door de rest. Ook een feest, de overkill aan cameo's. Het stukje van Teeuwen is kort maar geniaal Grappig om ineens het onvervalste Tilburgs van Karin Bruers (locale beroemdheid en de moeder van Gerrie in de film) te horen tussen al die Bosche accenten.

Film werkt goed naar de finale toe en springt daarbij eigenlijk van sketch naar sketch (dat stukje bij die boer, Brabantse zelfspot ten top ) maar weet toch goed de rode draad te bewaken. De finale is een soort Maaskantse versie van The Expandabels alleen dan met meer humor in de grote teen dan Stallone ooit gehad heeft in zijn hele carrière.

Opvallend dat dit export product uit het Zuiden des Lands ook aanslaat in de rest van Nederland en zelfs bij onze Zuider- en Oosterburen. Ik heb een collega uit Gestel (zijn vriendin is zelfs een echte Maaskantse) en die verteld nu dat er ieder week-end hele buslading tot vanuit Duitsland toe komen kijken naar 'Het Pleintje'. Eigenlijk is dat gegeven nog absurder dan deze hele film bij elkaar.

Iig, ik zat te denken aan een mooie 3.5* als beoordeling maar nu ik er zo over na denk is dit toch wel te uniek en laat het mijn chauvinistische Brabants hart weer een tandje sneller kloppen. Prachtige, eigentijdse folklore is het.

4* "BAM, zonne vuurbal jonguh...!"

The New World van Malick, een man die ik wel een interessant filmmaker vind. Toch snap ik het veel besproken dubbele gevoel bij deze film wel heb er zelf namelijk ook wat last van.

Vooropgesteld de film ziet er echt prachtig uit, de landschappen zijn met een ongelooflijke schoonheid in beeld gebracht (dat oog voor landschap was ook al te zien in Badlands en The Thin Red Line) en de aankleding van de kolonisten en indianen oogt zeer authentiek.

Malick lijkt opnieuw terug te grijpen op zijn thematiek van het paradijs wat maar niet behouden kan blijven, ook al sta je er met beidde voeten in. Het paradijs blijkt net zo vluchtig als water of lucht of als een droom. Elementen waaruit de film ook lijkt opgebouwd, de prominente rol voor de natuurlijke omgeving en de dromerige sfeer die ieder moment in lucht lijkt op te kunnen lossen.

Vooral het paradijselijke van de nieuwe wereld, van de lokale bewoners is erg mooi weergegeven. Alhoewel ik de indruk niet kan ontrekken dat het allemaal wel erg idylisch en romantisch wordt gebracht. Echter de eerste helft van de film heeft een groot nadeel, Colin Farell. Hij speelt werkelijk alsof hij de hele film afwezig is en weet nergens ook maar enige body aan zijn karakter te geven.

Bale doet het in de tweede helft aanzienlijk beter, nadeel is dat nu het toch al vrij iele verhaaltje hier een beetje te lang wordt uitgesponnen. Zelfs het woord gezapig komt hier bij me op... Het einde wat een mooie dramatische climax had kunnen zijn verliest hierdoor aan kracht omdat ik als kijker door Malick al half in slaap ben gewiegd. Jammer.

Duidelijk de minste film van de man die ik gezien heb maar krijgt nog steeds een nette 3.5* want de beelden zijn wel uitzonderlijk mooi. En dat meisje is zij echt pas 15? Moet zeggen dat ik haar wel erg sterk vond acteren.

Interessant persoonlijk document over een gevluchte Cambodjaanse familie die na 25 jaar weer terug komt op hun geboortegrond. Waar veel familieleden hier moeilijke en zware herinneringen herinneringen hebben liggen aan het gruwelregime van Pol Pot is het voor de jongste telg de eerste keer dat zij bewust in haar moederland is. De documentaire is dan ook een persoonlijke zoektocht van deze jonge vrouw naar het voor haar grotendeels onbekende verleden.

Documentaires met een zo´n intens persoonlijke insteek zijn bijna altijd bijzonder oprecht en eerlijk en daar doet zelfs de af en toe wel erg nadrukkelijk aanwezig sentimentele muziek niets aan af. Ik vind dit soort documentaires ook altijd de moeite om te kijken omdat ze zich niet beperken tot slechts droge historische feitjes.

Vorig jaar heb ik Cambodja tijdens het reizen ook aangedaan, ben er niet zo lang geweest maar het land heeft wel zeker een flinke indruk achtergelaten. Het is ook altijd extra leuk als je plekken uit een film of docu herkent vind ik. Het is een behoorlijk arm land maar de mensen lijken erg gericht op hun toekomst. De sporen van het gewelddadige verleden van Cambodja zijn echter nooit ver weg, getraumatiseerden en verminkte mensen duiken zeer regelmatig in het straatbeeld op, bijna een kwart van de bevolking is vermoord onder het regime van de Khmer Rouge, tot in de jaren ´90 heeft er een burgeroorlog gewoed en nog dagelijks maken landmijnen slachtoffers onder vooral boeren en kinderen. Iedereen kent wel iemand die slachtoffer is geworden van deze geschiedenis.
Zelf heb ik ook S-21 Tuol Sleng en The Killing Fields bezocht, niet het meest vrolijke uitje wat ik ooit gedaan heb maar zeker de moeite. Zo'n geschiedenis als die van Cambodja fascineert me wel en om het te begrijpen moet je op die plekken wel geweest zijn. De opengewerkte massagraven, de executieplekken, de martelkamers maar bovendien de volstrekte willekeur van deze gruwelijkheden zijn onmogelijk te begrijpen. Waar ik vooral mee zit is het waarom? Hoe kan het dat een groep zich zo beestachtig tegen zijn eigen volk keert? Veel bloedige conflicten zijn vaak het gevolg van machtsstrijd tussen landen en/of volkeren maar dat is hier niet het geval. Ook de documentaire wist daar geen bevredigend antwoord op te geven (wat je natuurlijk ook niet mag verwachten eigenlijk). De confrontatie tussen 2 slachtoffers en voormalige kaderleden van de Khmer Rouge is er desalniettemin niet minder indrukwekkend op. Vooral ook omdat het in zo'n enorme bescheidenheid ging iets wat wel erg typerend is, volgens mij, voor de mensen in ZO-azië. Geen grote woorden, geen stemverheffing, slechts met de eeuwige glimlach de excuses in ontvangst nemen... Niet dat de mensen onbewogen zouden zijn want je ziet duidelijk dat ze het moeilijk hebben, veel opgekropt verdriet dat sluimerend onder de oppervlakte van zwijgzame mannen en vrouwen. De momenten in de docu dat de maakster haar ouders echt aan het praten krijgt zijn dan ook meteen zeer sterk (een van de mooiste stukjes vond ik toch wel dat die vader vertelde over haar geboorte in een Thais vluchtelingenkamp op de plaats waar dat ooit gebeurde. Een herinnering die voor hem zowel zoet als pijnlijk tegelijk was en die de oude man eigenlijk een heldenstatus gaf die hij nooit zal accepteren).

Ten slotte, Cambodja is niet alleen maar meer ellende en pijn. De eeuwenoude tempels en de vroegere miljoenenstad van Angkor stammen uit een tijd dat de meeste grote Europeese steden nog niet veel meer waren dan een boerengat en ook dat is de geschiedenis van het Cambodjaanse volk. Dus ondanks alles heeft het ook bij mijn een warm plekje in het hart veroverd en ik zou ook nog heel graag eens een keer wat langer terug gaan om ook wat meer de uithoeken van dit land te bezoeken.

New Year Baby, is een behoorlijk sterke docu die enkel pareltjes van scènes kent, een gulle 3.5*

Het idee is leuker dan de uitvoering...

Vooral het nogal vlakke acteerwerk en de regelmatig foeilelijke special-effects (CGI blijkt 9 van de 10 keer gewoon niet mooi en oogt tig keer nepper dan ouderwetse effects) doen de film niet veel goed. Cage doet het niet echt lekker in deze Next. Hij zet gewoon zijn vaste wat sullige en naïeve gezicht op maar verzaakt verder ook maar enige diepgang aan zijn karakter te geven. Wellicht werd de man op de set te veel afgeleid door de heerlijke Jessica (die nota bene zijn dochter had kunnen zijn).

Uiteindelijk blijft de film een beetje hangen in het truukje van het kunnen zien van de toekomst... al het andere is hieraan ondergeschikt en wordt derhalve dan ook maar niet verder uitgewerkt. Ook typisch Hollywood dat de badguys natuurlijk weer frans- en duitstalig zijn, en dus buitenlands en waarschijnlijk nog Europees ook

Nah ja, uiteindelijk best vermakelijk hoor met een paar leuke twistjes. Kijkvoer voor op het eind van de week is ook nodig. 2.5*

Leuke film. Na een goede introductie van de belangrijkste personages zakt het geheel wel een beetje in. Moet zeggen dat ik die worstelaars ook niet de meest briljante acteurs vind. Beetje grommen en verder wat woorden opdreunen (echte volzinnen komen er niet eens uit).
Ook de vrouwen lijken in deze film-noir een ietwat ondergeschikte rol te hebben. Het zijplotje met de dame van de nachtclubeigenaar die als kleine zelfstandige door het leven wil en na slechts een scene van 2 minuten weer op hangende pootjes terug komt bij manlief, is imo eigenlijk geheel overbodig.
Gelukkig maakt het eind weer erg veel goed. Prachtig gefilmde, spannende en sfeervolle achtervolging door de straten en langs de waterkant van de britse hoofdstad. Waarbij de kruimeldief erachter komt dat hij nu iets te veel hooi op de vork heeft genomen en dat vrienden uiteindelijk erg dun gezaait blijken te zijn. Een mooie climax, waarbij het jammer is dat de schaduw van de camera zo nu en dan te opvallend in beeld komt.

Ondanks de wel aanwezige minpunten toch uiterst vermakelijke film. 3.5*

Geinig, niks-aan-de-hand filmpje voor het gehele gezin. Compleet met bijbehorende voorspelbaarheid en moraaltje het had zo uit de Disney stal kunnen komen.
Toch heb ik me wel vermaakt, de effects zijn heel behoorlijk en er zitten best leuke grappen in. Stiller zet zijn eeuwige rol van de sympathieke loser neer en dat begint ondertussen wel een beetje te jeuken. Eigenlijk zijn de bijrollen ook veel geiniger, een kibbelende miniatuur cowboy en romein, Attila met een jeugd trauma of die manager uit The Office die promotie heeft gemaakt en nu directeur is van het museum. Dat soort dingen.

Aardig vermaak. 3*

Night of the Hunter is inderdaad een film waarbij sterke en zwakkere momenten elkaar afwisselen. Ten eerste wist ik niet uit welk jaar de film was toen ik hem zat te kijken... Ik dacht dus dat hij ergens uit de jaren '40 kwam maar nu ik zie dat het 1955 is vind ik de film zelfs voor die tijd wat gedateerd overkomen. Vooral het acteerwerk en de ontwikkeling van het plot vind ik op sommige punten gewoon erg dunnetjes.
Daar staat tegenover dat de film op andere momenten wel bijzonder mooi gemaakt is, dat de wereld er bijna kinderlijk sprookjesachtig uitziet. Behalve... Dat spinnenweb, dat leek echt rechtstreeks uit een goedkope kermisattractie te komen.

Eigenlijk doet Robert Mitchels het best goed, en lijkt bijna een soort oerversie weg te zetten van bekende psychopaten uit latere slasherfilms. Ook het jongetje vond ik best aardig acteren de rest is echter maar zozo... Voorbeeldje; Als Ben Harper, op de hielen gezeten door de politie hardop gaat bedenken waar hij de buit gaat verstoppen
Maar het meest stoorde ik me nog aan het soms vrij simplistische verloop van de film en zijn er scenes toegevoegd die ik maar mager uitgewerkt vind. Vooral het einde vond ik een ware anti-climax. De grote boze wolf laat zich wel erg makkelijk ineens in de luren leggen. Ook lijkt de film soms best taboes op te zoeken (voor 1955 dan) over seksualiteit en moraal maar uiteindelijk eindigt het met een uberbrave kerstscene.

Met het soms wat vreemde en onlogische gedrag van de kinderen naar Harry toe heb ik minder problemen. Het gaat hier om getraumatiseerde kinderen en dus zullen ze steun zoeken bij de volwassenen die ze kennen (zelfs al is dit Harry Powell die ze kort daarvoor nog bedreigde), ik vind dit zelfs een van de sterkere en beter uitgewerkte punten van de film.

Lastig te beoordelen deze film, boeiend en interessant genoeg om eens gezien te hebben dat zeker. Maar tegelijk te gedateerd en met te veel zwakke punten om een echt meesterwerk te zijn.

3*

Sterke en bijzonder interessante film met een onwaarschijnlijk goede Hopkins in de hoofdrol.

Toch zal Nixon niet snel de eer krijgen die hem imo wel toekomt. Er zijn 2 zaken die nogal in het nadeel van deze film spelen. Ten eerste draagt hij onmiskenbaar het Oliver Stone signatuur wat zeker niet ieders smaak zal zijn. Ten tweede moet je enige affiniteit bezitten met het onderwerp, een 3 uur durende politieke film over het leven van een ex president zal ook niet ieders kopje thee zijn. Echter heb je interesse in de handel en wandel van de persoon Richard Nixon en het turbulente tijdvak in de geschiedenis van de VS waarin hij aan het hoofd van de regering stond en Stone is wel je type regisseur dan staat je een aangenaam avondvullend programma te wachten.

Nixon was natuurlijk president in een tijd dat de VS misschien nog wel in roeriger vaarwater zaten dan vandaag de dag. Vietnam, politieke moorden, Cuba en rassenrellen in de straten en campussen door het hele land. Hij kwam dan ook op het moment dat mensen op verandering zaten te wachten en heel opvallend vind ik dan ook de overeenkomsten tussen zijn overwinnings-speech en die van Barrack Obama een paar maanden geleden.
Het is natuurlijk een nogal zware opgave om over een man als Nixon een evenwichtige film te maken. Nixon die bekend stond om zijn psychotisch en paranoïde gedrag en die bestempeld is als een vloekende alcoholist die er niet voor terug deinsde mensen om te kopen en die op zijn zachts gezegd regelmatig "pittige" uitspraken deed. Zijn politieke loopbaan kenmerkt zich door schandalen, zijn Nixon-doctrine, waarbij allerlei dubieuze regimes tot de tanden toe bewapend werden om tegen het rode gevaar te vechten, zijn "invasie" in Laos en Cambodja... Het is natuurlijk makkelijk om zo iemand tot aan de knieën af te branden. Maar Stone vergeet ook niet de ontspanningspolitiek van Kissinger aan te halen of het feit dat politiek een oncontroleerbaar monster blijkt te zijn waarvan Nixon uiteindelijk ook het slachtoffer is geworden.

Zoals gezegd Hopkins speelt fantastisch, misschien wel de rol van zijn leven. Had bijna niet meer het idee naar een acteur te zitten kijken. Maar ook andere boeiende politieke kopstukken zoals Kissinger , J Edgar Hoover, Mao en Brezjnev en niet te vergeten de rol van zijn ega komen aan bod en worden met verve vertolkt.
De film houdt zich ook verre van de glitter en glamour van politiek, in Stones versie is het een keiharde Dog-Eat-Dog wereld en weerspiegeld het labiele karakter van de man in de soms hallucinogene en psychedelische beeldenstroom. Hoe anders dan het recente gepolijste Charlie Wilson's War. Nee, zo maakt men een politieke film/biografie die overtuigt!
Enige kleine smet op deze film vind ik de terugblikken naar de jeugd van Nixon, die voor mijn gevoel wat oppervlakkig blijven en niet bijzonder veel toevoegen. Natuurlijk speelt het overlijden van zijn twee broers aan TBC een grote rol maar in hoeverre dat moedercomplex en zijn matige sportprestaties nu de persoon hebben gemaakt die hij is geweest?

Prachtige film, heb me eigenlijk gedurende de 3 uur geen minuut verveeld.

4*

Ach ja, diepere bedoelingen en lagen, alleen geschikt voor het intelligente deel der filmkijkers... Het zal me een dikke braadworst zijn eigenlijk. Ik ben erg in mijn nopjes meet deze 100% Coen-waardige film, ik heb daar pvd 8 jaar op moeten wachten!

Ultiem coole film leveren de broertjes af met deze No Country for Old Man. Een film die speelt met diverse genres zoals thriller, actie, misdaad en western. Een film met een geweldige cast, sterke, grappige en eigenzinnige dialogen wanneer deze aanwezig zijn en een werkelijk fabuleuze cinematografie. Alles in een haute cuisine vintage, retro, sausje (het duurde mij minstens een half uur om te ontdekken dat de film helemaal niet in het hier en nu speelt, zo subtiel wordt het gebracht). Mijn filmhart raasde iig eigenlijk direct na aanvang van deze film al door na de hoogste versnelling zonder gedurende 122 minuten een tandje terug te hoeven doen.

Wie wil kan op zoek naar een boodschap achter deze film, maar ik vind dat je daar ook weer niet te veel waarde aan hoeft te hechten (dat is nog nooit zo geweest bij een film van de Coens, volgens mij). Voor mij draaien hun beste films toch in de eerste plaats om een soort van coolheid en een soort van bizarre humor.
Als er al een onderliggend thema zou zijn dan denk ik dat dit het best vertolkt wordt in de rol van Tommy Lee Jones als sheriff (deze rol deed me trouwens wel wat denken aan zijn rol uit de Three Burials...). Zijn personage komt ook het meest overeen met die van "de verteller". Wellicht wordt er een thematiek aangehaald die je wel vaker in western-achtige films aantreft, die van de tijden die veranderen. Veranderingen die even onherroepelijk als een stofstorm op het harde, verlaten land en haar inwoners komt aanstuiven. Wanneer deze veranderingen te veel vergen van een man als de sheriff, is het tijd om te stoppen. Vroeger vond zo'n man zijn einde door een tegenstander sterker dan hemzelf maar in deze moderne tijd mag de sheriff gewoon met pensioen. Ik vind het einde dus ook werkelijk BRILJANT! Ik begon even te zweten toen die freak werd aangereden... Ik dacht; "Zo makkelijk mogen ze zich er echt niet van af maken hoor!" En gelukkig, deden ze dat ook niet

Fantastische, naar het briljante neigende film. Een van de betere Coens en een dikke 4.5* meer dan waard.

Erg leuke film North by Northwest en een hernieuwde kennismaking met Hitchcock voor mij. Weet dat ik vroeger als een jochie van een jaar of 10/12 films van Hitchcock altijd erg spannend vond. Vooral The Birds heeft toen veel indruk gemaakt op mij maar die kon ik helaas niet vinden in de bieb. Wat me met name van deze film is bijgebleven zijn de geweldige actiescenes en dan vooral die met het sproeivliegtuig op de lege vlakte en die op de stenen hoofden van Mt Rushmore. Dat die scenes al die jaren ergens zo tussen het bewuste en onbewuste deel van m'n hersenen zijn blijven sluimeren geeft volgens mij alleen maar aan hoe ontzettend sterk ze zijn. Ik ben ze immers nooit echt vergeten

En sterk zijn ze nog steeds, vooral de spanning die Hitchcock weet te creeëren in de vliegtuigscene is fenomenaal. Zo mooi van opbouw en met een climax zoals die in een spannende avontuurlijke thriller behoort te zijn (dat het soms allemaal niet echt logisch is doet totaal niet ter zake). Deze film is puur Entertaiment met een hoofdletter E. Avontuur, actie en met de nodige humor, Hitch begreep wel hoe hij z'n publiek kon vermaken.

Cary Grant is een stoere en coole held de man is perfect voor zijn karakter van de iet wat verwaande zakenman in de problemen. Maar de echte ster in deze film is toch wel Eve Marie Saint, wat een ontzettend gracieuse en mooie verschijning is zij. Haar rol als femme fatale is ook wel interessanter en mysterieuzer. De scene tijdens het diner in de trein is weer zo een die op eenzame hoogte staat. De koele, verleidelijke blik, de suggestieve woorden het maakt een film zoveel mooier dan het directe T&A waar tegenwoordig mee gesmeten wordt. Leuk weetje vond ik dat Eve eigenlijk de woorden; "I never make love on an empty stomach" gebruikte maar dit werd later overgedubt naar; "I never talk love on an empty stomach". In 1959 was het publiek nog niet helemaal toe aan zulke geëmancipeerde uitspraken

Enige minpunt bij deze film is eigenlijk dat bepaalde scenes soms net wat te lang duren en dat al redelijk vroeg in de film veel van het plot wordt weggeven. Dat zorgt er voor dat de spanning niet altijd even optimaal is. Het mag de pret echter allemaal niet drukken North by Northwest voorlopig zeker 4 goede sterren.

Aparte en wisselvallige adaptatie van Bram Stokers boek. Vooral de eerste helft blijft de film goed trouw aan het boek daarna maakt Herzog imo toch wat ongelukkige keuzes.

Mja, de film kent sterke sfeervolle stukken en Kinski zet best een overtuigende vampier neer. Gekweld, soms broos maar ook boosaardig sterk als een nachtelijk roofdier. Persoonlijk vind ik de scenes in het kasteel de beste van de film en natuurlijk is het leuk om die stukjes Nederland mooi in de film verweven te zien (alhoewel ik me wel wat stoorde aan bepaalde elementen die me nogal 'modern' overkwamen). Weet niet of ze in de 19e eeuw al zo massaal Amsterdammertje gebruikten (of Delftenaarertjes in dit geval).
Buiten deze prima te pruimen elementen kent de film helaas ook enkele belabberde stukjes met acteerwerk waarmee vergeleken de amateur toneelvereniging van Loon op Zand uit Oscarkandidaten bestaat. Tjonge jonge wat een houterig gedoe zeg.
Film kakt ook helemaal in in de tweede helft, dat gebeuren met die ratten en de plaag vind ik verre van indrukwekkend en snap ook niet waarom Herzog deze imo vreemde keuze gemaakt heeft. Tempo is hier totaal uit de film en van die berg suffe slaperige witte ratten raakt niemand onder de indruk vermoed ik.

Nog een minpunt is dat Herzog veel van het sensuele en erotische uit het oorspronkelijke verhaal heeft weggehaald en dat is meer dan een doodzonde met zo'n vrouw als Isabelle Adjani tot je beschikking! Moet zeggen dat de scenes met Lucy en Dracula best goed zijn maar het komt te laat en voelt daardoor een beetje als mosterd naar de maaltijd. Ik verheugde me echt op Dracula's bruiden maar helaas.

Gelukkig werd 13 jaar later alsnog de bijna perfect Stoker verfilming gemaakt, door een Amerikaan genaamd Francis ford Copolla.

2.5* voor Herzogs versie.

Blanchett mag er zeker zijn en ook het acteerwerk van "Wicked Witch" Dench is prima maar over de hele linie vind ik het een niet zo sterke film.

Voor een goed drama zijn de personages te eendimensionaal en te vlak. Voor een goede thriller gebeurt er eigenlijk te weinig opzienbarends. Bovendien is de spanningsboog ook maar vrij matig en resulteert het geheel in een nogal slappe climax. Dat het allemaal niet echt erg geloofwaardig is maakt de film er ook niet beter op. Weinig interessante bijrollen verder, vooral uit de rol van de minderjarige minnaar had veel meer gehaald moeten worden.

Grappig is de zwaar aangezette en nagelbijtende spanning oproepende muziekscore van Philip Glass. Die steeds erg veel intrige en opwinding belooft maar dan gebeurt er uiteindelijk maar weinig bijzonders op het scherm. Beetje tekenend voor de hele film, Notes On A Scandal kan zijn belofte gewoon niet nakomen.

2.5* voor de beide dames in de hoofdrol.

Meer dan 5 uur durende italiaanse familie-soap, het heeft me afgelopen week maar liefst 2 avonden gekost...

Een film die meer dan 5 uur toch redelijk weet blijven te boeien verdient zowieso een goede voldoende, echter vond ik het niet het verwachte epische meesterwerk a la Leonnes Once upon a time's... of Coppola's Godfather's. Daarvoor is de film mij wat te klassiek van stijl. Had het idee naar een film te zitten kijken die minstens 20 jaar ouder was dan 1976 ware het niet dat er wel een aantal behoorlijk expliciet sexuele en groffe geweldadige scenes in zitten (een merkwaarig contrast vind ik). Toch is lang niet alles even boeiend of verassend, dit komt met name omdat bijna iedere scene in de film op een zelfde manier lijkt te zijn opgebouwd; De vrienden gaan de stad in achter de vrouwen aan, een boerenfeest, een bruiloft, een geestveruimend experiment... De scenes beginnen vaak luchtig en sereen maar altijd komt weer die dramatische climax op het einde. Lekker dik aangezet door de muziek zie je het in de meeste gevallen al van mijlen ver aankomen...
Ook vond ik de film geen uitmuntende karakterstudie, daarvoor blijven de meeste personages te oppervlakkig uitgewerkt vaak tegen het stereotypisch aan.

Wel, waar moet de film het dan wel van hebben meneer Madecineman? Tja, dat ik 5 uur geboeit blijf kijken komt toch wel door het goede acteerwerk (hulde ook voor de 2 kinderen uit het eerste gedeelte van de film), de soms best mooie en authentiek ouderwets ogende plaatjes (moest vaak een beetje denken aan de schilderijen van van Gogh in zijn boerenperiode), de geschiedenis van een belangrijk tijdvak uit de 20e eeuw die mij wel weet te boeien (opkomen van het fascisme en marxisme en uiteindelijk de democratie), de twee mannen die ondanks hun verschillen toch gewoon in hun hart een stel ravottende kinderen blijven...

Toch wel mooi en uniek hoor deze 1900, alleen zal het niet zo snel in een favoriete lijstje van mij persoonlijk opduiken. 3.5*

Dit was mijn eerste film voor 2008. Een aardige en charmante ritselaars film. An sich niet zeer bijzonder of vernieuwend maar wel leuk uitgevoerd.

Natuurlijk draait de film om "wie nu wie" zit te bedonderen en weet je als doorwinterde filmkijker pas dat het antwoord daarop pas helemaal op het einde zal komen. Toch bederft dat de pret niet. De film loopt soepel, de hoofdpersonages zijn innemend waardoor je eigenlijk aan niemand echt een hekel krijgt ( is wel zo prettig op de eerste dag van het jaar).

Leuk, luchtig vermaak wat soms ook broodnodig is, daarom 3.5*

PS; Komt er hier nu een Amerikaanse remake van? ben wel benieuwd of er dan ook zoveel sigaretten opgestoken gaat worden door de hoofdpersonen