Opinions

Heel behoorlijke film, spannend en met een mysterieus tintje zoals het bij een thriller hoort. Erg sterke cinematografie, de scenes in de fabriek zijn echt super, vooral met dat constante machinale gedreun op de achtergrond. Ook de scene met de stilte voor de storm vond ik zo eentje die werkelijk van het beeldscherm knalt. Sfeer is overigend het meest sterke onderdeel van The Machinist. En sfeer wordt hier vooral gebracht in grauwe, donkere en hallucigene beelden en een en ander vervolmaakt door echt creepy muziek (deed me erg denken aan filmmuziek uit oude thrillers, een Hitchcock-achtig iets, erg tof gedaan).

Film schiet helaas wat te kort in de uitwerking van het verhaal, de regisseur wil net iets te graag tipjes van de sluier oplichten voor de kijker. Hierdoor wordt het verhaal al vrij snel duidelijk en verdwijnt het mysterie. Film leek mij ook keurig netjes alles te verklaren op het eind en dat is jammer. Een eigen interpretatie maakt dit soort films toch altijd net wat leuker, dan kan het zo lekker nog dagen in je hoofd blijven malen en malen...

3.5* voor een mooie, boeiende thriller en gratenpakhuis Bale in een prima rol.

In mijn herinnering was Mad Max toch wat beter. Bij herziening waren er net iets teveel zaken die me toch een beetje tegenvielen. Zo kwamen veel personages op mij nu nogal wat houterig en knullig over en vooral die motorrijders leken soms meer een karikatuur van de Village People dan onverschrokken geboefte. Moet zeggen dat ik de actie voor zo'n low budget film nog steeds heel behoorlijk vind, toch wel coole wagentjes hoor die Interceptor op methaan met turbo. Fast and the Furieus eat you're hard out!

De beoordeling zit ergens tussen de 3 en 3,5* maar omdat de knulligheid hier toch wel zo z'n charme heeft en omdat Mad Max toch wel wat van een klassieker is geef ik hem het voordeel van de twijfel. Ben wel benieuwd wat ik van deel 2 vind nu. In mijn gedachte was die beter, binnenkort maar eens kijken hoe de grijze massa mij blijft misleiden (of niet).

Tja, ik moet toch zeggen nu ik de Mad Max films weer eens opnieuw aan het bekijken ben op DVD ik ze toch een beetje vind tegenvallen. In mijn gedachte was deze altijd de beste. Helaas komt de film op mij anno 2005 toch wat houterig en te gedateerd over.

Had het eerste deel nog de charme van een goede low budget film en een eenvoudige klassieke verhaallijn met het welbekende wraak-element, The Road Warrior mist deze charme en vertelt werkelijk een compleet flutverhaaltje.

De actie met al die en-masse vernietiging van automobielen en motorfietsen van divers pluimage is wel grappig en gelukkig houdt dat ook de film voor een groot gedeelte draaiende. Krijg nog wel 3* bijeen gesprokkeld voor Mad Max 2 maar dacht eigenlijk op mijn eigen geheugen afgaand dat het er meer zouden worden.

Ga ook nog maar eens Beyond Thunderdome kijken maar die vond ik zelfs toendertijd al niet geweldig...

Waanzinnig sterk debuut van Roth natuurlijk die hier in Made in Britain meteen de nieuwe standaard zet voor het begrip 'angry young men' . Echt akelig goed.

Dit is een film die ligt in de thematische lijn van films als bv La Haine of Half Nelson. Dwz het gaat om het problematisch individu dat zich aan de onderkant van de maatschappij bevindt. De ontwikkelingen in het plot is daarbij minder van belang, de hoofdpersoon en zijn acties zelf vormen het voornaamste verhaal. Wat mij als kijker vooral boeit is dat ik niet alles weet van zijn verleden. Het maakt dat ik moet oordelen op wat ik zie gebeuren. Dat maakt het spannend want Trevor is een klootzak eerste klas maar waarom? Er bestaat niet zoiets al het klootzak-gen. Daarbij is hij absoluut niet dom, het is een intelligente gast en hij weet zelfs te verwoorden waarom hij zo kwaad is. Maar over de oorsprong van al die haat en woede wordt ik volledig in het duister gelaten (hij lijkt me ook niet echt gedreven door louter racistische motieven, Trevor haat gewoon iedereen). De kijker wordt met zijn daden geconfronteerd en heeft de vrijheid om daar naar eigen inzicht over te oordelen.
De film beperkt zich tot een relatief korte periode uit het leven van Trevor en de camera volgt vaak letterlijk zijn bewegingen alsof je met hem meeloopt.
Made in Britain heeft ook de rauwe fatalistische atmosfeer die dit soort films kenmerkt. Je voelt eigenlijk al vanaf de eerste scene aan dat het gewoon ook niet meer goed gaat komen. tegen beter weten in zie je af en toe wat lichtpuntjes maar eigenlijk bevindt de hoofd persoon zich al in een niet meer te keren neerwaartse spiraal.

Sterk sociaal drama afspelend in het troosteloze VK van de jaren '80' waar veel jongeren gedwongen waren hun dagen zonder werk en geld te slijten. En natuurlijk met een ongelooflijk angstaanjagende boos in het rondtrappende Tim Roth in de hoofdrol.

4*

Met de Seven samurai nog vers in het geheugen deze ook maar eens bekeken en het is een aardige western maar ook niet meer dan dat. Vergeleken met het meesterwerk wat Seven samurai is steekt deze film op alle fronten wat bleekjes af. Het eerste wat mij opviel is dat deze film wel in een sneltreinvaart lijkt te gaan, ik dacht echt; "Hè? Gaan ze nu al in het dorp een knokploeg zoeken, de film is pas 10 minuten bezig". En dat terwijl westerns nou ook niet echt bekend staan om hun straffe tempo Goed aan deze film vond ik wel dat ze de bandietenleider een grotere en aansprekendere rol hebben gegeven en dat er tegen het eind toch nog een leuke eigen twist in zat.

Ga deze film dan ook maar niet vergelijken met het grote origineel maar gewoon met andere westerns die ik gezien heb en dan doet deze het best aardig. Lekker stoffige dorpjes in een mooi landschap, ouderwetse macho cowboys, goede shootout afgemaakt door alleraardigste filmmuziek. Toch wel goed voor 3,5 puntige cowboysporen.

En damn wat is Seven Samurai trouwens goed man! zit echt te denken om die nog eens naar de 5* te gaan tillen.

Magnolia......... *lange stilte*.......... Tja, ik moets echt even nadenken wat ik hier nu precies van vind. En eigenlijk weet ik het nog steeds niet helemaal zeker.

Over het algemeen ben ik niet zo'n liefhebber van lang uitgestreken, over the top, sentimenteel drama en laat daar deze film nu net genoeg van in huis hebben. Van maar liefst zo'n 10 mensen krijgen we een kijkje aan de donkere zijde van hun ziel terwijl ik meestal aan 1 of 2 personen al wel genoeg heb.

Maar de film heeft ook wel een paar erg sterke punten. De thematiek van lot, toeval of niet spreekt mij wel aan. Er zit magnifieke subtiele, cynische humor in die ik wel kan waarderen. De acteerprestaties zijn zonder twijfel zeer goed. Daarbij komt nog de wonderschone muziek en de mooie montage waarbij het lijkt of scenes en personages inelkaar over lijken te lopen.

Samengevat voor mezelf, niet mijn favoriete soort van drama waardoor de film toch niet de impact op mij heeft die sommige hier beschrijven. Hierdoor duurt de film wel erg lang maar weet toch iedere keer net op het juiste moment weer de aandacht te pakken zodat ik er toch 3 uur lang bijbleef. Tja, ik hou het voorlopig op 3,5* en een ding is zeker, ik ga deze film zeker nog een keer kijken. Voor mij gevoel kan het dan nog alle kanten op.

Wederom een geslaagde Miyazaki, kan me eigenlijk niet voorstellen dat die man een film compleet zou verprutsen. Alhoewel Kiki's Delivery Service wel de minste vind van al zijn films die ik tot nu toe gezien heb.

Animatie is absoluut weer oogstrelend daar ligt het zeker niet aan. Nee, het is vooral te wijten aan het soms wel erg minimale en gezapige verhaaltje, het is aan de andere kant uiterst efficiënte relax/onthaast cinema dat wel...

Grappig dat Miyazaki zijn fantasie wereld opbouwt uit elementen die hij passend lijkt te vinden, ongeacht hun herkomst. Het levert een bonte en vrolijke verzameling op van vliegtuigen en luchtschepen uit de jaren '20 en '30, veel jaren '50 invloeden en Japans aandoende karakters als Kiki en haar vader bv die moeiteloos lijken te passen in het idyllische Zuid-Zweeds aandoende landschap...

Deze film deed me trouwens erg denken aan de jaren '80 TV-serie Nils Horgelson (die ik vroeger behoorlijk tof vond). Natuurlijk is er de overeenkomst in het landschap en het vele vliegwerk maar toch vraag me af of er nog een connectie is tussen Ghibli en die animatie-serie?

Lekker relaxed, soms zelfs wat sloom filmpje met enige "coming of age" thematiek maar vooral een ontzettend cute heksje en dito zwarte kat (met af en toe erg droge opmerkingen).

3.5*

Mocht hormonaal stemmen een reeële optie zijn dan kwam ik zeker wel tot een goede 5* voor Malena. Helaas heeft de grote Monica Belucci show als film beschouwt heel wat minder te bieden... Monica is mooi aanwezig maar echt acteren kan ze eigenlijk niet, de uiteindelijke conclusie lijkt dan ook te zijn; "Beauty is a burden" en ik kan het weten

Ondanks de soms idiote "joop-van-den-ende-musical" aandoende stukjes toch vermakelijk door de mooie vrouw en de mooie muziek en natuurlijk de leuke toeristische tips. 2.5*

Mja, 2e film van Smith (na Zack and Miri...) die ik toch veel braver vind dan ik me had voorgesteld. Dogma steekt er wat dat betreft nog met kop en schouders boven uit maar ga me binnenkort eens wagen aan Clerks I & II, kijken wat dat oplevert.

Jay en Silent Bob met hun lompe humor heb ik altijd wel grappig gevonden dus dat zit wel okay. Voor de rest vind ik het toch een behoorlijk standaard teenage-love-story. Compleet met verliefde tieners die op het einde toch weer gelukkig bij elkaar komen.

De humor is de ene keer wel geslaagd de andere keer niet echt. Stukjes als met die topless waarzegster met extra tepel en de dysenterie waren echt te flauw... Gelukkig staan er ook best aardige dialogen tegenover. Persoonlijk kon mij het oeverloze geouwehoer over strips en fastfood wel bekoren. Van dat doelloze puber gemauw zeg maar.

Leuke jaren '90 nostalgie maar verder geen echte topper.

3*

Matigheid troef deze Man from Earth.

Concept is wel aardig, misschien eerder voor een SF-boek dan voor een film.
Het minimalistisch gegeven van een handjevol mensen in een beperkte ruimte werkt hier niet goed om 2 reden. Ten eerste is er niet sprake van een beperkte ruimte en er is geen sprake van een probleem. Het is gewoon een huiskamer waarin 1 man een verhaal verteld. Iedereen kan in en uitlopen wanneer hij/zij dat wil, de deur dicht slaan en weg is het probleem. Een huiskamer is geen ruimteschip/onderzeeër/postkoets/jurykamer oid. Ten tweede, wil het gegeven van een aantal koppen bijelkaar blijven boeien dan dienen er acteurs van een redelijk hoog niveau dit klusje te klaren... Ook hier is het een 'no go' en dus matigheid troef. Enige rede waarom voor deze opzet is gekozen lijken me dan ook van budgetaire oorsprong.

Op zich vond ik het nog best aardig toen hij vertelde over zijn oorsprong en hoe hij de eerste 1000e jaren geleefd heeft. Alhoewel het niet uitblinkt in originaliteit, alles kan gewoon uit een gemiddeld studieboek gehaald worden namelijk, zijn de Q&A tussen de prof en zijn (ex) collega's best vermakelijk.
Echter wanneer meneer gaat beweren dat hij bij de Budha heeft gestudeerd en dat hij Jezus himself is dan is dat toch wel een flinke stap erover en neigt het steeds meer naar theologisch EO gebrabbel... Natuurlijk is het al zwaar overdone dat iedereen die in vorige levens lijkt te geloven oid altijd aan het hof van Lodewijk XIV of Napoleon heeft gewoond, de verbranding van Jeanne d'Arc live heeft gezien of er bij was toen Constantinopel viel. Niemand schijnt ooit geleefd te hebben als Jan L[CENSUUR]L in een onbelangrijk gat in een totaal oninteressante tijd of in de Zuid Amerikaanse of Afrikaanse Jungle... Ja ja.
En dan het einde, wat een sof

2* is echt wel het maximum.

Erg sterke actiefilm met prima acteerwerk. Na True Romance en Enemy of the State laat Scott met Man on Fire zien dat hij zijn vak wel verstaat. Mooi hoe het eerste gedeelte van de film veel aandacht besteed aan de de emotionele band die Creasy en Pita met elkaar ontwikkelen. Ik kreeg zo toch meer een band met de hoofdpersonages dan in de gemiddelde actiefilm.
Als dan vervolgens echt de pleuris uitbreekt gaat Denzel Washington ook helemaal los in zijn rol als "wraakengel" (erg leuke theorie over de film een paar paginas terug). Man wat is hij ijskoud zoals hij iedereen die bij de kindnapping betrokken was naar de andere wereld helpt.

De mooie settings in Mexico Stad maken de film compleet en daar kunnen zelfs de af en toe zenuwachtige actieshots niks meer aan verpesten. Man on Fire krijgt van mij 4 dik verdiende sterren.

Geen onaardige film maar niet de topper die ik een beetje verwachtte. Het thema en vooral de uitwerking daarvan is inderdaad niet echt de standaard voor een western, de meeste karakters daarintegen vond ik vrij traditioneel en conservatief.

Het meest intressante vond ik de driehoeksrelatie tussen Ranse, Tom en Hallie. De ouderwetse macho cowboy uit het wilde westen en de geletterde stadsjongen uit een nieuw tijdperk op zoek naar avontuur en nieuwe grenzen. Beidde willen ze rechtvaardigheid en is hun grote zwakte de plaatselijke schone uit het dorp. Op zich had van mij dit thema wel meer gebruikt mogen worden om de inhoud vorm te geven maar in plaats daarvan krijg ik toch een hoop scenes die mij meer als een college amerikaanse staatskunde overkwamen. Vond dit niet altijd even intressant gedaan en ook wat te overvloedig aanwezig.

Daarnaast vond ik de bijrollen niet zo intressant en ook vaak te karikaturaal. In het geval van een rol als die sullige sherrif geeft dat niet zo (is wel grappig) maar van een rol als die van Liberty Valance verwacht ik eigenlijk wat meer dan een standaard badguy met twee sullige sidekicks.

Tweede grote minpunt van de film is het vele studiowerk, dit is toch wel duidelijk te zien. Geen mooie wijdse shots van bergen, hoogvlaktes en stoffige nederzettingen. Veel standaard shots vanaf ooghoogte genomen. Jammer, Ford had wat meer buiten moeten spelen was de film zeker ten goed gekomen.

Uiteindelijk maken het originele thema en de drie hoofrolspelers dat deze film toch zeker de moeite is om een keer gezien te hebben. Maar een van de beste westerns ooit? Niet voor mij persoonlijk iig 3*

Spannende thriller waarin goed geacteerd word. Ik heb het origineel niet gezien maar het lijkt me niet voor niets dat er juist nu een remake van gemaakt is. De jaren '60 versie zal vast gemaakt zijn met het idee van de koude oorlog op zijn hoogte punt, mislukte invasie in de Varkensbaai, connecties tussen CIA en president Kennedy.

De 2004 uitvoering is natuurlijk nu ook prima op zijn plaats 2 dubieuze verkiezings overwinning van president Bush, de oorlog in Irak en de connecties tussen Bush, Bin Laden en de (olie)industrie. Dat geeft genoeg voeding om dit mooie complotverhaal weer eens op te poetsen.

Je moet trouwens maar eens gaan Googlen met woorden als "George Bush", "Bin Laden", "oil", "industry" dat levert behalve een notitie van je IP adres in een of andere computer in Washington ook een hoop intressante artikelen op.

Heb ze afgelopen dagen (eindelijk dan) beidde gezien en kom daarbij tot de conclussie dat het eerste deel mij toch meer weet te bekoren. Vooropgesteld dat ook Manon Des Source een bijzonder mooie en aangename film is vind ik dit toch een beetje meer, een standaard europees drama werkje.

In deel 1 speelt een fantastische Depardieu een man die zijn romantisch ideaal wil naleven, dit ondanks alle tegenwerkingen die het leven en de harde natuurlijke omgeving hem bieden. In deel twee krijgen we meer de standaard drama-elementen van wraak, spijt en lotsbetemming. En ja de engel der wrake blijkt waarachtig zo uit de hemel te zijn gevallen, toch spreekt de thematiek uit Jean de Florrette me meer aan. Manon des Source is ook allemaal wat zwaarder en trager tov het wat speelser eerste deel.

Ik vond de strijd om en het belang van het levensbloed van moeder aarde (arabieren en amerikanen zullen olie zeggen maar het is natuurlijk zoetwater) van vader Jean essentieler dan die van dochter Manon. Het einde hier is dan wel weer kippevelopwekkend mooi en sterk en is de perfecte en waardige afsluiter voor dit schitterend 4 uur durende plattelandsdrama.

Uiteindelijk is Manon des Source een fijne film, mooie natuur, de mekkerende geiten, de fluitende vogeltjes, het geluid van de gierzwaluwen en de cicades, het mooie meisje... *Madecineman kijkt naar de grijze lucht en de natgeregende daken buiten, en verzucht was het maar weer zomer*

3.5*

Zo erg als Manodessources vond ik het nou ook weer niet, de film was best door te komen maar om nou te zeggen wat een topfilm van Burton, nou nee.

Ik dacht de hele film door; "Okay, wie heeft de marsmannetjes na 12 uur 's nachts eten gegeven?" Het eerste uur is die losgeslagen, kwakende, extreem kattekwaad uithalende bende aliens nog wel grappig maar daarna begint het toch erg flauw te worden allemaal. Vooral in de tweede helft moet de enige goede grap; "Don't shoot, we come in peace" zelfs tot 3x toe herhaald worden.

Ik vind het toch erg jammer dat Burton niet voor wat scherpere humor gekozen heeft ipv 107 minuten lang te blijven hangen in slapstick met beroemdheden en lelijke martianen.

Bovendien vindt ik de stijl van de film ook niet echt mooi of appart. Okay, de aliens zijn vreselijk nep en foeilelijk precies zoals de bedoeling was maar het CGI is voor mijn gevoel niet echt op z'n plaats. Had liever acteurs in strakke pakjes gezien en vliegende schotels aan touwtjes. Verder weinig verassende of bijzondere shots, terwijl Burton daar toch best oog voor heeft (Sleepy Hollow, Edward Scissorhands, Big Fish).

jammer hier had, zeker met het talent van Burton, vast een veel mooiere, betere, grappigere en vooral scherpere film ingezeten. Mars Attacks! behoort niet tot het beste materiaal wat de man ooit gemaakt heeft. 2* voor de soms best vermakelijke eerste helft.

Het belangrijkste is eigenlijk al wel gezegd over deze film. De film ziet er mooi uit en het geeft een mooie kijk op het leven aan boord van die grote zeilschepen. Goed acteerwerk van vooral Russel Crowe (alweer), vind die man toch een steeds beter acteur worden.

Alleen het verhaaltje is, voor zo ver al aanwezig, wel erg dunnetjes. Beetje zeebries blaast het zo mijlen ver. Toch heb ik me wel vermaakt en vond ik ook het dagelijks leven aan boord boeiend genoeg om naar te blijven kijken. Kom uiteindelijk toch wel tot een goede 3.5*.

Mijn tweede Allen en verdikkeme dit is wel een hele aardige en slimme film. Een stuk beter dan het nuffige Scoop al was het alleen maar omdat Woody zelf niet meespeelt

"I'd rather be lucky than good" is de lijfspreuk van de hoofdpersoon en Allen heeft dit ten harte genomen en tot in finesse doorgevoerd in deze Match Point. Inderdaad toeval is een factor van groot belang in deze film.
En onze ex-tennis-prof leeft ook werkelijk naar zijn credo. De echte top van zijn sport heeft hij nooit gehaald. Hij verkiest de zekerheid van zijn suffe maar zeker rendabele relatie voor de passie. Hij volgt niet zijn eigen toekomstdromen maar die van zijn vriendin/vrouw. Hij maakt carrière gesteund door zijn schoonpapa.... Als een waar ruggengraatloos weekdier kronkelt hij zich door de film heen. Kos had het een paar pagina's terug over getalenteerde tennisspelers die kunnen bepalen welke kant van het net de bal zal vallen, zei zijn goed! Chris net niet goed genoeg maar damn, wat heeft hij mazzel op het eind van het liedje! En dat is leuk, films waarin de eikel "ermee weg komt" zijn meestal grappig. Snap ook niet zoveel van het commentaar dat deze film humor zou missen, ik vind hem bij vlagen bijzonder komisch zelfs. Enige wat ik wat minder vond is de voorspelbaarheid op sommige punten, alhoewel de rode draad wel prima in elkaar steekt.

Setting is ook bijzonder leuk gekozen. Van die Engelse upper-class maar dan wel van het type "nieuw geld" en niet de traditionele aristocratie. De hoofdrollen worden prima vertolkt en Scarlett herdefinieert hier het begrip sexy... Ajaj, als het gras 2 kontjes hoog is zinspeelt een oude carnavalskraker Daarnaast weet ze gaande weg de film steeds meer inhoud te geven aan haar karakter. In de handen van een minder bekwaam actrice was het waarschijnlijk zeker en vast verzand in oppervlakkigheid.

Op het gebied van de plaatjes en de muziek is het ook allemaal prima verzorgt, niet bijzonder opvallend maar daar vraagt deze film ook niet om.

Geen echte hoogvlieger maar zeker wel gewoon een aangename en leuke film.

3.5*

Man wat was deze film een serieuze domper. Met "vol verwachting klopt mijn hart" op vrijdagavond naar de film en ben bijna zowat in slaap gesukkeld.

Vond ik de Matrix nog super, deel 2 ongeloofelijk suf en voor deel 3 heb ik tot op heden nog niet de moeite kunnen opbrengen om hem te bekijken.

Jammer want het had na deel 1 zo mooi kunnen zijn.

Kan me wel vinden in het meeste commentaar hier; goede sfeer (lekker seventies), prima acteerwerk en goede muziek. De film deed me hier en daar inderdaad wel denken aan een soort van "Resevoir Dogs - avant-la -lettere" maar haalt dit niveau gewoon niet door het vrij nietszeggende verhaal en het rommelige begin van de film.

Vind het wel mooi om te zien dat hier echt talent in ontwikkeling is van DeNiro, Keitel en natuurlijk Scorsese. Maar het is geen hoogtepunt uit de 3 heren hun carriere dat komt toch pas wat later. 3.5*

P.S. "kleine Italië" altijd grappig he zo'n letterlijke vertaling

Inderdaad wat minder dan The Holy Grail en Life of Brian maar nog steeds wel erg leuk. De film mist een duidelijk verhaal en karakters maar bestaat uit een reeks niet echt samenhangende sketches met de wel bekende absurdistische Monty Python humor. In die zin kwam het mij meer over als een lange aflevering van Monty Python's Flying Circus dan als een echte speelfilm.

De sketches zijn wat wisselend van kwaliteit. Het begin is wel erg sterk gevonden vrij bizarre proloog hoor. Ook de geboorte was voor mij, als medewerker van een ziekenhuisafdeling met hééél vééél apparatuur, erg herkenbaar. Geloof zelfs dat we ook ergens een apparaat hebben staan wat 'PING' doet

Nou 3.5* voor de Python's ze hebben het wel verdient. En jongens... "What a way to go...." Als ik mocht kiezen dan wist ik het wel!

Film volgens vertrouwd recept zal ik maar zeggen. Het zou net zo goed Meet the Parents na de pauze kunnen zijn. De film is best wel grappig hoor maar het sterke element van Meet the Parents ontbreekt. Namelijk dat de eerste kennismaking met je toekomstige schoonfamillie op een complete nachtmerrie uitloopt.

Bovendien vind ik DeNiro veel minder psycho dan in het eerste deel het gaat mij allemaal net iets teveel op de automatische piloot. Hou het op 3 sterretjes omdat ik toch nog wel regelmatig heb moeten lachen.

Vreemd bij mij is dat precies andersom, gisteren voor de 3e keer gezien en het is echt een film die mij eigenlijk nooit tegenvalt of verveelt. Net zoals bij The Usual Suspect blijf ik steeds weer nieuwe dingen ontdekken in deze film en blijf ik me verbazen over hoe alles gewoon heel mooi inelkaar past. Zo viel mij gisteren pas op dat Sammy en Leonard echt dezelfde persoon blijken te zijn. Er zitten zelfs twee scenes in die dit specifiek aanduiden. Korte scenes dat wel, vandaar dat ze me waarschijnlijk nu pas zijn opgevallen.
Verder blijf ik het mooi vinden hoe deze film speelt met ons subjectieve waarnemingsvermogen. Want eerlijk, eigenlijk is iedereen wel een beetje zoals Leonard en zie je vooral wat je wil zien. Door het terugkijkperespectief van de film is die ervaring alleen maar sterker. Ja Memento is echt een TOP-thriller voor mij en dat al vanaf het eerste moment dat ik hem in de bios zag. 0,5* erbij.

Memoirs of a Geisha, kan niet zeggen dat ik geheel onbevooroordeeld aan de film begon. Dat de voertaal engels is is nog tot daar aan toe, maar het idee om japanse karakters door chinezen te laten spelen in een historische setting vind ik erg vreemd. Vraag me nog steeds af wat de makers heeft bewogen dit te doen. Het zou hetzelfde zijn als een film over de bv de VOC met spaanse acteurs, zo'n film verliest gelijk een groot gedeelte geloofwaardigheid. Dat is ook het probleem wat ik met Memoirs... had, ik geloof het niet echt. De film is een hollywood-product gemaakt om filmkijkers te plezieren verder niets cultuurhistorisch verantwoord, en dat is jammer.

Toch ben ik niet alleen maar negatief over de film, de film is profesioneel gemaakt en oogt gewoon erg aangenaam. Ziyi Zhang mag dan geen authentieke japanse zijn, een erg mooie vrouw is het wel. Haar dansen en bewegingen zijn elegant en niet verkeerd om naar te kijken. Ook verveelt de film me, ondanks de niet commercieel verantwoorde speelduur van bijna 2.5uur, niet. Alhoewel ik het verhaal niet bijster intressant of origineel vind (de zoveelste versie van Assepoester, ik vraag me serieus af of het boek nu echt wel zoveel beter is) zit er wel genoeg ontwikkeling in om je bezig en bij de film te houden.

Conclusie; Typisch hollywood-product, weinig authentiek of oorspronkelijk maar dan wel weer zo in elkaar gezet dat het toch mooi oogt en niet verveelt. 2.5*

Geinige film, raar gemiddelde...

De vergelijking met de Coens vind ik ook niet geheel terecht, zit toch wel een kwaliteits en originaliteits verschil in. Haalt hoogstens het niveau van een mindere Coen film maar eerlijk gezegd is dat nog steeds behoorlijk goed Het script is ook wat rommeliger en minder doordacht en het einde is er voor mijn gevoel te veel aangeplakt.

Tot zover maar het gezeur want uiteindelijk is het een prima vermakelijk filmpje. Dat er een kern van waarheid onderligt (hoe klein dan ook) maakt het allemaal nog grappiger en meer bizar.

Film wordt echt gedragen door het enthousiasme van de acteurs waarbij ik toch vooral Clooney en Bridges moet noemen. Ze spelen een paar heerlijk geschifte karakters. En dat geouwehoer over Jedi's met Ewan McGregor De rol van McGregor is wat minder opvallend maar als tegenpool voor de totaal geflipte Clooney is ie ook briljant. Sowieso vind ik droge humor die zo serieus gebracht wordt altijd prima te pruimen.

Film is uiteindelijk wel meer een klucht geworden dan een satire, terwijl ik het idee heb dat de makers zeker ook dat tweede voor ogen moeten hebben gehad (het zit er her en der zeker wel in).

Als Heslov in zijn volgende film duidelijkere keuzes maakt en wat meer aandacht besteed aan zijn script dan ga ik de vergelijking met de Coens nog eens maken

Voor nu een aardige 3.5*

Vind er niet veel aan...

Beetje een vermoeiend anti-antiglobalistisch en maatschappijkritisch filmpje. Vervelend, te moraliserend zit er niet echt op te wachten en zeker niet op zondagmorgen/middag.

Animatie was grappig voor de eerste 15 minuten ofzo daarna heb je de minimalistisch stijl en de verrassende stukjes gore ook wel gezien. Denk dat het ook veel beter had gewerkt in een kortfilm voor mij persoonlijk was de sju er wel uit na 30 minuten en dan is deze film dus pas op de helft.

Enige grappige vond ik de marsmannetjes en het wispelturige marsvrouwtje zelf, met hun belachelijke taaltje. Het musicaleinde was dan ook wel weer origineel.

1.5* echt veel meer zit er gewoon niet in.

Apparte film die eigenlijk behoorlijk ongrijpbaar is, ik heb bijna 2 uur zitten bedenken waar de regisseur nu eigenlijk naar toe wil met zijn verhaal. En toch blijft het fascinerend om te zien en verveelt de film (bijna) nergens. Hetzelfde gevoel heb ik een beetje met de rol van Bowie, ik zie niet meteen een doorgewinterde officier van de special forces die een guerillia oorlog vanuit de javaanse jungle tegen de japanners heeft gevoerd in hem maar tegelijk heeft hij toch wel een bepaald soort overtuiging in zich.
Eigenlijk zit de hele film vol met dit soort schijnbare tegenstrijdigheden; De japanse sadistische bewakers, die toch menselijk blijven en waartegen je geen echte diepe haat voelt, de flashbacks naar de jeugd van Celliers (heel vreemd om te zien mede door het grote leeftijdsverschil tussen Celliers en zijn broertje) en natuurlijk de kus van Celliers bij de commadant (en de gevoelens van de commadant die misschien wel verder gaan dan gewone bewondering). Ik weet het niet, zoals ik al schreef ik kan er niet echt de vinger opleggen. Uiteindelijk denk ik dat het over vriendschap, respect en eer gaat tussen de mannen. Dit over de grenzen van cultuur, politiek en sexuele geaardheid heen. Als ik er zo over na denk best een mooie kerstgedachte dus...

Hou het voorlopig maar op een goede 3.5* En wat is de muziek trouwens mooi en passend in deze film.

Ik moest trouwens erg lachen toen Bowie iets zei in de zin van; "I wish I could sing that beautifull" Erg grappig.

Ach ja, Metallica. De dagen van het muzikale topwerk van de heren zijn al sinds begin jaren '90 geteld. The Black Album is als album prima maar liet toch al enigzins doorschemeren wat er in het verschiet lag; (k)load en re(k)load, verschrikkelijke albums die ik niet kan aanhoren.

Met St. Anger gingen de heren voor een totaal andere aanpak. De metalheads van weleer gaan onder de bezielende leiding van een veel en veel te dure Dr. Phil (met ook nog een schandalig slechte garderobe) werken aan hun nieuwe rockalbum. Dat gegeven is eigenlijk zo grappig dat het wel een documentaire waard is inderdaad.

wat voor inspiratie moet je verwachten van tigvoudig multimiljonairs in een te vroege midlife-crisis. Miljoenen dollars op de bank, alle vrouwen, drugs en drank van de wereld ter beschikking en nog zeuren en vitten tegen elkaar als een stel oude bejaarde theemutsen. De harde, ruige rockers van Metallica ontmaskeren zichzelf behoorlijk. "We hebben hier toch regels voor", "Ik vind het niet prettig als er nog geluisterd wordt na de opnames nadat ik weg ben", "Wat!?! Moet ik echt 8 uur op een dag werken?" Joling en Gordon zouden het niet beter kunnen

Mooiste quote kwam nog wel van Kirk Hammett, geloof dat Lars en James weer zitten te zeiken op elkaar dat ze niet serieus genomen worden en dan zegt hij zo uit het niets ineens; "Ach, zo voel ik me al 15 jaar" Hilarische kerel Evenals die ouwe pa van Ulrich, mooi de enige uit de hele film waarvoor Ulrich lijkt te krimpen tot wat hij werkelijk is; Een irritant, verwent puberaal joch met teveel centen en teveel tijd die gewoon zo nu en dan eens op zijn plaats moet worden gezet.

Het resultaat is uiteindelijk St. Anger geworden, ook niet bepaald mijn favoriete Metallica album. En ja Metallica is een instituut, heeft z'n beste tijd gehad en die gasten zijn gewoon irritant. Maar... Ook ik was in de ArenA voor de toer en jawel rocken kunnen ze nog steeds. Die live performance staat als een huis. Opvallend trouwens hoe weinig St Anger er gespeeld werd in de ArenA, vraag me af of de heren nu echt wel zo teverden waren over dit album?

Aardige documentaire uiteindelijk maar soms een beetje wat te langdradig om over de ruime speelduur van meer dan 2 uur voluit te blijven boeien. Zie toch net iets te vaak een zeurende James en Lars voorbij komen. 3*

Soms kom je iets tegen waarvan je nog nooit iets gehoord of gezien hebt en denkt; "Hmm, dit zou weleens iets interessants kunnen zijn". Dat dacht ik dus ook bij het zien van het hoesje en na het lezen van het verhaaltje op de achterzijde bij Metropolis.

Nu, deze film kon jammer genoeg zijn belofte niet waar maken. Ondanks dat de animaties er op zich best mooi uitzien oogt het teveel als een mengelmoesje van verschillende stijlen. Zoals al eerder is vermeld het verschil tussen de computerbeelden en handgetekende beelden is soms erg zichtbaar. Daarbij komt dat sommige karakters er na mijn menig veel te "cartoonachtig" uitzien maar daarintegen zijn er ook andere die dan weer "realistisch" zijn getekend.

Het verhaal, wat mij op zich best intressant leek, blijft hangen in oppervlakkigheid. In Metropolis blijft het bij een actie/detective terwijl het onderwerp zich uitstekend leent voor een wat meer filosofisch SF thriller. De hoofdpersonen, Kenichi en Tima, zien eruit als kleuters en hun onderlinge relatie ontstijgt ook dat niveau niet (als het liefde moet zijn komt dit echt wel erg beroerd uit de verf).

Uiteindelijk deed de film me niet bijzonder veel. Het verhaal en de personages zijn te matig. Animaties zijn best mooi, vooral de wat "mindere buurten" van de stad zijn mooi vormgegeven. Jammergenoeg is de film dan weer niet stijlvast met zijn animaties. De muziekkeuze is ook best aardig, maar uiteindelijk sprong voor mij alleen de slotscene eruit als goed uitgewerkt qua audiovisuele stijl. 2.5* toch nog wel voor deze getekende versie van Metropolis.

Ondanks dat de film zeker niet perfect is op bepaalde punten is dit toch een van de meer indrukwekkende en uniekere films die ik de laatste tijd gezien heb. Zelf net terug uit de Filipijnen en zijn daarbij ook 1,5 dag in Manila geweest vandaar dat de film ook wel mijn aandacht trok. Denk dat de film een behoorlijk realistisch beeld schetst van de sociale omstandigheden in metropool Manila. Ik ben er maar kort geweest en heb best wel wat aziatische steden gezien maar vond Manila een vrij extreme stad.

Metro Manila kent zeker wel enkele zwakheden. Zo is de ontwikkeling in het verhaal en het drama niet overal even sterk. Zoals al eerder opgemerkt komt Oscar met al zijn levenservaring soms wel wat naïef over en de overval op Ong was wel erg toevallig.
Toch zijn het kleine onvolkomenheden, schoonheidsfoutjes die het karakter van de film verder geen geweld aandoen en met gemak worden weggepoetst door de duidelijk aanwezige filmliefde waarmee dit project is verwezenlijkt. Het is bovendien een van die zeldzame films die oprecht drama perfect weet te combineren met een slim, spannend en boeiend (misdaad)verhaal. Acteerwerk van de voor mij volledig onbekende crew is uitstekend en als kijker leef je al snel mee met het gezin van Oscar.

De cinematografie en regie is rustig, stijlvol en beheerst (bijna als een documentaire) eigenlijk compleet het tegenovergestelde van een stad als Manila maar op de een of andere manier werkt dit wel goed voor mij. Alsof de chaos, armoede en uitzichtloosheid zo meer tijd heeft om binnen te komen tijdens het kijken.

Mooie, unieke film.

4*

De oudste film die ik bewust heb gezien in zijn geheel...

Op zich heb ik ook niet zoveel met de "stomme" film maar ik vind Metropolis toch wel uniek en prachtig vormgegeven. Deze moeder aller SF films waaruit George Lucas, Ridley Scott en Miyazaki ongetwijfeld een gedeelte van hun inspiratie hebben gehaald. Is ook niet zo gek, want ondanks de hoogbejaarde, bijna prehistorische, leeftijd van de film staat deze nog steeds als een huis. Nee eerder als een complete stad!

Tuurlijk is het acteerwerk en eigenlijk de hele film ontzettend theatraal. Het ontbreken van dialoog zorgt ervoor dat stemmingen, emoties moeten worden overgebracht via nogal uitbundige beelden en bombastische klassieke muziek. Het is even wennen maar naar een tijdje werd ik toch zo meegesleurd door het verhaal en de hele sfeer dat bewondering en fascinatie steeds meer de overhand namen.
Het is ook een echte volwaardige film met een goed verhaal, een boodschap, sterke karakters, briljante montage en decors en een geweldige choreografie. Vooral de massale scènes met vele figuranten zijn schitterend uitgevoerd. Verder vallen meteen de geweldige special effects en vormgeving op die zelfs meer dan 80 jaar na dato uitstekend te noemen zijn.

Ook interessant om te zien hoe de visie van de mensen toen op de wereld van vandaag zou zijn. Vooral het uiterlijk van de stad met hoge gebouwen en overal verkeer en mensen is toch behoorlijk visionair. Ook de toepassing van de beeldtelefoon! is briljant gevonden voor die tijd. Wat ik ook nogal opvallend vind is dat de film verre van braaf is, ik had die wilde, wulpse dansen van een redelijk schaarsgeklede Maria niet verwacht iig.

Kan nu niet meteen zeggen dat ik ineens heel veel interesse heb gekregen in stokoude films zonder dialoog maar mijn belangstelling voor Fritz lang als filmmaker is zeker gewekt.

4*