Opinions

Vrij onevenwichtige film als je het mij vraagt. Verhaaltje wat uitermate geschikt zou zijn voor een aflevering uit de TV serie van een krap uurtje wordt nodeloos lang uitgesmeerd. In het begin ben je nog wat overdonderd door Manns visuele flair en het einde wordt gered door een prima shoot out (met vooral ook geweldig goed en realistisch geluid). Het lange middenstuk van de film voegt echter weinig toe (lachwekkende relatie met het gangsterliefje) en durf ik zelfs vrij saai te noemen voor een actie/misdaad film. Emoties blijven een beetje hangen in standaard macho politie onzin. Het zorgt uiteindelijk voor weinig feeling met de hoofdpersonen en dus een vrij lege film, die me eigenlijk nergens veel deed.
Mann kan leuke plaatje schieten maar als ik die wil zien zet ik wel Heath of The Insider nog een keer op, krijg ik er tenminste nog een goed verhaal bij ook. Noch wel enigzins vermakelijk maar niet al te best. 2.5*

Ach, zo ingewikkeld is het nu ook weer niet? Advocaat vraagt zich, na jaren zwoegen, af waar hij nu eigenlijk mee bezig is en krijgt wroeging. Degene die vanuit de advocatenfirma gestuurd wordt om hem weer op het rechte pad te krijgen vindt eigenlijk dat zijn collega gelijk heeft en gaat zich hetzelfde afvragen. Dit wordt niet in dank afgenomen door de multinational die ze moeten verdedigen in een smerige zaak tegen kleine boeren die pesticide met schadelijke bij-effecten hebben gebruikt. Deze multinational neemt dan ook passende maatregelen. Film is niet geheel chronologisch en bewandelt ook wat zijpaadjes wat het wat ingewikkelder maakt.

Op zich heb ik wel een zwak voor dit soort bedrijfsthrillers en Michael Clayton is een aardige poging. Aardig maar uiteindelijk niet echt indrukwekkend. Ben het wel eens met Film Pegasus dat de film de ballen mist om het onderwerp eens echt goed bij de horens te pakken.

Resultaat is dat het een prachtig vormgegeven maar enigszins nietszeggende film geworden is. Temeer omdat eigenlijk deze film al decennia lang is ingehaald door de werkelijkheid. Dat grote bedrijven wel met heel veel wegkomen en hun (juridische) verantwoordelijkheden ontlopen is mij allang bekend. Ik noem bv de ramp met de Exxon Valdez en meer nog de Bhopal ramp veroorzaakt door het chemieconcern Union Carbide. Het verhaal van Michael Calyton leek me toch wel een beetje op dat laatste geënt echter is de waarheid vele malen gruwelijker.
In dat opzicht deed Michael Mann het met The Insider toch een stuk beter, realistischer en bovendien scherper en intenser . Daarmee vergeleken blijft dit toch een wat tamme gemiste kans.

Acteerwerk van vooral Wilkinson was erg prettig en sterk, Clooney doet wat hij moet doen maar kan beter. Waarom Swinton in aanmerking kwam voor een Oscar is mij ook een raadsel, ze geeft een aardige impressie van een soort Sarah Palin maar echt opzienbarend is het nu ook weer niet.

Het middenstuk van de film is soms ook wat saaiig en te weinig gefocust.
Ook het einde (afgedwongen en ongemerkt opgenomen confessie) is verre van origineel en komt toch een beetje uit de standaard-Hollywood-trukendoos en wist mij nu niet echt van mijn zetel te blazen.

Vermakelijk en mooi gemaakt is het wel maar mist de scherpte die dit soort films echt boven de middenmoot kunnen doen uitstijgen. Al met al wel een aardige film.

3*

Dat is net iets over de helft van de film.... Was je in slaap gevallen? Ik zou hem gewoon nog een keer gaan kijken

Grappige en leuke film wel. Lijkt er op dat Jeunet wat meer terug keert naar zijn roots van absurdistische, fantasierijke filmproducties. Wel een stuk minder duister dan bv een La Cite Des Enfants Perdu en ook qua karakters en vondsten blijft het een kleurrijk geheel maar gaat hij niet zo los als in zijn vroegere films. De setting leent zich natuurlijk daar ook net wat minder voor dan die van een SF film. Toch geeft Jeunet een heel eigen draai aan de realiteit en dat maakt het Parijs in deze film ineens heel anders dan zoals dat werkelijk is, knap gedaan zoiets. Dat het er allemaal prachtig uiziet hoef ik niet nog eens aan te halen. Ook Micmacs is weer verzorgt tot in de puntjes met genoeg geweldige originele vondsten en ideeën om de kijkers te vermaken.

Het verhaaltje is weliswaar vermakelijk maar niet bijster uitzonderlijk of origineel. Lijkt er ook op dat het vooral de kapstok is waar de fantasievolle filmwereld aan kan worden opgehangen. Het is zeker een geslaagde film van een interessante hedendaagse regisseur. De humor is niet altijd mijn kopje thee en soms is het net een tikkeltje te gezapig en te springerig blij voor mijn smaak, geef mij toch maar het donkere randje van zijn eerste films.

3.5*

Sinds lange tijd weer herzien, kan wel 15-20 jaar terug zijn geweest... Vroeger heb ik deze film regelmatig gezien, altijd een indrukwekkende film gevonden en hij is me ook altijd vrij levendig bij blijven staan. Toch wel benieuwd hoe het me nu zou bevallen aangezien Midnight Express niet van flinke kritiek bespaard is gebleven.

Gelukkig, het was een prima hernieuwde kennismaking. Veel scènes kon ik me zelfs nog gewoon herinneren (zegt toch wel iets over hoe sterk ze in elkaar zitten).
Het blijft toch in vele opzichten een unieke film, die een aparte plek inneemt in de filmgeschiedenis als harde, rauwe maar vooral controversiële gevangenisfilm. Echt 180gr tegengesteld van populaire softe gevangenissprookjes als Shawshank Redemption en The Green Mile.
Alhoewel ik niet blind ben voor de kritiek van de tegenstanders is dit wel een film die alleen op die plek in tijd en met die crew gemaakt had kunnen worden. Een ambitieuze jonge crew, die onder zware tijdsdruk en onder niet de makkelijkste omstandigheden de film moesten schieten. Brad Davis als jonge hond die zich helemaal stort op zijn rol van Billy Hayes (goddank dat Richard Gere nee zei) en een meer dan geweldige bijrol van vooral John Hurt. Er zijn denk daardoor keuzes gemaakt die heden ten dagen nooit meer gemaakt zouden kunnen worden. De controverse is groot rond Billy's emotionele en boze toespraak in de rechtszaal en het gebruik van daadwerkelijk geestelijk gehandicapten voor de scènes in Sectie 13.
Toch zijn het juist oa dit soort scènes die de film zijn impact geven en ik ben blij dat er destijds niet gezwicht is om veiligere keuzes te maken. Want als deze film een ding niet is dan is het een eenvoudige crowd-pleaser. Daarvoor is Stone zijn script veel te extreem. Je moet er wel van houden, verwacht geen subtiliteiten bij een film waarin het stempel van Stone zo duidelijk aanwezig is.
Wellicht kan je de makers kwalijk nemen dat ze te nadrukkelijk het stempel 'waargebeurd' op de film hebben geplakt en dat terwijl dat niet helemaal waar is. Ja, er bestaat een echte Billy Hayes die wegens drugssmokkel in een Turkse cel heeft gezeten en ook Hamidou heeft echt bestaan. Echter hebben de makers wel heel erg hun eigen draai en visie aan het gebeuren en de karakters gegeven.

Ondanks alles blijft dit voor mij een van de beste gevangenisfilms ooit, eentje met een erg rauw randje waarbij meteen duidelijk is dat in een gevangenis zitten geen pretje is vooral als die gevangenis in een (toen iig nog) ver en exotisch land staat.

4* blijven zeker staan en ik neig eerder naar en verhoging dan naar een verlaging van die beoordeling.

Vertrekpunt is leuker dan de uiteindelijke uitwerking in dit geval.

Veel weet ik niet van Finland. Een vriend van mij komt regelmatig in Helsinki/Finland voor zijn werk. Als ik hem moet geloven zijn de meeste Finse mannen rond acht uur 's avonds te dronken om hun vrouwtjes nog te vermaken en aangezien de Finse bevolking meer vrouwen kent dan mannen is het voor een gezonde Hollandse jongen vaak feest daar Eigenlijk geloof ik hem weer een stukje meer na het zien van deze film...

Vooral de eerste helft kan mij nog wel bekoren. Zo'n drie kwartier lang blijft het mysterie, het bevreemde sfeertje en de droge dialogen amusant daarna heb je het eigenlijk wel gezien (ik wel althans).

Tweede helft gaat nogal stroperig en eigenlijk wordt ik als kijker ook niet veel wijzer van die shagjesdraaiende knorrepot. Het was een man zonder verleden en het blijft eigenlijk een man zonder verleden of er nu 90minuten film tussen zit of niet. Jammer want daarom ebt mijn interesse gaandeweg toch een beetje weg.

Dat hij moet strijden tegen de Finse bureaucratie geloof ik wel (ja ook daar zullen ze vast last hebben van pennenlikkers) echt uniek is het overigens niet te noemen vooral omdat de film hierin toch wel in de nodige clichés vervalt.

Blijft wel over een leuke eerste helft, eigenzinnige scenery met mooie kleurtjes al maakt de film als geheel nog geen topwerkje helaas.

Voordeel van de twijfel,

3*

Toeval wil dat ik binnen een week Milk en Dirty Harry zag. Op zich films die vrij ver uit elkaar liggen zou je zeggen. Ware het niet dat ze een frappante overeenkomst hebben... Ze spelen zich allebei af in het San Francisco uit de jaren '70 van de vorige eeuw. En waar in de ene film de SFPD de held levert rammen de homofobe agenten van diezelfde SFPD er hier lustig op los als mannen elkaar in een bar ontmoeten voor eens wat anders dan een potje bier en sport op de TV. Tijden veranderen (gelukkig) maar het doet je realiseren dat een film als Milk in die tijd waarschijnlijk niet gemaakt had kunnen worden (een film met een homo als "held") en het doet mij afvragen iig aan welke kant Harry Callahan zou staan in die tijd. Zal hem het voordeel van de twijfel geven want ondanks dat stoere gedoe is het volgens mij best een vrij- en ruimdenkend iemand. En Easttwood zelf is voorstander van het homohuwelijk dus...

Goed, Milk is een behoorlijk sterke film van regisseur Gus Van Sant die mij blijft verrassen met zijn films zowel in de positieve als negatieve zin. Echt rouwig ben ik er niet om dat hij voor deze film zijn wat meer completatieve en observerende manier van regisseren heeft laten varen deze keer. Van Sant gaat meer voor een karakterstudie, een biopic, een verhaal vertellen op de klassieke manier. En dat is prima want de tijd en het leven van Harvey Milk zijn turbulent genoeg om mij als kijker te boeien en bij de les te houden.

En hoe zou de rol van Harvey Milk beter kunnen worden vertolkt dan door een old-skool method actor als Sean Penn? Grappig om hier te lezen dat er verbazing heerst als blijkt dat hij hetero is. Zegt toch wel iets over de klasse van zijn acteerwerk hier.

Mooi ook dat er veel op locatie is geschoten, het geeft de film een heerlijk authentieke sfeer.

Eigenlijk waardeer ik deze film om 3 reden; Ten eerste was ik niet zo bekend met het leven van Harvey Milk maar het lijkt me een innemend iemand te zijn geweest en een knokker. Iemand die zich niet zal laten vertellen hoe hij zijn leven moet leiden. Interessant persoon een film waard. Ten tweede is het een boeiend politiek verhaal uit een roerige periode van de Amerikaanse geschiedenis. En op de laatste maar zeker niet de minste vind ik dat je heel duidelijk merkt dat Van sant deze film heel graag wilde, of misschien wel moest, maken. Vind de film met erg veel zorg en passie geregisseerd.

Mooie film.

4*

Als ik de vorige posten doorneem komt mijn mening nog het dichste bij die van Mr. Rogers en The One Ring. Zeker geen slechte film maar voor een Coen film toch een beetje een lichte teleurstelling.

De film mist de echte bijzondere personages uit de vorige films van de broertjes Coen die ik heb gezien ( met uitzondering van Intolerable Cruelty, die ik helemaal niet zo bijzonder vond). Er wordt zonder meer goed geacteerd maar het blijft in Miller's Crossing toch wat meer de archetypische italiaanse/ierse, New York in de jaren '30 gangster die ten tonele verschijnt. Jammer want hierdoor zijn de personages in mijn ogen toch wat vlakker. Zo mist de film ook de typische humor die de andere films juist zo aangenaam maakt.

Daarbij komt het wat traag op gang komend verhaal, erg veel personages worden voorgesteld in het eerste half uur maar er gebeurt verder bar weinig. Daarna blijft het verhaal vaak ook erg verwarrend, was soms echt het spoor bijster met wie Tom Reagan nu weer een deal aan het sluiten was. Uiteindelijk komt het wel mooi samen dus dat spreekt dan ook voor het goed uitgedachte script van de broertjes. Neemt niet weg dat ik soms maar met moeite mijn aandacht erbij kon houden.

Miller's Crossing heeft visueel voldoende moois te bieden maar schiet mijns inziens een beetje tekort door de combinatie van ietwat vlakke personages en een vaak net iets te verwarrend verhaal. Uiteindelijk is deze Coen zeker nog wel goed voor 3,5*.

Innemende film deze Whisper of the Heart, zoals vele was ook ik enigszins verbaast dat het hier niet om een fantasy-verhaaltje gaat maar om een heus coming-of-age drama.

Aziaten zijn daar vaak goed in, het vertellen van kleine drama's met alledaagse problemen (beter dan Amerikanen en veel beter dan Europeanen). Japanners lijken zich daarnaast nogal toe te leggen op de belevingswereld van tieners/jong volwassenen en weten dat regelmatig behoorlijk treffend te verbeelden.

Het is vaak uitermate ontspannende cinema, erg veel gebeurt er niet maar toch blijft het boeien. Meestal gedragen door de warmte van de karakters. Whisper of the Heart bevalt me om die rede ook wat beter dan het thematisch verwante 5 Centimeters per Second. Alhoewel de animatie van die laatste de betere is van de twee (zit natuurlijk ook 10jaar ontwikkeling tussen) doet deze film me toch meer. Personages en verhaal zijn inhoudelijk sterker en voelen daardoor echter aan.

Als ik deze film met een andere Ghibli zou moeten vergelijken komt het nog het meeste in de buurt van Kiki's Delivery Service maar die film kent wel veel meer de kenmerkende magische en fantasy elementen. Wel opvallend dat in allebei de films een kat een geweldige bjirol speelt (die dikke kat, Moon, hier is ook weer zo cool ).

Leuke en warme film, bescheidde 4*

Ha gisteren voor de tweede keer gezien en blijk ik helemaal nog niet eens gestemt te hebben, zal de leeftijd wel zijn ofzo
Blijft toch wel een lekkere spannende film dit ook bij herziening. De toekomst ziet er op veel punten erg vertrouwd uit. Vind het wel een goede keuze van Spielberg dat hij ons geen totale vreemde fantasiewereld voorschotelt. Hierdoor lijkt het verhaal toch wat realistiser door te komen en zijn er niet al te veel "afleidende" special effects nodig. Het verhaal loopt lekker, tempo is goed, plaatjes zijn mooi en de toekomstige wereld in Minority Report is donkerder dan Spielberg eigen is. Had Geen enkel probleem om meer dan 2 uur geboeit te blijven kijken.
Met het einde is wel iets raars inderdaad. Het was mij de eerste keer niet eens zo opgevallen maar ineens lijkt alles wel heel erg snel op zijn plek te vallen. Die droomtheorie zou een passende verklaring kunnen zijn voor een aantal zaken maar dan blijf ik toch met een ding zitten: In John zijn droomwereld waarin alles loopt zoals hij het zou willen. Moord opgelost, dader pleegt zelfmoord , precogs in vrijheid, John weer happy met z'n vrouwtje. Zou het dan ook niet zo moeten zijn dat in die droomwereld van John zijn zoontje nog zou leven?
Ach vond de film ook zonder deze alternatieve theorie al een dikke voldoende waard maar het maakt de film toch net wel wat intressanter.

Aardige en degelijk verzorgde film.

Het geheel is fraai aangekleed in jaren '40 stijl met mooi en lekker sfeervol ogende decors. Alhoewel ik bijna de helft van de film nodig bleek te hebben om er achter te komen dat het zich afspeelde in London en niet in New York

De film beschrijft dus inderdaad slechts een dag en speelt zich af op een handjevol locaties. Het tempo is ontzettend vlot, het begin is zelfs echt een ware wervelwind maar eigenlijk wordt de hele film door de vaart er lekker ingehouden. En dat is maar goed ook want het tempo zorgt dat ik maar weinig tijd had om me te storen aan het soms wel heel voorspelbare verloop.

Nee, de charme van deze film zit niet zozeer in het plot want dat is nogal eenvoudige en weinig opzienbarend. Het zijn toch de 2 leading ladies die de show stelen. Vooral Frances McDormond zet een leuk en innemend dametje neer maar ook Amy Adams gooit met volle overtuiging al haar vrouwelijke charmes in de strijd.
Onder de bezielende leiding van een ambitieuze jongedame ontpopt de grijze muis Miss Pettigrew in een begeerlijke juffrouw en en passant krijgt het jonkie natuurlijk nog enige levenslessen en wat vrouwenemancipatie mee. Klinkt een beetje als de vrouwenvariant van het bekende verhaaltje over de gepokt en gemazelde brandweerman/piloot/politie-agent/etc. veteraan die een jonge hond onder zijn hoede krijgt.

Leuk om eens gezien te hebben, de 2.90 gemiddeld doet niet echt goed recht aan de film.

3 goede *-en

Gisteren MI3 gekeken, blijk ik nog helemaal niet op het bijzonder leuke MI te hebben gestemd en kom ik erachter dat ik me van MI2 bijna niets meer kan herinneren.

Nou ja, deel 3 is een typische vrijdagavondfilm. Na het sporten onderuitgezakt op de bank met wat vrienden lekkere lompe actie aanschouwen, heerlijk. Wat dat betreft stelt deze film niet teleur, de actie is mooi strak en ontzettend luidruchtig. Tuurlijk heeft de film de standaard ingrediënten, (zoals held springt over brug maar haalt het net niet, en aanvankelijke good-guy blijkt bad-guy plottwist om maar wat te noemen).
Het romantische aspect (natuurlijk slim ingebracht zodat de film ook intressant wordt om door stelletjes bekeken te worden ) is nu niet iets waar ik echt op zit te wachten maar storen doet het ook niet. Af en toe wat ademhappen tussen de actie door is niet verkeerd.
De badguy is erg goed, Philip Seymour Hoffman is een geweldige klootzak zijn rol had van mij best wel wat groter mogen zijn. Ik hoop hem graag nog eens terug te zien in de rol van botte boef. Film houdt ook effectief de spanning vast, is bij tijd en wijle best donker zelfs. Het onvermijdelijke happy end neem ik dan ook maar voor lief.

Conclussie; vermakelijk (3*)

Bijzonder aardig geslaagd en vermakelijke horror met amusante sociologie van de koude grond. Hoewel het allemaal vrij absurd is heb ik me op de een of andere manier met The Mist prima vermaakt.

Darabont en King zijn een goede combinatie. Dat was al eerder bewezen met zijn twee gevangenisfilms en ook nu hier voor een heel ander soort verhaal van Stephan King wordt gekozen werkt het gewoon prima. Bovendien kent Darabont zijn (horror)klassiekers invloeden uit Alien, The Thing, het apocalyptische van een War of the Worlds en elementen uit klassieke monsterfilms zijn terug te vinden. Hij weet het samen met wat menselijk drama en een snufje socio-dynamische groepsprocessen te vormen tot een op meerdere fronten heel behoorlijke film. Ook fijn dat hij nu eens het absolute positivisme over de mensheid uit zijn vorige films helemaal laat varen. The Mist is veel grimmiger en pessimistischer van aard. Sowieso is de aanpak geheel anders, geen grote Hollywoodnamen veel dynamischer camerawerk, veel meer gescheld, vrij grof geweld en zelfs een behoorlijk portie gore.

Films waarin een geïsoleerde groep het moet opnemen tegen een dreiging vind ik altijd wel interessant. Vooral wanneer er ook aandacht is voor wat zich in de groep afspeelt en als de acteurs en actrices ook wat in te brengen hebben. Hoewel de meeste karakters dan toch wel een tikkeltje naar het stereotype neigden wordt er toch meer dan voldoende uitgehaald om ze boeiend te houden. Ik moet zeggen dat ik het acteerwerk in deze film helemaal niet slecht vond, soms zelfs behoorlijk goed. Ook het gedoe rond die enorme hypocriete feeks die zich als een messias opwerpt en zo tweespalt zaait in de groep is leuk van opzet. Geweldig ook hoe er uiteindelijk met haar wordt "afgerekend". Simpel doch doeltreffend, door Ollie de kleine grote held die enkele minuten later jammerlijk wordt opgevreten door een soort 5m hoge bidsprikhaan. Gelukkig wordt er ook niet al te veel kostbare filmtijd verspilt aan het geven van een verklaring voor de mist vol met (Stephan) Kingsize ongedierte. Het creature design wordt met wisselend succes toegepast, niet alles vind ik helaas even mooi of origineel uitgevoerd.

Wat ik vooral wel kan waarderen van Darabont is dat hij de sfeer van een Stephan King boek heel goed weet te benaderen. vanaf minuut 1 zit je eigenlijk wel in de film. De film kent trouwens ook enkele bijzonder fijne suspense momenten (uitje naar de apotheek) en de laatste autorit heeft echt een bijna bijbelse "eind der tijden"- sfeer over zich (vooral wanneer dat enorme beest voorbij komt).
Het einde was wel wat op het randje trouwens, op zich was dit in aanzet prima maar je merkt wel dat het er later "aangeplakt" is. De hele film hebben deze 4 mensen de grootste drive tot overleven en dan vind ik die collectieve zelfmoord, alhoewel als scene an-sich zeker niet slecht, toch een beetje te veel uit de nevelen komen vallen.

Geen meesterwerk maar toch wel zeker de moeite, een goede 3.5*

Intrigerende film, kan me wel redelijk vinden in het commentaar van eRCee maar heb uiteindelijk toch een wat milder oordeel over The Mourning Forrest.

Het wat grove realistische hand-held camerawerk en belichting zorgt voor een versterking van de nogal directe benadering. De camera zit erg dicht op de hoofdpersonen en het voelt bijna documentaire-achtig aan. Echt mooi kan ik het echter niet altijd noemen, effectief wel.

Zou de film ook niet zozeer als wisselvallig omschrijven. Wel bij tijd en wijle erg traag en weinig progressie. Daartegenover staat dan dat juist tegen het eind ineens vrij vlot naar een aantal heftig emotionele scenes gesprongen wordt.

The Mourning Forrest kent zeker enkele sterke scenes met een waarlijk staaltje indrukwekkend acteerwerk. Vooral de scene bij de rivier in het bos staat in mijn geheugen gegrift. De relatie tussen de oude man en de jonge verpleegster komt oprecht, warm en vooral zeer menselijk over en dat telt voor mij zwaar mee in het uiteindelijke oordeel.

Wil de film graag nog eens kijken als ik wat beter uitgerust ben. Voor nu;

3.5*

Mooi geanimeerd mythologisch sprookje waarin de Japanse geestenwereld weer ruim aan bod komt. Het levert weer een aantal mooie fantasievolle wezens en creaturen op waarvan ik de kleine witte bosgeesten het meest geniaal vind. Wel moet ik zeggen dat ik zowel de menspersonen als het verschillende pluimage aan wezens in die ander Ghibli die ik aanschouwt heb (Spirited Away natuurlijk) mooier geanimeerd vind. Daar staat dan wel tegenover dat in deze Mononoke-Hime de landschappen juist weer erg prachtig vormgegeven zijn. Ook leent dit verhaal van een verdoemde prins op queste zich voor meer actie en spektakel. Hief mezelf ook wat rechterop in m'n zetel na het rollen van het eerste hoofd (of was het nu een paar armen?), Qua animatie vind ik de actiescènes tot de sterkste en indrukwekkendste uit de film behoren.

Het verhaal is duidelijk wat minder zweverig en vaag dan dat van Spirited Away en is ook eigenlijk zeer simpel te vertellen. Wellicht dat een speelduur van een 2 hele ruime uren eigenlijk iets te veel van goede is. Er had van mij best wat gesneden mogen worden en dan het liefst in de nogal stroperige, duimendik erboven ongelegen ecologische moraalles die we hier meekrijgen (Al Gore kan hier nog wat van opsteken...)

Toch vraag ik me af of Ghiblis nu echt zo'n veel meer volwassener karakter hebben dan de goede Disney films hoor. De hoofdpersonen zijn toch vaak wel wat kinderlijk (in hun emotie en motieven bv) iets wat me wel vaker opgevallen is bij de Japanse animatiefilms die ik gezien heb.

Heb me toch wederom prima vermaakt met deze film. Een leuk, spannend en fantasierijk sprookje dat vaak werkelijk schitterend geanimeerd is. De minpuntjes zie ik daarbij dan maar gewoon door de vingers en dat zorgt dat deze prinses een mooie 3,5* op haar rapport krijgt. Zeker niet mijn laatste amine en ook zeker niet mijn laatste afkomstig uit studio Ghibli...

Eh, wat ever happened to plane-tickets?

Weet niet hoor maar als ik als stinkend rijke mediamagnaat een blonde langbenige dochter in Mexico had zitten dan stuurde ik haar per direct business class naar huis... Een enkeltje Cacun - New York is toch makkelijker te regelen dan haar door een vage fotojournalist op een vage veerpont voor $5000,- te laten zetten en als dat niet lukt een levensgevaarlijke tocht over water en land door besmet gebied te ondernemen. Hadden mijn dochter en werknemer niet moeten zijn, amateurs

Afijn, afgezien van het nogal idiote uitgangspunt best een aardige film. Alhoewel ik de toch regelmatig geroemde originaliteit behoorlijk overroepen vind... Een tocht door een apocalyptisch landschap met de nodige melige maatschappij kritiek en een melige love-interest die veels te veel aandacht krijgt (zo boeiend was dat allemaal niet). Er zijn de laatste tijd meer van dergelijke films verschenen en daarvan zijn sommige zeker beter uitgedacht dan deze Monsters.
Het creature design verdient helaas ook niet de hoofdprijs. Een soort hele grote wandelende inktvissen met onderzoekende tentakels (War of the Worlds, The Abyss anyone?). Daarnaast wordt een soort aanzetje gegeven tot de ecologie en levenscyclus van die beesten maar dat wordt dan maar weer halve bak uitgewerkt, doe er dan helemaal niets mee.

Toch is Monsters zeker geen mislukking, het is zeker geen onverdienstelijke low-budget debuutfilm. Acteerwerk is absoluut om aan te zien en her en der weet de regisseur zeker de juiste snaar te raken qua beelden en sfeer. Ondanks de overduidelijke zwakheden toch boeiend genoeg om een kleine 90minuten te blijven vermaken.

Wel aardig dus.

3*

PS, ik zag hier ergens een budget van $15.000,- de ronde doen maar dat leek me al sterk. IMDB houdt het op een geschatte $800.000,- wat me een stuk realistischer lijkt gezien de gebruikte effecten en decors.

Lichtelijk onderschat werkje met een hoop lauwe commentaren. Alsof er ieder jaar hoogstaande SF werkjes (buiten de actieflicks) verschijnen op film gebied. Nee, dat is nog steeds een zeldzaam verschijnsel.

Had weinig kennis op voorhand van deze film. Geen idee wat de clue zou zijn, geen idee dat Duncan Jones de zoon van is, alleen dat ik de poster wel mooi vind. Ben er wel gelukkig mee dat ik de film vrij blanco ben ingegaan.
De vergelijkingen met 2001 en Solyaris liggen voor de hand maar eigenlijk vind ik de film thematisch vooral verwant met Blade Runner. Daar waar de meesterwerken van Kubrick en Tarkovsky vooral grootse diepgravende werken zijn, die putten uit de filosofie, psychologie en wetenschap is Moon vooral een kleiner en intiemer portret en eigenlijk dus absoluut niet vergelijkbaar. Deze film draait ook veel meer om de menselijk maat en probeert de kijker zelfs te ontroeren (kom daar bij Kubrick maar eens mee aanzetten). Dus ondanks dat het wellicht niet zo diep gaat maakt dat Moon een mindere film? Nee, ik vind van niet.

Ik heb erg genoten van deze film die eigenlijk de vraag stelt wat de houdbaarheid en waarde is van een menselijk leven (al dan niet artificieel), zelfde als wat Blade Runner doet dus.
De 'twist' met de klonen vind ik eigenlijk wel verfrissend (kan me niet herinneren dat ik zoveel serieuze films heb gezien over kloonproblematiek btw). Ik dacht namelijk even bij aanvang dat het een soort remake van Solyaris zou gaan worden (vooral toen de waanbeelden opkwamen) maar gelukkig blijft de film veel meer down to earth (nou ja down to moon dan). Het verhaaltje blijft eigenlijk best eenvoudig en dus valt deze film niet te scharen onder het populaire woord 'mind fuck'. Gelukkig! Echt spreken van een plottwist kan ik trouwens ook niet het is eerder een mysterie wat langzaam ontrafeld wordt.

Een van de sterke punten van de film is Sam Rockwell, vind het een wat onderschatte acteur. Hij is wellicht niet zo opvallend maar doet zijn werk toch altijd uitstekend en denk dat ik dit wel een van zijn mooiste rollen vind. Hij maakt het gevoel van eenzaamheid maar vooral dat van identiteitsverlies erg mooi tastbaar. Met name de aftakelende kloon is ontroerend, de arme drommel is tot zijn laatste restje uitgeknepen door zijn werkgever en wordt nu ontdaan als een vervangbaar werktuig. Versleten, economisch afgeschreven en dus moet het plaats maken voor een nieuwer fitter en rendabel model. Alhoewel er films zijn die dit gegeven beter laten zien vind ik Moon weer sterk in het effect wat het heeft op het individu dat dit overkomt.
Buiten de conversaties met zijn andere ik speelt ook de computer GERTY een belangrijke rol in Sam's leven op de maanbasis. Eigenlijk zijn de stappen die GERTY neemt heel logisch en ook prima te verklaren vanuit zijn computer perspectief. Aangezien hij gewoon uitvoert wat hij moet doen. Het is namelijk nooit de bedoeling dat GERTY wordt geconfronteerd met 2 klonen op de basis wanneer dit wel het geval is zal hij, gezien zijn routine, zich voor beidde klonen dienstig moeten opstellen wat hij dus ook gewoon doet. Grappige details zijn de communicatie smiley en de gele Post-Its.

Andere troef van de film zijn de fantastische sfx, Het merendeel is gedaan zonder CGI en dat loont. Schaalmodellen zijn nog steeds zo oneindig veel mooier dan pixels. De techniek is weliswaar 40 jaar oud inmiddels maar kan nog steeds het gevoel van, dat je daadwerkelijk op de maan bent perfect benaderen.
Het maanstation zelf was ook tof gedaan, mooie set waar de camera steeds door heen dwaalt. Goed dat ze het zowat op ware grootte met alle vertrekken hebben nagebouwd, het geeft een gevoel van thuis maar ook isolatie. Het heeft de uitstraling van een efficiënte zakelijke onderneming met uitzondering van de kleine hoekjes waarin Sam zijn 'thuis" heeft gebouwd.

Vind het een mooie geslaagde film, enige puntje van kritiek is dat het einde van mij wat opener had mogen blijven maar goed. Moon is een unieke SF flick waarvan er zo in de loop van de jaren niet veel van voorbij komen, althans toch niet van dit kaliber.

4*

Aardige Hong Kong misdaad flick, als referentie materiaal heb ik eigenlijk alleen de veel sterkere Infernal Affairs trilogie.

Deze Protegé legt het dan toch wel op alle vlakken af. Visueel zeker niet slecht maar de personages zijn niet echt sterk of laat staan memorabel, het plotje is wel erg standaard en kent nauwelijks enige verrassing had het idee het allemaal wel al vaker gezien te hebben.

De verhaallijn met de verslaafde buurvrouw beviel me niet zo, tikkeltje moralistisch en die gast die haar junkie ex-vriend speelde is echt een waardeloos acteur.
Mooie scenes vond ik de soms erg gedetailleerd in beeld gebrachte werkwijzen en processen ronde de drugshandel en productie. Het leek soms wel een instructiefilmpje De inval in het drugslab door de douane was ook erg tof en spannend gedaan.

Vermakelijk maar uiteindelijk zeker geen indrukwekkende misdaadfilm.

3*

Mooie en spannende misdaad/politie thriller. Het uitgangspunt kende ik al van The Departed en weet mij ook in het origineel bijzonder te boeien.

Geweldig hoe het kat-en-muis spel tussen de 2 mollen wordt gespeeld hier, het levert enkele bloedstollend spannende scènes op. Andy Lau en vooral Tony Leung doen echt nergens onder voor de combi Damon en DiCaprio (die verre van slecht is). Mij wisten ze zeker te overtuigen en bovendien raak ik er steeds meer van overtuigd dat Tony Leung gewoon een van meer getalenteerde hedendaagse acteurs is. Mooi ook om te zien hoe de een steeds machtiger wordt en de ander juist meer en meer vervreemd. Ik vind het einde dan ook wel erg passend en ben blij dat er niet voor een makkelijke crowd pleaser is gekozen. Ik vraag me toch af of de steeds meer invloed krijgende Ming echt voor het rechte pad kiest, blijft toch een zeer twijfelachtig personage. Het biedt zeker interessante aanknopingspunten voor de rest van de trilogie. Er wordt gelukkig ook niet naar een geforceerd einde gewerkt om maar voldoende eindjes te bezitten om verder mee te kunnen gaan.
Cinematografisch vind ik dit echt prima, zitten enkele erg mooie stukjes film in en Hong-Kong leent zich uitstekend als achtergrond. Deze coole Aziatisch metropool heeft al vaker bewezen erg filmgeniek te zijn.

Infernal Affairs heeft een nogal kille en wat afstandelijke, meer zakelijke sfeer. Scorseses Amerikaans/Italiaanse roots sijpelen in zijn versie toch door. Je moet er denk ik van houden, snap wel waarom veel mensen de aanpak van Scorsese prefereren. Moet wel zeggen dat het verhaal in de remake inderdaad beter te volgen is. Hier gaat het echt in een moordend tempo en als kijker wordt je ook niet netjes via ondertitels op de hoogte gebracht dat we ineens 10 jaar verder zitten in het verhaal. Toch vind ik dat beidde versies zo hun eigen bestaansrecht hebben want eerlijk is eerlijk ook The Departed vind ik een geweldige film.
Er wordt trouwens opvallend veel geklaagd over de muziek hier,. toegegeven die is vrij nadrukkelijk aanwezig maar echt storen deed het me niet. Enige wat tegenstaat zijn de oversentimentele terugblikscènes wanneer iemand het loodje legt... Dat was dus echt niet nodig.

Er was een tijd dat "Made in Hong-Kong" stond voor goedkope en kwalitatief slechte namaak rommel. Infernal Affairs is dat stadium al lang en breed gepasseerd.

4*

Een wat 'normalere' misdaadfilm dan deel 1.

Dit deel blikt eigenlijk terug op de geschiedenis voor deel 1 maar is niet te volgen zonder deel 1 gezien te hebben. Chronologisch zouden de films gezien moeten worden als eerst, deel 2, dan deel 1 en deel 3 speelt tussen deel 2 en 1 in en ook gedeeltelijk na deel1... Eigenlijk zou ik iedereen aanraden eerst The Departed te kijken om het hele verhaal goed te snappen

Dit deel is verder een prima film maar mist wel wat de spanning en het boeiende kat-en-muis spel uit deel 1. Hier gaat het meer om de geschiedenis vooraf en dan eigenlijk niet die van de mollen uit het eerste deel maar vooral hun bazen, die het ovverigens ook prima doen, mooie en overtuigende karakterrollen wederom. De film heeft dan ook meer een wat epischer en klassieker karakter, deed me soms wel wat denken aan The Godfather zelfs.

Ook het zakelijke, bijna steriele, sfeertje komt minder uit de doeken het gaat er hier een pak emotioneler en sentimenteler aan toe. Neemt niet weg dat het allemaal weer strak en mooi gefilmd is.

Het hoogtepunt zijn de geweldige afrekeningen uit de film, bijzonder spectaculair mag ik wel zeggen.

Prima film, 3.5*

Het 3e deel is weer meer terug naar de basis, de belangrijke rollen zijn weer weggelegd voor Leung en Lau uit het eerste deel.

De film schippert een beetje in de tijdsspanne van voorafgaand aan deel 1 en hier weer opvolgend. Er wordt weer flink in de tijd op en neer gegaan iig en dat maakt het soms wat lastig te volgen. Vooral ook omdat er weer een ingewikkeld mollen-scenario aan de fundamenten van deze film ligt. het maakt de film wel weer wat spannender dan deel 2 maar haalt het toch niet bij het eerste deel van de trilogie.

De rol van Leung vind ik hier wat tegenvallen, zijn rol is dan ook wat beperkter dan die van Lau en hij weet er niet echt het maximale uit te slepen. Lau doet het wel prima, vooral naar het einde toe wanneer zijn karakter steeds meer het spoor bijster raakt levert hij prima werk af.

Jammer, van de wat obligate driehoeksverhouding met de psychologe. Vind het liefdesverhaaltje zeker niet het sterkste element wat nu in het laatste deel geïntroduceerd wordt.

Al met al een prima drieluik, waarbij het eerste deel toch wel het sterkste is. Alle drie de delen zien er verder prachtig uit en geen een deel voelt aan als geforceerd of overbodig. Goed werk, de trilogie als geheel zou ik zeker met 4* beoordelen als individuele films halen deel 2 en 3 die score toch net niet.

3.5*

Vind het nooit een echte straf vind om een uurtje of 2 naar Angelina Jolie te kijken en daarbij was deze film over het geheel genomen nog best aardig ook. Het verhaal op de achtergrond is wat slapjes en de actie had van mij ook wel een minder hoog Charlies Angels- nivo mogen hebben. Maar dat doet er eigenlijk niet zo toe omdat het natuurlijk in de eerste plaats om Mr en Mrs Smith gaat. Ik heb me prima vermaakt met het samenspel tussen Pitt en Jolie enkele erg leuke scenes in deze verfrissende "romatische-actie-komedie". 3.5*

Hmmm... Een wonderwinkel met slimme product-placement is er dan niets heilig in Hollywood? Niet dat het mij nu zo erg stoorde maar toch, het is wel een kinderfilm natuurlijk.

Verder niet veel opzienbarends, verhaaltje heeft niet bijzonder veel om het lijf en de sterrencast acteert min of meer op de automaat. De winkel ziet er best wel gaaf uit en kinderen vinden het vast helemaal het einde. Toch voor een volwassenen heeft de film niet bijzonder veel extra's te bieden. Opzienbarend is Hollywoods favoriete boodschap over het maar vooral heel hard geloven in jezelf is al lang niet meer te noemen, vooral niet gezien vanuit de positie van het buitenbeentje (ja enig cliché gaat de film niet uit de weg).

Echt vervelend wordt het dan weer nergens, plus een leuke cameo van Kermit "Just shopping"

Niet bijzonder goed en ook niet bijzonder slecht, 2.5*

Mooie film, met het hart en ziel op de juiste plaats. Prima debuutfilm van Tran Anh Hung.
Typisch herkenbaar als aziatische arthouse. Wat zoveel wil zeggen dat het een film is zonder grote gebaren, groot drama of uitgesproken dialogen. Nee de schoonheid van een film als The Scent of Green Papaya zit hem in het oog voor de kleine details.

De film is vooral een 'slice of life' van een jong meisje wat als hulp in dienst komt bij een rijke(re) familie. In het eerste gedeelte zien we haar als 12 jarige en in het tweede deel als jonge vrouw van begin twintig. Het is een aandoenlijk portret van een lief bescheidde meisje wat haar geluk weet te halen uit de kleine dingen in het leven (en uiteindelijk wordt ze daar ook in beloont).

Veel aandacht voor (meestal) subtiele uitdrukkingen en vooral veel aandacht voor de omgeving waarin het verhaal zich afspeelt. Er wordt mooi gespeeld met licht en geluid, erg fijne warme sfeer je waant je bijna daadwerkelijk in Azië (alhoewel ik bij Saigon zelf vooral moet terug denken aan de enorme heksenketel aan mensen en brommers ). Maar goed de film speelt dan ook in 1951 wat een hele ander tijd was natuurlijk (subtiel ook dat de oorlog op de achtergrond een beperkte rol speelt). Bijna niet te geloven dat de film in zijn geheel in een studio is opgenomen.
En natuurlijk is er de focus op de huishoudelijke taken en dan vooral het eten, iets wat in Aziatische films een vaak prominentere rol lijkt in te nemen dan in Westerse films. Niet erg, want ik krijg altijd weer trek als ik zo'n maaltje met verse groente, vis of vlees liefdevol bereidt zie worden...
De camera zweeft ook heel mooi door het geheel, prachtige lange shots die vooral in het tweede deel omlijst met klassieke muziek geheel tot hun recht komen.


Lekkere onthaast-cinema van een bijzonder getalenteerde regisseur.

4*

Toch niet zo leuk als me nog voor de geest stond, eigenlijk zelfs een van de mindere Disney's. Vooral de kwaliteit van de animaties is nogal wisselend, lijkt er sterk op dat een aantal scènes ten koste van de rest extra veel aandacht kregen. De grootse en massale scènes zijn veruit het mooiste (de veldslag op de besneeuwde pas is zeker wel goed gedaan). Ook de dieren en mensen heb ik in andere Disney films van een veel betere kwaliteit gezien. Vreselijke muziek met enorme musicalpotentie ook weer (waar is toch die tijd gebleven van leuke dwergendeuntjes en zingende beren?)

Verder blijft het verhaaltje natuurlijk veel te braaf en zodoende komt de wat donkerdere kant van dit Chinese sprookje totaal niet uit de verf. Murphy als grappige sidekick is best te pruimen en weet zo nu en dan zowaar eigenlijk leuk uit de hoek te komen (alhoewel mijn voorkeur toch duidelijk naar Donkey uitgaat). Wel grappig trouwens dat de sidekick hier ook weer op zijn beurt een leuke sidekick heeft (die krekel )

2.5*

Deze week op een verloren doordeweekse avond Mulholland Drive maar eens in de DVD speler gedaan. En weer was ik erg diep onder de indruk van deze geniale film.
Visueel is de film ontzettend mooi. De nachtelijke scenes op de heuvels van Hollywood lijken zo uit een droom te komen. De omfloerste lichten, het soms net iets te lang uit focus zijn van de beelden het maakt de droomwereld compleet. Ook bij daglicht laat kunstenaar Lynch zijn surealistische wereld tot leven komen. En altijd blijft die donkere, onderhuidse spanning voelbaar in de lucht hangen.
De acteerprestaties zijn zeker boven gemiddeld en vooral Naomi Watts moet hier toch wel extra krediet krijgen. Want wat zij hier als jonge actrice laat zien is alles behalve kinderachtig. Formidabel zoals zij haar totaal verschilende persoonlijkheden tot leven laat komen.

De film zit met al zijn lagen zo ontzettend fascineerend inelkaar. Er is natuurlijk het suspense verhaal van de aan lager wal geraakte jaloerse Diane, die de succesvolle Camilla wil ombrengen. Maar er is ook ook Lynch zijn kritiek en eerbetoon aan het medium film en dan die van Hollywood in het bijzonder. Daarnaast kent de film ook een laag die mij persoonlijk op emotioneel, menselijk niveau erg weet te raken. Want Mulholland Drive is ook het verhaal van de vluchtigheid van dromen, de illusie dat je het leven kunt sturen naar eigen believen. Ontroerend en ontnuchterend tegelijk. Mooi dat Lynch hier een van de grootste en meest wijdverbreide dromen in onze westerse wereld voor kiest, die van de "Hollywood Dream".

Mulholland Drive weet mij iedere keer weer ruim twee uur gefascineerd naar het scherm te laten kijken. En als hij afgelopen is heb ik eigenlijk meteen de neiging hem weer opnieuw te kijken. De film zit vol voelbare spanning, is donker, surrealistisch, erotisch en weet mij keer op keer echt te raken. Wordt tijd dat deze film krijgt wat hij verdient en dat is een maximale score van 5*.

En voor diegene die Lynch maar niks en te vaag vinden; Film is een illusie en Lynch is een fantastisch illusionist. Gebruik je fantasie en laat je meeslepen in deze geweldige wereld.

Munich, een sterke en toch behoorlijk indrukwekkende film. Bij een onderwerp wat rechtsstreeks terug te voeren is op een van de meest slepende conflicten van deze tijd is enige politieke controverse niet te vermijden. Dwz er zullen altijd mensen zijn die een film als deze aangrijpen om hun eigen standpunten nog eens extra uit de doeken te doen. Gedurft dat Spielberg juist nu met zo'n film komt en knap dat hij er in slaagt om het verhaal (voor mij persoonlijk) genoeg politiek neutraal te houden. De strekking van de film, dat geweld en haat niks oplossen en uiteindelijk alleen maar tot meer en nieuwe slachtoffers zal leiden leek me vrij duidelijk. Ook zijn er geen echt duidelijk gepolariseerde "goede" israelieten of "slechte" palestijnen. Het lijken allemaal redelijke en intelligente mensen, geen medogeloze moordenaars iig.

Cinematografisch vind ik de film prachtig, vakkundig met zorg voor detail geschoten. De vele locatie-opnamen in de diverse europeese steden zijn erg mooi. Schitterende belichting, zorgvuldige uitkadering en een rauwere stijl dan je van Spielberg zou verwachten. Enige Spielberg film die ik qua beelden mooier vind is Saving Private Ryan. Ook schuwt de man niet om net zoals in SPR geweld expliciet in beeld te brengen. Dit confronterende geweld zorgt er voor dat de film boven het documentaire-niveau wordt uitgetild.
De film begint een beetje als een standaard thriller, en inderdaad de aanslagen worden een aantal maal herhaald, alsof het lijkt dat ze netjes het hele rijtje zullen gaan afwerken. Toch is dit uiteindelijk essentieel voor het verhaal wat vertelt word. Er zit na iedere aanslag een subtiel verschil in de mentale staat van de mannen die ze uitvoeren. Langzaam aan komen ook zij terecht in een neerwaartse spiraal van geweld en paranoia, de verlies van enige levenslust. Vergelijk de uitbundige wijn drinkende mannen van de eerste aanslag met de obsesief kokende Avner na de vierde of vijfde aanslag. In dit licht is ook de laatste flash-back scene (waar nogal verschillende meningen over bestaan) erg sterk. Hij had zijn vrouw 2 jaar niet gezien en nu als ze met elkaar vrijen is het enige waar hij aan denkt haat en geweld. De neerwaartse spiraal op persoonlijk niveau. De tegenhanger van de eindscene met het WTC op de achtergrond, de neerwaartse spiraal op politiek niveau. Overigens zit er nog een politieke verwijzing in die laatste scene. Het grote gebouw aan de overzijde van de rivier is dat van de VN.

Wat ik een beetje jammer vind is dat de film soms wat afdwaalt na zijsporen die er, zegt mijn eerste gevoel, er niet zo toe doen. Het hele gebeuren rond de nederlandse vrouw en de vele aandacht die de informantengroep krijgt. Mij leek het wat overbodig al die aandacht daarvoor, had liever gezien dat Spielberg wat meer tijd had besteed aan karakter-uitdieping.

Uiteindelijk toch een zeer goede sterke mooi gemaakte film met genoeg spanning om de lange tijdsduur met gemak te overbruggen. Goed uitgewerkt karakter van Avner, en een film met een boodschap. Deze komt zeker op het lijstje voor herziening. Geef nu voorlopig 4* waarbij ik neig naar een wat hogere beoordeling, we zullen zien.

My Darling Clementine is de beste film van Ford die ik tot nu toe gezien heb. Het verhaal van Wyatt Earp en Tombstone (The Biggest Graveyard West of the Rocky's) is in Ford's versie een mooie ingetogen legende geworden. Waarin de man niet groter dan het leven wordt en de uiteindelijk shoot-out sober en realistisch blijft.

Fonda zet de vastberaden gewezen sheriff Earp bijzonder sterk neer maar het is Clementine die hem menselijk en zelfs kwetsbaar maakt. Zelf vond ik een van de mooiste en meest sprekende scenes die waar Earp zijn Clementine ten dans wil vragen, het kost hem zichtbaar meer moeite dan een robbertje stoeien met een dronken, schietende indiaan in de saloon En natuurlijk het wat onbeholpen, bijna klunzige einde "M'am I sure like that name" De legende Wyatt Earp, die net 4 man heeft omgelegd om zijn broers te wreken staat er toch wat onzeker en bijna verlegen bij ... en dat allemaal om een vrouw.
Verder is ook de rol van Mature als Doc Holiday ook eentje om in het boekje te zetten. De beschaafde man die het geciviliseerde maar ook beknellende leven maar al te graag wil ontvluchten. Maar vrijbuiters met de hang naar vrijheid worden altijd ingehaald door de beschaving. In Tombstone gaat Earp niet voor niets als eerste naar de barbier om zicht te laten scheren, de eerste tekenen van het moderene leven in het oude wilde westen. Voor Holiday komt de beschaving ook in de persoon van Clementine, zijn vroegere verloofde, de verpleegster en lerares. Ze vertegenwoordigt de nieuwe moderne aanstormende tijd, geen wonder dat Doc haar wil ontlopen. Misschien ook wel de reden waarom hij zich samen met Earp in een gevaarlijk avontuur stort... Wat heeft hij nu nog te verliezen immers?

Dat Clementine het bindend thema in de film is vind ik mooi gedaan, haar vertegenwoordiging van de nieuwe tijd vind ikzelf ook poetischer dan de manier waarop dezelfde thematiek benaderd wordt in het wat drogere The man who shot Liberty Valance.

Dit is ook Ford's sterkste qua cinematografie, prachtig in beld gebrachte landschappen maar vooral de scenes in de saloon zijn echt onovertroffen mooi en zeker ook de close-ups van de mensen, de dorpbewoners zijn erg fraai en ogen bijzonder authentiek. Verder laat Ford zijn kunsten zien met de geweldige regenbui (alleen Kurosawa kan het ook zo laten gieten) en de mooie dynamische actie-shots met de achtervolging te paard.

Ja, prachtige film. Dik 4.5*

Uitgangspunt is op zich best aardig voor een romcom... Helaas houdt het daarna wel snel op en draait het uit op de standaard formule, een hoop cheesy grappen en seksen met de kleren aan onder de dekens Sommige scènes zijn echt zo beroerd dat ze weer grappig worden (de op hol geslagen raket of de haai in de slaapkamer ).

Uma vind ik geen lelijke vrouw, ze heeft meer uitstraling (en mooiere benen) dan dat 20 jarige standaard blonde kantoor huppeltutje.

Op zich best te bekijken op een luie vrijdagavond, handjevol geslaagde grappen voorkomt vroegtijdig wegzappen (net an dan).

2*