Opinions

Lief filmpje natuurlijk deze Ponyo. Miyazaki weet altijd met zeer gedegen films op de proppen te komen die zich onderscheiden door een zeer kleurrijke en levendige fantasie. Heb nu een aantal films van hem gezien ( 5 stuks) en daar zit niets van zelfs maar een matige kwaliteit bij. Toch moet ik zeggen dat tot nu toe voor mij persoonlijk slechts 1 film er echt bovenuit steekt en dat is Laputa .

In Ponyo spelen twee schattige kleuters de hoofdrol en de hele film lijkt wel te zijn geschreven rond die belevingswereld. Dat is al terug te zien in de eenvoudigere animatiestijl (die daardoor zeker niet minder indrukwekkend is) waarin de wereld is vormgegeven in deze film. Geniaal zijn zeker de nog wat motorisch onbeholpen bewegingen en de logica van de kinderen, erg goed gedaan en behoorlijk realistisch. Toch heeft het ook zo zijn nadeel dat alles zo ontzettend zoet gesuikerd is. Persoonlijk heb ik het idee dat dit meer een echte pure kinderfilm is dan het ander werk wat ik van Miyazaki gezien heb. Alles is lief, onschuldig er is wel een soort van gevaar aanwezig maar een echte dreiging gaat er niet vanuit. Het heeft zijn charme maar het is voor mijn smaak ook net wat te gezapig en te kinderlijk. En dat wordt vooral duidelijk in het imo nogal wat slome einde.

Vooral het tweede gedeelte van de film waarin de hele magische fantasy onderwaterwereld echt loskomt en de 'echte' wereld overneemt kon mij wel bekoren. Hierin wordt duidelijk waar de kracht van de animaties uit de koker van Ghibli vandaan komt. Om een wereld te creëren zonder echte vastgelegde regels. De ongebreidelde fantasie die vaak de logica tart maakt het daarom zo leuk en aangenaam.

3.5* voor deze Japanse versie van de Kleine Zeemeermin zijn wel verdient.

Zo het begin is gemaakt met 2006! De traditionele "kater-weg-kijk-film" van 1 januari was dit jaar Garden State. En ik had het geloof ik wel slechter kunnen treffen, helemaal geen onaardige film dit.

Af en toe een beetje te geforceerd dramatisch waardoor sommige scenes nogal gemaakt overkomen. Na mijn smaak dan net iets te vaak onintressant, te lang doorgaand geneuzel.
Portman en Braff spelen hun rollen verder wel lekker enthousiast. Langzaam aan gaat in de gedrogeerde zombie Andrew, onder de invloed van de vreemde, altijd aanwezige en levendige Sam, ook het bloed stromen. Vond de trip met z'n drieën op de motor toch een van de leukste stukjes uit de film. Grappig ook dat het gezin, wonend in een boot aan de rand van de oneindige afgrond het meest normale is uit de gehele film.

Tja, wat betreft de soundtrack, echt weg van muziek a la Coldplay ben ik nooit geweest. Maar op de een of andere manier past het wel lekker in de film. Het is eigenlijk ook van die net iets te lang durende neuzelmuziek

Garden State een charmant filmpje met de nodige passie en warmte gemaakt. Niet altijd even boeiend maar het ziet er goed uit en is zeker de moeite waard. 3.5* en ik ben wel nieuwsgierig naar nieuw werk van Braff.

Gerry, ik kan nu niet zeggen dat ik echt overloop van enthousiasme voor deze film. Wilde de film graag zien omdat ik Elephant een behoorlijk goede film vond en ik ook wel nieuwsgierig was naar de uitwerking van het toch wel apparte plot. Het plot over twee gasten die door de woestijn dwalen, dat is het, dat bleef het en meer kreeg ik dus ook niet.

Er is niks mis met mooie plaatjes van woeste ongerepte gebieden en Gerry bevat zo nu en dan best mooie opnames maar het werd nooit meer. Had meer het idee dat ik naar een fototentoonstelling met bewegende plaatjes zat te kijken dan naar een echte film. Het leek wel of dat Gus van Sant maar weer eens wou uitproberen wat je ook allemaal weer met een camera kan.

Heb deze film als zeer wisselend ervaren, soms waren de beelden sterk en mooi maar vaak ook nietszeggend of gewoon domweg ontzettend saai. Vooral de eerste drie kwartier dacht ik vaak; "Shit, ben nog niet eens op de helft..." Bovendien duren bepaalde scenes gewoon veel en veel te lang om te blijven boeien. Kan me best voorstellen dat mensen er door gehypnotiseerd raken maar of dat een film ook goed maakt? Ik vind van niet iig, ik zoek toch wat meer in een film. Eenzelfde verhaal kan ik ophangen voor de 2 acteurs, scenes die sterk wisselen in kwaliteit.

Gerry, over het algemeen te weinig boeiend als film, soms mooie plaatjes, soms niet. Het improviserend straattheater van de 2 acteurs was best aardig en zie hier toch ook wel de charme van in. Nou 2.5* voor dit experiment van Van Sant dan maar.

Overigens was deze film natuurlijk totaal overbodig geweest als Gerry en Gerry er even aan hadden gedacht een rugzakje met water, kaart en kompas te pakken. Wat een stelletje dumbos zeg

Toen ik deze in het rek bij de bieb zag staan dacht ik meteen een film met zo'n titel die moet ik zien! En wat blijkt deze is bijzonder de moeite waard, wat een ongelooflijk mooie documentaire. Nou ja documentaire, het kwam op mij meer over als een film die een mooi fascinerend verhaal vertelt en dat dan gelukkig zonder zo'n betweterige en o zo informatieve voice-over.

Deze film geeft een heel mooi intiem portret van een mongoolse nomadenfamilie die troubles hebben met een van hun kamelenveulentjes. Eigenlijk gebeurt er allemaal niet zoveel maar op de een of andere manier wist dit verhaal, deze beelden mij flink te raken. Uiteraard is het de schoonheid en de kleurenrijkdom van de mensen en de prachtige ruige desolaatheid van het landschap maar er is nog wat. Er spreekt een enorme liefde uit deze film, zoveel dat die mij een beetje week maakt.
Het is liefde voor het land en de bevolking, voor hun manier van leven maar ook voor de essenties van het bestaan, het hebben van een warm nest (tent in dit geval) en de vreugde en schoonheid van het dagelijks leven.
Toen ik na de film de extras bekeek op de DVD kwam ik erachter dat de regisseur, de drijvende kracht achter dit project, vrouw en mongoolse is en dat is volkomen logisch. De scene waarin de vrouw haar kind in slaap zingt en daarna onder, inderdaad een Nijntje dekbed toestopt is zo simpel, zo puur en zo warm dat ik er kippevel van kreeg. Er zit toch duidelijk een feminine touch in die gezinstafreeltjes.

Natuurlijk is ook de climax wonderschoon, ontroerend en wonderlijk. Vraag me dan toch weer af, wat zijn we hier in het westen toch allemaal kwijtgeraakt. De fascinatie voor de TV doet het ergste vermoeden voor de volgende generaties. Hopelijk kunnen zij hun eigen manier van leven blijven behouden want het maakt er onze planeet en de mensheid een stuk rijker op.

Wonderlijke en prachtige in zijn eenvoud en met veel liefde voor het onderwerp gemaakt, beste docu die ik tot nu toe gezien heb. 4.5*

Beetje een film met een grapdichtheid van 30/min, in een film van bijna 2 uur zijn er dan altijd wel een aantal bij die aan zullen komen dus valt er altijd wel wat te lachen...

Aldous Snow kende ik al uit Forgetting Sarah Marschall en daar vind ik hem veruit grappiger dan de hoofdrolspelers. Vreemd genoeg gaat dat ook op voor Get Him to the Greek, opnieuw weet dit fictieve Rock & Roll beest een film met een wat suffige hoofdpersoon wat kleur te geven.

Paar leuke Drugs, Sex, Rock & Roll grappen en grollen zonder moralistisch te worden (hotelkamer aan flarden in Vegas onder invloed van The Jeffrey en het triootje waren toch wel de hoogtepunten). Sean "P Diddy Daddy Puffy Pimpy John" Combs was nou ook niet echt om over naar huis te schrijven. Rappers kunnen echt niet acteren. Muzikanten in het algemeen eigenlijk niet, kunnen zich beter beperken tot leuke cameo's waarvan er hier iig genoeg inzitten.

Veruit de merkwaardigste cameo (nou ja...) is het stukje Jiskefet op TV in de Londense hotelkamer. Heel raarrr!

Nou vooruit 2.5* dan maar.

Die 0,5* en 5* stemmen bij deze film

Heb zelf helemaal niks met gangsta-rap en nog minder met 50 cent, vooral vrij opzichtige en domme stoerdoenerij allemaal. Deze film draagt daar ook wel zo weer zijn steentje aan bij, mythevorming rond een crackdealertje uit een achterbuurt waarbij ik vind dat het toch allemaal wat te glamerous wordt voorgesteld. Echte armoede, echte uitgemergelde junks, echt willekeurig zinloos geweld, echte uitzichtloosheid het wordt zorgvuldig buiten de film gehouden.

Wanneer na het einde toe 50 Cent zijn verlossing vindt in de muziek en zijn gezin komt dit hoewel misschien wat simpel en eendimensionaal toch wel over.
Film is technisch gezien ook best in orde en het ziet er allemaal erg gelikt uit maar het moet gezegd worden 50 Cent is niet de meest getalenteerde acteur dezer aardkloot. Soms zijn de dialogen ook te slecht om waar te zijn... Maar toch, best een vermakelijke film voor een doordeweekse avond. Vervelen doet het niet.

Hou het op een kleine 2.5*

Leuker dan zijn vervolg deze Get Shorty, heel typisch vond ik dat deze film over de filmindustrie een veel coolere soundtrack had dan die over de muziekbuisness Aardig vermaak verder 3*

De scene waarin de geest van het eenzame meisje de hand van een van de hoofdpersonen vast pakt en haar mee terug neemt in de tijd is wat mij betreft weer een nieuw dieptepunt in de filmgeschiedenis.
Het hele plot (en dat was me toch ingewikkeld bij Ghost Ship ) wordt in 2 minuten op MTV-achtige wijze met een soort Marlyn Manson tune op de achtergrond uit de doeken gedaan. Hoe voorgekauwd wil je het hebben zeg!
Verder af en toe best aardig vormgegeven horror pulp. 1,5*

Heel behoorlijke film met prachtig samenspel tussen Sophia Loren en Marcello Mastroianni, die op een geweldige manier twee gekwelde geestverwanten neerzetten die elkaar op deze speciale dag weten te vinden. De chemie tussen de twee knalt van het scherm en dat is wat de film boven de grauwe middenmoot doet uitstijgen, de scènes op het dak van de flat zijn erg goed.

Visueel vind ik de film ook wel in orde, het geheel speelt zich af op een locatie, een romeinse huurkazerne. Vooral het begin van de film (na het de saaie polygoon/propaganda journaal introductie) is erg sterk. Hoe de camera dwaalt langs het flatgebouw en uiteindelijk in het appartement van Antonietta uitkomt. Hoe iedereen ontwaakt, het zegt meteen heel veel over het gezin en over deze huisvrouw.

Het kleurgebruik is ook behoorlijk apart, de grauwe kleuren doen nergens denken aan het in het voorjaar doorgaans zonnige Italië maar eerder aan een druilerige Nederlandse herfstdag. Het geeft goed de gemoedstoestand van de hoofdpersonen (en misschien wel van de natie?) weer. Want aan de vooravond van WO2 en met het fascisme hoogtij vierend is er weinig perspectief op een zonnige toekomst. Vooral als je huisvrouw bent of erger niet voldoet aan het mannelijke fascistische ideaal van echtgenoot, vader en soldaat... De constant ratelende oorlogsretoriek op de achtergrond versterkt de moeilijkheid van de situatie waarin beidde zich bevinden.

Moet zeggen dat ik de liefdesscène toch wel wat merkwaardig vond maar misschien is het wel omdat ze beidde weten dat ze de misschien wel nooit meer warmte, genegenheid en intimiteit zullen voelen.

Al met al een behoorlijk sterke film met helaas een paar smetjes. Zo vond ik de bijrol van vooral die conciërge echt niet kunnen eigenlijk en soms duren bepaalde scènes ook net iets te lang voor mijn smaak, waarbij ik wel moet zeggen dat ik vrij moe was toen ik de film zag.

Geef voor nu zeker een goede 3.5*

Het ziet er natuurlijk allemaal erg mooi uit die oudhollandsche pitoreske sfeer. Met die muziek erbij lijkt het soms net de Efteling. Scarlett Johansson mag dan erg goed zijn als Griet (hoe jong was ze ten tijde van deze film?? een jaar of 18/19) het blijft in Girl with a pearl earring toch vooral bij mooie plaatjes kijken. Want voor de rest is deze film, nou ja gewoon erg saai. Er lijkt wel werkelijk niets te gebeuren! en wat er gebeurt kan je al van kilometers afstand over het oudhollandsch polderlandschap zien komen aanwaaien.

Wat ik verder vreemd vond is dat deze film de term 4 seizoenen in 1 dag wel heel erg letterlijk neemt. Nou weet ik het weer in Nederland is wisselvallig maar zoals hier wordt voorgesteld Het ene moment vriekou, het ander moment lijkt het weer lente. Gracht dichtgevroren, scene daarna gracht weer open vol in het zonnetje. Nou ja hou het op 3 kleine sterretjes omdat ik toch een zwak heb voor mooie plaatjes en mooie Scarlett.

Al maar liefst 29 jaar zijn er voorbij gegaan sinds het verschijnen van Rocky en toch moeten de makers van deze film in een nogal inspiratieloze bui gedacht hebben; "Never change a winning concept".

Gevolg; Underdog met talent en een droom vind zijn weg in de topsport met vallen en opstaan en op het eind lacht het meisje naar hem en krijgen we een full frontal overwinningsschreeuw van de sportman in kwestie in beeld. Tja, waar hebben we dat nou eerder gezien... Ik durf er ook een aardige cent onder te verwedden waar de vervolgen over zullen gaan; Aj, aj de pijn van de roem... Inderdaad, aan inspiratie een groot gebrek hier.
Ook is het volgens mij een feit dat de meeste voetballers gewoon vervelende verwende nesten zijn met kapsones nog groter dan hun overgepimpte SUV of sportwagen. Echt veel met het lijdend onderwerp van de film heb ik dus niet (en ja, ik kijk ook naar voetbal op TV ). Des te opvallender dat ik me allemaal nog best redelijk vermaakt heb. De sportscènes, vooral die van de wedstrijden zijn behoorlijk sterk en mooi uitgevoerd en ook de rest van de film is best te pruimen (al moet je zo nu en dan wel flink op de tanden bijten bij de nogal dik aanwezige sentimentele muziekkeuze).

Voorspelbaar, weinig origineel maar verder wel aardig vermaak (beetje zoals de eredivisie zeg maar )...

2.5*

Van mezelf vond ik dat ik de film eerst weer eens opnieuw gezien moest hebben voor ik er een boordeling aan zou gaan geven. En eigenlijk wou ik eerst de hele serie weer eens bekijken alvorens tot een goed welovergewogen stemming over te gaan. Gisteren eindelijk weer eens 3 uur lang genoten van dit meesterwerk en he, wat ik eigenlijk al lang wist deze film is echt zo sterk die krijgt van mij toch nooit minder dan 4.5*

Het acteerwerk is fantastisch vooral Pacino speelt ijzersterk en veel scenes uit de film zijn terechte klassiekers in de cinematografie geworden. Absoluut terecht gekwalificeerd als klassieker en als meesterwerk.

Nu nog een keer een paar avondjes vrijmaken voor deel 2 en 3, echt vervelend zo'n vooruitzicht hoor

Opnieuw weer een prachtige film. 3 uur lang genieten. In deel 2 worden alle registers opengetrokken, er wordt veel meer gebruik gemaakt van groots opgezette scenes en exotische locaties. Het acteerwerk is weer subliem en de film is met zoveel zorg en oog voor detail gemaakt dat het bijna als perfect aanvoelt. Toch hebben veel scenes uit het eerste deel net wat meer indruk gemaakt op mij, eigenlijk zou dat deel misschien wel 5* verdienen en ook een plaatsje in m'n persoonlijke top10. Maar ja dan heb ik al 3 films van fam. Coppola in m'n top 10 staan, lijkt wel of er een soort van persoonlijke voorkeur aan het ontstaan is Ik denk er nog even over na...

Sluit mij aan bij de grote meerderheid die deel 3 de minste van de triologie vind. Neemt niet weg dat ook deel 3 een erg goede film blijft hoor maar wel een met wat mindere puntjes. Iets wat ik in de eerste twee delen maar nauwelijks kon ontdekken. Deel 3 kwam wat langzaam op gang, eigenlijk begon ik hem pas echt erg goed te vinden toen de famillie Corleone terug was bij hun roots. Het einde is dan ook wel weer erg sterk en mooi verfilmd en krijgt ook weer wat het karakter van de eerste 2 delen. Vond het ook geen minpunt dat Don Michael zo verandert was. Dit in combinatie met de jonge Vincent (goed rol van Garcia trouwens) maakt de cirkel weer mooi rond. Verder hadden ze van mij dat hele gedoe met het vaticaan er wel uit mogen laten en ja... ook ik ben blij dat de lieftallige Sofia uiteindelijk voor een andere carriere heeft gekozen.

P.S. Ik zag Nicholas Cage op de aftiteling voorbij komen??? Wat heeft die met The Godfather III te maken?

Tuurlijk kan ik hier een heel verhaal op hangen over de slechte amateuristische montage, het niet bepaald spetterend acteerwerk, de niet altijd even grappige slapstick of eigenlijk zeggen dat de film in zijn geheel al overbodig is...

Maar zat deze film gisteren met een maatje te kijken en we kwamen allebei tot dezelfde conclussie, in 2 woorden; "aandoenlijk klungelig" 2.5*

Bijzonder sterke film. Hoe zeer ik ook kan genieten, en hoe goed ik veel "geromantiseerde" misdaadfilms als The Godfather of Goodfella's ook vind. Gomorra is totaal andere koek, interessante en boeiende koek, dat wel.

Geen slim uitgedachte plotjes of episch vertelde verhalen, geen helden en ook geen goedgebekte en in hippe snit gekleede gangsters. Nee, gewoon een grauwe, uitzichtloze drekpoel met boersige, lompe en vadsige criminelen die hun vieze vingertjes in alle takken van de samenleving hebben gestoken en zo overal de boel ontwrichten. De regionale economie wordt gecorrumpeerd en de invloed reikt wellicht zelfs tot in de wereldeconomie, iedereen in Zuid Italië moet rekening houden met de macht van de Camorra. Gomorra toont misdaad in zijn meest pure en ranzige vorm zonder franjes...

De sobere, documentaire-achtige stijl waarin de film geschoten is past daar dan ook perfect bij. Ook zelden zulke koele en realistische aanslagen gezien. Razendsnel en zonder enig spoortje van emotie, geen tijd voor "famous last words" oid met hetzelfde gemak en routine als waarmee erbij de bakker brood gehaald gaat worden.

Verwacht geen ingenieus plot waarin alle draadjes samenkomen of een diepgaande karakterstudie van deze film. Ook van filmtechnische fratsen blijven de makers ver weg. Echter als inkijk in een samenleving zo beheerst door een fatalistisch en corrupt systeem zonder ook maar een sprankje hoop is de film werkelijk fascinerend.

Misdaad in al zijn lelijkheid en zonder ook maar enige poging van de makers het beter voor te stellen dan het is. Unieke film.

4 dikke sterren.

Hmmm, ik weet het niet hoor vind dit ook een wat overgewaardeerde film. Iedereen in mijn omgeving spreekt eigenlijk vol lof over deze film en ook de hoge waardering hier deden de verwachtingen hoog oplopen.

Fincher is een vakman, zoveel is ook duidelijk met deze Gone Girl. Cinematografisch ziet het er puik en verzorgd uit. De film is zeker ook stemmig en sfeervol, niet in de laatste plaats door de minimalistische score. Het probleem zijn niet zozeer de plotgaten, want volgens mij verteld Fincher best een solide plot het probleem is dat ik het voor geen meter geloofde. Ik geloof de karakters en de acties van Nick en Amy niet, eigenlijk vond ik het hele gebeuren behoorlijk ridicuul. Vooral in de tweede helft vliegt Fincher regelmatig hiermee behoorlijk uit de bocht imo. Serieus, hebben we eindelijk een echte moord met lijk en moordwapen laten alle wetsdienaars het massaal afweten De plottwist vond ik uiteindelijk ook niet zo'n verassende, ik zag hem eigenlijk wel min of meer aankomen. Het was wel heel duidelijk dat er meer achter zat dan ons kijkers in het eerste uur wijs werd gemaakt anders was het wel een heel voor de hand liggend verhaaltje geworden namelijk.

De film kent voldoende afwisseling en Fincher is vakbekwaam genoeg om mij bij de filmles te houden. Uiteindelijk rest een aardig Hollywoodvermaak met her en der onderkoelde cynische humor en een aardige sneer naar het mediageile publiek. Maar eerlijk... Ook dat is wel eens beter gedaan.

Niets opmerkelijk deze Gone Girl, geef mij toch maar de morsige en onconventionele Fincher uit de jaren '90 van Alien 3, Se7en en Fight Club.

3*

Aardige film maar wel eentje waar ik stiekum toch wel iets meer van verwacht had. Er zijn toch enkele punten waardoor deze film bij mij niet echt tot de toppers zal gaan behoren. Ten eerste is het plot toch wat raar en niet echt zo geloofwaardig, dat hoeft op zich niet zo'n probleem te zijn, alleen drama werkt bij mij vaak toch beter met een ietwat realistischer verhaal. Daarbij komt dat ik de emoties in de film toch vaak wat onderkoeld vind. Niet zo raar want het blijft natuurlijk een duitse film en duitsers staan nou niet echt bekend om hun open emoties en humor. Veel meer dan een glimlach leverde deze film mij niet op en het einde wat heel mooi en intiem had kunnen zijn ontaarde uiteindelijk in een mij toch iets te bombastisch geheel.
Visueel is de film aardig al had ik het leuker gevonden als er wat meer mooie scenes in hadden gezeten zoals die met de helicopter en het vuurwerk op het dak. Jammer genoeg vervalt de film te vaak in Coca Cola, Ikea, BMW, Trabant cliches. Regelmatig nog vrij idioot versneld ook.
Nu is de film niet geheel kommer en kwel hoor! De acteerprestaties waren zeer degelijk en de film kent een paar geweldige bijrollen.
Het subplot waarin Alex samen met zijn maatje zijn droom DDR republiek verwezelijkt vond ik erg mooi gedaan. Mooi ook om te zien hoe al de mensen die hem liefhebben hem tijdens zijn laatste "voorstelling" zitten aan te staren en zijn droom levend houden.
Misschien dat als ik het van dichtbij allemaal had meegemaakt deze film mij meer zou kunnen aangrijpen. Maar als Jan Kaas die in 1989 vanaf de zijlijn heeft staan toekijken kom ik niet verder dan 3.5*

Poging tot een soort van kinky versie van het doorgaans brave en suffige romcom-genre. Niks mis mee om dat genre wat op te peperen maar doe het dan wel meteen goed.

Jammer genoeg weten de makers van deze Good Luck Chuck niet veel verder te komen dan wat slechte puberale tieten, sperma en masturbatie grappen. Als verliefde stelletjes dan ook nog tegen elkaar gaan zeggen; "Are you ready to take this relationship to another level?" als ze gewoon met elkaar willen neuken, dan weet je dat de plank finaal misgeslagen wordt.

Jessica Alba is mooi maar niet echt overtuigend in de rol van al jaren droogstaande pinguïn-verzorgster. De rest van de cast hangt er ook allemaal maar zozo bij.

Al bij al niet echt een geweldige film, hier en daar een leuk grapje maar het meest heb ik nog moeten lachen om de "home-made video" tijdens de aftiteling. Dat zegt genoeg lijkt me...

2*

Na 13 jaar neemt DeNiro weer plaats op de regisseurszetel maar of hij daar nu een terechte staande ovatie mee verdient? De film is vakkundig gemaakt, beetje in de epische stijl zoals bv The Godfather is gemaakt. Beeld en geluid zijn zeker in orde maar verder...

Ik dacht eigenlijk een spannende spionagethriller te gaan zien maar eigenlijk kreeg ik bijna 3 uur familieperikelen van Edward Wilson te zien. Edward Wilson een nogal zoutloos persoon zo blijkt. Het kon me maar matig boeien wat er allemaal in diens persoonlijke levenssfeer gebeurde. Had liever wat uitstapjes gezien naar spannende koude-oorlog conflict gebieden zoals Cuba, Zuid-Ameika en Afrika. Echter DeNiro is hier wel heel zuinig mee, slechts zo nu en dan gunt hij ons enkele minuutjes een kijkje in clandestiene CIA operaties overzee om vervolgens weer snel terug te keren naar burgerlijk Amerika.
De film duurt ook best lang maar in feite gebeurt er niet zo veel. Er zat voor zo'n lange film echt te weinig ontwikkeling in de belangrijkste karakters en dat maakt de film bij tijd en wijle wat saaiig en langdradig, wat toch vaak de doodsteek is voor zo'n episch verteld drama. Daarnaast maakt de film ook soms vreemde bokkensprongen in tijd en locatie (Hoe kwam die zoon van hem ineens met een liefje in Belgisch Congo terecht? En wat deed Joe Pesci ineens in de film?)

Dat de film niet helemaal een mislukking te noemen is komt door de duidelijk proffesionele aanpak, een goede muziekscore en een persoonlijke voorliefde voor dit tijdvak van de Amerikaanse geschiedenis.

2.5*

Deze film drijft wel heel erg op het sentiment en is daarom bij vlagen ook zeer plakkerig en klef. Ben Affleck speelt een van de wat dommige vrienden van Will, een rol die hem wel op het lijf geschreven lijkt Minnie Driver's acteerwerk vind ik hier behoorlijk irritant. Die hele relatie tussen Skylar en Will is trouwens wat ver gezocht, dat hysterisch gejank terwijl ze elkaar net kennen. Als ik Will was had ik 'r mooi laten zitten ver weg in californië.

Wel sterk aan Good Will Hunting is het goede acteerwerk en samenspel van Matt Damon en Robin Williams. Die twee hebben een aantal zeer boeiende conversaties die soms grappig, soms triest maar wel altijd lekker gevat zijn. Dat zorgt er voor dat de film toch nog 3* verdient.

Goodfellas, geweldige film! Deed me een beetje denken aan The Godfather meets Lock stock...

De epische vertelwijze in vooral de eerste helft van de film, de opkomst van een Big Shot mafiosa wordt fantstisch uit de doeken gedaan. En waar The Godfather natuurlijk bloedserieus misdaaddrama is, bewandelt Goodfellas toch een iets ander weg. In de voice-over vertelt Henry Hill zijn historie met de nodige humor en zelfspot, het maakt het geheel net wat luchtiger. De film is eigenlijk best behoorlijk grappig, vaak met de nodige zwarte humor. Pesci bewijst in Goodfellas dit tot in zijn vingertoppen goed te beheersen; De scene dat ze aan tafel zitten te eten en hij daarna aan zijn oude moeder dat vleesmes vraagt, meesterlijk!

Zelf ervaarde ik de film als een soort van lawine die langzaam vanaf de berg het dal in begint te stormen. Het begint allemaal vrij rustig, onschuldig zelfs in amerika jaren '50. Maar de jongens groeien op, hun macht neemt exponentieel toe met hun steeds meer geweldadige uitbarstingen. En met de macht groeit ook de paranoia, het wantrouwen, zelfs je oude maatjes worden ineens je vijanden. Tegen het einde had ik het idee naar een compleet andere film te zitten kijken. Met het veranderen van Hill zijn karakter verandert ook de film in tempo, in beelden, in geluid en muziek. En dan... uiteindelijk komt de lawine tot rust in een saaie amerikaanse suburb, hoe ironisch.

Natuurlijk is de film prachtig vormgegeven, heel veel oog voor detail. Meesterlijke shots soms langzaam zwevend, dan weer opzwepend snel. De film heeft ritme, en het ritme past perfect bij het verhaal wat zich op het scherm ontvouwt. Dit is echt wel zo'n film die door de intense beelden, muziek en geluiden me echt helemaal de beeldbuis in zuigt.
En ja, ook het acteerwerk mag er zijn. Vind dat Liota naast al het acteergeweld van DeNiro en Pesci zich toch heel goed staande weet te houden, voor mij was het zeker overtuigend genoeg.

Scorsese levert echt een heel fijn vakwerkje af hier. Ik ga voor de 4.5* maar hou de film in het rijtje voor een mogelijke volle mep van 5*! Samen met Taxi Driver het beste werk van de man wat ik gezien heb.

Zit nog maar met een vraag? Hoe komt het in hemelsnaam toch dat het zo lang geduurt heeft voordat ik deze film ben gaan kijken???

Toen ik voor de vakantie op zoek was naar wat leesvoer kwam ik het boek voor E1,--tegen in een bak met beschadigde kaften. Altijd leuk om in tropische oorden te lezen over het koude Rusland. Het boek was erg spannend en nu ik de film weer eens gezien heb moet ik zeggen dat ook die me helemaal niet tegenviel. Alleen het personage van Renko had van mij wel wat beter uitgewerkt mogen worden. Verder blijft de Sowjet Unie tijdens de koude oorlog natuurlijk een fantastische setting voor een thriller.

Min puntje van de DVD vond ik wel dat het geluid in mono was. Ze zouden eigenlijk deze film eens een keertje moeten oppoetsen want dat is ie zeker waard.

"Mrs. Robinson, you're trying to seduce me."

En zodoende introduceerde Nichols de oerversie van de MILF en schreef daarmee een waar stukje filmgeschiedenis. Alleen dat maakt de film de moeite van het bekijken al waard. Zal best enig stof hebben doen opwaaien terug in 1967... Het thema is vrij gedurft.

Gelukkig biedt The Graduate ook meer dan filmgeschiedenis want uiteindelijk is het een bijzonder aardig geheel dat, net zoals de rode Alfa Spider uit de film, opvallend tijdloos aandoet.
Alhoewel ik toch wat moeite met het recentere werk van Nichols als regisseur, bevalt zijn oudere spul me eigenlijk helemaal niet zo slecht. Deze film kent een aantal erg aardige vondsten en is over het algemeen visueel aangenaam. Soms schiet Nichols een beetje te ver door zoals in het begin op het feest waneer het camerawerk erg inzoomt op de gezichten en daardoor meteen zeer onrustig wordt.

Vooral de eerste helft van de film vind ik behoorlijk sterk. Hoffman en Bancroft zijn erg gewaagd aan elkaar en spelen lekker vol overgave en passie. Scherpe, gewaagde en grappige dialogen tussen een twijfelende jongeman en een gewiekste dame van een zekere leeftijd. De dame in kwestie weet haar seksualiteit als een ultiem machtsmiddel in te zetten en de knul tegenover haar heeft dan ook geen flauw idee wat hem overkomt... Wijle mijn oma zou over Benjamin hebben gezegd in vloeiend plat Tilburgs; "Hij is te grôot vur une servet mar te klen vur un toafelloaken".

Wanneer Benjamin besluit om de dochter van Mrs Robinson ten huwelijk te gaan vragen vind ik de film toch wat minder bijzonder worden. Het wordt meer een standaard liefdesverhaaltje, de chemie tussen Hoffman en Ross is gewoon ook veel minder. Daarnaast lijkt de film ook wat focus te verliezen. Elaine trouwt met Karl of toch weer met Benjamin of nee toch weer met Karl... En waarom die plotselinge focus op dat trouwen ineens? Kon daar niet zoveel mee eerlijk gezegd, deed me een stuk minder dan de escapades en affaires aan het begin van de film.

Gelukkig maakt het einde weer een en ander goed. De scene dat hij haar 'wegkaapt" voor het altaar is een regelrechte klassieker en het einde in de bus is ook prachtig. En dan hebben we ook altijd de muziek nog natuurlijk!

Tweede helft van de film weerhoudt me er van om de film met een 4* te beoordelen maar een goede 3.5* is meer dan verdient.

Clint zijn oorlogs tweeluik is het laatste wat ik van de man gezien heb en stelde me helaas niet bepaald tevreden. Met Gran Torino slaat de opa van gewapend beton keihard terug... Clint is terug van weggeweest en levert op 78 jarige leeftijd een juweeltje van een film af, bewonderenswaardig is dat.

Gran Torino heeft nog het meeste weg van een kruisbestuiving tussen een gepensioneerde Dirty Harry en een As Good as it Gets in een vervallen Amerikaanse Midwest achterbuurt. Elementen die al zeker vaker en eerder zijn opgedoken in films maar op een (h)eerlijke en overtuigende manier gebracht worden door Clint Eastwood. Het is dan ook echt de man zelf die de show steelt (nou ja en zijn kapper dan geweldige dialogen tussen die twee) als norse, eigenwijze bejaarde. Iemand die al zijn hele leven allerlei zaken opkropt en die nog steeds met een onverwerkt oorlogstrauma zit. Niet het type waar het prettig mee samen leven is lijkt me zo. Opvallend trouwens dat hij hier vaak van racisme beschuldigt wordt, hij voldoet daar toch echt niet aan. Ja hij moppert op buitenlanders maar dat is meer zijn stoere en onkwetsbare houding, de buitenkant eigenlijk.

De film verteldt het verhaal over hoe langzaam de dooi intreedt in de koude oorlog tussen Walt Kowalski en zijn Hmong buren (Ja, die kunnen inderdaad lekker koken). Vooral in het eerste gedeelte van de film is er genoeg te genieten van de wat cynische en zwarte humor van Eastwood. Geloof zelfs niet dat ik hem eerder op zulk komisch talent heb kunnen betrappen.
In de tweede helft neemt de film een wat meer dramatische wending en lijkt het geheel ook bijna een soort van persoonlijk afscheid te worden van Eastwood aan zijn acteercarrière. geheel volgens plan gaat Walt nog eens naar de kapper, neemt de biecht af (mooie scene overigens, vooral omdat het zo'n anti-climax is) en laat zichzelf een maatpak aanmeten. Uiteindelijk sterft Dirty Harry, ongewapend op een gazon in een buitenwijk, doorzeeft door tientallen kogels in de wetenschap dat dit het enige juiste is. "I finish things" is zijn lijfspreuk... Kowalski is niet het type wat gaat wegkwijnen aan een ernstige ziekte nog is hij de man om in een bejaardentehuis te worden weggestopt. Wanneer hij op het laatst in de kerk in zijn kist ligt lijkt Eastwood dan ook symbolisch te willen zeggen het is mooi geweest zo met mijn acteercarrière.

De film is dan misschien ook wel een min of meer terechte one-man show. Van de bijrollen waren de al eerder genoemde kapper en de priester zeker goed te pruimen. Jammer dat Eastwood niet met wat meer zorg zijn Hmong buren heeft uitgezocht, dat acteren was toch niet altijd van het gewenste niveau. Klein smetje op een verder prima film.

En hoewel Clint Eastwood wellicht hierna stopt met acteren weten we dat zijn ster altijd zal blijven stralen. Het kloppend hart van The Stranger, The Man with No Name, Blondie of Inspecter Callahan is als de spinnende motor van een goeie ouwe, blinkende Ford Torino '72. Built to last!

4*

Zeker een bijzondere, unieke en tegelijk wat eigenaardige film, bij vlagen fascinerend op andere momenten was het meer eventjes de schouders ophalen...

Ik heb ook de 160 minuten durende Directors-Cut gezien, die naar mijn mening wel erg aan de lange kant is. Jean Reno doet het bijzonder leuk en zet een karakteristiek en mooi figuur neer in de vorm van Enzo, de macho duiker met een klein hartje. Ik kan het helaas van de andere 2 hoofdpersonen niet zeggen dat ze zo bijzonder boeien, Jacques vind ik een wat grijze muis en de bijdrage van Johanna aan het geheel ontgaat me een beetje. Vond het ook bij vlagen vrij belabberd gespeeld van Arquette. Enige scene die ik eigenlijk echt sterk vond was dat ze daar de hele avond aan de waterkant had gelegen terwijl vriendje lief aan het dollen was met andere zoogdieren.

Het script lijkt een beetje te zweven in het diepe blauwe water en lijkt niet echt duidelijk ergens heen te (willen) gaan. Toegegeven het geeft de film iets dromerigs, vooral versterkt door de vele mooie zonnige beelden. Tegelijk maakt het de film zeker ook wat ongrijpbaar. Ik heb echt geen flauw idee wat ik nu met dat einde aan moet, waarin beidde mannen maar besluiten eeuwig kopje onder te blijven... Fascinatie voor het grote blauwe sop is mij niet vreemd en een nachtje met dolfijnen zwemmen lijkt mij wel tof maar dit gaat dan toch een klein tikkeltje over de schreef. Ik vind het nogal uit het diepe blauw zo omhoog komen borrelen ineens...

Cinematografisch is het uiteraard helemaal top, duidelijk dat daar veel zorg en aandacht aan besteed is. Mooie onderwaterbeelden ontbreken zeker niet.

Lastige film om te beoordelen maar heb er uiteindelijk toch een overwegend positief gevoel aan over gehouden, een voorzichtige 3.5*

PS. Herbert Nitsch een Oostenrijker heeft momenteel de belangrijkste Freedive Apneu records op zijn naam staan. Vrij duiken met vinnen; 124m en met zo'n sleetje (als hier in de film) 160m en het absolute record, zo diep mogelijk met welk hulpmiddel dan ook maar liefst 214m! Dat is best erg diep....

Mijn tweede film van Ford en eentje die ik een pak indrukwekkender vond dan het lesje amerikaanse historie wat ik eerder van hem zag...

Met The Grapes of Wrath laat Ford zien over een geweldig oog voor cinematografie te beschikken en tovert hij bovendien levensechte doorleefde boerenfamilies op het scherm. Boerenfamilies die het duidelijk niet makkelijk hadden in het amerika van de jaren '30. Oprukkende industralisatie (geweldig mooie scene van de zich door het boerenland voortploegende machines) maken het werk van talloze mannen overbodig, de mannen hebben geen werk en dus hebben hun vrouwen en kinderen geen eten. Tom Joad stapt zo vanuit het gevang deze wrange realiteit binnen, van de regen in de drup. De scene waarbij Tom, Murkey en Casey met hun doorleefde gezichten bij kaarslicht in het verlaten ouderlijk huis van Tom hun situatie overzien terwijl buiten de stofstorm tekeer gaat is er een om niet snel te vergeten.
Het tij in Oaklahoma lijkt niet meer te keren, de nieuwe tijd dondert als een tsunami over het platteland en laat talloze arme boeren aanspoelen aan de rand van het continent; Californië. Werk en het vooruitzicht op hogere lonen laat de Joads en hun familie een barre tocht ondernemen over de inmiddels als toeristische trekpleister bekendstaande en vaak bezongen Route 66. Een tocht zo cru dat het de levensenergie zuigt uit de oudjes en ze moeten worden toevertrouwt aan voor hun vreemde aarde.
En dan is daar het land van melk en honing, katoen en druiven, werk en geld en wat trakteert Ford ons kijkers dan op een hartverscheurende scene als het vrachtwagentje op zijn laatste liter benzine een hopeloos vluchtelingenkamp binnen tuft. Een bitter onthaal voor de helden en overlevenden.
En natuurlijk stopt de ellende hier niet, de strijd om te overleven moet door gaan. Nieuwsgierig en rebels als hij is lukt het Tom niet om afzijdig te blijven in de clash tussen arbeider en landeigenaar, arm en rijk. Het noodlot is nooit ver weg en een fataal "ongeluk" zorgt ervoor dat de familie wederom de biezen kan pakken alleen moet er nu constant over de schouder gekeken worden. Tom zou wel opnieuw weer eens gezocht kunnen worden door justitie.
En gedurende dit alles houdt ma de familie koste wat kost bijelkaar, als dat geen ultiem gebaar van nestwarmte is dan weet ik het ook niet meer.

Tijdens het laatste gedeelte van de film lijkt het lot de Joads eindelijk wat gunstiger gezind, in een door de regering beschikbaar gesteld maar vooral door de voormalige boeren zelf gerunde kampplaats lijken ze een haast waar paradijs gevonden te hebben. Alleen een eeuwig paradijs is niet voor de levende weggelegd en ook ma zal haar paradijs moeten opgeven. Erger nog ook haar zoon verdwijnt als een dief in de nacht, gedwongen het leven van een outlaw te leven.
Je zou kunnen opperen dat de film hier een beetje teveel (wellicht geheel terechte) boodschap wil brengen, het er te dik bovenop legt, maar aan de andere kant is dit een film uit 1940. De wereld was geen prettige plaats toen, de gebeurtenissen uit de film moeten nog vers in het geheugen van de kijkers gegrift gestaan hebben... Het geeft de film een gedurft sociale betrokkenheid mee waar tegenwoordig de meeste amerikaanse filmmakers de ballen niet eens meer voor hebben. Ford levert een waar meesterwerk af, dit is het spul waar amerikaanse folklore van gemaakt wordt...

4* met een griffel.

Ah, fuck it... deze film is veels te goed en uniek voor een "gewone" 4*

Het leuke van films die je op vakantie kijkt is dat er altijd een leuke bijkomende herinnering aan vast blijft plakken. Fijn dus dat ik, voor mij persoonlijk, de beste film van 2013 (tot nu toch althans) in de bios van Hurricane, Utah heb gezien. 3D brilletje op, popcorn (zout), een Dr Pepper, vriendinnetje naast me en 90 minuten ongestoord genieten van de meest indrukwekkende ruimte beelden die ik denk ik op film gezien heb.

Toegegeven mijn idee bij Gravity was dat het kon vriezen of dooien, nu heb ik wel vertrouwen in regisseur Cuaron maar toch... 90 minuten, slechts 2 personen en 1 setting..? Gelukkig pakt de film je vanaf seconde 1 bij de strot en laat niet meer los, het is een visueel spektakel van de bovenste plank en met werkelijk filmische waarde toevoegenden 3D beelden die tot de beste behoren die ik gezien heb. Misschien laat Gravity zich op visueel gebied nog wel meer vergelijken met een doldwaze achtbaanrit dan met een traditionele speelfilm, alles zweeft en vloeit in afwezigheid van de zwaartekracht. Cuaron bewijst definitief de koning, nee keizer, te zijn van de lange trackingshots. Fenomenaal!

Maar het is niet alleen audiovisueel spektakel het verhaal van Gravity weet zeker ook te pakken. Verwacht geen filosofisch hoogstandje a la 2001, deze film is veel menselijker en de dieperliggende lagen spelen in op de worstelingen van een individuele vrouw ipv die van de gehele mensheid. Credits hiervoor aan Sandra Bullock die geloofwaardig een kwetsbare vrouw weet neer te zetten in een situatie waarin kwetsbaarheid wel het laatste is waar je aan zou denken. George Clooney als haar tegenspeler is perfect, een totaal ander karakter die in haar iets weet te ontwaken waarvan ze dacht het allang kwijt te zijn.

In die zin denk ik dat al dat de levensstrijd 400km boven het aardoppervlak waarschijnlijk ook een metafoor is voor het leven van Dr Stone. Haar problemen met communicatie, haar diepgewortelde angst om verlaten te worden, haar faalangst. In het onvergeeflijke vacuüm van de ruimte wordt ze letterlijk geconfronteerd met haar eigen tekortkomingen. Teruggeworpen op haarzelf is er geen andere keuze dan deze te overwinnen de enige ander overgebleven reële optie is opgeven. Het einde is in die zin ook briljant en gaf me toch wel kippenvel, een prachtige wedergeboorte aan de rand van een soort ongerept oerlandschap.

Prachtig spektakel met een menselijke touch, knap werk en een klassieker in de dop.

4* maar een verhoging sluit ik zeker niet uit.

Dat is ook zwaar overdreven zeg... Moet wel zeggen dat het 3D hier inderdaad weinig toegevoegde waarde heeft, het is in niets te vergelijken met de wondere wereld vanAvatar iig. Daarbij is het natuurlijk ook wel erg gemakkelijk (en goedkoop) om de maker van arthouse hits als Eternal Sunshine... neer te sabelen wanneer deze met een onpretentieus Hollywood actie gebeuren op de proppen komt. Maar als kijker krijg je wel bijna 2 uur vermakelijke nonsens van (anti)superheld The Green Hornet en zijn sidekick. In die zin is deze film, mijns inziens, toch zeker gedeeltelijk geslaagd.

Het is ook zeker geen volbloed superheldenfilm (technisch gesproken is het ook helemaal geen superheld trouwens) maar veel eerder een cartooneske komedie. Het zou zelfs bijna door kunnen gaan voor een parodie op de ernstige en serieuze Black Knight van Nolan aangezien The Green Hornet in alles zo'n beetje 100% tegenovergesteld is.
Actie ziet er zeker best tof uit in deze film. Het gaat er allemaal behoorlijk lomp aan toe, beetje als het stuk kan dan gaat het dat ook... Geen onverwoestbare Batmobile maar gewoon 10 Back-Ups van dezelfde auto dat soort werk dus... Aantal aardig gemonteerde en gechoreografeerde knokpartijen ook.
De humor komt misschien niet altijd even goed aan en soms lopen de dialogen nogal wat stroperig echter heeft dat ook wel zo zijn charme. Jammer wel dat de badguy wat ondergeschikt was, had wel meer in gezeten in die geflipte Rus.
Waar de film imo echter wel degelijk punten laat liggen is op het gebied van van de visuele uitwerking. Het speelse en cartooneske karakter komt veels te weinig terug in dat aspect van de film, had dat liever wat minder veilig gezien. Als ook daarmee flink was uitgepakt dan had The Green Hornet tenminste een echt eigen smoel gehad.

Maar toch, al bij al best vermakelijk.

3*

Actie film met een boodschap (min of meer) maar met uiteindelijk toch meer actie en minder boodschap.

Green Zone is een oorlogsfilm die ligt in de lijn van bv Black Hawk Down en dus vooral gericht is op de actie en de high-tec, anonieme kant van moderne oorlogsvoering. Echter op het de eerste gevechtsscene (het uitschakelen van de sniper) na is het toch niet echt realistisch lijkt me aangezien in de meeste vuurgevechten tegenstanders elkaar nooit in de ogen (kunnen) kijken.
Er wordt een goede spannende paranoïde sfeer gecreëerd inderdaad en samen met de flitsende montage maakt dat de film werkelijk waar voorbij lijkt te vliegen. Het 'held-hand' camerawerk waarbij het vaak lijkt alsof de cameraman deel uitmaakt van het team soldaten geeft de indruk dat de kijker precies daar is waar de actie plaats vindt. Verder vind ik het wel heel tof hoe downtown Bagdad is 'nagebouwd' hier.

Greenzone lijkt wat te doen aan rehabilitatie van de CIA en de Amerikaanse soldaten die richting Irak trokken in de overtuiging dat ze dat voor de goede zaak deden. Een oorlog win je niet met politici maar met soldaten de eerst genoemde maken er vooral ter eer en meerder glorie van zichzelf een nog grotere puinhoop van.
Wanneer de ergste kruitdampen zijn opgetrokken nestelen de bureaucraten en hun gevolg zich comfortabel en van alle gemakken en luxe voorzien in de Green Zone. Ze geloven bijna zelf in hun eigen mooie praatjes maar zelf ook maar enigszins de handen vies maken is er niet bij. Dat lijkt de boodschap van Greengrass hier maar echt bijzonder of verrassend is het allemaal niet. De film en de karakters (ook al doet Damon het heel behoorlijk) missen daarvoor gewoon de diepgang er wordt teveel geofferd ten behoeven van spectaculaire actie.

Vraag me af wat nu in de toekomst echt gezien zal gaan worden als de golfoorlog klassiekers. Een equivalent van een Apocalypse Now, Full Metal jacket of The Deerhunter ben ik nog niet tegengekomen. Green Zone blijft ook achter bij films als Jarhead en Tree Kings maar is zeker wel de moeite vooral omdat het gewoon een spannende en mooi gemaakte film is.

Een nette 3.5*