Opinions

Ondanks dat dit inderdaad niet Kurosawa's beste werk is, is de film nog steeds zeer wel de moeite waard.

Minder spectacel en meer drama, flinke kritiek op het oude feodale Japan ook. De film deed me wel een beetje denken aan Kobayashi, die deze thematiek ook aanhaalt in de films die ik van hem gezien heb.

Het plot is helaas wel wat dunnetjes en het duurt een tijdje voordat de film lekker op gang komt. Goed Kurosawa geeft daarna wel waar voor het wachten. De man weet weer enkele fenomenale beelden tevoorschijn te toveren uit zijn filmkoker, waarbij vooral de scènes op het slagveld met massa's paarden en soldaten niet minder dan indrukwekkend te noemen zijn. Ook laat de man de regen weer lekker met bakken tegelijk uit de hemel vallen.

Toch deed hij het 5 jaar later met Ran alsnog beter, die film heeft dezelfde wat zwaarmoedige, dramatische sfeer maar is qua plot boeiender en afwisselender en qua actie nog spectaculairder.

Kagemusha is goed voor een mooie 3.5*

Mooie film wel met een hoofdrol voor de Tibetaanse hoogvlakte. Men against nature films vind ik altijd wel tof, het handhaven in landschappen die zo onvriendelijk, rauw, hard en tegelijk betoverend mooi zijn leveren interessante verhalen en thematiek op. Streken waar de bewoners en bezoekers worden teruggeworpen op het meest basale om gewoon in leven te kunnen blijven.

In Kekexili, wat gebaseerd is op waargebeurde feiten, staat de bijzondere relatie die de mensen in het gebied hebben met elkaar en met hun omgeving centraal. Het wordt bekeken door de ogen van een buitenstaander, een journalist uit Beijing, die verslag komt doen van de slachtpartijen die stropers aanrichten onder de toen inmiddels met uitsterven bedreigde Tibetaanse Antilope.

Zowel de mountain patrol als de hulpjes van de stropers bestaan uit lokaal volk en dit levert enkele boeiende en rauwe maar absoluut geen simpele zwart/wit confrontaties op.

De vastberadenheid en het geploeter van de mountain patrol is fascinerend in beeld gebracht. Ik weet niet of er mensen wel eens op 4000m zijn geweest maar daar een stukje rennen is geen pretje...

Verder straalt de film een prachtige desolate eenzaamheid uit, die de sfeer compleet maakt.

Soms schiet de film een klein beetje uit de bocht als de muziek net iets te dramatisch wordt ingezet, wat subtieler gebruik hiervan had imo beter bij de film gepast. Ook jammer dat ik de karakters niet helemaal lekker vond uitgewerkt, film richt zich veel op het verhaal en vergeet daarmee voldoende aandacht te geven aan de hoofdpersonen. Hierdoor heeft de film niet de impact die het had kunnen hebben. O, ja en waren er niet meer mensen die zich stoorde aan die vlek op de camera?

Geen punten die ik de film al te streng aanreken want uiteindelijk is Kekexili boeiend en mooi genoeg om gezien te hebben.

3.5*

Grappig dat je dat aanhaalt ik moest tijdens het kijken vaak aan Sesamstraat denken. Het simpele verhaaltje over het jongetje wat een schoolschrift moet brengen naar zijn vriendje, de vele herhalingen door de hele film heen. Sesamstraat is in zijn eenvoud best geniaal (voor kinderen) en op zich heeft het ook wel zijn charme maar vond het toch wat magertjes voor de hele duur van een speelfilm. Vooral na het invallen van de nacht, waarbij de beelden ook nog eens heel donker en schimmig werden en waarbij die ouwe man maar blijft doorzeuren over z'n deuren kreeg ik het na de zonnige hete dag van gisteren toch wel erg zwaar.

Vind wel dat de kinderen erg leuk en naturel spelen en ik heb ook wel een zwak voor zo'n inkijkje in deze andere en met name agrarische cultuur maar zo lyrisch als sommige hierboven zijn ben ik toch niet. 3*

Ik denk trouwens dat de maker ook eerder stiekem kritiek geeft op het Iraanse regime dan dat hij het zomaar omarmt (het zogenaamde ongehoorzame jongetje is namelijk toch wel duidelijk de held van de film).

Kick-Ass zag ik in dezelfde week als waarin ik The Scent of Green Papaya zag. Het verschil tussen beidde films kan haast niet groter zijn. Waar de een ingetogen, onthaast arthouse is is Kick-Ass een ADHD gebeuren wat een dun lijntje bewandelt tussen cult en popcorn. En toch kan ik van beidde films evenveel genieten, mooi medium is het toch film

Adrenaline rush, met overdreven zinloos en zwaar aangedikt geweld en actie. Het blijft leuk zelfs rond het welbekende (en te vaak uitgemolken) superhelden thema. Superhelden zijn toch een beetje de iconen van de populaire kunst. Een product bij uitstek van het hedendaagse Amerika, beetje plastic maar tegelijkertijd ontzettend cool. Vaughn weet met deze film wel de juiste snaar te raken wat mij betreft.
Ga de film niet beoordelen op inhoud dan kom je bedrogen uit maar de fun-factor is des te hoger. De film doet nogal aan overdrijven maar doet het op de goede manier. Enkele van de fijnste actie-sequencies van de laatste jaren (Big Daddy in actie en het gevecht tegen de eindbaas). Heerlijke choreografie, visueel spetterend geweld dat lekker tegen de goede smaak in gaat
De film jat ook van alles bij elkaar uit andere genregenoten (inclusief de soundtrack) maar weet het te mixen tot een lekkere en uiteindelijk eigenwijze cocktail. Beetje waar Tarantino heer en meester in is geworden... Niet dat Vaughn dat niveau haalt maar een meer dan aardige poging is het wel.

Alhoewel ik Kick-Ass als hoofdpersoon wel aardig vind is het toch de combi Hit-Girl en Big-Daddy die de show steelt. Geweldige rollen en jammer dat Cage zo snel het loodje legde. Alhoewel de live martel-scene wel echt heel ruig gedaan is. De bad-guys hadden wel wat meer uitgewerkt mogen worden. Ik hou altijd wel van een aansprekende en gruwelijke klootzak in een film

Lekkere film, nergens pedagogisch verantwoord maar dat zal me verder een zorg zijn. Vaughn is iig een regisseur om in de gaten te houden.

4*

Mijn tweede Kitano film, en eentje die toch wat minder indruk op me maakte dan Hana-Bi. Apparte film met regelmatig momenten waarvan ik dacht; "Tja, wat mot ik ermee". Vooral die humor is toch niet altijd aan mij besteed. Kitano is grappig als vuilbekkende, totaal ongeremde, onbeschofte reisgenoot, heerlijk zoals ie die kerel van het hotel loopt af te zeiken om maar eens wat te noemen. Daar staat tegenover, de clowneske slapstick die op mij toch wat gemaakt overkomt en die ik echt vind breken met de rest van de film. Ik zat er iig niet bepaald op te wachten.
Ook de muziek en sommige beelden (de engeltjes bv.) zijn soms echt tegen het kitscherige aan, het kan nog net maar zoals Ingrid hierboven al schreef het balanceert wel op het randje.

Waar ik nog niet helemaal uit ben is het drama-element uit de film. Aan de ene kant lijkt de film het doel (het vinden van de moeder van Masao) wel heel snel en gemakkelijk uit het oog te verliezen. Jammer ze heeft een nieuw leven gevonden, hup we gaan snel weer verder. Aan de andere kant weet ik ook wel dat de reis op zich belangrijker is dan het uiteindelijke doel. Iets wat heel mooi terug komt in de prachtige slotscene. Bovendien is het mooi om te zien hoe die onbeschofte vlerk en het verlegen jongetje steeds meer in elkaar herkennen en echt dikke maatjes worden tijdens de reis.

Visueel vond ik deze film goed maar minder sterk dan Hana-Bi. De film kent hele mooie scenes van het japanse platteland maar is soms ook erg fragmentarisch, vooral bij het begin ervaarde ik dit toch als een minpunt.
Uiteindelijk heeft de film genoeg te bieden om hem intressant en uniek te maken, echter met toch net iets te veel zaken die mij persoonlijk wat minder aanspreken. Kom tot 3,5* voor deze Kitano.

Toch heeft iedere Kubrick die ik gezien heb wel iets bijzonder, zelfs deze tweede langspeler Killer's Kiss die niet algemeen bekend staat als zijn beste werk. Ondanks de best wel matige acteerprestaties en het niet echt bijzondere plot, is het toch een heel aardig filmpke met enkele sterke en bijzondere scènes en genoeg aan prachtige beelden.

Dat onze Stanley een echte kunstenaar was maakt deze film al duidelijk, vrolijk experimenteert hij er met de camera op los om het gewenste shot te verkrijgen en om de juiste sfeer te scheppen, iets waarin hij echt een absoluut grootmeester is geworden. Niet vreemd als je weet dat hij z'n carrière is begonnen als, niet onverdienstelijk, fotograaf en dus al vroeg wist hoe slechts met één beeld de juiste boodschap of het juiste gevoel moest worden overgebracht.

Ook het gebruik van de handcamera tijdens actiescènes had Kubrick 52 jaar geleden al ontdekt, en sterker nog hij weet er zelfs beter mee om te gaan dan veel hedendaagse cineasten van actie-vehikels.

De film oogt en voelt daarmee al gelijk een stuk dynamischer en moderner dan wat je van een film uit 1955 zou verwachten. In films als Raging Bull, Taxi Driver en Rocky lijken echo's van deze film door te klinken.

Grappig ook om echte "Kubrick-elementen" in deze vroege film terug te zien, daarmee draagt ook deze film uiteindelijk de handtekening van de meester.

Ja ik ben een groot liefhebber van Kubrick zijn films maar zeg nou eerlijk, dit is helemaal niet onaardig voor een film waar hij eerst zelf het geld voor bij elkaar moest harken. 3.5*

Vond dit toch een behoorlijke tegenvaller. Een film die eigenlijk nergens echt in uitblinkt vond ik het. Er zijn films gemaakt met betere dialogen, betere sexscenes, betere drugssecenes, betere bankovervallen en beter bruut geweld. Bovendien lijkt de film echt werkelijk helemaal nergens over te gaan. De 3 hoofdpersonages zijn aardig maar missen ook de diepgang om Killing Zoe enigzins de moeite waard te maken, de rest van de personages zijn al helemaal nietszeggend.

Audiovisueel doet deze film het nog niet eens zo onaardig enkele leuke scenes wel op dit gebied (de kroeg met dixielandmuziek bijvoorbeeld) ook de agressief pompende technotrack tijdens de overval is goed gekozen. 2* toch nog hiervoor.

Enne zag ik nou pornokoning Ron Jeremy in een ontzettende glansrol???

Kubrick een regisseur die voor mij nog nooit een teleurstellende film heeft afgeleverd (Eyes Wide Shut laat ik me tot herziening nog niet over uit) toch, The Killing is de eerste Kubrick die een beoordeling onder de 4* gaat krijgen.

The Killing is best een behoorlijk goede misdaadfilm, maar niet zo verassend en uniek als verwacht. Het vertelperspectief is natuurlijk, zeker voor die tijd, erg goed gevonden. De acteurs en actrices zijn ook prima gecast en er wordt onder de strakke regie van Kubrick heel behoorlijk geacteerd. Ook de sfeer is erg lekker; Stoere mannen, listige vrouwen en hun snode plannen omgeven door veel sigarettenrook en drank.
Maar ik had niet het idee, dat het allemaal zo nieuw was voor die tijd. Een idee wat ik wel had bij het zien van Paths Of Glory van een jaar later (maar misschien zit ik er wel helemaal naast hoor, zoveel jaren '50 misdaadfilms heb ik niet gezien).
Bovendien vind ik er ook wat knullige zaken in zitten (iets waar ik Kubrick nog niet eerder op kon betrappen). The One Ring haalt hier boven al een paar zaken aan die inderdaad op mij ook wat vreemd overkwamen. De constante voice-over had wat mij betreft niet zo nadrukkelijk aanwezig hoeven te zijn. Daarnaast vond ik de gevechten en vooral de moorden erg matig, de schietpartij was zelfs een regelrechte anti-climax. Ook de dame die met haar “famous last words” zo dramatisch ten gronde stort, het kwam allemaal wat geforceerd over. De film mist daardoor gewoon de impact die ik bij andere films van Kubrick wel ervaarde.
Nu moet ik zeggen dat ik het einde dan weer wel geweldig vond; Ik dacht wat moet dat rare mens met dat stomme schoothondje nu in deze film. Laat Kubrick toch weer even zien dat onfortuinljke gebeurtenissen in een heel klein hoekje zitten

Ik had bij deze film een beetje het zelfde gevoel als bij Mean Streets je ziet dat er talent aan het werk en in ontwikkeling is maar de puntjes staan nog niet helemaal recht op de i. 3.5* voor deze verder heel vermakelijke, met genoeg cool gebrachte en sfeervolle misdaadthriller.

Aardige film maar niet zoveel meer dan dat. Deze film uit de pakketservice maar eens bekeken na aanleiding van de discussie met Kappeuter bij het Hitchcock probeersel The Trouble With Harry. Duidelijk dat Hitch een beter oog voor cinematografie had want op dat gebied schiet deze film behoorlijk te kort (en ik ben sowieso geen liefhebber van studiofilms). Maar... over het geheel genomen is het plot interessanter en vind ik deze ook grappiger, alhoewel ik de humor toch een beetje aan de brave kant blijf vinden.

Aan de ene kant is het wel grappig die bekakte engelse adel en al die uiterlijke schijn met zo'n verdorven moraal maar aan de andere kant gaat dat wat saaiige onderkoelde me op de duur wel wat tegen staan. Ik had het leuker gevonden als er meer met het karakter van de moordenaar werd gedaan. De vrouwen in de film zijn ook niet bijster bijzonder maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door een jonge Obi-Wan Kenobi, erg leuk al die rollen die hij speelt.

Film heeft zeker zo z'n momenten maar een (komisch) meesterwerk zie ik er toch niet in. 3*

De historische benadering van King Arthur vond ik zeker origineel. Eindelijk eens geen magische zwaarden en tovenaars maar romeinen, huurlingen en engelse rebellen. De film ziet er mooi uit en de gevechtsscenes zijn best te pruimen alleen zit er wel weer een hoop "nepheid" in, erg jammer.

De saksen zijn de gemene, lelijke, domme, brute vijanden. Niet echt de inteligente krijgsheren waarvoor de engelse en vooral de romeinen het in hun harnas zouden moeten doen. De helden daarintegen staan mooi, blikkend gepoetst (tanden, harnas en wapenuitrusting) klaar voor de strijd. En als ik Guinevere in frivool zomerjurkje (hoe leuk het haar ook staat) pijlen zie afschieten in de ijzige kou dan gaat dat toch iet wat ten koste van de geloofwaardigheid.

Bovendien is de uitwerking van de belangrijke karakters Arthur, Guinevere en Merlijn zeer minimaal. Verder dan wat semi-filosofisch gebabbel van Arthur en Guinevere komt het niet.

Kortom het ziet er mooi uit maar de film mist de diepgang die ik graag bij historisch drama/spektakel ook wil zien. 2,5*

Jackson laat het bij monde van Jack Black als producer Carl Denham al zeggen in de film "Monsters belong in B-movies"

Ha, maar wat een monsters en wat een B-film levert Jackson met King Kong af. Duidelijk waar Jackson zijn hart naar uit gaat op filmgebied. En gelukkig begrijpt de man (itt tot de Spielbergs en Bays van de laatste jaren) ook wat je met een miljoenenbudget moet doen. Juist je maakt een film van 3 uur en leeft je helemaal, maar dan ook helemaal uit.
Niks een paar rustig grazende dinosauriërs, nee je neemt een hele kudde en laat die op hol slaan door een nauwe kloof waarin zich ook juist op dat moment de hoofdpersonen bevinden Waarom King Kong laten vechten met 1 T-Rex als het er ook 3 kunnen zijn. Waarom je beperken tot dinos en apen als je ook de wereld van de ongewervelde tot je beschiking kunt hebben Je kan zeggen van Jackson wat je wil maar niet dat hij geen gevoel voor aktie en spektakel heeft.

Het geheel wordt verpakt in de visuele flair die ik al kende van zijn LotR triologie. Mooie kleuren, mooie fantasievolle landschappen, schitterende stemmige wolkenluchten. Het komt allemaal tot leven in de film, of het nu een eiland vol monsters is of Manhattan in de jaren '30 het is een genot om naar te kijken. De eindscene op het Empire State hoort tot een van de mooiste uit monster/spektakel films ooit. Wat een decor, wat een skyline.
Ik vind ook dat je bij dit soort films als kijker verbaast moet worden, je mag je best eens achter je oren krabben en denken; "Hoe hebben ze dit nu toch geflikt?"

Het acteerwerk is ook heel behoorlijk, Naomi Watts is zoals meestal een genot om te zien spelen en Jack Black is lekker stereotype de op eeuwige roem uitzijnde producer, en alhoewel Jack Black niet de meest getalanteerde acteur is op deze planeet maakt hij altijd veel goed door zijn enthousiasme. Brody daarintegen vond ik niet zo bijzonder, beetje grijze muis. Niet dat het er veel toe doet want de echte ster is natuurlijk toch de grote aap himself. Niet gedacht dat een 8m hoge Gorilla toch zoveel sympathie bij mij zou kunnen opwekken.

De film beviel me veel beter dan ik verwacht had, PJ flikt het hem toch maar mooi weer. King Kong, uiteindelijk niet zo sterk als de LotR triologie (die vooral qua verhaal en personages dieper en uitgebalanceerder is) maar zeker 4 roffels op de borst is al dit spektakel wel waard.

Aardige politieke thriller/actie film die handelt over de thematiek van een Amerika na 9/11. Amerika is bang en trekt zich terug achter hoge muren, prikkeldraad en anti-tank wallen maar ook dat maakt niet onkwetsbaar.

De film speelt verder in een sfeer waarin twee verschillende culturen elkaar niet kunnen vinden omdat ze zo verschillend lijken... Maar toch, eigenlijk zijn er meer overeenkomsten tussen beidde volkeren en naties dan op het eerste gezicht blijkt. En mensen die het recht willen laten zegevieren blijken met moeite tussen diplomatieke regeltjes door te moeten manoeuvreren. Persoonlijk vond ik dit wel het meest boeiende aspect alleen komt het drama gedeelte toch niet helemaal lekker uit de verf. De personages in de film blijven een beetje van bordkarton. Op het eind vervalt de film zelfs in een ongegeneerde actiefilm, iets wat ik ook liever anders had gezien.

3*

Geinige film, komt op het eerste gezicht over als een Hollywood misdaad/actie filmpje maar blijkt veel slimmer, lomper en minder braaf en dat is leuk!

Robbert Downey Jr is goed op dreef als de cynische New Yorkse kruimeldief, uit zijn element tussen de Glitter & Glamour van Hollywood zijn onmogelijke partner is de homo detective Gay Perry een local boy uit de Hills van Beverly. Een bijzonder geestige rol van een eveneens lekker bezig zijnde Val Kilmer. De leading lady heeft benen die tot de hemel reiken dus daar zal je mij ook niet over horen klagen Ik had het idee dat er toch wel veel lol gemaakt moet zijn op de set het komt me allemaal erg relaxt over en het komt de chemie zeker ten goed.

De film is vooral een soort vreemde kruisbestuiving tussen eerbetoon en parodie op de film-noir. Het verhaal sprint van de enen twist naar de andere maar is in zijn geheel toch zeker goed te volgen. De kijker wordt dan ook letterlijk mee op sleeptouw genomen door de hoofdrolspeler die regelmatig het publiek toespreekt. Regisseur en acteur in kwestie moeten daar wel talent voor hebben maar het kan heel leuk werken (zoals hier dus).

De script en montage truukjes die worden toegepast doen het prima en komen nergens geforceerd of ongepast over. Het geeft het geheel wel een frisse kijk. De humor is uitstekend, beetje cynisch maar weer niet te en soms ook wat plat, verder niets mis mee. Het einde begon wel erg melig te worden trouwens.

Charmant filmpje, goede 3.5*

Knight and Day zal ik vooral blijven herinneren aan de bioscoop waarin ik hem gezien heb. The Alhambra in Keswick (Engeland) bestaat al sinds 1913 en sinds dat jaar heeft het gebouwtje altijd gefungeerd als bioscoop en behoort daarmee tot een van de oudere in de wereld.

Charmant gebouwtje met rode pluche, veel ornamenten, een echt balkon en een bijzonder enthousiaste uitbater.

En de film? Ja aardig zorgeloos zomerhitje met weinig filmische pretenties behalve vermaak bieden en daar slaagt het best behoorlijk in. Bekende koppen Cruise en Diaz doen het zeker niet verkeerd, er is voldoende chemie en ze lijken het wel naar hun zin te hebben in de film.

Leuke variatie op het romcom thema, meer actie dan normaal voor het genre maar uiteindelijk wordt er echt nergens buiten de lijntjes gekleurd.

Mangold is een interessante filmmaker die kwalitatief uitstekende films voor een groter publiek weet te maken. Ook zijn keuze uit verschillende genres is iedere keer weer verrassend te noemen. Wel zou ik hem eens echt een meer gedurfdere, meer eigenzinnige film willen zien maken. Wie weet...

3*

Hehe, grappig dat dacht ik ook al

Nou ja, redelijke film vooral leuk voor tienermeisjes want die kunnen met A Knight's Tale meer dan 2 uur lang kijken naar Heath z'n lekkere koppie (beetje wrang wellicht in retrospectief maar goed...)

Verder kan ik werkelijk geen enkele ander rede verzinnen waarom dit nogal uitgekauwde en weinig originele verhaal meer dan 2 uur moet duren.

Eigenlijk is het een soort van matige versie van Rocky maar dan in de middeleeuwen. Het mist echter alle subtiliteiten en werkelijk alle denkbare clichés uit sport en romantische fims passeren ongegeneerd de revue...

Dat de film toch enigszins amusant is, is vooral te danken aan de best behoorlijke actiescenes (alhoewel ik na de153e keer dat 2 ridders op paarden tegen elkaar in rijden het ook wel geloofde allemaal) en de best behoorlijke acteerwerk met de nodige humor. De soundtrack met rockmuziek en de wel erg kekke, hippe outfitjes vind ik dan weer wel om het overdreven populair te willen zijn.

2.5*

Helemaal geen onaardige film en mijn 5e anime. Meestal vind ik ze best vermakelijk die japanse animatiefilms maar echt helemaal warm word ik er nu ook weer niet van. Dat is ook zo bij deze Ghost in The Shell. Vooropgesteld de animatie is prachtig. Vooral de stad ziet er werkelijk betoverend uit. Het vele water, de mooie luchten het oogt erg sfeervol en samen met de prima muziekscore zorgt dit voor een aangename kijk- en luisterervaring.

Toen ik het hoesje van mijn DVD bekeek en een bozige japanse met donkere zonnebril en getrokken pistool mijn richting in zag kijken vreesde ik even het ergste. Gelukkig valt het reuze mee, het is geen met bloederige actie volgepakte sensatiefilm. Het blijft bij goed gedoseerde actie die er behoorlijk strak en vloeiend geanimeerd uitziet. Beetje opgeblazen schreeuwerig gedoe soms maar dat past wel bij het genre.

Het filosofische thema is, alhoewel niet uitzonderlijk oorspronkelijk, best boeiend en heeft ook zeker wel mijn interesse. Duidelijk is dat de film de kijker meer wil meegeven over deze achterliggende thematiek en filosofie. Als Oshii de beelden en muziek voor zichzelf laat spreken werkt dit mooi (zoals in de scene van Motoko in de stad of wanneer ze aan het duiken is). Ik vind het dan ook jammer dat hij zich regelmatig laat vervallen in filosofisch en technologisch gebrabbel door zijn geanimeerde karakters. Al die woorden zijn helemaal niet nodig om een idee over te brengen als de impact van beeld en geluid krachtig genoeg is. Neem als grote voorbeeld Kubrick's 2001 een film met een minimum aan woorden en uitleg maar geeft wel een enorme kunstzinnige en filosofische dreun om de oren waar je stil van wordt (ik wel dan tenminste).

Daarnaast voel ik mij ook nooit zo ontzettend verbonden met die japanse animatiekarakters, ziet er leuk uit, grappig bedacht maar emotioneel raakt het me gewoon niet zo (met uitzondering van de broer en zus uit Grave of the Fireflies).

Al met al een mooie, vermakelijke animatiefilm die mijns inziens in kunstzinnige en filosofische zin soms wat teveel credit krijgt. Want echt nieuwe inzichten op dit gebied geeft mij deze film niet. Toch kijk ik wel uit naar deel 2 al was het alleen maar omdat de animaties daar nog spectaculairder zouden zijn. Deel 1 blijft staan met een mooie 7 (3.5*) als rapportcijfer.

Populaire film naar een populair Nederlands boek dus gemakkelijk neer te sabellen want alles wat in dit land enigszins succesvol is kan nooit volwaardig zijn natuurlijk...

Toch heb ik wel altijd een zwak gehad voor het debuut van gewezen stadsgenoot Kluun. Laat me duidelijk zijn ik zit zelf absoluut niet zo in elkaar als Stijn en het stel zouden ook nooit dikke vrienden van mij worden. En natuurlijk is het eenvoudig te zeggen dat Stijn een klootzak is die erop los neukt terwijl zijn vrouw ligt te sterven... Echter deed hij dit ook al met instemming van vrouwlief toen deze nog in al haar blakende gezondheid het bed en leven met hem deelde. Eigenlijk is Stijn niet degene die veranderd maar juist zijn vrouw Carmen door een vreselijke ziekte, vreemd dat bijna niemand dat lijkt te zien.
We kijken hier naar twee mensen die elkaar in de relatie accepteren zoals ze zijn, niet aan een buitenstaander om daar een waardeoordeel aan te moeten hangen imo. Het enige wat je Stijn kwalijk kan nemen is dat hij er op bepaalde momenten niet is voor zijn vrouw terwijl ze daar wel om vraagt...

Boekverfilmingen hebben vaak de valkuil dat ze niet de complexiteit en verscheidenheid aan relaties en karakters goed tot uiting kunnen brengen. Logisch ook gezien een film in vaak krap 2 uur alles moet vertellen. Ook bij Komt een Vrouw bij de Dokter speelt dit probleem. De relatie tussen Stijn en Carmen is an sich best behoorlijk uitgewerkt maar de relaties met andere belangrijke personen in hun leven hangen er maar half bij. De relatie met zijn beste vriend, zijn dochtertje en vooral ook die met Roos, zijn muze in bange tijden... Aan het eind van de film is duidelijk dat Stijn met Roos verder zal gaan maar waarom is niet geheel duidelijk en ook niet of Roos zijn gedrag wel zal accepteren. Als kijker zie ik niet hoe en of Stijn echt veranderd is door deze dramatische wending in zijn leven. Vind dit het belangrijkste gemis van de film.

Verder ziet de film er sfeervol en kwalitatief goed uit, sterk camerawerk en raar maar waar ik stoorde me juist niet aan de muziek in de film. Het nadrukkelijk gebruik van de muziek deed me zelfs wel wat denken aan die uit de door critici bejubelde trilogie van Kieslowski. Acteerwerk is over de gehele linie zeker voldoende en er zitten zelfs een aantal sterke staaltjes tussen.
Ten slotte is de prachtige verschijning van Anna Drijver indrukwekkend te noemen.

Al met al een heel behoorlijke film en ja ik moet zeggen ook het gezelschap en de situatie maakt dat deze film toch bijzonder voor mij is. In dat opzicht is niets menselijks mij vreemd...

3.5*

Wereldberoemde bijna iconische beelden bevat Koyaanisqatsi, ook al heb je de film niet gezien waarschijnlijk ken je sommige beelden wel (of anders een van de talloze imitaties ervan). En zijn deze beelden de moeite waard? Ja, eigenlijk best wel. Niet dat ik alle beelden of beeldsequenties even geslaagd of mooi vond maar fascinerend zijn ze iig wel. Ik heb toch maar mooi bijna 1,5uur naar een non-stop beelden-muziek stroom zitten kijken en luisteren zonder me te vervelen.

Van depressiviteit had ik niet echt last tijdens het kijken, moet ook zeggen dat ik veel van die stadsbeelden helemaal niet somber vind. Ik vind steden dan ook vaak niet de ellendige menselijke drekput die het soms wel wordt voorgesteld. Een hutje op de hei gaat op een gegeven moment ook wel vervelen lijkt me.

De natuurbeelden waar de film mee aanvangt zijn aardig. Mooie landschappen van de Grand Canyon maar tegelijkertijd vind ik ze ook een beetje doods en stil, er zit maar weinig leven in ze hadden net zo goed op Mars geschoten kunnen worden. Slechts een keer zie je wat levends bewegen in een grot met vogels of vleermuizen(?)

Nee, dan vind ik de beelden uit de grote stad boeiender. De versnelde beelden leggen een mooie geordendheid in de stedelijke chaos bloot die mooi(en soms zelfs wel grappig) is om te zien. Bepaalde beelden zou je zo kunnen gebruiken voor een promotiefilm van LA of NYC ware het niet dat deze film wel een redelijk grote zwakte kent imo.

Het is inderdaad geen film die veel voor de eigen interpretatie over laat (ook al beweren de makers van wel), ik heb toch sterk het gevoel dat ik als kijker moet worden meegenomen in een soort jaren '70 Club van Rome doomscenario... . Vooral de laatste 10-15 minuten draaft Koyaanisqatsi hier behoorlijk in door. En dat zit me niet helemaal lekker, ik had het sterker gevonden als de beelden vrijer zelf in te vullen zouden zijn

Dan hebben we nog het 'andere' element uit de film de muziek. Persoonlijk ook niet iets wat ik thuis eens keihard zou opzetten werkt af en toe behoorlijk op de zenuwen deze score van Phillip Glass. Maar goed, het is wel op z'n plaats hier..

Desalniettemin heb ik toch een positief eindoordeel voor deze film, daarvoor is het te uniek en fascinerend.

3.5*