Opinions

Ik weet het niet zo goed met deze film... Mooi en zorgvuldig gemaakt, vrij sterk geacteerd en geeft een aardig tijdsbeeld. Tegelijkertijd wordt 'het verhaal' zo breed uitgetrokken dat er nauwelijks ruimte is voor echte diepgang en dat is wel erg jammer want dit is een zeer interessant en potentieel controversieel onderwerp voor een politieke film.

Het leek nu meer een afstandelijke geschiedenisles maar over de echte motieven van dat gezellige hobbyclubje kwam ik nauwelijks iets te weten. Had het denk beter gevonden als de film zich meer gefocust had op een (of twee) toonaangevende leden van de BMG/RAF. Door het regelmatig nogal zwart/wit presenteren van de problematiek is er van enige controverse ook al geen sprake en zodoende haalt de regisseur een beetje de angel uit zijn film.

Het eerste gedeelte van de film vind ik persoonlijk interessanter dan het tweede. De nadruk ligt op de ontstaansgeschiedenis en geeft een aardige kijkje in de tijd en de maatschappij waarin de ideeën van deze aanvankelijk politieke idealisten ontkiemen. Ook de neerwaartse spiraal van politiek activisme naar misdaad en terrorisme is boeiend genoeg om een film mee te vullen. In de tweede helft ligt de nadruk vooral op de rechtszaak van de gevangengenomen RAF-leden en de acties van totaal anonieme en nietszeggende 2e en 3e generatie RAF-leden. Het tempo is dan ook totaal uit de film en het heeft de neiging om wat langdradig te worden

Qua politieke gekleurdheid viel de film me best mee overigens. De fouten en misstanden van de overheid worden zeker niet uit de weg gegaan maar de BMG wordt nu ook niet weggezet als het meest sympathieke groepje jongelui van Duitse bodem.

Munich van Steven Spielberg heeft qua thematiek en aanpak wel wat weg van Der Baader Meinhoff Komplex, alhoewel het daar natuurlijk om de terroristenjagers gaat. Toch vind ik de aanpak van Spielberg beter, hij richt zich meer op een persoon en gaat meer in op ethische kwesties en motivaties.

De film is verder prima kijkbaar, kent een aantal prima uitgewerkte actiescenes en schitterend vrouwelijk (bijna) naakt... Echt dat je er bijna al je politieke overtuigingen spontaan voor overboord zet Vooral Nadja Uhl is een prachtige vrouw zeg.

Twijfel wat tussen de 3 en 3.5* maar omdat de film eigenlijk niet de verwachting inlost en naar mijn smaak te oppervlakkig blijft wordt het een goede 3*. Er zijn betere hedendaagse Duitse films.

Huh? En Pitt zijn grijze slapen en wallen onder de ogen dan? En Blanchet is wel een mooie vrouw maar niet ongeloofwaardig intimiderend mooi vind ik.

Maar goed, Babel; Of hoe we uiteindelijk allemaal hetzelfde willen maar gewoon elkaars taal niet kunnen of willen spreken. Ik vind het een mooie, indrukwekkende film. Eentje die veel beter bevalt dan het lichtelijk hysterische en nogal overbodige verknipte verhaal van 21 Grams. En hoewel er ook hier verschillende verhaallijnen, niet geheel chronologisch, worden gevolgd, voelt de film nu wel in zijn geheel logisch aan.

De verbindingen tussen de verschillende verhalen liggen weliswaar soms ver uit elkaar, het Japanse verhaal spant daarbij de kroon. Knap uitgedacht dat de min of meer willekeurige verhaallijn van "het geweer" teruggevolgd wordt naar zijn oorsprong en daar dan vervolgens weer een ander verhaal met dezelfde thematiek en onderwerpen oplevert uit de overige verhalen. En bovendien, levert het nogal fotogenieke Tokyo gewoon erg prachtige plaatjes op. Ik vind deze film sowieso mooi geschoten, veel korte shots, veel werk met de handcamera. Het doet mij een beetje denken aan Michael Mann, ook niet een van de minste.

Eigenlijk zijn alle verhalen boeiend genoeg om me, de best lange speelduur, in zijn geheel bij de les te houden. Van de naïeve amerikaanse kindjes op de kleurrijke mexicaanse bruiloft, die dachten dat de McChicken's uit de fabriek komen tot de eigenlijk net zo naïeve marokaanse jongetjes die door westerse media uitgeroepen worden tot terroristen. Van de ogenschijnlijk stoere maar o zo kwetsbare Japanse doofstomme puber, tot de kwetsbaarheid van de neergeschoten vrouw die verpleegd moet worden door de plaatselijke bevolking en door haar eigen man. Ik vond het sterke verhalen.

En dan het einde, het is onwaarschijnlijk mooi en het vormt een meer dan terecht hoogtepunt. Er is niet gekozen voor een spectaculaire finale waarin de hele film in een onmenselijk groot drama uit elkaar spat. Nee, het einde weet oneindig meer indrukwekkend te zijn in zijn berusting, in het idee dat er toch mensen dichter bijelkaar zijn gekomen. Of hoe een rustpunt de ware climax weet te vormen, niet in de laatste plaats door de muzikale begeleiding trouwens.

Babel is een buiten verwachting sterke film en krijgt van mij 4 hele grote sterren, met een eventuele optie op een halfje meer.

Mixed feelings bij deze Bad Lieutenant en de 2e jaren '90 film in korte tijd waarvan ik dacht dat ie ergens eerste helft jaren '80 gemaakt zou kunnen zijn (ook Strange Days 1995).

Keitel is geweldig, zelfs groots, als doorgedraaide rechercheur op zijn weg naar de goot, zonder twijfel. Keitel als snuivende, spuitende, vuilbekkende, vreemdgaande gokverslaafde gaat werkelijk helemaal los in deze film, alleen dat al maakt de film interessant om gezien te hebben.
Het is daarom ook jammer dat er geen sterkere regisseur aan het roer stond van deze film want de rest ontstijgt de middelmaat helaas niet. Overige acteerwerk is nog geen schim van dat van Keitel met als gevolg dat er nergens goed tegenspel te ontdekken is en het wel heel erg een one-man show wordt.
Bad Lieutenant is rauw en zwartgallig met bijpassend camerawerk en mis-en-scene. Natuurlijk past daar een wat ongepolijste stijl van filmen bij maar hier in deze film is het soms ook gewoon vrij slordig gedaan.
Toch kent de film zeker een aantal memorabele scènes en lijkt het een film die van invloed is geweest op latere tragische en fatalistische films als bv Requiem for a Dream of de films van Noe (voorzover ik daar wat van gezien heb). Er wordt ook nauwelijks moeite gedaan om de historie van het karakter van Keitel uit te diepen. Zijn geschiedenis beperkt zich eigenlijk tot zijn laatste dagen die (sterk gevonden) gelijk loopt met de World-Series waar de Mets zich terugknokken vanuit een onmogelijke positie glijdt het lijdend voorwerp steeds verder af door de verkeerde keuzes en door op het verkeerde team te gokken. Een ironische spiegel die ik erg kan waarderen.

Bad Lieutenant en vooral Keitel verdiende een betere regisseur en deze film had zich wellicht langs het zeker verwante Taxi Driver van Scorcesse kunnen scharen.

3*

Weet ik niet hoor, ik was in eerste instantie behoorlijk geboeid. De schilderijen, de muziek van Tom Waits, de mooi uitgekaderde beelden en uitstekende belichting ik dacht; "He, dit kon best wel eens iets moois gaan worden." Helaas kabbelde de film daarna traagjes wat voort, bijna 1,5 uur aan relationele sores en ruzies is mij een beetje te veel hoor. Knap gemonteerd dat wel, al die flashbacks met ook nog eens verschillende personages. Het komt mij behoorlijk chaotisch over maar op de een of andere manier ontstaat toch een vrij solide beeld over het plot wat zich ontwikkeld en over de betrokken personen. Toch had ik het idee, tot zo'n 20 minuten voor het einde, vooral heel veel van hetzelfde te zien. Steeds weer diezelfde ruzies en gezeur...

Af en toe gunt Roeg de kijker een uitstapje hiervan maar na mijn smaak veel en veel te weinig. Tragiek werkt bij mij nu eenmaal beter als ik zie dat de hoofdpersonen ook gelukkig kunnen zijn, hier had ik dat gevoel totaal niet. Ik zie alleen een gefrustreerde, obssesieve relatie met erg weinig ups en vooral veel downs.

Ook het acteerwerk van vooral Art Garfunkel vond ik weinig boeiends, erg minimaal aan expressie. Keitel was aardig en Russel was gewoon goed.

Bad Timing krijgt 2.5*en dat vooral om het sterke camerawerk, want visueel vond ik de film namelijk wel behoorlijk sterk.

Zo mijn tweede film van Malick, heb ik gelijk al 50% van de man z'n oevre gezien

Wederom een mooie en sterke maar enigzins aparte film. Geen makkelijk hap-slik-weg werkje dat Bad Lands maar een curieus portret van 2 jonge mensen die het spoor compleet bijster zijn.

Film lijkt aan de oppervlakte op een soort van überromantische lovestory, twee geliefden op de vlucht voor de boze grotemensenwereld, maar is natuurlijk verre van dat. Malick presteert het om de kijker bijna sympathie te laten krijgen voor dit moordkoppel en doet dat door een uitermate sterke karakterschets te geven. Door er niet een of andere freakshow van te maken maar door juist een jong, naief meisje en een wat niet al te intelligente, impulsieve en uit sociaal zwakkere klasse afkomstige charismatische jongeman te laten zien. Het brengt bij mij als kijker een vreemd soort van dualiteit teweeg van veroordeling en sympathie en van bewondering en afkeuring. En dat is knap als een filmmaker dat kan, de kijker laten twijfelen aan wat hij nu eigenlijk ziet of voelt.

Ook valt het me hier weer op dat Malick die dualiteit visueel en thematisch doortrekt in zijn films. Het voor de voeten liggend paradijs en het onvermogen van zijn hoofdpersonen om dit te behouden. Eigenlijk een vrij neerslachtig thema maar toch is dit geen echt zware film om te bekijken, misschien door het ontbreken van sentimenteel zwaar drama? Bad Lands zeker 4* met groeipotentie.

Behoorlijk sterk oorlogsdrama maar absoluut geen thriller. Veel meer een film in de lijn van Hotel Rwanda en Killing Fields, een film dus over een bijna vergeten strijd in een ver land ergens rond de evenaar. Gezien de niet altijd even gemakkelijke verhouding tussen buurlanden Indonesië en Australië vroeg ik me af hoe deze film het verhaal over de Indonesische invasie van Oost-Timor zou brengen.

Ironisch genoeg brengt de film de decennia durende strijd van een heel volk weer opnieuw onder de aandacht van ons onwetende westerlingen door het verhaal van 6 Australische journalisten. Dat is wellicht ook wel een van de statements die Balibo wil maken. Roger East zegt het hier immers zoiets zelf; 'Mijn volk geeft geen donder om de strijd van 400.000 bruine in een ver land maar door het verhaal van 5 westerse journalisten wordt dit ook het verhaal van jullie volk'

Het is natuurlijk lastige materie want waar kies je voor. Vertel je het politieke verhaal met achtergronden of ga je voor het avontuur van een gevaarlijk (journalistieke)missie in een ver buitenland? De film lijkt hiermee wel een beetje op twee benen te hinken in eerste instantie, toch komt de waarheid tegen het einde hard aan en dat geeft de film een bepaalde noodzaak mee. Iets wat lang niet alle films kunnen zeggen.

Ik vind de film een ruw randje hebben, het geweld is keihard, willekeurig en daarom extra beangstigend. Geen valse romantiek of heroïek...

Het perespectief vanuit de 3 verschillende verhaallijnen is prima te volgen en nergens verwarrend. In cinematografisch opzicht is de film imo toch behoorlijk geslaagd, zeker gezien het niet reusachtige budget wat Connolly gehad zal hebben (vergelijk Blood Diamand). De film is geschoten op locatie in Oost-Timor en de acteurs, buiten de westerlingen, bestaan vooral uit locals en die doen het prima. Verder doet de film wat docu-achtig aan, de jaren '70 stijl wordt consequent en goed doorgevoerd. Het geeft de film iets behoorlijk authentieks.

Boeiende film over een vergeten strijd en alleen daarom al goed dat deze gemaakt is.

4*

Bambi dat is de eerst film die ik ooit in de bioscoop gezien heb samen met papa Wat een nostalgie dit dat moet minstens al 3,5* waard zijn.

Wat een slappe hap...

Lelijke en totaal ongeïnspireerd film die me een beetje overkwam als een slap aftreksel van Leon. Het geheel is behoorlijk onevenwichtig en stapelt cliché op cliché... Het nodigt ook niet echt uit om eens achter het origineel aan te gaan.

Op zich wel knap dat Nicholas "Bad Hair Day" Cage zo een nietszeggend en zoutloos karakter kan neerzetten. Typisch ook dat hij weer een lekkere meid aan hem gekoppeld krijgt die zijn dochter zou kunnen wezen.
Die hele romance is natuurlijk in de eerste plaats al compleet ongeloofwaardig. De drama elementen die de film binnengesmokkeld worden zijn echt om te janken zo slecht.

Verhaal wordt ook behoorlijk slordig en van de hak op de tak verteld. Scènes volgen elkaar soms zonder logica op, het maakt de film nogal rommelig vind ik. Verder oogt het door het gebruik van de vele filters nogal "onecht". Nergens wordt de broeierige sfeer van zo'n grote Aziatische stad goed gevangen, sowieso nogal een sfeerloos filmpje dit.

Uiteraard zit er een hoop onrealistische actie in, die ook al veel vaker beter is gedaan. Op zich heb ik niets tegen onrealistische en overdreven actie in films maar om dan vervolgens met zo'n slecht en uberserieus einde te komen Heb zelden een slechter laatste kwartier gezien...

1 sterretje voor de imitatie JFK aanslag...

Banshun geen film voor mensen met haast. Nu had ik gisterenavond ook niet echt haast dus dat kwam mooi uit.

Film met zeker positieve punten maar toch ook wat zaken die me minder goed bevielen. Ik vond deze film vooral intressant om te bekijken als een soort document over het tijdsbeeld van Japan na WO II. Film vertelt over doodgewone mensen en hun doen en laten en neemt hier ook erg ruim de tijd voor (soms wat te ruim zelfs). Opvallend hierbij vond ik de mix van traditionele japanse cultuur elementen (de theeceremonie in het begin) en de invloed van westerse cultuur (de kleding van de meisjes en de interieurs van de huizen). De cameravoering is erg mooi en strak gedaan, veel mooie buitenshots afgewisseld met conversaties in huis rond de allerdaagse bezigheden. Ozu geeft je daarbij soms het idee dat je als een vlieg op de muur geplakt zit om mee te kijken en te luisteren.

Wat beviel me iets minder aan de film? Nu hij is soms erg traag, en dan bedoel ik echt niet vooruit te branden zo traag. Misschien komt dit ook wel omdat er niet zo bar veel gebeurt in die ruime anderhalf uur dat de film duurt. Ook niet alle conversaties zijn even boeiend (al kan ik veel gemist hebben door de uiterst belabberde ondertiteling). Het zoetsappige oosterse deuntje de hele film door vond ik dan ook weer een van de niet zo'n geweldige keuzes van de makers.

Banshun, intressant tijdsbeeld, karakters die hoewel vooral in het begin wat vreemd overkomen toch m'n sympathie wisten te winnen en gewoon relaxed om te kijken, geen hysterie, geen gestress. Ondanks de wat mindere punten een hele goede 3.5*

Nog 2 films (Fear and Desire niet meegerekend) en ik heb alle films van Kubrick erop zitten. Barry Lyndon had ik al een tijdje in de kast liggen maar gezien de lange speelduur en het feit dat het een kostuumdrama is was het ook een kwestie van het juiste moment afwachten.

Ik houd niet zo van kostuumdrama's maar deze van Kubrick's hand is meer dan een prima film. Ik kan natuurlijk ook wel weer aanhalen hoe iedere scene uit deze film wel een schilderij lijkt maar dat is de vorige pagina's al meer dan voldoende gedaan. Toch moet ik nog even kwijt dat ik de kleuren en de belichting in deze film echt fe-no-me-naal vind! Echt prachtig gedaan.

Grime en kostuums zijn ook tot in de puntjes verzorgt, uit alles spreekt oog voor een grote perfectie. Muziek is ook erg passend voor deze film.

De film is min of meer op te delen in 2 belangrijke delen. Het eerste deel is een avontuurlijk, bijna vrolijk schelmenverhaal echter in deel twee komt Kubricks donkere denkbeelden over de menselijke soort volop aan bod. Grappig ook dat deze film eigenlijk in niets een tuttig kostuumdrama is, thematiek staat daar echt zowat haaks op en de cynische verteller bevestigd dit met verve.

Het is ook niet voor niets dat Kubrick deze setting, dit tijdvak in de geschiedenis heeft gekozen voor zijn verhaal. De 18e eeuw, waarin de mensen dachten dat de natuur maakbaar was. De 18e eeuw, met een overdaad aan etiketten, kunst en klassieke muziek, waarden en normen, eerbied en respect en keurig symmetrisch aangelegde tuintjes blijkt een complete façade voor een verhaal vol met menselijke driften en onvermogen. Het is een dun laagje vernis van beschaving, net zoals de keurige tuintjes een magere poging is van de mens om de natuur te temmen. Onder dat laagje schuilt een duister, opportunistische en egoïstische menselijke natuur. Het beest in de mens is niet tembaar is een thema wat Kubrick veel vaker laat terugkomen in zijn films.

In Barry Lyndon wordt geduelleerd met eer en volgens de regels zo lijkt het maar niets is minder waar. Alles draait uiteindelijk om ordinaire machtswellust en materialistische rijkdom. Ook lijkt de upperclass zich, zoals vaak in kostuumdrama's, zich bezig te houden met kunst en goed fatsoen maar ook hier is het allemaal schone schijn. Er wordt volop gegokt, gehoereerd en bedrogen. De gezinssituatie van Barry Lyndon is niet bepaald voorbeeldig te noemen en zijn levensverhaal zit dan ook tjokvol dramatiek. Toch vliegt Kubrick nergens uit de bocht, het blijft allemaal zeer goed gedoseerd en de acteurs en actrices laten en breed spectrum aan emoties zien. Het maakt zo'n film gelijk een heel pak minder braaf en interessanter en daar houdt Madecineman dan wel weer van.

Na deze film gezien te hebben is het toch wel heel jammer dat Kubrick zijn droomproject, de verfilming van het leven van Napoleon (met Jack Nicholson) nooit heeft kunnen verwezenlijken. Had maar wat graag 35.000! figuranten historische veldslagen zien naspelen onder de regie van deze briljante filmer.

Anyway, dat is allemaal geschiedenis. Barry Lyndon krijgt van mij een welverdiende 4* en staat daarmee mooi naast A Clockwork Orange in mijn persoonlijke Kubrick toplijstje.

Leuk! De Coen's versie van Robert Johnson's Crossroads, waarin Johnson op een nacht zijn ziel aan de duivel verkoopt en dan binnen het jaar de beste delta-blues gitarist ooit wordt.
In deze film verkoopt Fink een joodse toneelschrijver met writersblock zijn ziel aan duivel Goodman in ruil voor geniale filmscripts. Ik weet niet in hoeverre de film autobiografische elementen bevat, daarvoor heb ik me nooit diep genoeg verdiept in het leven van beidde (ook joodse) broertjes. Wel opvallend, Johnson was een arme ex-slaaf een onderdrukte minderheid, de film speelt ten tijde van WOII en Fink is dus joods wat me ook wel een soort van parallel lijkt.

Acteerwerk van met name Turturro en Goodman is meer dan uitstekend en ook de bijrollen zijn prima verzorgt. De bijrollen zijn lekker stereotypisch maar dat past wel in een bizarre film als Barton Fink. De cinematografie die voor een broeierig en mysterieus sfeertje zorgt is ook prachtig. De film is meer symbolisch en wat donkerder dan wat je van de Coens gewent bent maar in veel zaken toch ook wel weer heel herkenbaar. Alhoewel de humor wat minder dik erboven op ligt zijn de dialogen weer messcherp en erg grappig. Ik had overigens tot zo'n 20 minuten voor het eind nog geen flauw idee waar de film heen zou gaan maar uiteindelijk vallen alle puzzelstukjes mooi op hun plek. Alhoewel die allerlaatste scene me dan toch weer wel tot nadenken aanzette...

Goede film alweer. 4*

Met Nolan's Dark Knight nog redelijk vers in de hersenpan deze ook maar weer eens bekeken. Denk middelbare schooltijd geweest dat ik deze voor het laatst gezien had.

Batman zal wel nooit mijn persoonlijke favoriete superheld worden. Technisch gesproken heeft ie ook geen superkrachten maar bedient hij zich slechts van bovennatuurlijke gadgets, Iron Man is er ook zo een. Echter itt tot Iron Man blijft Batman/Wayne een chagrijnige, houterige wat grijze (vleer)muis in een zwart pak die toch wel heel graag serieus wil worden genomen.

Burton's Batman is meer cartoonesk dan die van Nolan, dat is ook meteen het grote pluspunt van deze film. Gotham City ziet er tof uit, het landhuis van Bruce Wayne ook, de film heeft een lekkere eigen sfeer en smoel. Eentje die ik ook veel meer bij een stripverfilming vind passen. Ander pluspunt is Nicholsons versie van de Joker, die ik toch wel erg sterk vind. Hij gaat helemaal over de schreef en schmiert er heerlijk op los, iets wat van mij wel mag in zo'n rol en zo'n film. Kan ook niet zeggen dat ik Ledgers interpretatie nu zo heel veel beter vind, anders zeker wel. Grappig dus dat iedere Batman verfilming meer een grote Joker-show blijkt te zijn.

Keaton is namelijk werkelijk te saai en zoutloos voor woorden, klein pluspuntje is wel Kim Bassinger die veel meer "presence" heeft dan suffe Gyllenhaal.

De actiescenes ogen vaak wat houterig en vooral het verschijnen van Batman zelf werkt eerder lach dan huiveringwekkend. Je kan nog net de kabels niet zien waaraan hij neergelaten wordt.

Verder heb ik deze film altijd net iets te lang vinden duren en is het einde jammerlijk vrij van een een goede spanning.

Nee, Nolan's versie is duidelijk de betere van de 2. Deze versie kan het doen met 3 sterrerjes (krap an) vooral omdat de setting geweldig is en door het optreden van die rare good oll' Jack.

Ben geen hele trouwe volger van het hele Batmangebeuren. Sommige films heb ik gezien andere weer niet, meestal niet op chronologische volgorde en bijna allemaal al weer een hele tijd geleden. Gelukkig heet deze film Batman Begins en kan ik veilig CTRL_ALT_DEL toepassen op de flarden Batmanfilms die ik nog in m'n werkgeheugen heb.
Om maar bij het begin te beginnen dan, wat een enorme tegenvaller! Het duurde lang voordat deze film een beetje op gang kwam. Eerlijk gezegd zie ik liever een fantasievolle, onrealistische Batman als deze idioote poging enige realiteit in de Batmansaga te brengen. Die vader van Bruce Wayne was echt de onrealistische goedheid zelve, getver. En natuurlijk wordt het theater weer door de zij-uitgang verlaten waardoor in een donkere onheilspellende steeg vol allerhande tuig wordt uitgekomen. Man neem toch gewoon de hoofduitgang! Ook al die semifilosofische one-liners waar met enige regelmaat mee gesmeten werd waren vrij onzinnig. Nee absoluut geen geslaagde poging dit. Te traag en te clichematig gebracht.
Gelukkig gaat Batman daarna gewoon weer terug naar Gotham City waar hij ook thuishoort. Vanaf hier pikt de film het tempo lekker op, krijgen we een mooie, donkere, onheilspellend stad voorgeschoteld en worden de bijrollen eindelijk interessant (Michael Caine, Morgan Freeman, Rutger Hauer). Eindelijk krijg ik ook de actie waar ik al bijna een uur op zat te wachten en ja die is zeker de moeite waard! Binnenkort mijn karretje maar eens inruilen voor zo'n springende Batmobile, altijd handig in de file
Jammer dat het begin zo stroef was en mij erg teleur stelde het tweede deel maakt nog wel wat goed maar blijf nu toch hangen op 3* (2*voor deel 1 en 4* voor deel 2).

Ik ben geschokt!!! En niet zozeer door de film maar door de absoluut belachelijk hoge score hier en op IMDB. Want dit was toch wel een van de beroerste stukjes cinematografie die ik de laatste tijd voorbij heb zien komen.

Het plot is erg dunnetjes met meer gaten dan een zwitserse gatenkaas. Het acteerwerk is mager en staat bol van de cliches. Door de stortvloed aan personages springt de film erg van de hak op tak en diept eigenlijk geen een van de karakters goed uit. Bovendien is het verhaal echt heel, heel saai, het blijft in herhalingen vallen tot het eind toe.

Geen idee wat de diepere betekenis achter deze film zou moeten zijn? Een "nieuwe" Clockwork Orange ik dacht het niet. Deze film mag nog niet in de schaduw staan. Een aanklacht tegen het systeem? of tegen de mensheid en het eigenbelang? Dan vind ik het zeer zwak. Dit is gewoon een ordinaire slashermovie en nog een slechte ook. Een hoop pubers op een eiland met veel bloed die tussendoor ook nog eens allemaal verliefd worden op elkaar. Echt zonde van m'n tijd deze onzin.

En waar de gemiddelde amerikaanse slashermovie het na 90 minuten wel voor gezien houd gaat deze film vrolijk bijna 2 uur door.

Nou 1* voor dat hyperactieve japanse meisje in die instructiefilm (dat was wel grappig inderdaad).

Dat was film nr 1. voor 2013...

Nogal matige alien-invasieflick die duidelijk put uit voorgangers als Independance Day en War of the Worlds, Cloverfield is ook zo'n film die reglmatig in me op kwam tijdens het kijken. Echter waar die laatste wel regelmatig de juiste snaar weet aan te slaan faalt Battle Los Angeles op meerdere fronten.

Voor een film die het niet moet hebben van de briljante dialogen of de sterke karakter ontwikkeling bij de hoofdrolspelers, en dus vooral vaart op de actie en spanning, slaat de film behoorlijk de plank mis.
De actie is vrij zoutloos, weinig opbouw en nogal rommelig, waardoor de spanningsboog er over het algemeen vrij slap erbij hangt. De urbane setting zou voor fantastische claustrofobische gevechten kunnen zorgen en apocalyptysische vergezichten. Special effects verdienen ook zeker niet altijd de hoofdprijs, het CGI is mij vaak net wat te nadrukkelijk aanwezig.

Voeg daarbij de nogal lame aliens en hun nog lamere technologie en er blijft eigenlijk te weinig over om echt van te genieten. Buitenaardse indringers moeten technologie bezitten waarmee hele huizenblokken in een oogopslag tot stof vergaan. Op zich vond ik het invasie idee van die in zee ploffende schepen wel tof maar daarna zijn de buitenaardse gewoon niet superieur genoeg. Er gaat te weinig dreiging vanuit. Films als Cloverfield en War of the Worlds pakte dit veel beter aan. Ook de ontdekkingen over het hoe en wat van de aliens, hun commandostructuur en de zwakke plek zijn echt te makkelijk en doen een superieur buitenaards ras geen eer aan. En in het kader hiervan is het einde dan ook te belachelijk voor woorden.
Daarnaast is LA ook een suffe stad, niemand die het ene donder kan schelen dat het in de as gelegd wordt. Het mist het iconische beeld van wat bv New York, San Fransisco, Parijs of Londen wel hebben. In die steden komt een apocalyps filmisch veel beter over

Toch kent de film nog wel een redelijke vermakelijkheidswaarde, het tempo is okay en er wordt niet te lang stilgestaan bij allerlei sentimenten... Dat de film patriottisch zou zijn, laat staan fascistisch, is een lachertje. Independance Day maakt het tig maal bonter met het vertoon van de Stars and Stripes. De film kent nogal wat militaire bravoure maar goed 3x raden wie de grootste sponsor is

Een keertje is leuk een vervolg hoeft niet tenzij ze naar Parijs trekken ofzo, dan wil ik me er nog wel een keer aan wagen.

2.5*

Grappig zat gisteren deze film te kijken met wat vrienden. Met z'n vieren allemaal geboren zo in de jaren '73-'74 vonden dit erg vermakelijk jeugdsentiment, maar diegene die een paar jaar later geboren waren zegt dit dus echt helemaal niks. Echt een aanwezige generatiekloof

Vond het verder eigenlijk behoorlijk knullig ogen, vooral in vergelijking met bv. de eerste Star Wars film, waarvan Battlestar Galactica volgens mij ook genoeg heeft afgekeken. Verhaaltje is ook behoorlijk gezapig en die Cylons zijn werkelijk nog slechtere schutters dan Stormtroopers.

Maar toch, blijft het erg aandoenlijk jeugdsentiment allemaal, kan daar natuurlijk nooit een echte onvoldoende voor geven, 2.5 Battlestar dan maar.

Typisch geval van; "Het boek is beter." En typisch gevalletje van een Danny Boyle film. Wat zo veel wil zeggen als; Het begint erg veelbelovend, in essentie zijn alle elementen aanwezig voor een geweldige film maar... Die gast weet het gewoon niet tot een goed einde te brengen. Op Trainspotting na is zijn werk hoogstens redelijk te noemen en denk niet dat zijn laatste alom bejubelde Slumdog Millionaire daar verandering in gaat brengen.

Zo ook hier, het begint allemaal erg aangenaam. Het backpackers leventje wordt leuk in beeld gebracht, locaties zijn goed gekozen en worden mooi op het scherm getoverd, je zou zo zelf de rugzak willen pakken. De insteek is die van een lekkere en spannende avonturen film, zonnig en zorgeloos beetje zoals het boek ook aanvangt.
Maar al snel blijken de karakters op het strand (op Richard na) gewoon weinig aansprekend te zijn of enige diepgang te hebben. Ze zijn zo smakeloos als instant noodles. En hoe in godsnaam hebben ze Jed uit de film kunnen laten??? Zo'n beetje een van de boeiendste personen uit het boek, die nu verenigd is in Etienne en Keaty.
Daar waar het boek zich ontwikkeld in een geweldige psychologische strijd met een gruwelijk dieptepunt is de filmversie erg soft en wordt er een zeer grote knieval gemaakt naar het grote publiek. Dicaprio als toen ultiem meisjes idool moet zich wel storten in een overbodige romance en zijn geestelijke verval op het goddelijke strand wordt verwerkt in een idiote Gameboy scene. Zo jammer allemaal want dit had echt iets unieks op kunnen leveren, het had The Beach instant de status van cultklassieker opgeleverd. Ook typisch dat Richard nu ineens Amerikaan is en de kwaaie pief een Engelse...

Wat overblijft is een vrij standaard zomerhitje, niet geheel onaardig, het ziet er prettig uit maar ook vluchtig en om snel weer te vergeten. Boyle had goud in zijn handen maar wist niet goed wat hij er mee moest doen, helaas.

2.5*

Kruising tussen Porkys en Dodgeball maar dan minder grappig en met bier in de hoofdrol. Kijken met je vrienden is het devies, pot bier op tafel met ongezonde snacks erbij en hou de vriendin/vrouw ver op afstand.

Af en toe een leuke grap (of een leuk bierspel) maar voor de rest vaak erg flauw en bovenal nogal behoorlijk belabberd geacteerd. 2* dan maar.

Gisteren deze film weer eens gezien op de belg. En ik kan je echt niet vinden in je kritiek. Catherine Keener heeft de beste rol uit de film en speelt die ook vol overgave. Zoals ze iedereen om haar heen manipuleert en zo de "touwtjes" in handen heeft vind ik echt geweldig. Het liefdesverhaal is niet slap en irritant want in welke film heb je nou eerder een lesbisch paar gezien wat een kind bijelkaar verwekt!

En Cameron Diaz mag er zeker wezen om haar uiterlijk maar zeker niet in deze film! Ze speelt hier juist een beetje het grijze muizen type en doet dat ook nog eens best aardig.

Kortom een film met, goede cast en erg leuk en bijzonder origineel goed uitgewerkt verhaal. Top. verhoog hem met een 0,5*

Nou ja, ik vond de film ook maar "zo, zo". Vakkundig gemaakt daar bestaat niet echt twijfel aan maar het deed me allemaal niet zo veel. Film voelt ook typisch aan als product van zijn tijd en ik vond het geluid vaak erg slecht (vooral het omgevingsgeluid was vreselijk). Het waarom dat deze film werd uitgezonden in het kader van "Cinema Erotica" ontgaat mij net zoals wibro ook een beetje. Weet niet precies wie daar bij de VPRO over de films gaat maar eerst Deep Throat en nu dit, totaal ander idee dan ik heb van erotische films heeft die man/vrouw iig.

Verder wat vervelende verwaande franse intellectuelen en criminelen en van Deneuve werd ik ook niet echt warm. Zwijgzaam, gekweld en een beetje kil, ik hou toch meer van uitbundig en warmbloedig. Ach, misschien maar goed ook want je kan natuurlijk als man zijnde niet allemaal uit dezelfde vijver vissen

Verder moest ik niet zozeer aan Blue Velvet denken maar eerder aan Eyes Wide Shut.

2,5*

Nou ja! Ergens inspiratie vinden betekend niet dat het resultaat dan een slap aftreksel daarvan is. Gladiator heeft toch maar mooi het genre historisch drama/spektakel weer nieuw leven ingeblazen.

Maar goed, Ben Hur. Prachtige klassieker die ik al lang niet meer gezien had. Was een beetje vergeten wat de impact van deze film ook al weer was. Sommige scenes zijn werkelijk meesterlijk zoals de al vaker geroemde gallei scene en de paardenraces, prachtige beelden aangevuld met geweldige muziek trekken zo'n 3,5 uur aan de zintuigen voorbij. Deze film laat maar weer eens zien dat in het pre computer tijdperk nog echt vakwerk werd geleverd in Hollywood.

Het feit dat het leven van Jesus verweven is met het verhaal van Ben Hur stoorde mij eigenlijk niet zo, ik vond het zelfs de het geheel ook wel in het juiste historische perespectief plaatsen. En dat een film die begint met de geboorte van jesus ook eindigt met zijn dood lijkt mij alleen maar logisch. Het is ook niet terecht om de film af te rekenen op de laatste (okay ietwat langdradige) 20 minuten als je juist dik 3 uur heb zitten te genieten.

Wat mij wel opviel was dat Jesus zijn gezicht eigenlijk nergens echt duidelijk in beeld wordt gebracht, en dat je ook nergens zijn stem hoort. Hebben de makers dat mischien gedaan omdat dat toendertijd misschien een tikkeltje te gewaagd was?

Integere film over een van de grootste industriële rampen in de geschiedenis, nu al weer bijna 25 jaar geleden, die vandaag de dag toch niet de bekend heeft die het misschien zou moeten hebben.

Centraal in de film staat een medewerker van de fabriek en zijn gezin, de baan in de fabriek betekend nieuwe financiële mogelijkheden voor deze arme riksja-rijder en dus kan hij zijn geluk niet op. Daarnaast volgt de film zowel de beweegredenen van de plaatselijke bestuurders van de fabriek als hun Amerikaanse superieuren en het wel en wee van de vrije locale pers. En dat is best veel om te vertellen in een film van ongeveer anderhalf uur. En hoewel de makers een aardige poging doen de diverse verhaallijnen te integreren tot een geheel is de film daardoor toch niet helemaal evenwichtig. Daartegenover staat wel het gebruik van een fijne couleur locale, prettig om zo'n drama eens niet vanuit het gebruikelijke Holywood perspectief te zien. De Indiaase acteurs hebben duidelijk de overhand op de Amerikaanse die in deze film de bijrollen voor rekening nemen.
De rol van Sheen als directeur vond ik wel opvallend trouwens. Het leek wel of hij handelde uit een soort idealisme waarbij dat dan in een van de laatste scenes van de film weer ontkracht lijkt te worden. Ik kon het iig niet helemaal goed plaatsen.

Boeiend en ook beangstigend om te zien waartoe blind winstbejag, geblunder en zelfbelang toe kan leiden. Een enorm massa vernietigingswapen in de handen van hebzuchtige en incompetente leiders. Het ontvouwen van de ramp was uiteindelijk best indrukwekkend om te zien en dat met het geheel ontbreken van spectaculaire special effects of grote massascenes. Boeiende film alles bij elkaar genomen.

Overigens is Union Carbide sinds 2001 onderdeel van multinational Dow Chemical die de mensheid al veel goeds bracht in de vorm van thermo-nucleaire wapens, napalm en Agent Orange... En alles wordt nog steeds afgeschoven op sabotage van een plaatselijke medewerker waardoor het bedrijf tot op de dag van vandaag nooit de verantwoordelijkheid heeft hoeven nemen voor de ramp.

3,5*

Zinloze bikini, Hawaii promotiefilmpje met een topcast die een lekker gage komt opstrijken zonder zich ook maar enigszins te moeten inspannen.
Niet grappig, niet doordacht en zelfs als hersenloos zomerhitje zwaar onder de maat. Charlie Sheen, met snor lijkt nog het meest op een gedateerde pornoster (dus denk dat we die snor binnenkort vaker gaan zien ). Als eye candy valt Foster me toch wat tegen, veels te skinny naar mijn smaak. Geef mij maar die lekkere krullenbol van een #9 (goede keuze dus van Wilson op het eind van de film).

1.5* om de bikini's dan maar...

Geen onaardige film-noir maar toch zeker geen echte uitblinker. Vergeleken met mijn persoonlijke favorieten onder de klassiekers uit het genre The Third Man en The Killing vind ik The Big Heat vrij gewoontjes en zelfs wat saaiig. Het eerste half uur had ik zelfs het idee naar een gemiddelde Baantjer-episode te zitten kijken... En dan die kleffe jaren '50 gezinsmoraal. Gelukkig slaat de film gaandeweg wel een andere richting in en krijg je alsnog het portie femme-fatales, moord en doodslag en list en bedrog.

Moet zeggen dat ik na het zien van Metropolis eigenlijk meer verwacht had, gewoon meer een eigen smoel en wat meer buiten de gebaande wegen. Ik had ook op cinematografisch gebied echt veel meer verwacht. The Big Heat is een overduidelijke studiofilm met verder weinig spectaculaire scènes of originele cameravoering. Het ontbreken van goede locatie-opnames is voor mij (bijna) altijd een groot gemis in een film.

Nu klinkt dit misschien wat erg negatief allemaal maar uiteindelijk is de film best vermakelijk en is daarom zeker de moeite om eens gezien te hebben. Binnenkort M van Lang eens gaan opsnuffelen, kijken of die meer de verwachtingen kan inlossen.

3*

ja, The Big Lebowski, gisteren voor de zoveelste keer weer eens gezien, gelukkig heeft de film nog niets van zijn oorspronkelijke charme en glans verloren. Zonder twijfel een van de grappigste films die ik ken Rare is als ik er echt een specifieke waarom voor zou moeten geven weet ik het gewoon niet eens precies.

Natuurlijk ziet de film er geweldig mooi uit, maar dat is niet uniek er zijn wel meer mooie films gemaakt. Dat er geen diepgang zou zitten in de karakters en realaties is gewoon pijnlijk om te horen. Waarom? Omdat ikzelf door de jaren heen een relatie met The Dude en z'n maatjes lijk te hebben gekregen Mischien is dat nog wel de meest logische, toch enigzins onzinnige verklaring van het waarom ik deze film zo leuk vind. The Big Lebowski kijken, het voelt een beetje als een avondje stappen, dronken worden en lachen met je oude studiemaatjes.

Ik kan gewoon erg lachen om die gasten, ieder keer weer. De film is zo ongelooflijk gedetaileerd, de conversaties zijn zo subtiel goed. Dit is geen film meer, dit is een levend, ademend organisme. Ik ben ervan overtuigd dat The Dude en Walter nog steeds aan het bowlen zijn, daar in LA, aan het begin van de eerste golfoorlog, alsof er nooit iets is gebeurd in de wereld. En dat is goed zo, sommige zaken moet je niet willen verbeteren of veranderen. The Big Lebowski, 5* en de eeuwige roem in mijn persoonlijke top 10.

Visitor Q... afgeleid van Pasolini's Teorama, zou zo maar kunnen ja. Vond het zelf eerder meer Jackass voor intelectuelen!
"Amateuristisch geklooi" met digitale video en een voorliefde voor allerhanden lichamelijk secreties en lichaams-openingen.

Toegegeven Miike kan de oubollige CDA boodschap van; "het gezin als hoeksteen van de samenleving" uhmm... anders brengen dan doorgaans het geval is.
Het zal wel komen omdat Japan een eiland is ofzo, ver van het vastenland ontwikkelen de mensen toch een appart gevoel voor humor lijkt het. Waar dat in Engeland zoiets als Monthy Pyton en Bottom heeft opgeleverd, komt Japan dus met dit... Ik heb er persoonlijk niet zoveel mee, japanse humor (viel me ook al een beetje tegen in Kikujiro bv) het neigt wat te snel naar makkelijke, sadistsische slapstick. Ipv dat pappa uitglijdt over de bananenschil komt hij nu met zijn piemel vast te zitten in een vagina met rigor mortis... Dat niveau, lachen joh

Heilige huisjes, taboes en een grote bak aan ranzigheden geven nog geen garantie voor boeiende cinema zo blijkt dan maar weer.
Het is anders dan anders dat wel, maar verder ook verre van goed. 2*

Een soort van sprookjesachtig urbaan spirutueel liefdesrelaas van een grote schoonheid waarin het zwijgen van de hoofdpersonen boekdelen spreekt.

De film werkt in een rustig tempo en vol met mooie beelden naar een ontroerend en verassend spiritueel einde toe. Het laatste zinnetje deed voor mij verder weinig afbreuk aan de pracht van deze film. Alhoewel niet erg oorspronkelijk vond ik het wel een goede samenvatting van het gevoel wat bij deze film past. Kon me er niet aan storen iig maar zou het ook niet gemist hebben mocht het achterwege gebleven zijn.

Maar bovendien, Bin-Jip heeft wel een van de allermooiste filmzoenen ooit, en er wordt toch heel wat afgekust, geknuffeld en gezoend in filmland.

Prachtig in al zijn eenvoud en over die weegschaal ben ik nog steeds aan het nadenken, het wil me maar niet loslaten. Klasse 4.5*

The Birds heeft vroeger erg veel indruk gemaakt... En ook in 2007 kan ik met gerust hart zeggen prima film van Hitchcock, zelfs een van de betere die ik tot nu toe van hem gezien heb. Wat minder plotgericht maar des temeer gericht op de sfeer en de suspense. Film ontwikkelt zich van luchtige flirt in de vogelwinkel, via odipeus complex naar vervolgens rare kronkel van moeder natuur die dan uiteindelijk in een soort van apocalyptische climax blijkt te exploderen.

Hitchcock's opbouw is uitermate subtiel en de vogels die altijd zo onschuldig en vredig door de hemel zweven verworden langzaam tot de meest vreselijkste demonen uit de onderwereld. De scenes waar de vogels en masse rondfladderen zijn uitermate "spooky" en dreigend (het speeltuintje ) ...En laten we niet vergeten zien er voor een film uit 1963 erg mooi uit. Of beter gezegt... zelfs in 2007 vind ik Hitchcock met zijn klassieke technieken vaak efficienter dan al die zielloze pixelmonstertjes die hollywood's computernerds te pas en te onpas te voorschijn toveren.

Verder moet gezegd worden dat Hitch, die ouwe snoeperd, oog had voor mooie en sterke vrouwen. Want ook in The Birds, staat de vrouw weer centraal en wat voor een! Tippi Hedren is een uitermate charmante verschijning en de man weet dat uitstekend in beeld te vangen.

The Birds goed voor 4*

Het is inderdaad geen standaard Bollywood film zoals je dat voorstelt met iedere 15 minuten een ander liedje, dansers en danseressen en veel pastel en/of zuurstokkleuren en dat dan 3,5 uur lang!

Slechtste film ooit zoals JJ_D beweert zal ik niet zeggen maar Madecineman en Bollywood zijn nog ver verwijderd van vaste verkering. Maar goed, ook de liefde op het eerste gezicht ontbrak totaal een paar jaar geleden toen ik een dappere poging waagde richting films uit het grote filmland India. Ook Black heeft daar (jammer genoeg) nog steeds geen verandering in gebracht.

De hele manier van vertellen en stijl van filmen ligt mij voor geen meter.

Het sentiment wordt met karrenvrachten het toneel opgevoerd, het leidt tot een tearjerker eerste klas en zelfs voor iemand die toch voornamelijk met Hollywoodfilms is opgegroeid is dit even slikken. Werkelijk iedere scene moet leiden tot een nieuw dramatisch hoogtepunt bedoelt om de kijker bij de strot te grijpen. Nou, bij mij kwam het na 2 uur meer de strot uit door al dat gegrijp...

De film is zichtbaar professioneel gemaakt maar oogt ook vreselijk nep (heb er geen ander woord voor). Alles is hypergestyleerd maar op een welhaast kitscherige manier. Geloof dat ik ook nog nooit een film gezien heb waarin zo veel kruis- en heiligebeeldjes voorkwamen. Had ook bijna nergens het idee dat de film zich ergens in India afspeelde trouwens, decors leken meer weggelopen uit de Sound of Music.

Het meest sterkste punt van Black is de soms erg goede interactie en het acteerwerk van de twee hoofdrolspelers. Maar ook hier geldt na een tijdje; Overdaad schaadt. Eigenlijk jammer dat de film zo verzuipt in het grote gebaar want het (waar)gebeurde verhaal biedt genoeg houvast voor interessante ontwikkelingen en een prima perspectief voor een mooie film

Nee, kan niet zeggen dat dit nu iets voor mij is. Als het op Aziatische cinema aankomt geef mij toch maar de cinema van een Kar-Wai of Ki-Duk. Heerlijk zwijgzame en mysterieuze personages en een stuk rauwere cinematografie. Das een stuk lekkerder dan deze kleffe EO hap.

Jammer 2* max.

Tja, tis het allemaal net niet deze Black Dhalia. Leuk dat er weer eens een hedendaags filmpje gemaakt wordt in het film-noir gebeuren maar dan toch liever niet op deze manier. Het ziet er allemaal goed verzorgd uit hoor, daar is niet zo veel mis mee. Het is alleen heel jammer dat er met de die stijvolle setting niets behoorlijks gedaan wordt.

Op de eerste plaats rommelt het plot aan alle kanten, is soms zelfs nauwelijks met enig fatsoen te volgen en lijkt daarbij ook nogeens vaak zeer onlogisch. Gevolg daarvan is dat de hele film maar wat voorsukkelt en behoorlijk aan spanning kwijtraakt gaandeweg.
De film kent bovendien elementen die echt behoorlijk scheef zijn uitgevoerd, dat hele soft-porno gebeuren viel echt uit de toon en dan ook nog die geschifte rijkeluis-familie ze deden af en toe mijn tenen zo krommen dat m'n afdrukken nu nog in de vloer staan hier.
Ten leste wat de film eigenlijk zo goed als om zeep helpt is het vrij inspiratieloze acteerwerk. Mooie Scarlett was als femme/girl fatale in broertjes Coen noir vehikel The man who wasn't there vele en vele malen sterker en overtuigender in haar rol. Ook Hartnett komt op mij niet over als geweze ex prof bokser en geharde LAPD copper... gewoon een gladde pretty boy.

Enige die echt geil... uh goed was is, wonder boven wonder, Hillary Swank die een ongelooflijk sexy secreet ten beste geeft, jammer dat de rest ook niet zo was.

Een magere 2.5* is m'n eindoordeel.