Opinions

"Based upon a true story" Films zijn altijd mooier of spannender dan de waarheid, ook al zijn ze op diezelfde waarheid gebaseerd maar wellicht is Breach een uitzondering op deze regel. Het oppakken van "de mol" is welliswaar degelijk maar ook zeer droog en zelfs vaak saai gebracht. Enige spanning in spionnenland zit er niet in, jammer.

Verder veel gezaag over God, Gezin en Vaderland (in die volgorde ongeveer), misschien leuk voor amerikanen, bij mij maakte het allemaal maar weinig indruk.

Breach kent geen hoogtepunten maar ook geen echte dieptepunten, een nogal vlakke film dus, die ik waarschijnlijk weer snel vergeten zal zijn. 2.5*

Heel behoorlijke jeugd/kinder film, die zoals het de betere films uit dit genre past ook genoeg interessants te bieden heeft voor volwassenen.

De film wordt echt gedragen door de kinderen, die dan ook allemaal erg leuk acteren. De volwassenen hebben de rolletjes aan de zijlijn zoals dat hoort.
Er wordt eigenlijk meteen al een heerlijke sfeer geschept, met die groene weilanden en bossen krijg ik zelf bijna zin om naar buiten te gaan om eens lekker te ravotten. Kon me ook wel wat verplaatsen in dat joch, want wie heeft er nu geen fantasie koninkrijk gehad waarin hij/zij zelf heer/dame en meester(es) was?
Bridge to Terabithia is eigenlijk wel veel meer een drama film dan dat het een fantasyfilm zou zijn. Het fantasy gedeelte speelt wel een rol maar is eigenlijk niet waar de film om draait. Twee buitenbeentjes, op de hobbelige weg naar volwassenheid worden maatjes totdat een van de twee door het noodlot uit het leven wordt weggerukt.
Zware thematiek voor kinderen des te knapper dat het toch op een goede en redelijk subtiele manier wordt gebracht. Tuurlijk zit er wat stichtelijk gedoe in over god en aanverwante zaken en op sommige momenten is de film net wat te cheesy of juist te bombastisch. Toch lijkt het wel te werken want kinderfilm of niet ik vond het echt zielig en triest toen dat meiske verongelukt was.

Belangrijkste is dat fantasie (en dit geldt denk ik zowel voor de kids als voor volwassenen) geen tijdverspilling is, het is soms broodnodige therapie.

3.5*

En waarom heb ik niet zo'n muzieklerares.... Ik bedoel dan niet vroeger als kind maar eigenlijk meer hier en nu zeg maar

Net zoals IcU, bedacht ook ik me na het overlijden van Heath Ledger dat ik deze film nog niet eens gezien had. Helaas is het toch een kleine tegenvaller gebleken...

Om het samen te vatten vind ik het nogal een langdradige en op veel essentiële vlakken nogal onduidelijke film. Vraag me echt af wat Ang Lee nu eigenlijk wil zeggen met deze film.

Voor mijn gevoel zit die relatie tussen Jack en Ennis helemaal niet lekker. En dan bedoel ik natuurlijk niet dat ze homo zijn maar ik voelde helemaal geen echte liefde tussen die twee. Het is mij totaal onduidelijk waarom ze verliefd worden op elkaar en erger nog wat er in de loop van hun leven met deze liefde gebeurt. De film springt ook erg van de hak op de tak wat ook al niet helpt.
Als kijker krijg je eerst bijna een half uur huiselijk gekeuvel tussen wel 2 hele gladgeschoren en modieuze cowboys rond het kampvuur, waarna beidde heren zich bezatten en met elkaar de tent in kruipen Ook die constante knokpartijen door de hele film heen tussen beidde geliefden vond ik nogal vreemd (frustratie? Okay, maar om dan om de zoveel tijd elkaar een bloedneus te meppen). Ik had ook verwacht dat er wat meer gedaan zou worden met de maatschappelijk druk van een conservatieve samenleving op deze mannen maar wat verder dan twee nogal cliché incidenten komt het ook niet echt. Ook snap ik niet waarom er in hun verder leven geen verdere body wordt gegeven aan hun liefde, het blijft 20 jaar lang bij heimelijk kamperen in de wildernis (waarvoor? voor de sex? dat is toch wel erg mager). Ik snap dat Ennis in Wyoming blijft voor z'n kinderen maar die groeien ook op, z'n vrouw is hertrouwd dus dat lijkt wel in orde. Maar ipv dat Ennis samen met Jack in het liberale Canada een nieuw leven gaat opbouwen blijft hij zwelgen in zelfmedeleven, dwingt zijn partner mexicaanse jongetjes te nemen en knoopt ook nog een relatie aan met een lieve, mooie en jonge vrouw.

Eigenlijk voelt Brokeback Mountain aan het einde bijna als een meer homo cliché bevestigende film dan dat het bevrijdend zou moeten zijn.

De verhaallijn is verre van bijzonder en is zelfs al vele malen uitgemolken (zou zelfs zo maar afkomstig kunnen zijn uit het gemiddelde TV-filmdrama). Acteerwerk van Ledger vond ik nu ook niet zo denderend eigenlijk, beetje krampachtig gestalte proberen te geven aan een gefrustreerd iemand. Gyllenhaal doet het beduidend beter maar ook die rol komt niet zo uit de verf.
Brokeback Moutain is een best mooi geschoten film, mooie plaatjes van ruige, eenzame bergen en desolate ranches. Maar als je het mij vraagt is dit toch een behoorlijk overroepen film.

Een magere 2.5*

Heerlijke film van Jarmush. Wederom een film die het niet echt moet hebben van plot of ingewikkelde verhaallijnen. Wel van de prachtige, sfeervolle beelden die een bepaalde onwerkelijke schoonheid brengen in het simpele allerdaagse. Zelden heeft een verregende snelweg er mooier bij gelegen. Het goede achtergrondgeluid en de mooie, perfect gekozen muziek maken de film compleet. De film ademt zo iets erg authentieks uit.

Broken Flowers heeft soms dan ook wel iets documentaire-achtigs, alsof Jarmush en z'n cameraman daar toevallig waren, Don Jonhston (met T ) tegen kwamen en besloten een paar weken te filmen uit diens leven. De weken waarin de man op zoek besloot te gaan naar zijn verleden. Het levert geen concrete resultaten op en dat is ook logisch, het verleden bestaat niet meer, het is slechts nog een vage schaduw is de onvermijdelijke conclusie. Maar het levert wel een interessante reis op met een hoop bizarre ontmoetingen die toch geheel geloofwaardig overkomen.

Het acteren is goed, fijn naturel. De exen, Winston en zijn familie, de toevallige ontmoetingen onderweg, ik geloof het wel. Murray doet verder niets nieuws in deze rol inderdaad maar hij is er dan ook gewoon geknipt voor. Zijn stoicijnse uiterlijk met minimale emotie, het is gewoon erg grappig (zoals hij aan dat speelgoedtafeltje thee zit te drinken met dat meisje, kan me in zo'n situatie alleen maar Murray voorstellen die het zo gortdroog en vol overtuiging kan brengen). Leuk is ook de cameo op het eind van zijn eigen zoon.

lekker filmpje dat Broken Flowers, leuk chillen zo op zondagochtend 4*.

Hmm, de vergissing om een remake uit Hollywood van een Europese arthouse film een film voor "morrons" te noemen ligt voor de hand en is wel erg makkelijk scoren imho...

Ken het Deense origineel niet maar Brothers blijkt een behoorlijk sterk geacteerde dramaproductie te zijn. Ik dacht eigenlijk dat het een soort Hollywoodliefdes relaas zou zijn a la Pearl Harbour maar deze film heeft veel meer inhoud.

Behoorlijk intelligente en eerlijke film over het Post Traumatic Stress Syndrome en de problemen die dat met zich meebrengt binnen de gezinnen die er mee te maken krijgen. De film oordeelt niet en blijft gelukkig behoorlijk verschoond van overdreven melo-drama. Het verhaal richt zich met name op de onder hoogspanning staande relaties tussen man en vrouw, de beidde broers onderling en die tussen vader en zoons. Interessant gehouden en gedragen door de acteurs die eigenlijk zonder uitzondering erg hun best doen en met overgave acteren. Erg knap staaltje acteerwerk trouwens dat oudste kind...

Wellicht dat Tobey Maguire niet helemaal de looks heeft voor een geharde marinier, vind hem net iets te kwetsbaar soms overkomen maar goed. Portman daartegenover is werkelijk beeldschoon in deze Brothers.

Wel wat vreemd dat er maar geen einde aan de winter leek te komen (over welke periode speelt deze film zich nu precies af?)

De film is niet helemal perfect zeker niet maar wel de moeite en maakt me nieuwsgierig naar het Deense origineel.

3.5*

Tjonge wat een matige film zeg. Laat ik maar met het meest positieve beginnen; De Sleepy Hollow achtige bossen en de sprookjesachtige dorpen die zo in de Efteling hadden kunnen staan. Dat zag er heel mooi uit en precies ook zo als je je een sprookjeswereld het liefst voorstelt. De special effects waren soms mooi, maar ook net iets te aanwezig (die vliegende wolf, het peperkoekmannetje en het kindetende paard bv), die te duidelijke computeranimaties passsen gewoon niet zo in de sprookjesachtige wereld.
Maar wat heel jammer is, al deze prachtige decors worden gebruikt voor een zich zeer rommelig ontwikkelend verhaal en door belabberd spelende acteurs en actrices.
Het verhaal is gewoon erg chaotisch met te veel personages en plotjes die zich allemaal maar halve bak ontwikkelen.
Bovendien was ik al die idiote "allo allo"- achtige accenten, die op en neer springende broertjes, de vaak wel zeer onlogische actiescenes en die hyperactieve italiaan al vrij snel beu. Het blijft mij gewoon niet 2 uur boeien. Nee echt gecharmeerd van de Brothers Grimm was ik niet. Geef toch nog 2* voor de wel erg mooie decors.

Compleet mee eens. De eerste helft is grappig en verloopt lekker vlot waarna de film al snel verzand in het eeuwige overdreve moreele hollywood gezeu.r Jammer. 3,5* voor de eerste helft 2,5* voor de tweede... komt uit op 3* gemiddeld.

Nou heb ik ooit in een grijs en ver verleden nog eens een paar seizoentjes wat honkbal wedstrijden gespeeld dus dan blijf je toch wel een zwak houden voor volkssport No. 1 in de US of A.
De film viel me helemaal niet tegen, vond hem eigenlijk best leuk. Aardige met zorg gemaakte "feel good movie" over roem en rijkdom in de sport en de snelle vergankelijkheid daarvan. De driehoeksrelatie tussen Crash, Annie en LaLoosh is goed uitgewerkt. Bull Durham is erg amerikaans maar op een goede manier (net zoals veel westerns dat zijn) en op sommige punten komt hij ook toch voor zo'n amerikaanse film wel weer erg onverwacht en subtiel grappig uit de bus. Bv als LaLoosh voor het eerst blijft slapen bij Annie en zij haar nachtkastje spontaan uitruimt met handboeien, vasseline en een dildo
Leuke film die nergens echt moraliserend word en je met weemoed laat terugverlangen naar amerikaanse films uit een tijd zonder terrorisme, 9/11 en Irak connecties. 3.5*

Geinig... Een soort ouderwetse klucht maar dan met overduidelijke Coen invloeden.

In Burn After Reading valt in het allereerste begin een steentje om wat een cascade aan allerlei bizarre wendingen geeft. Iedereen gaat met iedereen en allemaal wordt er achterelkaar aangezeten om iets totaal onbenulligs. De Coens zouden echter de Coens niet zijn als ze de kijker in hun klucht niet trakteren op het nodige amusante dood en verderf en perversiteiten. Uiteindelijk resulteert het in een buitenproportionele "Clusterfuck" (van dat woord ga ik nog veel gebruik maken) met een zootje losers in de hoofdrol.

Dialogen zijn met grote regelmaat weer messcherp en worden gevoerd door een legertje (prettig) gestoorde karakters. Vooral de rollen van Malkovich en Clooney zijn erg goed en geven ook genoeg ruimte om lekker op los te gaan. Dat kan niet helemaal gezegd worden over McDormand en Pitt die weinig extra's uit hun rol weten te halen en die wat te veel rond een bepaalde gimmick blijven hangen.

Bijzonder grappig waren ook de samenvattende CIA briefings tussendoor.

De film ziet er natuurlijk weer erg mooi uit (maar welke Coen doet dat niet) veel aandacht voor het audiovisuele aspect. Jammer is dat het een film is op beproeft recept en dat niet alle karakters even legendarisch waren. Dit maakt het niet een van de absolute toppers binnen het oeuvre van de broertjes, het blijft natuurlijk nog steeds een bovengemiddeld goed film.

3.5*

Toen ik deze film voor de eerste maal zag in de bios was ik toch wel aardig verast. Leuk gegeven en vlot verlopende film. De tweede keer dat ik hem zag moet ik toegeven vielen mij wel wat zaken op die de regisseurs hebben laten liggen maar goed het is ook hun eerste grote film (denk ik). Toch 3,5* vermakelijke film, goed amussement.

De directors cut heeft trouwens een heel ander einde dan de bioscoopversie dus was toch weer opnieuw verast !

Nou vooruit dan maar, hebben we dat vast gehad. In 1 woord en 3 lettergrepen; Vre-se-lijk...

5 Centimeters per Second is een ontzettend mooi geanimeerd en stemmig bakvissendrama. Schitterend zoals vooral met licht en lucht gespeeld wordt hier. Prachtige scènes van winterse sneeuwstormen, mooie zonnige nazomerdagen, regenbuien maar ook het TL licht in de stad en trein. Uit alles spreekt veel detail en veel zorg, veel perfectionisme ook. Het viel me laatst bij The Taste of Tea ook al weer op die grote aandacht voor de omgeving, iets wat veel Aziatische films kennen en wat ik over het algemeen goed kan waarderen. Jammer dat de getekende karakters toch een beetje standaard amine zijn, ik mis hier toch wel de rijke uitdrukkingsmogelijkheden van het menselijk gezicht.

Helaas wordt al deze schoonheid gebruikt voor een nogal simplistische en behoorlijk naïef romantisch liefdesverhaaltje. Blijf daar wat moeite mee hebben die Japanse liefdesdrama's. Het is vaak geen erg reële voorstelling van liefde en relaties, het nijgt een beetje naar een soort hoofse, platonische en onbereikbare sprookjes liefde. Eigenlijk is het een wat kinderlijke insteek voor mij werkt het dus niet zo...

De verhaaltjes zijn verder wat dunnetjes. Het eerste verhaal vind ik typisch een geval van moeilijk doen om niks (wel mooi die ontmoeting op het station, dat zij daar zit te wachten met een lekker maaltje). Tweede verhaaltje is het beste, de puberperikellen komen geloofwaardig over en de scenes met die zonnige oktoberluchten zijn geweldig (met de lancering van de raket als hoogtepunt). Derde verhaaltje was over voor ik het door had en eindigde met dat vreselijk popliedje...Of had ik dat nu al vermeld hier.

Beetje lastig te beoordelen deze film. Animatie is van bijzonder hoog niveau maar qua inhoud vind ik het echt te magertjes en deed het me gewoon niet zo bijzonder veel en dan dat afschuwlijke popliedje dus...

Hou het op een goede 3*