Opinions

Niet dat ik nu super hoog gespannen verwachtingen had van Hollywoods kerst blockbuster numero uno van het jaar 2007 maar het was toch een kleine teleurstelling.

Het reclamefilmpje voor de nieuwste Ford Mustang GT waar deze I am Legend mee aanvangt vond ik een beetje te veel van het goede. Totaal overbodig en het zet in eerste instantie ook helemaal de verkeerde toon voor een donkere thriller. Bovendien zag het er net uit als Need for Speed deel zoveel maar daar heeft deze film wel meer last van zo bleek later.

Afijn, naar deze reclame lijkt de film toch best een goede weg te gaan bewandelen. De beelden van een verlaten New York zien er mooi en sfeervol uit en ook de flashback's terug naar de evacuatie zijn doeltreffend. Ze hebben een onheilspellend sfeertje van massahysterie over zich wat me wat deed terugdenken aan Children of Men bv. Will Smith doet het ook erg leuk zo in z'n eentje, hij slaagt er echt wel in om zijn personage wat body te geven.
De film weet de spanning ook zeer goed vast te houden en op te bouwen op weg naar de confrontatie met de nachtwezens. Verschillende mensen in het gezelschap waarin ik me gister bevond zag ik af en toe stiekem wegkruipen achter een kussentje...
Maar wanneer al deze spanning dan eindelijk beloond wordt met de eerste echte confrontatie lijkt het pvd wel weer alsof de special-effects afdeling de miljoenen in eigen zak heeft gestoken. De nachtwezens lijken zo uit een XBox te zijn gestapt... Heel jammer dat iedere actie scène in deze film hier behoorlijk van te lijden heeft.

De film doet niet zoveel met het gegeven van de nachtwezens en het hoe en waarom wordt maar wat afgeraffeld, om toch maar vooral aan die lekker commerciël verantwoorde speeltijd van 90 minuten te blijven. Een vriend van me zei dat in het boek de nachtwezens ontstaan zijn door een misgelopen militair experiment waarbij gezocht werd naar genetisch gemanipuleerde supersoldaten... Dat had ik wel weer interessant gevonden.
Maar wat echt de druppel is, is het vreselijk slechte einde. De jesus-moraal van; Ik offer me op voor het grote plan en de bijbelse zondvloed theorie nog daargelaten. M'n klomp brak pas echt toen mevrouw in een gloednieuwe Ford (ja, alweer) gepoetst en al komt aanrijden bij de laatst overgebleven kolonie van normale mensen en daar nogal opvallend in beeld een kerk en Amerikaanse vlag aantreft. Over overbodig patriottisme gesproken zeg

Nou ja 2.5* voor Will Smith in het lege NY dan maar.

Het idee achter deze film vind ik erg sterk, het geeft een geheel andere invalshoek aan het concept "biopic". Zelf ben ik geen grote Dylan kenner ofzo (ken natuurlijk wel wat muziek van hem en vind dat over het algemeen echt wel okay) maar echt veel over zijn leven weet ik niet. En dit feit legt meteen het grote zwakke punt van de film vast... Er is soms werkelijk geen touw aan vast te knopen. De film is bij tijd en wijlen erg verwarrend en ik wist soms niet eens of de film nu chronologisch is of niet? Denk dat deze film voor de echte fan's veel interessanter zal zijn, vond het zelf nogal een zootje soms.

Tweede grote minpunt is het Cate Blanchett gedeelte, leuk om Dylan door een vrouw te laten spelen maar vond het niet echt overkomen. Ook vond ik die scènes nogal saai en langdradig. Het privéleven van Dylan, gespeeld door Heath Ledger, vond ik ook niet al te veel boeien.

De leukste stukjes film zijn toch die waarin Dylan als een soort, in Amerikaanse sprookje gewortelde mythe, zijn inspiratie haalt en dit tegelijkertijd toepast op zijn eigen tijd. Filmisch zijn dit ook de meest leuke stukjes, bonte gezelschappen, groene heuvels en dit allemaal overgoten met een soort van surrealistisch sausje dat ik goed kon smaken.

3*

Gisteren voor de 6e keer ofzo gezien en ja het verhaal is niet zo ontzettend boeiend en is bij vlagen ook erg Disney-achtig. Maar... deze film blijft zooo leuk; "He I think I see a spark". En zo is het maar net, Alle 4 de vonkjes blijven lekker staan voor Ice Age.

Mja, toch wel een kleine tegenvaller... Hallucinante oorlogsfilm die horror, onmenselijke gruwel en wonderlijke beelden af weet te wisselen met soms platte propaganda, een soms vrij onsamenhangend verhaal en ook gewoon echt lelijke scènes (vooral van het slapstick-achtig versneld afspelen ben ik niet bepaald gecharmeerd). Ik was zelfs verbaast dat de film uit 1985 was, had hem minstens 10 jaar ouder geschat. De confronterende frontale opnames van pijnlijke en vermoeide jonge gezichten, de zwaarmoedig begrafenis muziek van Mozart, het maakt de film verre van een licht tussendoortje. Uniek en fascinerend is het zeker maar een meesterwerk zie ik hier toch niet in.

Eerste gedeelte van de film vind ik de mooiste en meest indrukwekkende beelden bevatten (bombardement op het kampement, het uitgemoorde en verlaten dorpje en het bijna verzuipen in het moeras (oef!) of het gebeuren met de koe). Het verhaal is wel wat vaag en onsamenhangend en van de relatie tussen de hoofdpersoon en dat meisje kon ik ook weinig maken maar op de een of andere manier stoorde me dit niet echt.

Het tweede deel van de film waarin de gruwelijkheden veroorzaakt door de Nazi's het belangrijkste element vormen vond ik toch duidelijk minder. Niet dat ik twijfel aan de waarheid over de horror die de Nazi's in Wit-Rusland hebben aangericht maar of het nu op deze manier helemaal goed tot zijn recht komt?
De film vervalt hier wel in een hele erge propagandistische clash van de ideologieën met een behoorlijk zwart/wit beeld van wat goed en slecht is. De slachtpartij in het dorpje verwordt tot mijn smaak iets te veel in een freakshow van geflipte Nazi's en verliest door het eendimensionale beeld veel aan kracht. Het ligt er ook allemaal net iets te veel bovenop; Officieren die de nazi-ideologie gaan opdreunen op het moment dat ze geëxecuteerd gaan worden en de partizanen die menselijk zijn door hun slachtoffers neer te schieten ipv levend te verbranden. De Sovjets komen er ook wel heel genadig van af. Stalin had in het kader van zijn "overeenkomst" met Hitler Wit-Rusland binnengevallen voordat de Nazi's dat in 1941 deden en al flink huisgehouden onder de burgerbevolking daar. Uitgemergelde mensen in gevangenkampen waren niet uitsluitend aan de kant van de Nazi's te vinden! De film gaat echter compleet voorbij aan het feit dat de Wit-Russische en ook de Poolse bevolking al vanaf WO I steeds het slachtoffer waren van oorlogsmisdaden van of de Duitsers dan wel de Russen. Nee, de communistisch Sovjet ideologie was ook verre van een bevrijding voor Wit-Rusland en de landen in Oost-Europa. Je kan duidelijk zien dat deze film is gemaakt onder het juk van een dictatuur en dat is begrijpelijk maar ook jammer.

Hett meest interessante element vond ik de machteloosheid en het persoonlijk verval van de jongen met als prachtige climax de eindscène die wel heel sterk is.

3*

Bah, wat een ongelooflijke slechte film (nou ja film), wie denkt Dhr. van Trier wel niet dat hij is om mensen zo te kijk te zetten. Ik durf er om te verwedden dat meneer zelf zich nog nooit of te nimmer heeft verdiept in de wereld van personen met een geestelijke achterstand. Walgelijke portreteringen die mij ernstig doen twijfelen aan de moraliteit van de makers.

Daarnaast was ik na 20 minuten, de bar en bar slechte vaak onscherpe beelden, de geluidhengels in beeld echt flink zat. Man, mijn amateurfilmpjes zien er nog 100 keer beter uit. The Idiots, het zoveelste bewijs dat als je maar knap kan lullen alles als kunst of gedurfd versleten kan worden. Het is en blijft gewoon prulwerk en een vreselijk onding. Ik heb hem niet eens helemaal afgekeken, na 3 kwartier was ik het echt helemaal zat. Nu, stem ik in principe niet op films die ik niet in zijn geheel gezien heb, maar Van Trier lijkt ook geen principes te hebben en verdient gewoon een flinke trap onder z'n kont met dit walgelijk product. 0.5*

Samoerais zijn interessanter dan ambtenaren.

Ben best een behoorlijke Kurosawa liefhebber maar dit is toch niet echt een film die aan mij besteed is. Tergend traag gaat ie, vooral de tweede helft ben ik een paar keer bijna in slaap gesukkeld.

Het eerste uur pak hem beet was beste de moeite, aan de gestalte van Watanabe wordt mooi vormgegeven. Een neerslachtige, grijze muis die plots beseft dat zijn resterende tijd kostbaar en nog maar kort is en dat zijn leven al jaren tot een complete stilstand is gekomen. De stukjes waarin de bureaucratie op de korrel wordt genomen zijn sterk gedaan.
De ontmoeting met de schrijver is een interessante, jammer genoeg zakt de film in wanneer Watanabe op stap gaat met zijn jongere en vrouwelijke ex-collega. Ik vind de rol van de vrouw niet echt een boeiende en meer nog deze juffrouw staat vreselijk theatraal te acteren wat zwaar ten koste gaat van het drama en de geloofwaardigheid. Waar een Mifune daar makkelijk mee wegkomt in een spannende avonturenfilm werkte het me hier meer en meer op de zenuwen.

Wanneer Watanabe in rook is opgegaan en zijn collega's nog onder het genot van warme Sake wat zitten na te keuvelen over diens leven lijkt Kurosawa elk gevoel van subtiliteit te laten varen (de nieuwe baas die zijn woordje doet, de komst van die huilende vrouwen en die agent, het lag er toch wel dik bovenop allemaal). Bovendien bleef dit maar doorgaan en doorgaan... En werd het steeds nogal nederige en onderdanige gedrag van de kantoorklerk in kwestie me ook een beetje te veel.

Wel grappig dat Watanabe eindelijk een soort van held werd door gewoon zijn normale werk goed te doen. De film kent ook zeker een paar mooie en sterke stukken maar er staan gewoon veel te veel taaie en saaie minuten film tegenover. Film voelt daarnaast ook meer gedateerd aan, iets wat ik wel vaker heb met ouder drama en komedie.

Zal de film over een tijdje zeker wel weer een kans geven, Kurosawa is gewoon een regisseur die dat verdient, voor nu kom ik helaas echt niet verder dan 2.5*

Kruisbestuiving tussen Sisi en Agatha Christie in een bruinige en donkere nostalgische en romatische Efteling sfeer. Vond het verhaaltje niet al te boeiend eigenlijk, het sleept zich maar een beetje voort. Inspecteur Giamatti doet het verder prima hoor (man heeft trouwens ook een mooie sprookjes-vertel-stem viel me op), Biel is verder een prettige verschijning maar Norton als een soort victoriaans medium Char vond ik echter behoorlijk nietszeggend.
Het hinkte het overgrote deel van de film tegen een nipte voldoende aan (beetje saaiig maar toch redelijk vermakelijk en aardige plaatjes) het einde vond ik echter zo idioot dat die illusie in een klap in lucht oploste.
(Dat het hangertje weken later nog zo uit de stal kan worden opgevist Maken ze de stallen soms niet schoon daar in Wenen??)

2*

Gilliam in een notendop...

Vind The Imaginarium of Dr. Parnassus best een aangename film geworden, typisch herkenbaar wel als Gilliam deed me zelfs zo nu en dan erg veel denken aan zijn werk met de Phyton's. Bepaalde stijl-elementen zouden zo uit die oude doos met animaties kunnen komen. Even stofdoekje erover... Klaar.

Dat de leading man halverwege de film jammerlijk genoeg is komen te overlijden doet natuurlijk ook niet echt goed aan de duidelijkheid in de toch al lichtelijk chaotische filmwereld van Dr. Parnassus. Weet niet of het al vanaf het begin Gilliam zijn idee was om het uiterlijk van Tony aan te passen aan de fantasie van diegene met wie hij het Imaginarium betreedt maar persoonlijk vind ik het wel een nette oplossing zo en ik ben blij dat dit filmproject toch op een goede manier is afgemaakt want ook deze Gilliam had ik niet willen missen.

Dr. Parnassus is een versie van het aloude verhaal van Robert Johnson (de Bluesgitarist die zijn ziel aan de duivel verkocht) en ik weet zeker dat er nog oudere versies zullen bestaan van dat verhaal. Misschien is dit wel het verhaal dat verteld moet blijven worden omdat anders de wereld ophoudt te bestaan zoals door de dokter zelf gesteld wordt... Leuk idee om zo het cirkeltje rond te krijgen in een film die het vertellen van verhalen centraal stelt.
Afijn, opnieuw weet de man in deze film een unieke wereld aan de kijker te tonen. Aangenaam contrast tussen Dr. Parnasus wonderlijke kermis rijtuig en het moderne Londen met shoppende rijkelui dames en dronken uitgaans publiek. Op zich zorgt dit al voor een bevreemdend karakter in de film maar wanneer er door de spiegel gegaan wordt gaat de bizarre fantasie nog een tandje harder en bevind je je als kijker plotsklaps in een totaal gestoorde ADHD CGI wereld. Beetje de Yellow-Brick Road maar dan op z'n Gilliams. Je moet denk wel houden van die drukke kermisachtige waanzin, kan me goed voorstellen dat sommige mensen er ook horendol van worden Moet zeggen dat ik ook niet alles even mooi gedaan vindt maar er zijn genoeg scènes waarvan ik erg kon genieten en die echt wel bijzonder fraai ogen.

Dr Parnassus zelf en z'n gevolg zijn eigenlijk bijzonder sympathiek en wat is die Lily Cole een enorme foxy lady zeg, betoverend mag ik wel zeggen Verder kan een film met Tom Waits als de duivel himself natuurlijk alleen maar bijzonder cool zijn.

Ondanks de zeker aanwezige zwakheden, het gezwalk, de chaos en de soms wel erg rare CGI toch wel weer genoten van deze film. Niet Gilliams beste, zeker niet maar een 3.5* kan ik hier wel aan slijten.

Aardig misdaaddrama van Franse bodem, degelijk maar weinig origineel. Berry heeft duidelijk goed gekeken naar de grote Amerikaanse voorbeelden maar komt vervolgens helaas niet veel verder dan een redelijk cliché; Maffiabaas wil stoppen maar moet eerst afrekenen met zijn verleden- verhaaltje.

Europese scenery met Marseille in de hoofdrol doet het wel cool. Reno is over het algemeen wel een prettige acteur om bezig te zien maar ik vind vooral zijn tegenstanders in deze film wel erg leuk. Ondanks dat het contrast tussen "de goeie en de kwaaie " veels te dik wordt aangezet vind ik het een behoorlijke bende klootzakken wat voor de film bijeen geraapt is. Merkwaardig einde ook, waar Mattei door zijn rivaal en oude broeder in misdaad fijntjes wordt gewezen op zijn eigen niet al te frisse leventje. Ik dacht; Ah nu komt de moraal en de ommezwaai maar vreemd genoeg gebeurt er helemaal niets met dit gegeven
De politie is vooral een onderbetaald, door de bureaucratie vleugellam gemaakt zootje.

Drama-elementen zijn niet altijd even sterk, vaak te nadrukkelijk en weinig subtiel. Actie is ook niet altijd even geloofwaardig maar afijn wel leuk om te zien (alhoewel het afsnijden van haarspeldbochten echt niet meer kan anno 2010).
Ik heb wel een zwak voor misdaad-flicks maar ze kunnen beter in het land van du vin, du pain et l'Unione Corse...

3*

Best een aardig filmpje. De sfeer zit er goed in alhoewel het natuurlijk vreemd is om midden in de zomer een film te kijken die zich zo rond de kerst afspeelt. Mooie plaatjes van een winters en sprookjesachtig Brugge een best originele setting voor een zwarte misdaadcomedy. Collin Farell en Brendan Gleeson, de twee partners in crime, doen het ook prima. Jonge hond en ouwe rot in het vak blijken prima sparringpartners en ik heb regelmatig best moeten grinniken om de nogal droogkloterige dialogen en absurde situaties. Ik denk dat de film gezien de tragiek van Farell's karakter ook op een drama-element wil mikken wat echter voor mij niet zo werkte.

Toch vind ik de grootste zwakte van In Bruges het niet altijd even sterke scenario. Vooral sommige toevalligheden komen mij nog al eens als zwak over. Uit de trein gepikt worden omdat je een Canadees op z'n neus hebt getikt? Net op het moment dat er uit het raam gesprongen wordt een boot die voorbij vaart en die terwijl er iemand wordt neergeschoten op die boot doodleuk naar een aanlegsteiger vaart, slachtoffer aan land laat strompelen en dan vrolijk verder tuft? Nah, dat gaat er bij mij niet in.
Het einde vind ik tekenend voor de hele film, een mooie sfeervolle, bijna hallucinante scene met Jeroen Bosch figuren op de filmset waarbij ik het erg vreemd vond dat er niemand in paniek raakte na het lossen van het eerste schot. En dan die zelfmoord van Fiennes... Maak dan het cirkeltje niet rond, beetje te voor de hand liggend.

Uiteindelijk, ondanks dat ik best wat kritische noten heb geplaatst best een aardige film die net niet helemaal lekker in evenwicht is op de een of andere manier. Ik houd het op een aardige 3*.

Goede film inderdaad met een geweldig sterke sfeer. Het decor wordt voornamelijk gevormd door stoffige boerenkneuterdorpjes, amerika jaren '60. Het is allemaal erg mooi in beeld gebracht, de vrome godsvrezende christenen, de amerikaanse consumptiemaatschappij en de schaduwzijde daarvan, de pure armoede. Voeg daarbij de agenten en journalisten, zonder uitzondering allemaal sigaretten rokende mannen met lange jassen en hoeden. De donkere en ruige sfeer maken het plaatje geheel af. Ja, het zorgt er weer voor dat het filmhart een paar slagen in de hogere versnelling gaat.

Film zit goed in elkaar, de overgangen tussen de verschillende scenes zijn vaak werkelijk subliem. Ook speelt de film met zaken als herinneringen, dromen, fictie en werkelijkheid. De film deed zelfs af en toe wat Lynchiaans aan. De snelwegscenes liggen natuurlijk voor de hand maar ook de laatste avond in het mexicaanse hotel of als Perry op het toilet van het busstation voor de spiegel wegdroomt. Buiten het feit dat ik deze scenes erg sterk vond kwamen ze bij mij ook nog eens vooruitstrevend over.
Acteerwerk van met name de vertolking van Dick en Perry was erg sterk en overtuigend. Stelde zelfs andere acteurs een beetje in de schaduw zo nu en dan.

De film ontwikkeld zich vooral in de eerste helft vrij traag, we zien de twee mannen na de overval een beetje van hot naar her zwerven en de film leek soms meer een roadmovie dan een misdaaddrama. Toch verveelt het niet, er is genoeg moois te zien. Bovendien krijg je nu als kijker toch iets van een band met die twee. Je gaat ze eerder zien als onfortuinlijke mensen dan als monsters.
De tweede helft vond ik persoonlijk wel intressanter, er worden toch een aantal erg kritische kanttekeningen geplaatst bij maatschappelijke kwesties. De rol van de media (toen al!), armoede, het strafrechtsysteem en de doodstraf. Denk dat het in de jaren '60 behoorlijk provocerend zal zijn geweest. Zwart-wit film zonder een zwart-wit beeld. Prima film 4*

Haggis is niet zo mijn filmer denk ik. Ik vind Crash een van de meest overschatte films van de afgelopen jaren en ook deze In the Valley of Elah kan me niet echt bekoren.

Probleem met Haggis is dat hij hetzelfde gevoel voor subtiliteit heeft als een spreekwoordelijke kudde dronken olifanten in een porseleinkast.... Dat is dus niet veel voor de duidelijkheid.

Alhoewel het er in Crash nog dikker bovenop ligt wordt ook in deze film werkelijk weer iedere scene ten dienste gesteld van het drama, het is allemaal veel te nadrukkelijk gescript. Echt zo'n film die het van de daken schreeuwt hoe belangrijk hij wel niet is, het irriteert me behoorlijk.

Verder ben ik het eens met diegene hier die al aangehaald hebben dat deze film bol staat van de populaire anti-oorlogsretoriek maar dan wel zo dat het ook voor de gemiddelde godsvresende, patriottische Amerikaan nog te verhapstukken is. Want stel dat er eens langs de Oscars gegrepen zou kunnen worden...

De getraumatiseerde oorlogsveteraan staat weer als slachtoffer centraal. Ik bedoel, het is allemaal natuurlijk heel erg dat er in de VS een totaal gebrek is aan sociale vangnetten maar om die soldaten nu zo makkelijk weg te zetten als slachtoffer zoals in deze film gebeurt daar heb ik toch m'n vraagtekens bij.

Amerika heeft een beroepsleger en die gasten gingen er wel in opdracht van hun regering met veel bombarie heen. Het is niet zo dat ze Irak binnen trokken met doktersspullen of schoolschriften maar wel tot de tanden bewapend. Enige vergelijking van een Amerikaanse soldaat met de kleine David die de grote Goliath bevecht wil er bij mij dan ook niet zo hard in.

Ik ben echt geen pacifist ofzo maar als je mensen in verre arme landen wilt helpen moet je niet bij het leger zijn dan moet je dokter, verpleger, leraar, ingenieur of iets worden. Alternatieve zat ook in de VS. Soldaten zijn nu eenmaal een wezenlijk onderdeel van oorlogsvoering en geen onschuldige buitenstaanders. Vind dat films als FMJ en Platoon dat toch een heel stuk beter weten over te brengen.

Verder wel goede cinematografie, echt van die troosteloze, armetierige en karakterloze Mid-West locaties. Het leger wordt ook als erg kil en klinisch neergezet. Alhoewel ik dan bij die toespelingen dat het er vroeger beter was dan weer opnieuw m'n wenkbrauwen wat fronste. Geloof dat de teringzooi in Saigon 1967 minstens net zo groot, zo niet nog groter, was als Bagdad 2008. Verder is Tommy Lee Jones natuurlijk wel weer lekker bezig en blijft Charlize Theron al jaren een van de aangenaamste vrouwelijke verschijning op het witte doek.

2.5* lijkt mij voldoende.

Die film zou ik graag willen zien, inderdaad. Maar ben bang dat er geen filmmaker is die daar voorlopig z'n handen aan gaat vuil maken en dat we het de komende jaren nog gewoon moeten doen met halfbakken oorlogsfilmpjes als Zwartboek en consorten.

Het onderstreept nog eens dat deze filmmaker wel de ballen had om een bijzonder pijnlijk onderwerp uit de franse geschiedenis aan te pakken. Ik hou wel van dat soort films, die een interessant historisch perspectief bieden, die buiten de gebaande paden gaan.

Hoewel Indigènes zich afspeelt in oorlogstijd is de thematiek hier toch anders dan in veel oorlogsfilms. Eigenlijk gaat deze film veel meer over hoe de westerse landen hun koloniën altijd als melkkoe hebben beschouwt; Of het nu was voor grondstoffen of kanonnenvoer. En hoe de inwoners uit die verre landen altijd als tweederangs burger zijn behandeld. Het maakt niet uit wat je doet, al ben je nog zo'n goede soldaat die zijn leven geeft voor een vreemd vaderland, altijd speelt dat stempel van afkomst een bepalende rol.

Vind ook niet dat de regisseur hier met de boodschap over ongelijkheid en het brengen van een eerherstel voor de soldaten afkomstig uit de koloniën over de schreef gaat. Nergens wordt de film echt vervelend belerend of drammerig.

Is er naast deze prangende boodschap verder ook nog wat te genieten? Zekers! Indigènes is een prima en mooi geschoten film. De hoofdrolspelers spelen hun rollen met genoeg overtuiging om de stereotypische kenmerken te ontstijgen. Er zijn bovendien genoeg spannende en sterke actiescènes om bij de les te blijven en het geheel niet te laten verzanden in een droog drama. Bovendien is de muziek erg mooi en passend (Khalled als ik me niet vergis maakte ook al samen met Eddie Veddder de prachtige soundtrack voor Death Man Walking).

Op alle fronten meer dan prima film dit; 4*

En toch inderdaad jammer dat zo'n mooie film, waar zo veel moeite voor is gedaan maar een zo relatief klein publiek weet te bereiken.

I mean, everyone in this country is a victim of corporate crime by the time they finish breakfast.


Erg leuke kruisbestuiving van een Michael Crichton bedrijfsthriller en Debiteuren/Crediteuren

Hoe in hemelsnaam kan deze film hier dan ook zo belachelijk laag staan? Zal niet zeggen dat alles wat Soderbergh aanraakt goud is maar de man heeft inmiddels toch een hele reeks aan films op zijn conto staan. Hij heeft een duidelijk visueel herkenbare signatuur en zijn films zien er eigenlijk zonder uitzondering tot in de puntjes verzorgd uit. Hij weet zowel films voor het grote publiek te maken als regelmatig op de proppen te komen met kleinere, eigenzinnige projecten. Denk dat The Informant zeker tot de laatste categorie behoort (getuige de lage score alhier).

Nee de film is zeer zeker niet saai, ik vind hem juist behoorlijk slim geschreven en de film neemt zelfs best een verrassende wending. Grappige is dus dat het nog gebaseerd is op een waar gebeurt verhaal ook. Geweldig hoe zo'n goedzakkige sul iedereen vele jaren een poot weet uit te draaien en er met vele miljoenen van door weet te gaan.
Soderbergh is zeer consequent in het scheppen van het sfeertje rond de bedrijfscultuur en het veilige leventje waarin Mark Withacre zich bevindt, compleet dus met gezapige easy-listening. Matt Damon speelt een geweldige rol en is heerlijk op dreef. De gedachtespinsels van Withacre wisten regelmatig een glimlach op mijn mond te toveren (het verhaaltje over de Ijsbeer is zelfs briljant ) De bijrollen worden ook met het nodige enthousiasme ingevuld en vooral de rol van FBI agent Brian Shepard is geslaagd te noemen. Ik dacht de hele tijd waar ken ik die kerel ook al weer van maar lees nu net op IMDB dat hij in Star Trek heeft gespeeld (nee ik ben geen nerd en spreek geen Klingon).

De film is wellicht geen meesterwerk en speelt zich in een beperkt en erg specifiek wereldje af wat het tegelijkertijd een bepaalde charme en sfeer meegeeft maar het ook wat beperkt maakt. Daardoor bekruipt me na een tijdje wel een beetje het gevoel van een herhaling van zetten. Echter weet de film genoeg te draaien en te twisten om weer tijdig bij de les te halen. Voeg daarbij het genot om naar een geweldig op dreef zijnde Matt Damon te mogen kijken en ik kan niet anders concluderen dat deze film minimaal een goede 3.5* verdient.

Jottum, maar liefst 3 uur gekkigheid met maffie Lynch...

Heb toch een beetje gemengde gevoelens bij deze nieuwste trip uit de koker van Lynch. Vind het zeker niet z'n beste werk maar om nu te zeggen dat ik het echt helemaal niks vond, dat toch ook weer niet.

De samenhang lijkt verder zoek dan ooit en ook de personages vind ik in deze film wat minder gelaagd en boeiend dan ik ze normaal gesproken in een Lynchfilm ervaar. Daarnaast duurt het natuurlijk ook allemaal veel te lang, ik zie echt geen goede reden waarom dit verhaal over 3 uur uitgesmeerd dient te worden eigenlijk. Kan best zijn dat het een droom moet voorstellen maar als Lynch een beetje research had gedaan had hij toch moeten weten dat een beetje droom nooit langer duurt dan een minuutje of 20... Ach ik heb me (meestal) niet verveeld want ieder moment dat ik dacht nu hebben we het wel gehad komt er weer iets vreemds op het toneel.

Natuurlijk heb ook ik geprobeerd de film te verklaren voor mezelf. Het eerste uur kon ik het allemaal nog heel redelijk volgen maar daarna wordt er voorover in het konijnenhol geduikeld en gaat de maffigheid wel echt helemaal los. Imo lijkt de basis een soort universeel liefdesverhaal over een verdoemde en verboden liefde waarbij droom, realiteit en film door elkaar gaan kruisen. Nu kan je proberen ieder scene te verklaren maar ik denk dat Lynch meer gevoel voor humor heeft dan menigeen denkt. Ik bedoel, hoe verklaar je anders het "locomotion dansje" van die 6 vrouwen? Ik zie hem al grinnikend alle forums op internet doorspitten op zoek naar verklaringen voor dit tafereel Ook ik kon me soms niet aan het idee onttrekken dat ik als kijker soms best in de zeik werd genomen maar vind ik dat eigenlijk erg? Mwa, niet echt. Bij Lynch is het ook allemaal een beetje "part of the game".

De digitale video vond ik ook wisselend van kwaliteit. Soms worden er prachtige plaatjes mee geschoten maar ook vaak oogt het toch vrij lelijk en vlak en zelfs wat onnatuurlijk. Het maakt je wel erg bewust van het feit dat het allemaal film is... En misschien is dat ook wel de bedoeling geweest.

Nou goed, Inland Empire is best een vermakelijke mix van drama, suspense, erotiek en humor maar het deed me eigenlijk te weinig om er nu echt wild van te worden. Zal hem ook op korte termijn waarschijnlijk niet zo snel opnieuw kijken daarvoor duurt het me net iets te lang.

Bescheiden 3.5*

Wow! Overweldigende (lijkt me het enige juiste woord) film. De animatie is gruwelijk mooi, donkere low-key die toch van het scherm knalt, een grauwe toekomstwereld met toch geweldig mooi kleurgebruik en een oog voor design en detail waar menig groot hollywoodproduct drie dikke punten aan kan zuigen. Oshii presteert het om vanaf de eerste beelden mij als kijker mee te sleuren naar zijn gecreeërde fantasiewereld en dat is knap want vooral bij animatie speelt bij mij het fenomeen "even in de film komen" altijd erg mee.

Eigenlijk is de basis van het verhaal vrij eenvoudig en helemaal niet moeilijk te volgen. Het lijkt me ook niet meer dan de kapstok waaraan Oshii zijn ideeën en filosofiën ophangt. Want dat de film een bepaalde visie wil uitdragen, bepaalde (levens)vragen wil oproepen is duidelijk. In die zin is het verhaal slechts bijzaak.
Oshii bouwt hier de voor mij interessante stukken uit zijn Ghost in the Shell 1 uit tot een complete volwassen film. Waarin ik bij deel 1 nog vaak het gevoel had dat de karakters allemaal te veel wilden uitleggen gaat deze film dieper in op het emotionle asspect.
De film wil niet zozeer iets uitleggen als wel iets laten voelen met beeld en geluid. Wat dat betreft is dit een zeldzame film waarbij ik op een bepaald moment blij was dat ik de moedertaal niet spreek en waarbij de engelse subs ook vrij waardeloos zijn. Zo halverwege besloot ik me maar meer te gaan richten op de beelden ipv steeds de ondertitels te willen begrijpen. Dit leidt erg af namelijk, er is te veel detail te zien en het lezen van te snelle en matige engelse subs is gewoon te veel voor de beperkte menselijke geest (we zijn geen robots, toch? Denk ik ). Ik heb ook niet het idee dat ik de film daardoor minder begrijp. En nee, ik begrijp niet alles van deze film. Niet ieder symbool is mij na slechts een viewing al verklaart maar dat doet niets af aan het feit dat de strekking van de film mij intrigeert en een beetje lamgeslagen achterliet.

Verder wil ik nog wel even de geweldige actiescenes roemen. Niet overdadig (het is geen actiefilm) en wederom goed gedoseerd maar subtieler en beter gechoreografeerd dan in deel 1, minder schreeuwerig en met meer humor (de slachtpartij bij de Yakuza, is bloederig, gruwelijk mooi en gortdroog ineen). En had ik al de geweldige muziekscore genoemt? Nou ja net als de rest van de film prachtig en sfeervol gedaan. Alleen het slotnummer vond ik wat minder, had hier liever nog wat meer trommels gehoort of een mooie jazztrompet. Ach, het maakt de ervaring er niet minder om hoor.

Conclussie na GitS 1&2 gezien te hebben; Deel 1 is een leuke film en een leuk opwarmertje maar dit deel is toch even andere koek. Bedankt meneer Oshii dat u deze film met de rest van de wereld wilde delen Uniek meesterwerk van een zeldzame inhoudelijke en cinematografische pracht. 4.5*

Vreselijke film, had hier toch echt meer van verwacht maar bleek uiteindelijk de deceptie van het jaar (tot nu toe).

Wat in eerste instantie mysterieus en geheimzinnig begint blijk al snel te verzanden in oersaaie, vervelende en inhoudsloze mooifilmerij. Ja, er zitten best leuke plaatjes in maar dat is voor mij nooit voldoende om een film goed te vinden als de rest gewoon niet deugt. Ik heb deze film echt met veel moeite uitgezeten.

De Suske en Wiske symboliek over onschuldige meisjes in witte jurkjes die van rups in vlinder veranderen kwam me echt de neus uit. Het dieptepunt was wel het fallussymbool op het einde (een spuitend fontijn als er voor het eerst een jongen in beeld komt ). Zowieso heeft deze film over kinderlijke onschuld nogal wat vreemde semi-erotische scenes met kleine meisjes.
De rare ongefundeerde zijsprongetjes over de leraressen, de directrice, de meisjes die ontsnappen of verdrinken gaan echt nergens over en worden nergens lekker uitgewerkt zodoende weten ze niks zinnigs of inhoudelijks toe te voegen. Ja, om het mysterie in stand te houden maar dat is een argument wat voor mij niet werkt.

1* voor Innocence meer kan ik er echt niet aan kwijt.

Leuke, vermakelijke film. Natuurlijk niet uniek in orginaliteit qua onderwerp (oh, goh een bankoverval met gijzeling nog nooit gezien in een film ) maar wel goed uitgevoerd.

Daar zijn een aantal zaken verantwoordelijk voor;

1) Het prima uitgedachte plot.

2) De goede regie en cinematografie, eindelijk eens geen misdaadfilm met overdreven geweld. Goede toepassing van stijltruukjes die eindelijk eens positief uitpakken, scenes die eens een keer langer duren dan een 0,5sec. en een hele zeldzaamheid tegenwoordig, strak camerawerk!

3) Goede cast, Denzel Washington en Clive Owen spelen lekker wat Jody Foster te zoeken had in deze film is me nog steeds niet helemaal duidelijk.

4) Leuke humor en regelmatig scherpe one-liners.

Jammer genoeg wil de film hier en daar wel te veel en te lang uitleggen, wat volgens mij helemaal niet nodig is want zo ingewikkeld was het plot uiteindelijk niet. Ook Spike Lee's onvermijdelijke maatschappijkritiek ligt er soms te dik bovenop en breekt met het ritme van de film. Niet dat het allemaal zo ontzettend stoort want heb me prima vermaakt. Een van de leukere misdaadfilms uit de USA dit jaar. 3.5*

The Insider, een van die films waarop ik vanuit herinnering op gestemd had in mijn embryonale fase op deze site. Kortom, tijd om eindelijk eens aan een volwassen, kritische filmblik te onderwerpen en zien of dit echt de vierpunter is die ik voor ogen had. Om kort te gaan; JA! Blijft een enorm sterke, spannende en meeslepende film met meer dan meesterlijk acteerwerk van Pacino en Crowe. Voeg daarbij de bijna even sterke bijrollen en zie hier een acteursfilm pur-sang om de vingers bij af te likken.

Het ietwat onrustige camerawerk geeft de film een bijna reportage-achtig uiterlijk mee, uiteraard goed passend bij het verhaal. Waar ik vaak toch wel een liefhebber ben van meer strak camerawerk kan het mij in deze film wel bekoren. Dit komt met name door de uitstekende en mooie belichting en de sterke composities die veelal het beeld weten te vullen.
Het is natuurlijk een verhaal over de corruptie van het grote geld, het besodemieteren van het democratisch rechtsysteem waarvan de samenleving uiteindelijk de tol mag betalen. Wat dat betreft is de directie van de nieuwszender die cruciale informatie voor de samenleving achterhoudt wegens overnamebelangen net zo schuldig als de tabaksindustrie die willens en wetens, een dodelijke en kunstmatig versterkte drugs op de markt brengt. Beidde legaal maar nu niet bepaald in het belang van de volksgezondheid. En wie denkt; Ach de tabaksindustrie trekt uiteindelijk aan het kortste eind nu we weten hoe slecht en verslavend sigaretten zijn en de overheid de prijzen per pakje opschroeft tot astronomische hoogte, kan er niet meer naast zitten. Inmiddels worden miljoenen mannen, vrouwen en kinderen in ontwikkelingslanden verslaafd gemaakt aan nicotine door spotgoedkope sigaretten daar op de markt te brengen. Nee, de vuile spelletjes om het grote geld gaan gewoon door...

Wie nog interesse heeft in de achtergronden van de werkelijke zaak tegen de tabaksindustrie (de zaak waar The Insider op gebaseerd is) vindt hier een goed en uitgebreid achtergrondartikel.

Toch iets of wat tegenvallend uiteindelijk. Cinematografisch zeer goed verzorgd, Cassel doet het ook best goed maar het gebruikte script werkte bij mij voor geen meter, zwaar aan zitten irriteren zelfs. Daarnaast voegt deze films werkelijk niets nieuws toe aan de misdaadfilms die we al sinds de jaren '70 te zien krijgen. Erg standaard, rise and fall, allemaal en het ontbreken van scenes of dialogen met enige iconische of memorabele waarde doet er ook geen goed aan. Ondanks de gewelddadige uitspattingen sukkelt het geheel maar een beetje door.

Vooral het van de hak op de tak springen van het scenario werkt tegen de film. Ik kom daardoor nergens echt lekker in de film en het geeft het geheel een fragmentarisch en zelfs gehaast gevoel. Individuele scenes waren vaak beter dan het geheel en dat is jammer want hier zat iets veel mooiers in dan dat ik nu te zien kreeg.

3*

Wel aardig maar niet meer dan dat. Hoofdrolspeler uit de film is voor mij het UN gebouw in New York, geweldige locatie voor een politieke thriller. De andere spelers Kidman (ben ik nooit zo'n liefhebber van geweest) en Penn (waarvan ik zijn acteerprestaties behoorlijk wisselend vind) spelen hier beidde vrij vlak.
Film sukkelt zo hier en daar een beetje in maar weet, ondanks de soms wat vreemde bokkesprongen van het plot, uiteindelijk wel over de gehele lengte te blijven boeien. Over die rare bokkesprongen is al genoeg geschreven maar een ding viel me toch wel heel erg op; De zwaar bewaakte (crisis) kamer waar de president in veiligheid wordt gebracht heeft niet eens camerabewaking en het is voor een tolk schijnbaar heel gemakkelijk om die kamer op een van de dagen dat de beveiliging van de UN in de hoogste staat van paraatheid is (FBI, NSA, NYDP, Secret Service volop aanwezig) binnen te komen! Beetje raar.

3*

Voor mij de beste film van Nolan na Memento (daar zit dus bijna 15 jaar tussen). Enige vergelijking met Kubricks 2001 gaat niet op vind ik, dat is een compleet ander soort film van een heel andere grootheid. Maar Nolan levert hier wel een behoorlijk sterke blockbuster met een serieus wetenschappelijk randje en een overtuigend stuk drama af. Vooral visueel zit de film toch wel tof in elkaar en is er op dat vlak volop te genieten.

Moet zeggen dat ik wel wat moeite had met het uitgangspunt (tuurlijk is het makkelijker de mensheid te redden door een ruimtemissie naar een wormgat ergens bij Saturnus dan daadwerkelijk het probleem met die gewassen aan te pakken ) Maar goed, als ik me daar over heen zet kan ik best een aardig eindje meegaan in Nolans universum. Interstellar is ook geen diehard science fiction film, vooral het drama rond de karakters bepalen het verloop van het verhaal en het einde zou eerder onder het genre mystery vallen. En dat ondanks Nolan's constante neiging tot uitleggen... Nu moet ik zeggen dat dat perfect werkt voor allerlei kosmische ingewikkeldheden maar voor de verhaallijn schiet hij daar af en toe te ver in door. Jammer want weet zeker dat de film er beter van was geworden als er meer aan de fantasie en de verbeeldingskracht van de kijker was overgelaten.

Desalniettemin heb ik wel genoten van dit avontuur tussen de sterren en werd ik meegezogen in het verhaal, de visuele pracht en de muziek en vlogen de 169 minuten zo voorbij.

Bovengemiddeld; 4*

Vind dit eigenlijk niet zo'n goede film. Intimacy is grauw, onsympathiek en pessimistisch (geloof dat ik maar in een scene een waterig zonnetje zag schijnen) maar ik had na 2 uur film vooral een gevoel van; "Waar heb ik nu eigenlijk naar zitten kijken?" Een stel gefrustreerde veertigers met hun sores en naar de meest onerotische sexscenes ooit (wat dan wel weer knap gemaakt is misschien). Vond de sex ook niet echt realistisch ofzo, het leek me meer juist extra lelijk en grof getoont allemaal om maar zeker te laten zien dat er weinig genegenheid bij komt kijken.
Verder boeide het me eigenlijk ook niet zo wat de hoofpersonen elkaar allemaal te melden hadden, ik merkte niks bijzonders of memorabels op. Eigenlijk sukkelt het allemaal maar wat voort en af en toe wordt er zelfs nog een vrij overbodige scene tussendoor gedaan (dat kraakpand bv). Tegen het einde begon ik de conversaties zelfs irritant gemaakt te vinden, te theatraal, te literair misschien wel, iig niet passend bij het nogal rauwe karakter van de film.
Iets te veel schimmige vieze kamertjes, sigarettenpeuken en lege drankflessen voor mij, te veel verveling en leegheid. Ik heb er niet zoveel mee uiteindelijk is Intimacy een lange saaie zit geworden. 2*

Men nemen; Een handje vol gebruinde mooie acteurs en actrices, een zonnig eiland, een paar gemene enge slechte mannen, wat spanning onderwater en de prachtige billen van Jessica Alba. Hussel het een en ander met wat zenuwachtig camerawerk en een slap plotje door elkaar en vergeet af en toe niet in te zoemen op de schitterende billen van Jessica Alba. Garneren met een gemiddeld kullig zomerhitmuziekje en laat Jessica Alba hier met haar heerlijke billen flink op schudden.

Serveer af met nog hier en daar wat beelden van Jessica Alba in bikini, het liefst van achteren genomen (de beelden he! ) en klaar is het resultaat!

2* dan maar, eentje voor het onderwater vermaak en die andere voor... Nou ja, raad maar

Bijzonder mooie film. Zelfs beter dan verwacht!

Ten eerste moet een goede road-movie toch wel het gevoel opwekken om zelf de rugzak te pakken en dat lukt wonderwel goed. Als kijker krijg je een prachtige, ontroerende, grappige reis door een wonderschoon Amerika voorgeschoteld en ontmoetingen met bijzondere mensen. Penn weet met deze film toch wel heel goed de balans te vinden tussen avontuur en menselijk drama, de weg naar volwassenheid is tragisch maar zeker niet loodzwaar. Knap gedaan.

Emile Hirsch zet een prachtig, uniek en zeer geloofwaardig personage neer. Heb het idee dat hij zelf veel ruimte heeft gekregen om zijn personage in te vullen, deed me wel watt denken aan de ouderwetse 'method-acting' methode waar DeNiro en Pacino groot mee zijn geworden. Ben benieuwd wat hij met z'n talent gaat doen in de toekomst.
Vind het een boeiend verhaal wat verteld wordt met Into the Wild. Ja, je kan zeggen dat Christopher 'Supertramp' McCandless egoïstisch is om zijn familie in het ongewis te laten... Aan de andere kant, heeft hij wel de ballen (en de jeugdige overmoed en naïviteit) om zijn ultieme droom na te jagen om totaal onafhankelijk te leven in de wilde natuur. Dat moet je hem wel nageven en enigzins bewondering voor dit soort mensen is mij niet helemaal vreemd.

De weg na zijn uiteindelijke droom is niet zonder hobbels maar gelukkig komt hij onderweg mensen tegen die het beste met hem voor hebben. Vind de dialogen in de film ook vaak inhoudelijk zeer sterk, eindelijk weer eens gesprekken die echt ergens over gaan. Bijzonder sterke en aangename bijrollen in deze film met als grootste verassing wel Vince Vaughn, die een geweldige "Ruwe bolster, blanke pit"graanboer ten beste geeft.
De droom die hem uiteindelijk wel op een vreemde manier fataal werd, helaas. Ongelooflijk wat een domme beslissing hij maakt wanneer hij ontdekt dat hij de rivier niet meer over kan. Het eerste wat ik hem wilde toeschreeuwen was; "Denk na man, die bus! Die is niet uit de lucht komen vallen, er moet een weg en brug zijn!". Het einde van de film is echt ijzersterk, heb zelden een meer sterkere sterfscène gezien, kreeg er toch wel een beetje een brok van in de keel. Zo, jammer die knul had daar helemaal niet moeten sterven. Tragisch met als schrale troost dat hij gestorven is omdat hij het leven leed zoals hij dat wilde.


Prachtige en evenwichtige film, een van de betere films van de laatste tijd.

Kan mij het schelen maak er lekker een 4.5* van

Aardig filmpje wel, George Clooney is erg leuk als gladde echtscheiding advocaat en Catherine Zeta Jones is alleen maar mooi aanwezig maar doet dat wel met volledige overtuiging. De film is mooi geschoten het is duidelijk dat er meer aandacht is besteed aan het camerawerk dan gewoonlijk is bij dit genre films.
Er zitten een paar erg leuke scenes en personages in. Een van de leukste vind ik toch als Gus Petch met zijn maatjes tijdens de pauze van een football wedstrijd zijn eigen geschoten werk aan het bekijken zijn.
Maar de film had hier en daar van mij ook best wel wat scherper mogen zijn. Zo heb ik het idee dat ze Hollywoods "Rich and Famous" op de hak willen nemen maar daar slaagt de film mijns inziens maar gedeeltelijk in.
Kortom aardig vermaak voor een genre wat niet echt mijn favoriete genre is toch 3*

Inderdaad een film met hart op de juiste plek, alleen dat al onderscheidt Intouchables van het gros van de films die tegenwoordig de bioscoop halen.

Ik zou juist zeggen eindelijk weer eens een film met wat warmte, gevoel, een mooi verhaal met inhoud en hoofdrolspelers met klasse en chemie tussen elkaar. Net effe wat anders dan de vol SFX en herrie volgepropte blockbusters, vage arthouse wat feitelijk nergens overgaat of loodzware drama's... Hype of niet zal me mijn reet roesten ik heb echt genoten van deze film.

De film zit knap in elkaar en weet op een bijzondere manier de juiste toon aan te slaan tussen komedie en drama. Het vrij zware onderwerp krijgt nergens echt de overhand belangrijker is de zich ontwikkelende relatie tussen twee totaal verschillende mensen. Het samenspel van Cluzet en Sy is een plezier om te aanschouwen. Geen bordkartonnen karikaturen maar warmbloedige karakters. Het had heel makkelijk gekund om in een grote melodramtische valkuil te stappen in een film als deze. Maar Intouchables weet integer, eerlijk en met veel gevoel voor het onderwerp te blijven. Geen zielige trage tranentrekker maar een dynamiek als het leven zelf. Met ups en downs maar vooral ook met veel 'joy de vivre'.

Dynamiek die weerspiegelt wordt in de vaak prachtige sfeervolle beelden (met als hoogtepunt misschien wel het uitje met de parapente) en de muziek. Zowel de originele prachtige pianoscore, de klassieke muziek en de soulmuziek stuwen de film voort.

Scherpe randjes eraf? Wellicht. Maar vergeet niet dat het heel, heel knap is om een film over en serieus en uiteindelijk toch ernstig onderwerp zo te brengen dat het vele mensen recht in het hart weet te raken. Dit is absoluut geen makkelijke feelgood crowdpleaser dit is vakkundig cinema maken zoals het hoort.

4* zijn dik verdient.

De dialogen die inderdaad in iedere scene weer intelectueel uit de hoek moeten komen en bij de kijker tot nadenken moet stemmen (vooral als er nog zo'n fade-out achter aangeplakt zit ligt dit er voor mijn gevoel wel erg dik bovenop) zijn soms een beetje vermoeiend. Verder is deze academische versie van euthanasiedrama Simon prima te pruimen. Net zoals laatsgenoemde wordt ook hier drama en humor op een goede manier door elkaar gehusseld.

De academici, met hun grootse linkse ideaalen waarbij ze de wereld wel naar hun ideaal zouden vormen, stranden uiteindelijk ook op de vleselijke basale menselijke zwakheden. Op het eind afhankelijk van, zijn kapatalistische zoon, een junk en een katholieke zuster. Cynisch? Ik denk het eigenlijk niet, niemand leidt het perfecte leven, niet alle dromen komen uit. Uiteindelijk is dat ook niet nodig want als het leven wat je geleid hebt op het eind zoveel liefde van andere kan opbrengen is het wel goed geweest denk ik.
In die zin vind ik het slot ook wel mooi, waarin de schijnbaar perfecte zoon passioneel zoent met de junkie en tevens zijn jeugdvriendinnetje en waarin zijn aanstaande "Je t' aime" in zijn oor fluistert terwijl dit voor haar een loze kreet is...
De nieuwe generatie, lijkt dan toch meer op de voorgaande want uiteindelijk zijn we natuurlijk allemaal mensen met zwakheden en fouten.

Beetje hoogdravende maar toch wel aangename en eerlijke film. 3.5*

Mooie film met een maar matig en onlogisch plot (dat bovendien nogal op toevalligheden berust) en personages die of erg goed bedacht waren of me juist volkomen koud lieten.

Bijzonder sterke punt is het fenomenale camerawerk in deze film. Doyle laat zijn camera weer als een soort heimelijke spion door het geheel dwalen en weet de spanning op een rustige bijna Hitchcock-achtige manier op te voeren. De gedesatureerde kleuren deden me bv aan de films van Melville denken die ik gezien heb. Samen met de film-noir achtige personages en verhaal geeft dat een lekker sfeertje. Vooral dat de chefkok nogal aan waanbeelden lijkt te leiden zorgt soms nogal voor een vervreemdend effect die mij als kijker vooral in het begin wist te prikkelen.

Toch kon de film me niet geheel overtuigen... En dat komt vooral door het ontbreken van enige motivatie bij de hoofdpersoon (ik geloofde werkelijk nergens dat die onzekere en aardige kerel in opdracht van zijn baas zijn minnares had omgebracht. Waarom zou hij eigenlijk?). Verder is het natuurlijk allemaal wel erg toevallig dat hij net het weer verliefd wordt op het nieuwe vriendinnetje van zijn baas, die toevalliger wijs ook aan boord van hetzelfde schip zit. En zo zitten er wel meer dingetjes in die ik als ontwikkeling niet echt sterk vond (de ontsnapping, het briefje van 100 met telefoonnummer bv.) De film kent wel een sterke ontkonoping vind ik.

Verder vond ik de rol van de vrouw ook niet zo sterk, bij een film als deze past toch meer een echte "femme fatale". Daartegenover staat dan wel weer zo'n heerlijk figuur als The Lizard.

Film verdient wel gewoon een voldoende en is ook zeker de moeite waard om een bekeken te hebben (al was het alleen maar door de bijdrage van Doyle) maar had sterker uit de verf kunnen komen met een slimmer en beter doordacht plot.

3*

Documentaire is een wat groot woord voor een bijna 2 uur durende tourregistratie gemaakt door een stel onvervalste fanboys. Maar goed he... 112min Iron Maiden (met Bruce uiteraard!) mij hoor je dan niet snel klagen

Film bewandelt telkens hetzelfde stramien; Vliegen, gein trappen, uitzinnige fans, interviewtje en rocken maar weer. En zo land in land uit. Goed het vliegen gebeurt door Bruce zelf, ik geloof best dat het grappige lui zijn waar je een aardige pint mee kan weg drinken in de pub en de fans zijn soms nog een grotere bezienswaardigheid dan de band (die Braziliaanse priester ). Wellicht dat na 30 jaar spelen er niet ontzettend veel nieuws onder de zon te melden is maar als de mannen het podium betreden doet dat allemaal niet meer ter zake. De muziek van Iron Maiden staat als een huis en het plezier en de overtuiging waarmee de heren avond na avond spelen spelen komt me oprecht over.

Beetje gemiste kans wellicht dat de band niet echt met de billen bloot gaat. In andere rockdocu's zoals Some Kind of Monster (Metallica) of En of the Century (Ramones) gaat het er een stuk pittiger aan toe en worden de vuile vieze rauwe randje van de Rock and Roll minder gemeden. Mijn Vriendin die absoluut niets, maar dan ook echt niets, met Metal heeft zat met een half oog mee te kijken en plaatste de opmerking; 'Goh, wat een aardige mannen zijn het toch eigenlijk'. Ik bedoel maar...

Afijn, wat de docu tekort schiet in het voorhouden van een spiegel wordt toch wel weer goed gemaakt door de geweldige registratie van tal van Maiden klassiekers.

Geen kans tot vervelen gehad.

3.5*