Opinions

Nah, vind dus dat deze regisseurs helemaal niet de gebruikelijke clichés weet te omzeilen... Terwijl me dit inderdaad van te voren wel verteld was.

Uiteindelijk een vrij saaiig filmpje, opgeleukt door enkele aardige scenes met prettige muziek. Liefdeswijsheden die zo van een tegeltje op de WC lijken te zijn geplukt en een bijzonder teleurstellende en wel zeer afgezaagde conclusie.

Bovendien is het voor een 500 dagen durende stormachtige relatie veels en veels te braaf en te preuts. Voelde ook nergens een klik of chemie tussen de hoofdpersonen.

Nee kon hier niet zo veel mee.

2.5*

Niet onaardig maar zeker niet zo vernieuwend, gedurfd en vooral eng als ik gehoopt had. Op het laatste kwartier naar vind ik de film de grauwe middenmoot der horrorfilms niet ontstijgen. Erg voorspelbaar allemaal, je kan op je klompen aanvoelen wanneer er een "schrik" moment aankomt en dat kan toch nooit de bedoeling zijn van zo'n moment. Verder staat de film nogal bol van de nodige clichés uit het genre, alleen de vorm is deze keer ietsjes anders (alhoewel dat natuurlijk ook al weer eerder gedaan is).

De sfeer vind ik niet altijd even geweldig geslaagd. Het geheel oogt vaak erg schoon en helder, er zitten te veel scriptmatige truukjes in om het realistisch te laten zijn en bovendien is het acteerwerk gewoon vrij matig tot soms zelfs slecht. Allemaal factoren die er toch voor zorgde dat ik niet echt in de film kwam te zitten en dat ondanks het zogenaamde realistische first-person perspectief. De presentatrice mag dan wel een hoge aaibaarheidsfactor hebben, ze is net zoals de rest van de karakters totaal oninteressant. En dat is zelfs al gaat het hier natuurlijk vooral om zombievoer toch wat jammerlijk.

Film kent een handjevol sterke momenten en de special effects afdeling krijgt wel een dikke pluim! De gore en de zombies zagen er goed uit en dat heerlijke gescheld in het Spaans klinkt gewoon erg gaaf

3*

Niet onaardig Japans niemendalletje over brandweermannen die vooral wachten in een nogal gezapig kustplaatsje waar werkelijk nooit iets gebeurt. De komst van een mooie jonge vrouw uit de grote stad zorgt voor de nodige opwinding en onrust bij de mannen uit de kazerne.

Bovenstaande 3 zinnetjes dekken eigenlijk wel de volledige lading van deze bijna 2 uur durende film en ik moet toegeven dat is eigenlijk net iets te lang. De film is helemaal niet onaardig gemaakt hoor, het ziet er allemaal best verzorgt en leuk uit alhoewel het soms wel een beetje iets te cheesy wordt bij tijd en wijlen.

119 deed me wel wat denken aan films als The Taste of Tea en Kikujiro. Films met redelijk normale, wellicht ietwat minder doorsnee, mensen die ook met redelijk alledaagse problemen worden geconfronteerd. Het is de dagelijkse sores van de buurman/vrouw die op met een mix van licht dramatische en komische elementen lichtvoetig en luchtig wordt gebracht. Echt een makkelijk verteerbare "slice of life". Toch wel een typisch Japans (dan wel Aziatisch) product, bij enige vergelijking met Amerikaanse tegenvoeters zou ik denken aan de films van Kevin Smith, of films als Juno of Little Miss Sunshine.

Ondanks dat de film gewoon net te lang blijft doorgaan en de meligheid soms gevaarlijk dicht boven komt drijven is het toch een sympathiek en charismatisch filmpje en ik zou het dan ook gewoon niet over m'n hart verkrijgen om hier een slechte beoordeling aan te geven.

Ik hou het op een aardige 3*

En... Wat hebben Japanners toch in hemelsnaam met rennende mensen Is me al vaker opgevallen maar hier in deze film ligt het er extra dik bovenop. Het geeft de films meteen iets heel erg kolderieks. Vind het altijd heel vreemd om te zien in films, rare jongens die Japanners.

Aardige film over enge mensen met een ietwat vreemde uit de hand gelopen hobby.
Het zwart/wit stoorde me niet, het maakt de atmosfeer lekker bevreemdend. In het begin moest ik trouwens erg aan Hitchcock denken op de een of andere manier. De rustige spanningsopbouw, de wat gezapige landelijke setting, de persoonsverwisseling, spiegels, de treinen en de muziek. Erg de master of suspense-like. De film werkte ook prima tot aan de de geweldige climax in het landhuis. Alhoewel deze scènes niet kunnen tippen aan die in "die andere film" over dezelfde vreemde hobby (dit klinkt vaag maar de mensen die deze film gezien hebben begrijpen het vast, hoop ik) geeft het toch een zeer ongemakkelijk gevoel.
Maar ben het wel eens met diegene die vinden dat de film hierna als een nachtkaars uitgaat. Het laatste half uur ofzo wordt de film nodeloos gerekt en gebeurt er niets meer wat de moeite is (de spanning is ook compleet weg). De laatste scene is nogal overbodig vind ik.

Daarom geen 3.5* maar een meer bescheidde 3*

Mjah, best aardig. Cusack en Jackson doen het leuk in deze film over het kwade wat huist in levenloze dingen. Maar verder heeft het eigenlijk gewoon te weinig eigen gezicht om echt op te vallen of lang te blijven hangen. Beetje een kruising tussen The Shinning en Groundhog Day goes Evil.

De film begint heel aardig, met zelfingenomen, egoïstische schrijver in de hoofdrol. De weg naar kamer 1408 (hulde voor de Psycho badkamer) is geplaveid met een spooky sfeer en tot het moment dat de poep daadwerkelijk de ventilator raakt wordt dit allemaal goed en zorgvuldig opgebouwd.
Helaas gaat de film af en toe erg over de schreef waardoor eigenlijk de subtiele enge sfeer totaal verdwijnt. Had toch liever gezien dat het wat meer surreëel en psychotisch bleef.

Ik zat me trouwens wel de hele film nu af te vragen of Enslin nu was omgekomen tijdens het surfen en nu in een soort voorportaal van de hel zit te wachten omdat ie z'n hele leven een egocentrische klootzak is geweest? De verwijzingen naar Dante's Inferno zijn iig niet van de lucht. Misschien dat iemand die het boek gelezen heeft hier meer licht op kan werpen?

3*

Typisch geval van mwhah...
Het plot is behoorlijk onlogisch, eigenlijk slaat het helemaal nergens op (om een klein kruimeldiefje rukt de halve NYPD uit om Manhattan in een paar uur compleet op z'n kop te zetten, met buskaping en al, jaja!). Film is uiteindelijk niet veel meer dab een 1,5 uur durend kat-en-muis, verstop-en-zoek spelletje. De acteerprestaties zijn nogal op de automatische piloot. Willis kan toch echt wel een heel pak beter en overtuigender zijn mannetje staan op het scherm. Ook worden werkelijk alle mogelijke clichés niet geschuwt (het taperecordertje , wie had het niet zien aankomen? Zo standaard dat het bijna lachwekkend werd).
Eigenlijk op grond van het bovenstaande zou deze film misschien krap aan een magere ster mogen komen. Maar ja, eigenlijk was 16 Blocks best vermakelijk met degelijke actiemomenten en niet uitzonderlijk maar ook zeer zeker geen slecht camerawerk.

2.5-je dan maar.

Aardige ouderwetse ambachtelijke knutselfilm over een monster van de planeet Venus dat voor onrust zorgt in de grote stad. Klassiek en standaard "monster meets civilization", spektakel, rampenfilm materiaal (denk; King Kong, Godzilla). Stop-motion uitvoering van het wezen is bijzonder vakkundig gedaan, helaas kan dat niet altijd gezegd worden van het menselijk materiaal waarmee gewerkt wordt. Acteer en regie werk komt soms nogal amateuristisch over... maar ook dat geeft de film wel een bepaalde sfeer mee.

Best vermakelijk en zeker de moeite waard om eens te bekijken 3*.

Overigens kan ik mij herinneren dat ik ooit iets gelezen had over dat de populariteit van dit soort rampenfilms, met monsters uit de ruimte, in de jaren '50 zijn oorsprong vond in de koude oorlog en de angst voor een verwoestende russische aanval. Plaatst de nonsens uit dit soort films toch net in een wat breder perespectief.

Afgelopen week weer opnieuw gezien, of beleeft is het eigenlijk meer bij dit meesterwerk van Kubrick. De eerste keer dat ik deze film zag was ik denk ik een jaar of 11 – 12 en ging het allemaal grotendeels aan me voorbij. Maar goed ik was groot Star Wars liefhebber en iedere film met ruimteschepen moest ik gezien hebben natuurlijk. Toch heeft, ondanks dat ik grote delen niet begreep en ik het toen nogal vrij saai vond, deze film me nooit losgelaten. De wonderlijke hypnotiserende beelden en muziek hebben een onuitwisbare indruk gemaakt.

Nu dan eindelijk de gerestaureerde versie gezien, op breedbeeld en met 5.1 geluid door de hele kamer is ie nog mooier, wat zou ik deze film graag eens op het grote doek zien zeg.

Ik denk dat ik wel kan zeggen dat ik dit een van de meest mooie en fascinerende films ooit vind. Ik heb daar wel een stuk of 5 kijkbeurten voor nodig gehad en denk nu nog niet dat ik het helemaal tot in de puntjes begrijp. Maar eigenlijk draagt het alleen maar meer bij aan de essentie van de film, de geheimen van de menselijke soort en de kosmische grenzen zijn mysterieus en een oneindig groot avontuur. Niemand heeft de antwoorden daarvoor zo klaar liggen en dus ook Dhr. Kubrick niet. Kubrick geeft slechts de kaders van zijn visie aan, grote gedeelte zijn door de kijker zelf in te vullen het maakt de film voor mij persoonlijker dan de meeste andere films. Deels komt dat ook omdat de film vooral met beelden en muziek en niet zozeer met woorden en verbeelde emoties spreekt. In het geval van 2001 zijn die beelden en muziek, van de savanne waarop de mensheid het levenslicht ziet tot aan het donkere koude eenzame heelal, van onaardse schoonheid.

De overgang van aapmens naar de moderne Homo Sapiens is daarnaast een van de meest geniale overgangen die ik ooit in een film gezien heb. Ook de manier waarop de mens in de totaal mensonvriendelijke omgeving van het luchtledige heelal wordt geplaatst is erg sterk. De mensheid op de toppen van zijn kunnen in een omgeving waar zelfs het meest essentiële als het ademen van lucht niet mogelijk is.

Grappig is ook de theorieën van de Übermensch, de mensheid die god niet meer nodig heeft. Ik heb het er zelf nooit uitgehaald. Het zou ook niet echt in Kubricks geest zijn, geloof nooit dat hij de mens als middelpunt van het universum zou plaatsen. Dat de mensheid door de buitenaardse een stap verder geholpen worden in hun evolutie lijkt me vrij duidelijk. Bedacht me bij de laatste kijkbeurt; Worden wij nu wel echt die veronderstelde supermensen, de sterrenkinderen? Of is de evolutie van de mensheid niet gewoon het gereedschap van een hogere beschaving die ieder begrip te boven gaat?

Geniale film die uiteraard de hoogst mogelijke score verdient en me eindelijk weer eens een goede reden geeft om mijn persoonlijke top 10 aan te passen. Want daar hoort deze heel hoog in thuis.

Normaal gesproken beoordeel ik geen films die ik niet helemaal heb afgekeken maar voor deze zet ik toch even mijn principes aan de kant. Wat een bagger zeg! Nou heeft Nielsen naast een paar leuke films ook een paar zeer flauwe gemaakt maar dit slaat echt alles. Na een half uur kon ik het gewoon niet meer aanzien. En aangezien ik niet verwacht dat de film daarna nog veel verassingen in petto zou hebben (als ik het mis heb roept u maar!) beoordeel ik hem toch maar op wat ik wel heb meegekregen. 0,5* afgerond naar boven.

2046, vervolgt het leven van Mr. Chow in de jaren na het einde van de affaire met Mw. Chan uit In the Mood for Love. In dat licht gezien begrijp ik het waarom van Mr. Chow zijn gedrag tegenover de vrouwen in 2046. Neemt niet weg dat ik In the Mood... de betere van de 2 vond. Waarschijnlijk omdat het verhaal uit deze eerste film puurder en veel meer gevoelsmatig is. 2046 is, en het is al vaker genoemd, wat beschouwender en afstandelijker en wist voor mij niet het diep menselijk gevoel van (onmogelijke) liefde zo prachtig bloot te leggen. Ook het verhaal is gecompliceerder en minder direct, er wordt gespeeld met verschillende relaties op verschillende tijdstippen. Uiteindelijk is dit natuurlijk wel essentieel over wat de film wil vertellen maar het maakt de film en de personages ook wat minder toegankelijk. Waar ik bij In the Mood... zonder genade en ontsnappingsmogelijkheid de film werd ingesleurd ervaarde ik hier veel meer een afstand tussen mijzelf en de personages.

Toch is 2046 natuurlijk uitstekende, bovengemiddelde cinema. De fotografie en muziek zijn wederom van een onvoorstelbare perfectie en schoonheid. Vooral de toekomst vond ik erg mooi vormgegeven. De film zet aan het denken en behandeld themas waar denk ik de meeste mensen toch wel zo hun eigen ervaringen mee hebben. De acteurs en actrices zien er wederom schitterend uit en doen hun werk meer dan naar behoren.

2046 heeft niet die impact die In the Mood... had bij mij maar vind dit nog steeds een zeer mooie en sterke film. Hou het voorlopig op 4* maar ga deze film over een tijdje zeker nog eens bekijken.

Vind deze film toch wat aan overtuigingskracht missen. In de eerste plaats door het niet chronologisch verloop (dat kan een film ook te goede komen) maar hier vind ik het vooral erg rommelig en ook wat te geknutseld, het lijkt teveel een trucje van de regisseur en ik snap ook niet goed waarom hij voor deze opzet gekozen heeft. Het komt de spanning en het verhaal niet ten goede. Maar goed las hier net iets over een chronolische versie van de film dus dat biedt nog perespectief.

Vind echter ook de acteerprestaties van vooral beidde heren nogal tegenvallen, Naomi Watts doet wel erg haar best om er toch nog wat van te maken maar het red de film voor mij niet.

persoonlijk heb ik niet zoveel met heel die jaren '80-90 Manchester-muziekscene. Ja, oude punk en Joy Division vind ik wel aardig maar voor de rest wordt ik niet echt warm van de Happy Mondays of New Order eigenlijk... En over rave wil ik het al helemaal niet hebben.

Maar muziek films zijn over het algemeen wel aan mij besteed (ook als ik de muziek in kwestie zelf iets minder vind) en 24 Hour Party People is een uitstekend geslaagde en aangename film geworden. Vooral de toon en de humor kan ik wel waarderen, het plaatst zo'n hele (pop)muziek gebeuren op de juiste plek. Sommige filmmakers (Corbijn in Control bv) nemen hun onderwerp zo serieus dat ik wel eens dacht dat het over een vreselijke genocide in Afrika ging oid...

Deze film doet gelukkig niet mee aan de overdreven mytheficatie die soms rond popmuzikanten hangt. Ian Curtis vind ik na 2 films nog steeds een enorme eikel (een getalenteerde eikel, dat wel) en de rest van het wereldje wordt ook mooi op z'n plek gezet. De meeste muzikanten zijn gewoon aanstellerige, verwaande pubers.

De hele film is dan ook een heerlijk anarchistisch rommeltje, het vliegt alle kanten op, er wordt met allerlei vormen gespeeld maar het werkt wel en het past perfect in dat Drugs, Sex en Rock 'n' Roll wereldje. Ik kan de zelfspot wel erg waarderen en kon er ook smakelijk om lachen en wie is nu beter geschikt als droogkloot Steve Coogan om dit verhaal te vertellen. Vind hem echt geweldig in zijn rol van Tony Wilson.

Leuke film, goed verdiende 4*

Film met evenveel hoogtepunten als dieptepunten wat mij betreft. Natuurlijk zijn de beelden van het verlaten London in het zomerse ochtendzonnetje schitterend, vooral in de wetenschap dat ze met grote creativiteit van de makers zijn bewerkstelligd. Ook de reis in de taxi vond ik leuk gedaan en zat ook vol aardige beelden en efficiente spanning.

Daar staat tegenover, het nogal houterige acteren, het rommelig scenario met een waardeloze en onlogische karakterontwikkeling in met name de belabberde tweede helft.
Vond het echt heel vreemd dat die brave fietskoerier zich ineens ontpopte in een soort van terminator.
Ook het merendeel van actiescenes waren erg donker en rommelig en van het type laten we 60 shots in een minuut stoppen zodat echt niemand meer kan volgen wat er nu gebeurt. Je moet er van houden denk ik, ik doe dat iig niet zo.

De muziek was wel tof trouwens, vooral Grandaddy met am180 tijdens het uh... funshoppen was erg aangenaam.

Echt hoog waren de verwachtingen niet aangezien ik al geen grote fan van 28 Days Later ben.
Zelfde commentaar wat ik daar geschreven heb gaat ook voor het grootste deel op voor dit deel. Vind dit deel niet opvallend beter of slechter iig. Er is wel voor een iets andere invalshoek gekozen maar dat mag verder weinig naam hebben. Alle dramatische gebeurtenissen zijn toch zwaar onder de maat en eigenlijk ondergeschikt aan de actie.

Net als deel 1 mist ook dit deel aansprekende personages. De enige die over enig acteertalent bezit verandert al na een minuutje of 20 in een razende roeland... Is het script zo lek als een mandje en stikt het van de onlogische gebeurtenissen. Nu is "een goed verhaal" niet de core-business van een film als deze maar toch. Wanneer de insteek is om een bepaald gevoel van realisme over te brengen vind ik wel dat het de nodige aandacht behoeft.

Verder ben ik gewoon niet gecharmeerd van de overdreven ADHD actiebeelden in deze reeks. En dan die scene met de helicopter Dat zag er echt niet uit...

2.5*

Geen kater vandaag, valt weer mee

3:10 to Yuma is een van de krachtigste echte klassieke westerns die ik tot nu toe gezien heb. Prachtig sober en ingetogen, geen overdreven heldenmoed of talloze spectaculaire shoot-outs. Ook geen romatiek wat de boventoon voert, nee het leven in het vrije en wilde westen is vooral hard en eenzaam.
Het gaat hier ook veel meer om de psychologische strijd tussen 2 mannen. Een hardwerkende veeboer Dan Evans die tegen wil en dank met de situatie zit opgescheept en de charismatische en sluwe bandiet Ben Wade die hij een enkeltje richting gevang moet zien te bezorgen. Inderdaad is het basisgegeven van de meeste westerns vrij simpel, een goede film uit het genre staat of valt dan ook met de uitvoering 3:10 to Yuma staat als een huis.

De beidde heren spelen hun rol zeer sterk en overtuigend. Net zoals in Shane hebben we niet te maken met een klasssieke bad- en goodguy, de zaken liggen veel genuanceerder en dat komt het psychologische spel zeer ten goede.
Buiten de heren spelen de vrouwen in de film een cruciale rol en dat is vrij bijzonder voor een jaren '50 western heb ik het idee. Want zonder de aanwezigheid van de bardame was Ben nooit gepakt. Ben Wade die zijn verantwoordelijkheid tegen over zijn mannen, de schuld van het harde bandietenleven dat hij leidt alleen maar kan vergeten in de armen van een vrouw. Zijn gemoeds- en geestelijk rust is een risico waard en daar leeft hij mee. Aan de andere kant van het spectrum staat de vrouw van Dan, ze leeft aan de zijde van deze koppige, zelfstandige veeboer. Een leven verre van glitter en glamour. Toch is deze vrouw en zijn 2 jongens de reden dat Dan zich in deze hachelijke onderneming stort. Zijn gezin staat voorop en er zal geld op de plank moeten komen.
Gaandeweg de film gaan voor Dan ook andere motieven meespelen, net zoals Ben vindt dat hij het recht heeft zijn leven te lijden zoals hij dat wil, zo wil de trotse veeboer dat zijn gezin ook in vrede en in rust kan leven. Zijn motieven verschuiven van bittere financiële noodzaak naar principe. En Ben weet dit, zijn laatste beetje twijfel hierover verdwijnt als sneeuw voor de zon als de vrouw van Dan zich plots in de strijd mengt. Misschien lijkt Ben zich te realiseren dat hier voor zijn ogen iets afspeelt wat belangrijker, groter is dan hemzelf. De liefde tussen man en vrouw die iets heel anders is dan Ben zijn vluchtige relaties met de zangeressen, bardames en sjieke hoertjes. Hij verwent ze ja, maar uiteindelijk is het uit egoisme en niet uit liefde. Ik denk dat dit ook de rede is waarom Ben samen met Dan op de trein springt. Hij bewondert de man, sterker nog hij wil net zoals hem zijn...

Jongens wat vond ik dit een mooie western zeg, film overstijgt met gemak de grenzen van het genre. Daarbij komt nog het ongelooflijk strak camerawerk, mooie actie-opname, sfeervolle landschapsbeelden en geweldige close-ups. Het tempo is uitstekend, het plot solide en het geheel is onder strakke leiding geregiseerd. De muziek is door Neo al aangehaald, ik kan het alleen maar beamen.

3:10 to Yuma is een geweldige sterke en mooie film en kan zich wat mij betreft meten met andere western grootheden. Ik moet het nog even wat laten bezinken maar ik zou deze film best wel eens de volle 5* kunnen geven, voor nu een hele, hele goede 4.5*

[edit] Zie dat deze film op een hele mooie plaats in de TIP150 gaat binnenkomen

Het origineel van 3:10 to Yuma is een van mijn favoriete westerns. Het verhaal over twee mannen die schijnbaar elkaars tegenpolen zijn maar eigenlijk meer op elkaar lijken dan ze willen toegeven. Het levert een boeiende psychologische strijd op waarin de vrouwen als een soort katalysator werken. Erg sterk gedaan...

Mangold zit met het ondankbare dilemma van de remake. Maak ik een kopie van de originele film maar dan in een modern jasje of kies ik voor een andere benadering van hetzelfde verhaal. Mangold koos (gelukkig) voor het tweede. Bij de eerste optie zal vooral gebrek aan creativiteit en lef verweten worden. Bij de tweede weet een regisseur maar zelden het origineel te overtreffen, vooral wanneer dit origineel al nagenoeg perfect is in zijn uitvoering.

Hier wordt het psychologische aspect voor een belangrijk deel losgelaten en komt er een veel meer actie gedreven plot voor in de plaats. Daarbij wordt gelijk het meest interessante punt van deze western in een stoffig hoekje van de saloon weggemoffeld. Ook de rol van de vrouwen in het leven van Ben Wade en Dan Evans spelen een veel meer ondergeschikte rol. Enigszins wordt dit nog ingevuld door de oudste zoon van Dan maar vind het toch een mindere keuze.

Wat overblijft is verder een hele aardige western, stijl- en sfeervol met de twee belangrijkste karakters die kunnen overtuigen in hun rol. Over zowel het werk wat Bale als ook Crowe hier aflevert heb ik weinig te klagen. Het is eigenlijk jammer dat ze niet wat meer ruimte krijgen om hun karakter verder uit te diepen.

Buiten dat de film toch wat oppervlakkiger is dan het origineel is het grootste manco, het einde. Dat weet echt niet op een geloofwaardige manier te overtuigen en is echt op het randje van wat kan hoor... Moet zeggen dat ze dat in 1957 toch veel beter hebben weten op te lossen.

3.5* maar zou nog wel eens een halfje af kunnen gaan.

Hilarische film, waarbij 300 Spartanen die zo opgepikt kunnen zijn uit de canal parade tijdens de Gay Pride in Amsterdam het opnemen tegen het miljoenenleger van gepiercete opperdragqueen Xerxes. Nee met enige al dan niet ooit bestaande werkelijkheid heeft deze 300 gelukkig weinig vandoen. Des te vreemder dat er toch nog lui zijn die zich druk kunnen maken over de juiste historische context van de homo-erotische fantasieën van een amerikaanse striptekenaar. Ik bedoel, je moet wel een heel slecht gevoel voor humor hebben wil je dit ooit serieus kunnen nemen

Afin, de mannen mogen lekker een robbertje stoeien met elkander op een soort van Ramstein-Rock-Muziekje tegen een foeilelijke uit de computer getoverde achtergrond. Het is allemaal hypergestileerd waardoor de gevechten soms meer op modern ballet lijken en de film vaak meer op een ellenlange videoclip. Op de een of andere manier werkt die lelijke looks wel mee aan een echte comic-feeling. Alles oogt zo nep dat je echt het idee hebt naar bewegende striptekeningen te kijken.

O,ja tussen het vechten door moeten er, door de met wasbordjes uitgeruste testosteron-macho's, helaas ook nog wat woorden gezegd worden, de meeste dialogen zijn echt te slecht en te cliché voor woorden en anders hebben ze het niveau van; "OEWAAAH!!!... OEWAAHOEWAAAH!!!... OEFFF!!!" Nu, Bogito zou het niet beter kunnen hoor

Om kort te gaan, ga ik deze film een eigenlijk welverdiende 0,5* geven? Nee, zoals ik al zei daarvoor is het echt te hilarisch, te campy allemaal. Door al die stommiteiten op een hoop heeft de film uiteindelijk nog best wel iets vermakelijks. Een keertje was leuk maar hoef deze echt geen tweede keer meer te zien. 2.5*

Ik kan snap niet waarom Kevin Costner niet altijd de badguy speelt! Ik kan hem echt niet uitstaan in zijn films als "held". Maar hier vond ik hem echt geweldig, wat een vuile klo@#$%k speelt ie hier!

Inderdaad een zeer persoonlijk en intiem document van "bruiloften en partijen"-filmer Doug Block. Fascineerend om te zien en ook hier zo nu en dan resulterend in wat waterige oogjes. Deze documentaire wist me iig meer te raken dan menig bewierrookte dramafilm.

Ik ben vooral onder de indruk van de oprechtheid en tederheid waarmee de maker zijn beidde ouders portreteert. Knap ook omdat hij om een goed beeld te krijgen van wie zijn vader en moeder nu precies waren hij het hele idee van zijn ouders als verzorgers moet loslaten. Doug moet op zoek naar het leven achter de mensen die hem en zijn zussen hebben grootgebracht met al hun mooie eigenschappen en dromen maar ook net zo goed met hun driften, frustraties en angsten. Doug zal het allemaal onder ogen moeten zien en het is duidelijk dat hem dat niet in de koude kleren gaat zitten. Want hoe verder hij graaft in het intieme verleden van (met name) zijn moeder, hoe duidelijker het wordt dat het huwelijk van zijn ouders verre van sprookjesachtig was.

Mooi ook om te zien hoe mensen toch vaak ook een product van hun tijd zijn. Het jonge joodse gezin Block, de amerikaanse middenklasse gedurende de jaren '50 had burgelijke waarden en normen hoog in het vaandel staan. De vader past goed in dat plaatje, een zwijgzame, hardwerkende technisch ingenieur die heel waarschijnlijk perfect weet te leven met het "huisje-boompje-beestje" -idee. Zijn lieftallige, mooie en jonge vrouw is echter een heel ander verhaal. Ze is veel meer het vrijgevochte type, passioneel en avontuurlijk, iets wat vrouwen in amerika jaren '50 natuurlijk niet paste. Heb me vaak zitten afvragen hoe het deze vrouw (deze hippie/avonturier pur-sang) vergaan zou zijn mocht ze 20-30 jaar later geboren zijn. Wat voor man zou ze dan gevonden hebben? En hoe zou haar maatschappelijke loopbaan dan zijn geweest? Zonder al die opgelegde beperkingen.

En hoewel ik me erg kon invoelen in deze vrouw had ik toch ook bewondering voor de vader. Die ondanks zijn verstandshuwelijk zijn gezin bijelkaar heeft weten te houden en 4 kinderen op een goede manier volwassen heeft laten worden. En laten we niet vergeten, die zelfs op zijn 83e nog aan een nieuw leven begint met een oude liefde, een liefde die waarschijnlijk veel beter bij hem paste dan de vrouw waar hij 54 jaar mee heeft geleeft. Hoe dan ook het is een uitermate ondernemende en actieve oude baas.

Het einde is ook een brok in de keel moment en de perfecte afsluiter voor dit uitermate persoonlijke familie-portret. Gedurft, sterk en boeiende documentaire ook van mij 4 dikke sterren.

Bij deze film bekroop me wel een beetje het gevoel van "dit heb ik al eens eerder gezien". Het engelse gedeelte van de film en Samuel Jackson maken toch nog wel wat goed. Ben er iig een wat katerige 1 januari 2005 grijze namiddag mee doorgekomen 3*.

Gisterenavond gezien, nu al weer voor een groot gedeelte vergeten. Film slaagt er niet in om maar enige blijvende indruk te maken op een element na; Charlize Theron. Die is echt bloedmooi in deze film en ik kan daar gerust 90 minuten verwonderd naar kijken.

Film schijnt gebasseerd te zijn op een japanse Manga? Zou me niets verbazen aangezien het verhaal nu niet bepaald uitblinkt in duidelijkheid.

2* voor Charlize, die het nog enigzins de moeite waard maakt.