Opinions

Een paar weken terug was ik in de streek waar deze film zich afspeelt. Lozere zoals het tegenwoordig heet, Gevaudain zoals het vroeger heette. De Cevennen zijn een mooi Nationaal Park, met ruige kale bergtoppen en hoogvlaktes en door rivieren uitgesneden dicht beboste kloven. Er ligt daar ook een erg mooi wolvenpark; Les Loups de Gevaudan, aanrader voor de liefhebber. Bovendien zwerven er in de streek sinds een jaar of 10 weer echte wilde wolven rond. Een mooi gebied voor een griezelige legende dus...

Had dus eigenlijk ook min of meer een horror/mystery verwacht maar eigenlijk valt deze film meer in de categorie avontuur/actie. Op zich helemaal niet onaardig, veel minder braaf en formulewerk dan hollywoodproducten als National Treasure(s) en Scorpion King(s). gelukkig ook zonder de vaak overdreven comic relief erin. Nee, de sidekick hier kickt echt ass
De film begint dan ook erg mooi met een stoer stukje knokken in de regen. Vind vooral de eerste helft van de film het sterkste, de kracht van het beest is het grootst wanneer het nog niet in beeld is geweest. De uiteindelijk verschijning ervan valt ook best tegen, pixeltjes weten bij mij eigenlijk nooit echt overtuigend angstzweet op te wekken (of het moet erg, erg goed gedaan zijn, Lord of the Rings bv). De film neemt vervolgens een veel meer fantasy wending en daar is deze me ook min of meer kwijtgeraakt.

Er wordt een complottheorie tegenaan gegooid en wanneer onze indiaanse vriend naar de eeuwige jachtvelden is gestuurd verandert de Zoöloog, die tot dan uitstekend overweg kon met vuurwapens, ineens in een krankzinnige zwaardenzwaaier... Nee het tweede gedeelte van de film was voor mij net een tikkeltje erover. Ik had toch liever wat meer suspense en mystiek gezien. De film had ook wel een wat grauwer randje mogen hebben nu was het vaak allemaal net iets te mooi en gladjes.

Neemt niet weg dat de film er prachtig uitziet, schitterende aankleding en kostuums en mooie locaties. De gevechten zijn overigens wel mooi in beeld gebracht en ogen vaak bijzonder spectaculair (alhoewel voor mij het openings knokpartijtje nergens overtroffen wordt). Het is bovendien een vrij vlotte film en dat is gezien de speelduur van ruim 2 uur verdienstelijk gedaan.
Er wordt ook alleszins behoorlijk geacteerd en Monica ziet er in deze film tenminste nog echt appetijtelijk uit.

3 riante sterren zijn wel verdient voor deze Le Pacte des Loups.

Vond dit toch een van de mindere westerns met Eastwood en dat heeft nog niet zozeer met de man zelf te maken. Eastwood haalt het beste uit zijn karakter door er een mooi mysterieus en mythologisch tintje aan te geven. Helaas kan ik dat niet zeggen van de ander personages. Zowel de goede als de slechterikken blijven een beetje in de middenmoot hangen, er had allemaal wel wat kleurrijker en sprankelender vorm aangegeven mogen worden. Daar komt dan nog het wel erg standaard western verhaaltje bij en een teleurstellend shoot-out op het eind.

Het blijft natuurlijk wel een Eastwood western en die zijn altijd de moeite van het kijken waard. Cowboy... uh nee Prediker Clint sleept eigenhandig toch nog 3 sterren binnen.

Mijn 3e film van Solondz, haalt niet de scherpte en het niveau van Happiness maar ook dit is een lekker eigenzinnig filmpje dat ver weg blijft van enige vorm van meligheid of braafheid.

Dat de hoofdrol wordt vertolkt door een handjevol verschillende jonge dames maakt de film eigenlijk niet lastiger om te volgen. De vertelling is ook netjes in hoofdstukken ingedeeld. Weet niet waarom Solondz precies hiervoor gekozen heeft maar misschien om aan te geven dat de uiteindelijke uitkomst niet van de persoon afhankelijk is? Dat het zoveel verschillende meisjes kan overkomen? Zoiets?

Geweldig is ook hier opnieuw Solondz visie op opvoeding. Die moeder en vader zijn echt hilarisch. Schitterende dialogen ook weer. Het absurde en surrealistische uitje bij The Sunshines zorgt voor een aangename break in de film.

Het geheel is niet echt stijlvast, soms wat lastig om aan te geven wat Solondz nu eigenlijk wil met deze Palindromes. Is het een Coming-of-Age drama, tragedie, komedie of toch een roadmovie? Het is van alles wat en itt Happiness voelt het allemaal wat minder solide.

Een nette 3.5* lijkt mij voldoende maar dat Solondz een filmmaker is om in de gaten te houden is me na 3 films wel duidelijk. Eindelijk weer eens iemand die lak heeft aan de geldende conventies en het risico durft te nemen om zijn neus te stoten.

Hulde daarvoor

Papillon, ook een film waar ik vroeger van mijn ouders voor mocht opblijven om hem helemaal te zien. Vooral het eerste 1,5 uur is echt ijzersterk, de donkere cel en vooral het eten van de insecten is iets dat ik nooit meer ben vergeten (heb zelf wel eens een gefrituurd krekeltje en een geroerbakte keverlarve op, en wat ze ook zeggen trap er niet in! Lekker is anders!).

De boot, het gevangenkamp in de jungle vond het allemaal erg mooi en groots opgezet. Tropische stortbuien of juist de verzengende hitte, de modder, de constant zwetende gevangenen, de coleur local sijpelt inderdaad zo de woonkamer binnen. Sterk gevonden vond ik ook de surealistische koortsdromen van Papillon, het zorgt wel allemaal voor de juiste broeierige sfeer. Daarbij spelen Dustin Hoffman maar vooral toch Steve McQueen de pannen van het dak. Vond het een erg realistische vriendschap die er tussen die twee ontstond in de moeilijke situatie en dit gelukkig zonder overbodig (melo)drama.

Ben het er wel mee eens dat de film na het einde toe iets van zijn glans verliest. Verschillende scenes volgen elkaar redelijk snel op en de magie die er tussen Hoffman en McQueen is moet dit gedeelte van de film ontberen. De ontsnapping met de onbekende gevangene, Pocahontas en de valse moeder overste het is leuk maar haalt niet het niveau van het gedeelte in het kamp. Te fragmentarisch en lang niet zo sterk in sfeer. Gelukkig is de hereniging op het eiland wel weer uitstekend, de veranderde en ouder geworden karakters vond dat wederom weer erg sterk gespeeld door beidde heren.

Heb echt wel genoten van Papillon maar door het wat mindere tweede stuk (lees; is nog steeds niet slecht) blijft het bij 4* in de tropische nacht boven Frans Guyana.

Wat heb je aan subtiliteiten of nuanceringen als je gezin tot stukjes is geblazen of met huis en al plat gebombardeerd is door een zgn, "smartbomb"? Niet zo veel lijkt me... Wat heb je aan suspense als je eigenlijk moet hopen dat de explosievengordel beter in een verlaten toilet kan afgaan zodat er tenminste maar een slachtoffer valt? Wat heb je aan een beeld van zelfmoord terroristen als redelijke denkende individuen die de dag van te voren nog gezellig aan de thee zaten?

Nee, ik vond deze Paradise Now een behoorlijke tegenvaller, vooral juist omdat de makers geen stelling (willen?) nemen. En dan bedoel ik geen stelling voor de Palestijnse zaak of tegen de Israelische of visa versa. Nee, ik bedoel een duidelijke stelling tegen de waanzin van alledag waar gewone burgers in het midden-oosten iedere keer weer mee geconfronteerd worden. Nu had ik soms het idee dat de twee zelfmoord terroristen net zo goed op een picknick aan het gaan waren. Ik zie nergens de neerwaartse spiraal die er toe kan leiden dat een gezonde jonge man overgaat tot dergelijke willekeurige en gewelddadige actie. Ja, ik zie wat politiek en religieus gekonkel en een mooi meisje wat iets van de wereld heeft gezien en die zelfs een van de twee weet te overtuigen dat ze ongelijk hebben. Het kwam mij nogal wat simplistisch over alsof het hier gaat om een uitje van de padvinders! Iets meer karakter uitdieping of een verdere verkenning van de situatie in de bezette gebieden zou zeker op zijn plaats zijn geweest.

Voorts ben ik ook niet zo gelukkig met de nogal eenzijdige benadering. Ik zie 2 jongens die nogal sympathiek en bovendien als een soort van slachtoffer worden neergezet. In mijn optiek blijft iedereen uiteindelijk verantwoordelijk voor zijn eigen daden en het plegen van zelfmoordaanslagen helpt net zo min mee aan stabiele vrede als het bouwen van een nieuwe berlijnse muur. Sorry maar ik kan met alle goede wil dat soort lui echt niet als slachtoffer zien...

Uiteindelijk, een film met een gedurfd onderwerp en een unieke setting, die filmisch best in orde is. Helaas kon ik er niet zoveel mee en blijft het vooral een film met gemiste kansen. 2*

Aardige suggestieve horror. Maar die verhaaltjes over 'engste film ooit' is natuurlijk vooral om de hype nog maar eens flink aan te zwengelen want feitelijk gebeurt er eigenlijk geen donder (op de laatste 10 minuten na ofzo).

Moet zeggen dat ondanks dat ik toch wel bleef kijken en echt verveeld heb ik me ook niet. Er wordt met minimale middelen toch een behoorlijk 'eerie' sfeertje gecreëerd en iedere keer was ik wel weer benieuwd naar wat de volgende stap zou zijn.
Raar maar waar is dat eigenlijk ook tevens de grote zwakte van Paranormal Activity want de film is iit The Blair Witch Project duidelijk gescript. Er zit een overduidelijke opbouw in en ondanks dat je niet exact weet wat er gaat gebeuren voel je op je klompen aan dat het de volgende nacht weer net een tikkeltje erger zal worden... Nee, geef mij dan maar zo'n raw footage film als The Blair Witch. Die laatst genoemde film kent trouwens echt een heel pak overtuigender acteerwerk en ik heb hem zeker een stuk of 5 -6 keer gezien iets wat ik met deze nog niet zie gaan gebeuren.
Vooral het keuken, badkamer en slaapkamer geneuzel is lang niet altijd even boeiend ogf geloofwaardig en ik werd daarbij bovendien nog eens behoorlijk afgeleid door de omvang van Katies borstpartij

Ook raar dat er dus iets van 3 eindes in omloop zijn van deze film. Waarvan ik die waar Psycho Girlfriend nadat ze vriendje aan het mes heeft geregen (buiten beeld) zichzelf voor de camera de keel doorsnijd eigenlijk wel de sterkste vind. Is het meest compromisloos en is de enige echte overwinning voor de kwade demon, lekker boosaardig dus

Ondanks dat de film zeker zijn mindere kanten heeft vind ik het geen onaardig debuut. Vooral omdat ik ook wel een zwak heb voor dit soort suggestieve horror waarbij wat je niet ziet vaak tig keer enger is dan lachwekkende CGI monsters of het uitstorten van tientallen liters nepbloed en slachtafval....

3* -tjes

Westerns... een genre, periodefilms met zo hun vaste elementen. Cowboys (vaak mannen), een ruig en desolaat landschap op de grens van de beschaving en meestal een hoofdpersoon met een flink probleem waar deze mee geconfronteerd wordt. Een goede western staat of valt absoluut met zijn uitvoering en een goede western weet mij zelden teleur te stellen. Waarom? Feitelijk zijn het psychologische films waarin de hoofdpersoon de oplossing voor zijn probleem, dilemma vaak zoekt in het ondernemen van actie. Uit alle psychologische testjes die ik ooit in het verleden gedaan heb komt iedere keer weer terug dat ik in de eerste plaats een pragmatische doener ben en daarna pas een denker, westerns passen dus op de een of ander manier bij mijn karakter zal ik het maar op houden

Goed, na deze zelfreflectie op de doordeweekse dinsdagavond ook maar eens iets zinnigs proberen te zeggen over Pat Garrett & Billy the Kid Want ook deze western stelt zeker niet teleur, het is absoluut een prettig en sterk exemplaar. Het is mijn tweede western van Peckinpah en tot nu toe smaakt het na meer.
De film wordt gedragen door de twee hoofdpersonen, de outlaw William H Bonney (Alias Billy the Kid) en de gewezen outlaw en nu wetsdienaar Pat Garrett, beidde prachtig vertolkte rollen. Twee karakters die tijdens de film echt tot leven komen als mensen van vlees en bloed die leven in een zware en moeilijke tijd. Vooral Garret ziet zich geconfronteerd worden met een dilemma dat hem niet in de koude kleren gaat zitten. Er wordt ook (net zoals in The Wild Bunch) flink afgerekend met het romantische beeld van het Wilden Westen. De hoofdpersonen zijn ook absoluut geen sympathiek figuren, Billy the Kid is weliswaar charismatisch maar toch ook nogal egocentrisch en heeft zelfs bijzonder valse en gemene trekjes, zijn tegenspeler is vooral erg verbitterd (prachtige scènes met zijn vrouw en als hij de pose van Billy the Kid tegen komt in de saloon ).
Dat Sam Peckinpah ook niet vies is van een portie geweld was me al wel duidelijk, wat ik vooral erg treffend vond was de totale willekeur en acceptatie van het geweld. Er wordt snel naar het geweer gegrepen als er een geschil moet worden geslecht, het gebeurt in de film letterlijk zelfs tussen de soep en de aardappelen door (prachtige scene ook weer). In schril contrast staat daartegenover de uiteindelijke shoot-out, die is zeer bedeesd en kalm van opbouw, onheilspellend ook. Slechts een goed gemikt schot is alles wat er nodig is om een legende om te leggen. Indrukwekkend, rauw en enigszins onthutsend portret vanuit de grens van de menselijke beschaving.

De cinematografie is meer dan voldoende, vooral de landschapsopnamen zijn vaak zeer sfeervol en mooi met als slagroom op het taartje de muziek van Dylan (zelden was "Knockin' on Heavens Door" toepasselijker in een film). Dat is overigens wel meteen zijn belangrijkste bijdrage aan deze film want zijn naam op de rol net na de hoofdrolspelers is nogal "overdone", echt een heel bijzonder inbreng heeft hij nu ook weer niet. Film kent ook erg veel bijrollen wat soms wel een beetje als een nadeel werkt maar verder weinig negatieve zaken aan deze prachtige film kunnen ontdekken.

Dik 4* met optie op nog eens een halfje meer.

Ik had voor een zacht prijsje een Kubrick DVD Box op de kop getikt en wilde eigenlijk de films in chronologische volgorde gaan kijken. Maar was zo nieuwsgierig naar deze dat ik dat principe maar snel heb laten varen. Maar goed mijn eerste prehistorische Kubrick, en wat voor een!
Ik verwachte eigenlijk ook een episch drama van minimaal 2,5 uur maar Paths of Glory heeft dat niet nodig. In nog geen 1,5 uur wordt een ijzersterk verhaal vertelt over de onzinnigheid en waanzin van oorlogsvoering. Veel is al gezegd over deze film en ik kan me uitstekend vinden in de vele positieve commentaren hiervoor al gepost.

Je kan toch wel echt zien dat hier een getalenteerd filmer aan het werk is. Ik was al heel snel vergeten dat ik naar een film uit 1957 zat te kijken. Bovendien zag de actie er erg vloeiend en dynamisch uit, een echte aangename verassing. Paths of Glory is een film zonder bombastische militaire heldhaftigheid maar een film over de smerige zaak wat oorlog is. Het politiek militair apparaat krijgt er flink van langs. Legerleiders die hun soldaten als instrument zien om eigen carrieres vooruit te helpen, onrechtvaardigheid, lafheid en het niet meer denken in mensenlevens maar in getallen en percentages. Ja Kubrick weet als geen ander de inktzwarte kant van onze menselijke soort in beeld te brengen.
Vindt dat je zowiezo duidelijk Kubricks handtekening in deze film kan ontdekken. Op de een of andere manier filmt hij met een bepaalde afstand, de kleine nietige mensjes in het groter geheel. Het geeft ook een soort kilheid maar tegelijk is het zo intens dat het in iedere vezel van je bewustzijn doordringt. Het resultaat hiervan is de ijzingwekkende executie, echt een heftige, onovertroffen scene kreeg er spontaan kippevel van.

Als Kubrick met deze film echt een van de eerste was die, angstige, smerige en gewonden soldaten en de ranzigheden van oorlogsgeweld liet zien verdient hij daarvoor zeker een extra pluim. Vindt deze film zeker op gelijke hoogte staan van zijn andere anti-oorlogs stuk, 4,5* dus. Een absoluut meesterwerk en bovendien een prima tegenwicht tegen alle zoetsappige, kitscherige kerstfilms van rond deze tijd.

Hehe, dat vond ik ook wel een beetje, leek of Scott die rol nog eens dunnetjes overdeed. Maar misschien zegt het meer over het inzicht wat Kubrick had ten aanzien van politieke en militaire leiders

Film over ijzervreter Patton, die bijzonder goed wordt neergezet door George C Scott, meteen ook verreweg de beste rol uit de film want de rest lijkt allemaal meer bijzaak (vond vooral Montgomery niet veel meer dan een karikatuur).

De film is een oorlogsfilm van het oude stempel, groots en episch opgezet met flink wat aandacht voor militaire bombast en heroiek. Het levert enkele spectaculair in beeld gebrachte veldslagen op waarbij vooral de slag in de Ardenne wel indruk wist te maken bij mij.

jammer is toch wel dat de film vrij kritiekloos is, en behoorlijk bol staat van het amerikaans patriotisme. Alles lijkt braaf te zijn overgenomen zoals het in de geschiedenisboekjes vermeld staat. In dit geval de geschiedschrijving van de overwinaars uiteraard, de voorzichtige kritiek die hier en daar geuit wordt wordt dan ook weer snel van de hand gedaan. Uiteindelijk blijft het beeld van de held stevig op zijn voetstuk staan (al dan niet terecht). Het had allemaal wel wat pittiger gemogen van mij.

Ook de erg lange speelduur van 3 uur vind ik niet de gehele tijd gerechtvaardigd, had het idee dat de film makkelijk een uur korter kon. Erg veel ontwikkeling zit er namelijk niet in het karakter van Patton, na drie uur weet ik nog bijna net zoveel van de man als na het eerste uur.

Nu klinkt dit vrij negatief maar eigenlijk heb ik me best vermaakt hoor met deze film. Er zitten ook zeker enkele sterke punten in ik zie er alleen niet echt een meesterwerk in 3.5*.

Deze film en ook "For A Few Dollars More" zijn beidde geweldige films. Maar denk uiteindelijk dat deze me van die 2 toch iets meer aanspreekt. Ik vind de sfeer in "A Fistfull Of Dollars" net wat ruiger, broeieriger en Clint Eastwood speelt net met wat meer overtuiging de geheimzinige eenzame cowboy. Als beoordeling zou ik "A Fistfull Of Dollars" een ruime 4* geven en "For A Few Dollars More" een krappe 4*.

Wat een prutswerk dit! Typische een film met een paar grote namen erin maar waar ook maar geen ene seconde verder over nagedacht is. Het eerste gedeelte van de film is een wat sfeerloos, futloos, niet gespeend van enige clichés, standaard thrillertje. Die hele setting van flashy kantoorgebouwen bevolkt door fotomodellen en hippe clubs vind ik niet echt werken, het heeft hier 0,0 uitstraling.

De film draait uiteindelijk (alweer) om de kijker in de laatste 5 minuten film nog eens even flink te verassen. Dat zoiets alleen werkt als de rest van de film ook klopt wordt dan voor het gemak maar even vergeten. Ik zou graag willen dat filmmakers zich weer eens bezig gingen houden met het vertellen van een goed verhaal met een solide script ipv ieder keer maar weer een konijn uit de hoge hoed te trekken.
Het plot is echt te belachelijk. De dader voert een onmogelijk moeilijk plan uit om haar beste vriendin te vermoorden (wat ik sowieso al vergezocht en ongeloofwaardig vind). En waarom eigenlijk? Omdat ze 20 jaar terug getuige was van een moord door haar moeder op haar handtastelijke stiefvader... Zelf was ze toen nog kind en bovendien helemaal niet schuldig aan deze moord en de moeder zit ondertussen te dementeren in een revalidatiekliniek (dusss.... sterk chantage middel hoor ). Maar nog erger.... het blijkt het zelfs geen wraakactie. Nee, tegen het einde is duidelijk dat lieve Halle een regelrechte psychopaat blijkt te zijn. Vond het allemaal nergens over gaan en als toetje wordt er ook nog snel een moraaltje ingestopt over de gevaren van internetchatts en fora 's (zoals MM dus )

Willis speelt op de autopilot en lijkt alleen op de set te zijn gekomen om zijn, naar alle waarschijnlijkheid, dikke cheque te komen innen (gelijk heeft hij, ik zou het ook niet laten liggen hoor ). Over Halle Berry wil ik eigenlijk helemaal niet al te veel woorden vuil maken maar kort samengevat; dramatisch slecht en ongeloofwaardig net zoals de rest van deze Perfect Stranger dus.

Bah... Mijn advies, lekker laten verstoffen deze film. 1 mager sterretje.

Heel behoorlijke film met een hoog Efteling gehalte. Leuk en overdreven gestileerd allemaal en met mooie sprookjes muziek omlijst.

Het verhaal slaat derhalve eigenlijk nergens op, weet niet of het boek beter is uitgewerkt trouwens? Geniale neus met moeilijke jeugd moet 13 maagden vermoorden om de ultieme "lovedrug" te fabriceren. Waarom moest hij ze eigenlijk vermoorden? Had ie niet gewoon een advertentie kunnen plaatsen in het plaatselijk suffertje? Getalenteerd aankomend parfumier zkt jonge dames (16 - 22jr) voor creatie van ultiem parfum. Bosje bloemen en een flesje parfum, leuk inpakken roze strikje eromheen, als cadeautje voor bewezen diensten en de dames hadden waarschijnlijk in de rij gestaan. Echt, de prijs voor meest efficiënte manier van werken verdient Jean-Baptiste niet...

Het verhaal deed me een beetje denken aan dat van Bram Stokers Dracula. Ook een vrij idioot verhaal wat toch een klassieker heeft weten te worden. Horror met een romantische en licht erotische inslag, sprookjes voor volwassenen eigenlijk.

Nou ja, heb me er best mee vermaakt en een advertentie plaatsen is nu eenmaal minder spannend dan 13 moorden plegen. Verder stemmige plaatjes uit de donkere smerige steden en het liefelijke Zuid Franse platteland. Ook leuk hoe de geur steeds gevisualiseerd wordt in deze film.
Wel een beetje jammer dat de hoofdrolspeler wat vlak speelt. Zit ook maar weinig progressie in zijn karakter, als baby was hij enigszins vreemd en als volwassenen nog steeds. Had het beter gevonden als er na een duidelijk moment zou zijn toegewerkt waarop hij echt doordraait en gaat moorden. Ik vond de bijrollen vaak eigenlijk leuker, vooral professor Sneep als bezorgde pappa was goed.

Uit de orgie op het einde wordt niet het maximale rendement gehaald, blijft me net een beetje te braaf. Denk als er dan toch zo'n scene in zit mag er wel net iets meer de grens op worden gezocht. Beetje gemiste kans.

Uiteindelijk goed voor een welverdiende 3.5*

Grappige documentaire, waarbij niet filmliefhebbers zich behoorlijk achter de oren zullen krabben waarom je hier in hemelsnaam 150 minuten naar gaat zitten kijken

Persoonlijk ben ik vooral gecharmeerd van het enthousiasme en de geestdrift waarmee Zizek met een zwaar oost-europees accent en slissend zijn verhaal verteld. Grappige kerel, kan je denk ik prima een biertje mee drinken in de kroeg en dan wordt het vast heel laat.

Mijn persoonlijke kennis van de psycho-analyse gaat ook niet veel verder dan wat basale kennis maar daarmee is de documentaire prima te volgen. Alhoewel Zizek hier en daar wel met termen smijt die me niet zo veel zegde.

De strekking is overigens wel duidelijk. Cinema als de ultieme perverse kunst. Cinema als spiegel van onze meest innerlijke driften, verlangens en beweegredenen ontdaan van de meeste sociale restricties komt de ware aard van het beestje boven. Voor wie het wil zien is het als een waar aards paradijs voor de verstokte voyeur.

Dat maakt 'ons filmliefhebbers' natuurlijk allemaal een beetje beschamende gluurders maar Zizek is zelf zeker een van de grootste en aangezien die er zo te zien ook veel lol in heeft... Is dat dan weer een hele geruststelling

3.5*

Heb me uiteindelijk dan toch maar gewaagd aan Aronofsky's eerste film na het behoorlijk op m'n zenuwwerkende en tegenvallende RfaD. Ik moet zeggen Pi is een stuk beter te pruimen maar helemaal weg was ik er niet van.
Idee achter de film is grappig maar ook nu weer niet zo ontzettend origineel. Vond het een moderne versie van Dr. Frankensteins Monster. De zoektocht naar de uiltieme waarheid over het bestaan door de geflipte geobserdeerde wetenschapper. Max leek zelfs wel op Dr. Frankenstein in z'n laboratorium, Vooral als hij met handschoenen en mondkapje de nieuwe chip in z'n computer gaat plaatsen. Ook heeft Sol het op een bepaald moment over het bewust worden van de siliconen. Leuk gevonden allemaal maar het kwam mij net iets te vaak over als quasi intellectueel kunstzinnig geknutsel.
Dat is meteen het probleem wat ik met Pi (en ook wel RfaD) heb, ik word er niet warm of koud van. Aronofskys films voelen voor mij erg "leeg" aan. Ook hier had ik meer het idee 80 minuten naar een hele lange techno videoclip te hebben zitten kijken. En laat nu ook dat net niet mijn eerste muziekkeuze zijn (op het fenomenale Angel van Massive Attack na dan).
Deze film kent wel wat meer rust dan RfaD en dat ervaarde ik als een pluspunt. Hierdoor zijn de drukke, hectische scenes nog enigzins door te komen. Acteerwerk in de film is aardig maar zeker niet bijzonder. Wat ik al verwachte is dat Aranofsky zich weer beperkte tot het spectrum van negatieve emoties, tja beetje jammer.
Laat ik maar besluiten dat Aranofsky niet echt in mijn straatje ligt. Toch moet ik zeggen dat ik het onderwerp van Pi wel boeiend genoeg vond en dat er best een paar goed gevonden en mooie shots in de film zitten. Vond het einde ook erg sterk gevonden trouwens. Uiteindelijk een krappe 3.141592653589793238462643383279502884197169399
3751058209749445923078164062862089986280348253
421170679*

Dacht dat het verhaal was gebaseerd op waargebeurde feiten maar het blijkt dus volledig fictief te zijn en heeft min of meer de status van urban legend weten te behalen.

Verder wat weir(de) film, die me inderdaad vooral aan Innocence deed denken en ook een behoorlijk dun lijntje bewandelt tussen kunst en kitsch.

De thematiek over onderdrukte sexuele verlangens bij victoriaans opgevoede jonge en mooie meisjes is weer niet van de lucht. Evenals symbolisme en metaforen van witte zwanen, reptielen en aardse verlangens en erupties die onder de oppervlakte liggen te sluimeren (natuurlijk niet voor niets dat Hanging Rock is ontstaan na een vulkaanuitbarsting). Net zoals bij Innocence geld, ik heb er niet zo veel mee...

In audiovisueel aspect weet de film soms te betoveren. Vooral de surrealistische scènes waar de meisjes in hun witte jurken, onder dreigende synthtonen a la Pink Floyd, door de rotsformaties dwalen zijn bijzonder sterk en deden me soms zelfs denken aan die van grootmeester Malick. Daartegenover staan ook de bijna kitscherig softfocus, slowmo beelden van lange blonde haren, engeltjes compleet met panfluit muziek.

De tweede helft van de film is ook duidelijk minder, er worden allerlei zijpaden bewandelt die eigenlijk niet ergens naar toe leiden en er worden nog snel een paar (nogal overbodige) last-minute plotwendingen toegevoegd. Ik denk dat Weir zich beter had kunnen focussen op het mysterie van Hanging Rock dat had waarschijnlijk een betere film opgeleverd.

Het acteerwerk is lang niet overal even solide en eigenlijk kom je maar heel weinig te weten over de verdwenen meisjes. Na 2 uur film ben ik eigenlijk nog niet zoveel verder dan in het eerste half uur.

Toch moet ik zeggen dat de Picnic at Hanging Rock wel iets unieks en bijzonders heeft daarom 3*

Mijn eerste Godard... Verontrustende film dit vooral omdat de helft zo'n beetje compleet langs me heen leek te gaan. An sich is de rode draad nog wel te vinden maar de logica is bij tijd en wijlen echt ver te zoeken. Nu hoeft dat geen probleem te zijn maar ik had toch wat moeite om in de film te komen. Moet wel zeggen dat ik best moe was gisterenavond en dat de omstandigheden dus waarschijnlijk niet optimaal waren voor een moeilijke franse film.

Positief is het prachtige camerawerk, het geweldige kleurgebruik en de geweldige enscenering, die ondanks dat ik er soms geen donder van begreep toch erg fascinerend blijft. Jammer dat de montage dan weer soms erg slordig was, vooral de geluidsband irriteerde me mateloos (maar misschien was dit wel de bedoeling?). De stukjes musical, het richten tot de kijker vond ik niet bijzonder geslaagd het haalde me nogal uit de film. Ook het politieke commentaar op met name de Vietnam oorlog is maar zozo...

Belmondo doet het erg goed in deze film maar als iemand mijn hart gestolen heeft is het wel Anna karina, nog nooit een film van haar gezien maar... Phoeh! Wat een vrouw zeg. Vroeg me ook nog af of Tran zijn gezichtschilder-scene uit Xich-Lo hier vandaan heeft?

Pierrot le Fou en Godard zijn fascinerend genoeg om me nog eens wat verder te verdiepen in de mans oeuvre en om deze film in wat betere omstandigheden nog eens te bekijken. Voor nu houd ik het voorlopig op een 3* want uiteindelijk kon ik niet zo heel veel met de film als geheel en kwam er tegen het eind toch een spoortje langdradigheid en te moeilijk doen bij mij opzetten.

Indeed. En dan ook nog E54,- extra vragen voor 6kg te veel aan gewicht en dat terwijl van datzelfde Transavia heel Nederland zijn ski en golfspulletjes maar onbeperkt mag inladen Volgende keer probeer ik echt een andere maatschappij te vinden... Maar goed, gelukkig voor Transavia is het hier niet AirlineMeter.nl

Nou ja, The Pink Panther 2 is echt totaal een overbodig vervolg op een al in de eerste plaats niet echt nodig deel 1. Lang geleden dat ik zo'n flauwe, suffe en stupide film gezien heb, voor een komedie valt er maar echt bar weinig te lachen of je moet wel een bijzonder apart gevoel voor humor hebben. Geen idee waarom een John Cleese en Jean Reno zich hier voor laten lenen. Ik bedoel zo laag zal hun bankrekening toch ook weer niet staan?

Alhoewel het erg lang gelden is dat ik de originele films gezien heb kan ik me nog wel voor de geest halen dat ik er altijd erg om moest lachen en dat Peter Sellers dus itt Steve Martin wel grappig was.

Pruts werk, een welverdiende 0,5*

Berichtje nummer 1000 op deze site

PotC; Dead Man's Chest. Mja, toch minder dan het erg leuke, spontane en grappige deel 1. Okay, toegegeven het is een geschikte film voor in de bioscoop, monsters, zwaardgevechten, specatculaire actie, grote zeilschepen, het komt allemaal mooi tot z'n recht op zo'n groot scherm.

Johnny Depp doet zijn kunstje weer uitstekend hoor, Jack Sparrow is en blijft een heel grappig en uniek filmpersonage. Keira Knightley is gewoon opnieuw erg mooi aanwezig en dan was er nog iemand... Uh, het liefje van dat mooie meisje, ben hem al weer helemaal vergeten zo'n houten klaas als het is
Wel is het duidelijk een echte "tussenfilm" en dat is jammer want eigenlijk gebeurt er niet veel meer dan de introductie van de nieuwe karakters en het uitzetten van de lijnen voor het plot van deel 3. Vind de film als op zichzelfstaand verhaal en avontuur behoorlijk minder geslaagd dan het eerste deel.
Ook is dit deel minder grappig en vond ik het spookschip De Vliegende Hollander en zijn bemanning een lichte tegenvaller. Een spookschip met een tikkeltje overdreven geanimeerd lopend zeevruchten banket als schrikaanjagende piraten is nu niet echt wat ik me daarbij voorstel (over de met zijn baardtentakels orgel spelende Davy Jones wil ik het eigenlijk al helemaal niet hebben ). Het voelt ook helemaal niet aan als een mythisch en vervloekt schip, het is gewoon te overdreven, daardoor te nep en dus ook niet echt meewerkend aan de sfeer.

Blijft over, een goed excuus om eens flink uit te pakken met de special effects (de Kraken was dan wel weer erg gaaf gedaan) en opnieuw een glansrol voor Johnny Depp als Jack Sparrow (sorry, captain Jack Sparrow). Het levert echter niet meer op dan 3 aardige zeesterren. Ik hoop, en verwacht eigenlijk ook wel, dat in deel 3 alle remmen losgaan en alles toch nog goed gaat komen daar in de caribbiën

Inderdaad kijk eens aan. Een film met Vin Diesel die ik ook nog daadwerkelijk leuk vond. De film is dan wel niet bijster origineel het is zeker een goede variatie op een bekend thema. En Riddick is nog cool ook;

Paris: Paris P. Olgilvie. Antiquities dealer, entrepreneur.

Riddick: Richard B. Riddick. Escaped convict. Murderer.

Nou nee, vind ik duidelijk niet. Waar AN gebaseerd is op een literair werkje Heart of Darkness is Platoon veel meer sec de ervaring van de zandhaas in het veld. Je ziet dat duidelijk terug in de veel grotere en universelere thema's die in AN worden aangehaald. AN zou ik zelfs niet eens een oorlogsfilm pur sang noemen (het speelt toevallig in oorlogstijd maar het originele boek doet dat bv al helemaal niet) deze film daarentegen is wel echt een oorlogsrelaas, gebaseerd op Stone's eigen ervaringen.

Nu is Stone niet echt de koning der subtiele regisseurs maar dat hoeft ook helemaal niet. Knappe van Platoon vind ik dat je heel langzaam maar zeker wordt ingeleid in de gruwelijkheden van de strijd in Vietnam, tot die tijd was zoiets zo goed als ongehoord. Niet zo vreemd ook dat Stone niet kon rekenen op de samenwerking en ondersteuning van de amerikaanse strijdkrachten want echt PR is deze film nauwelijks te noemen.
De film begint een beetje als een, bijna jongensboekachtige Tour of Duty aflevering maar de sfeer slaat echt totaal om wanneer de soldaten het dorpje vinden waar de VC zich verborgen zou houden. Ik zag deze film voor het eerst toen ik een jaartje of 12 was en die scènes maakte toen ontzettend veel indruk en zelfs nu als ik ze terug zie merk ik dat ik fysiek nog steeds een beetje reageer daarop. Hartslag een tandje hoger, adrenaline begint wat te stromen, bloeddruk omhoog, de ademhaling wat vlugger... Kan nog steeds pissig worden op Barnes als ik het weer zie. Een subtielere regisseur had dat waarschijnlijk niet bij mij voor elkaar gekregen!

Ook het einde is geweldig, wanneer Taylor definitief afrekent met Barnes, geen woorden, geen twijfels, geen gezeur over gerechtigheid of de krijgsraad. Nee, als een soort automaat zonder emotie wordt de trekker over gehaald. Gewoon het zoveelste slachtoffer van een zinloze strijd.

En wat zeurt iedereen toch de laatste tijd hier dat het zo'n stoerdoennerij is trouwens. Denk niet dat de jungle-oorlog het moment was om met je vrouwelijke kant in contact te komen zal ik maar zeggen. Bovendien zijn het allemaal laag of niet opgeleide jongens, daar kan je moeilijk van verwachten dat ze 's avonds bij het kampvuur elkaars diepste gevoelens gaan bespreken in een praatgroepje. Stoerdoenerij is natuurlijk ook een overlevingsmechanisme an-sich, het niet tonen van je zwaktes omdat je anders genadeloos wordt afgeknald door de tegenstander.

Nee wat mij betreft staat Platoon na al die jaren nog steeds als een huis, blijft een ijzersterke, ongepolijste film die van mij nog steeds 4 hele dikke sterren verdient.

A prairie Home Companion, of terwijl Op Volle toeren op z'n amerikaans.

Compleet met zangers en zangeressen die zingen over verloren liefdes, armoede waarbij de trouwring verpand moet worden en gemiste overleden moeders. Wat zou hier een heerlijke nederlandse variant op gemaakt kunnen worden met lokale toppers als De Alpenzusjes, Heintje en Jaques Herb. Geweldig lijkt me dat, ik voel de nostalgische TROS -familie gevoelens al opwellen in deze donkere dagen voor de kerst...

De film heeft dan ook het sentiment van het huilende zigeunerjongetje. De blonde engel Virginia Madsen (overleden op weg naar haar minnaar), de altijd maar huilerige Streep, de dode cowboy in de kelder ze passen de film als een handgemaakte Stetson. En dat is dan wel weer leuk eigenlijk, want hoewel ik helemaal niet van dit soort sentimenten hou voelt de film wel oprecht aan. Alsof de oude Altman in een weke bui nog een keer zijn showtje opvoert voordat het doek definitief valt. Die melancholie zit er wel heel zwaar in en dat maakt het toch wel een aparte film.

De film sukkelt verder maar een beetje voort, zoals al gemeld thema's worden niet echt uitgewerkt en blijven letterlijk en figuurlijk in de coulissen. Het is een grote afscheidsfilm geworden waarin clown Woody als enige gelukkig nog echt voor een komische noot komt zorgen tussen de tranen door.

I used to work in Chicago, at a convenience store.
I used to work in Chicago. I did but I don't anymore.
A lady walked in with some porcelain skin and I asked her what she came in for.
"Liquor," she said, and lick her I did, and I don't work there anymore.

Grappige, wat slome en zeker oversentimentele film, die mede door zijn oprechtheid toch een voldoende weet binnen te slepen.

3* Voor Altman's laatste

[edit] De nederlandse vertaling, vooral van de grappen, is echt heel beroerd trouwens bij deze film.

Aangename jaren '80 macho jungle actie flick. Uit de tijd dat ieder zichzelf respecterende actiefilm of Schwarzenegger of Stallone op de pay-rol had staan.

Zo worden ze niet meer gemaakt met het betere gooi en smijt werk en pyrotechnisch vakmanschap. De originaliteitsprijs zal de film niet winnen, zelfs in 1987 niet. Wat dat betreft volgt de film de gebaande junglepaden uit het genre en het hele script (inclusief dialogen, nou ja one-liners meer) past prima op een A4-tje. Een groepje stoere mannen (met en zonder snor) worden met een of ander excuus in de jungle gedropt met meer munitie dan menselijk mogelijk is te dragen. Iets lelijks en niet van deze planeet heeft het op de mannen voorzien maar uiteindelijk worden de opgejaagde natuurlijk zelf de jagers en mag de opper testosteron macho het klusje klaren. Damn dat was nog een pak minder dan een A4-tje zeg
Heerlijk lomp maar uitermate vlot verteld. De film springt van actie naar actie en geeft weinig ademruimte in de bijna 100 minuten. En dat is prima want het kijkt heerlijk weg. Mooiste stuk vind ik toch het face-to-face gevecht van de Predator met Arnie in de nachtelijke jungle, wel beetje een zwaktebod van de zelfdestructie-optie die de Predator heeft maar goed.

Predator ligt duidelijk meer in de lijn van de grote jaren '80 Cameron actiefilms als Aliens en Terminator 1 & 2 en mist de finesse, suspense en het design van de eerste Alien film. En hoewel de Predator ook best een cool uiterlijk heeft haalt hij het bij lange niet met Gigers Alien.

Maar zelfs na bijna een kwart eeuw nog steeds filmisch vermaak van de bovenste plank en dat is knap.

Ruime 3.5*

Mja, had meer ingezeten... Wel een verbetering tot de vreselijke AVP reeks maar goed ik heb altijd gevonden dat die eigenlijk niks met zowel de Alien als de Predator van doen had. In die zin is dit gewoon het vervolg op Predator uit 1987.

Eigenlijk had ik een meer high-Tec Science-fiction film verwacht maar Predators gaat gewoon op hetzelfde jungle pad verder als waar het 1987 stopte. Gewoon lompe actie dus in de beste jaren '80 traditie. Kan echter nergens tippen aan het origineel en weet ook verbazend weinig nieuwe intresssante elementen toe te voegen (De Uber- en Unter Predators...? OMG ). Brody is ook duidelijk geen Arnie en mist de charme van lompe actieheld die een film als dit nodig heeft. Daarnaast moest Arnie zelf uitzoeken wat zijn tegenstanders zwakke punten waren en krijgt Brody het keurig op een presenteerblaadje opgediend. Eigenlijk niet eerlijk dat de Predators op deze manier op het einde het loodje moeten leggen

Helaas gebeurt er ook niet zo heel veel boeiends met de bijrollen (hoe kan je Trejo na 5 minuten al uit de film schrijven???). En waarom laat badass Fishburne die zich al 10 jachtseizoenen staande weet te houden zich zo makkelijk pakken? Had hem dan helemaal uit de film gelaten want dit slaat werkelijk nergens op zo...

Scripttechnisch is de film een kleine ramp maar eigenlijk heb ik me niet echt verveeld. De jungle ziet er gaaf uit en de film kent best een paar toffe actiescènes (Predator Vs Samourai).

Kleine 2.5* eigenlijk niet het waardige vervolg waar ik op gehoopt had.

Niet alleen de uiteindelijke boodschap (iets met lege vaten) is onduidelijk dat geldt eigenlijk voor de hele film. Beetje onder het mom van, laten we een zo'n ingewikkeld plot maken dat uiteindelijk niemand er iets meer van snapt, misschien komen we dan wel weg met al die onlogische plotgaten.
Nou, nee. Alhoewel ik halverwege ook het spoor totaal bijster was zitten er toch zaken in die me wel heel erg onlogisch overkomen en die zelfs volgens mij gewoon niet kloppen. Ik ga een dappere poging wagen enkele opvallende zaken op te sommen.

1) Het telefoontje in het begin van de film had Bullock nooit kunnen krijgen omdat dit nog niet gebeurt was (ze had toen nog niet besloten haar man achterna te reizen.
2) Het dochtertje valt door de raam en heeft snijwonden, haar man leefde toen nog. Echter op de morgen dat hij vertrekt en z'n dochters naar school brengt is er ineens niets aan de hand
3) Waarom wist die moeder niet dat het kind enkele dagen daarvoor door een ruit was gelopen? En laat ze haar dochter opnemen.
4) Waarom heeft haar man de verzekeringsuitkering verhoogt (de 1e keer) zonder dat het aanleidende gesprek heeft plaatsgevonden.
5) etc, etc.

Buiten dit bar slechte script, kent de film ook nauwelijks een fatsoenlijke spanningsboog en enkele tenenkrommende misplaatste sentimenten, met als hoogtepunt het belabberde einde.

Ik had al zo'n voorgevoel... al met al geen beste film dit. 1.5*

Leuke vermakelijke film, imo een stuk beter geslaagd dan die andere goochelaar film The Illusionist. The Prestige ziet er ook nog eens een stuk beter uit trouwens. Een van de leukere popcorn-films van de laatste tijd.

De film draait om de zich steeds verder ontwikkelende rivaliteit tussen 2 concurrerende goochelaars en die uiteindelijk uitmond in een dodelijke (?) climax, daar kan onze eigen Hans Kazan nog wat van leren Eigenlijk is het verhaal vrij rechtlijnig vertelt en uiteindelijk draait de film zeker niet om veel verschillende raadsels en plottwisten, tegen het eind staan er slechts twee zaken centraal. Ten eerste is er de plottwist van de tweeling Borden en hun dubbelleven. Je zou kunnen zeggen dat die twee het wel erg ver doorvoeren (wisselen van vrouw en minnares) maar dit past toch wel in de logica van de film en de karakters. Na het zien van de chineese goochelaar realiseert een van de Bordens zich dat om succesvol te zijn dit vraagt om ultieme zelfopoffering, iets waar zijn concurrent Angier niet toe in staat blijkt te zijn. Ten tweede blijft de kijker met de vraag zitten; Werkt die kloonmachine nu echt? Ik zelf denk van niet. Vind het niet echt passen in een verhaal met verder weinig fantasie elementen en ten tweede als het wel zou werken zou ik het wel een hele slappe oplossing vinden! En das te jammer want daarvoor vind ik de film te leuk.
Eigenlijk komt het er dan op neer dat je als kijker het geheim van Borden wel weet maar dat Angier zijn geheim het graf mee inneemt. Angier blijft tot het moment van zijn dood hardnekkig vasthouden aan zijn geheim en leert daarmee misschien ook wel wat de ultieme zelfopoffering is. Het enige wat ik niet kan verklaren is van wie het lijk nu was? Misschien dat Angier zelf een dubbelganger heeft getraind? Zal de film nog wel eens kijken en dan eens zien of Nolan er ergens aanwijzingen hiervoor in zijn film gestopt heeft.

Nolan blijft een leuke regisseur, zijn films zijn altijd wel de moeite. In The Prestige pakt hij lekker groots uit met stemmige decors, kostuums en muziek en bovendien heel behoorlijk acteerwerk. Vooral de mannen doen het leuk, heb genoten van het trio Bale, Jackman en de ouwe Caine. De vrouwen zijn wat minder interessant en Scarlett lijkt er inderdaad alleen maar om haar naam in te zitten. Nu, ja het blijft natuurlijk Hollywood. Ik ga voor een hele aardige 3.5*

Soms heb je iets al jaren in de kast liggen wat je nog steeds niet gezien hebt, meestal is daar een goede reden voor

Niet echt een beste film om op zo een regenachtige en donkere dag mee wakker te worden... Het is nogal een slaapverwekkende bedoeling namelijk.

Er gebeurt echt werkelijk helemaal niets wat ik ook maar enigszins interessant of boeiend vind in het grote gekostumeerde bal wat deze film is. En als er eindelijk wel wat gebeurt (zusje gaat aan de haal met stoute soldaat) dan wordt dat er in 5 minuten afgedaan om vervolgens weer verder te sukkelen in de zoektocht van de twee oudste zussen naar de perfectste en rijkste man van het land.
En nee ik heb het boek niet gelezen (en ben het ook niet echt van plan eigenlijk) maar als ik op wat ik hier gezien heb af moet gaan komt het me meer over als een veredeld bouquet/streek- romannetje.
Vooral bevestigd door het vreselijke einde (dat te ver openstaande bloesje met die strakke broek ).

Verder een hoop gegiebel, gehyperventileer en gejank van een stel pubers en adolescente meiden iedere keer als er een kerel in de buurt komt. Niet echt mijn kopje high-tea zeg maar...
Goed, het is allemaal vast wel Victoriaans bedoeld maar de passie is nog moeilijker te vinden dan de spreekwoordelijke naald in de hooiberg (en dat terwijl een hooiberg zich uitstekend leent voor... Juist!). Niet echt het idee dat er ergens een gearrangeerd, laat staan spontaan, vonkje tussen de geliefde zag overspringen (ik heb zelfs niet eens een zoen gezien in het hele liefdesverhaal ). Het is allemaal wel erg braaf en ubertuttig zo.

Overigens vond ik vooral de bijrollen erg matig, te stereotypisch en weinig verrassends. Hysterische moeder, rustige vader, charmante enigszins onzekere jongeman, boze gemene verre tante en dan heb ik het nog niet eens over dat Collins figuur. Die gast die Darcy speelt heeft de hele film trouwens dezelfde stoïcijnse gezichtsuitdrukking wat er ook gebeurt. Dialogen waren vaak ook niet echt naturel al zal dat vooral komen omdat ze zijn overgenomen uit het boek, denk ik.

Zijn er dan ook nog wat pluspunten? Nou ja het ziet er allemaal beeldig uit zeg maar. En de 2 oudste zussen in kwestie deden het nog niet helemaal onaardig en waren bovendien ook niet verkeerd om naar te kijken.

Misschien leuker voor meisjes deze film. Ik zelf kom niet veel verder dan 2* want heb me het overgrote deel verveeld eigenlijk.

"What happens if it actually works?"

Nou inderdaad dat vraag ik me dus ook af... Vind het maar een matig boeiend filmpje. Ik vind films die zo vaag zijn dat je je eigenlijk al niet meer druk hoeft te maken of het überhaupt nog kan kloppen vaak geen succes. Door een hele hoop niet te verklaren zaken op een hoop te gooien creëer je nog niet per definitie een interessante film.
Zondagavond voor het eerst proberen te kijken maar toen in slaap gesukkeld dus gisteravond maar een nieuwe poging gedaan en wonderwel nu wel wakker gebleven.

Denk dat er het volgende ongeveer aan de hand is; De heren bouwen een soort van tijdmachine maar komen door het gespring in de tijd zichzelf weer tegen (wat dus niet kan maar goed) deze dubbelgangers gaan een eigen leven leiden en bouwen ook een tijdmachine boven de originele in hetzelfde gebouw en doen een greep naar de macht. Tegen het einde van de film kan niemand er nog een touw aan vast knopen hoe het nu zit of in welke versie van de werkelijkheid we zitten. Op zo'drie kwart van de film loopt het ook een beetje spaak er gebeurt ineens een hele hoop maar de samenhang of logica hiertussen ontbreekt nogal imo. Sterk de indruk dat het vooral interessantdoenerij is, vaagheid omwille van de vaagheid zelf.

Daarnaast is Primer nogal droog. De hoofdpersonen zijn totaal oninteressant en het technische geneuzel wat ze uitkramen idem. saaie nerds die weinig inhoud geven aan het karakter wat ze spelen (en dat blijkt uiteindelijk, voor mij althans, het grootste minpunt te zijn). Vrij onopvallend en braaf ook in cinematografie.
Wat maakt de film dan nog enigszins kijkbaar? De korte speelduur en het feit dat ik als kijker toch naar een oplossing in de spaghettibrei die het plot is op zoek ga.

Magere 2.5*

Dappere poging om in het rijtje van Seven en Silence of the Lambs aan te sluiten. Prisoners is een intelligente en sfeervolle 'Who dunnit' geworden die drijft op puik acteerwerk, stemmige cinematografie en een niet direct voor de hand liggend plot met zelfs nog een diepere onderlaag.

Waarom dan toch slechts een 'dappere poging', Dat komt imo toch door het plot waar zo nu en dan een zijweg wordt ingeslagen die toch niet helemaal lekker loopt of uiteindelijk niet zoveel toevoegt. Zo vond ik het hele idee van de priester met het lijk in de kelder, de labyrinten en de slangen eigenlijk een stapje erover. Alsof kinderontvoerders al niet eng genoeg zijn als ze niet deel uitmaken van een rare sekte die in oorlog is met God. Ook de toevoeging van de 'Copycat' heeft wat haken en ogen maar moet zeggen dat de zelfmoord in de verhoorkamer dan wel weer geniaal gedaan is.

In beton gegoten blijft echter wel staan geweldig acteerwerk van met name het duo Jackman en Gyllenhaal, beidde heren zijn hier als tegenpolen goed gewaagd aan elkaar. Ook de het psychologisch en moreel verval wordt voelbaar via het scherm overgebracht, de wanhoop bij de ouders is op sommige momenten bijna tastbaar. Prisoners is niet zwart/wit in wat nu uiteindelijk moreel goed dan wel slecht is en zaait daarmee enigszins verwarring in het hoofd van de toeschouwer. Ik vind dat een van de sterkere troeven die de film slim weet uit te spelen.

Buiten dit alles is de film ook gewoon erg spannend (wat ik persoonlijk een fijne eigenschap vind voor een thriller) en de ruime speeltijd vliegt dan ook voorbij. Veelal ook gedragen door de prima opgebouwde sfeer, grauw regenachtig maar toch ook een doodnormale Amerikaanse middenklasse buitenwijk waar je moet uitkijken voor; "The neighbour with the big freezer..." Dat sfeertje dus.

(Net) niet geniaal maar zeker geslaagd, mooie 3.5*

Geslaagde film. Wellicht niet de filosofische prequel die de vragen uit Scott's originele Alien direct beantwoord maar wel een stijlvolle Sci-Fi actie film die genoeg te filosoferen overlaat voor de liefhebber. En laten we wel wezen de originele Alien film is in de basis ook niet veel meer dan een B-film horror script in een geniaal (design en sfeer) jasje...

En hoewel ik best geloof dat Scott graag een film zal maken over de avonturen van Dr Shaw die met haar talking head op weg is naar de thuiswereld van de Engineers is het toch jammer dat veel kijkers zaken die niet direct terug te verwijzen zijn naar het origineel dan maar afdoen als plotholes. Nergens voor nodig. Waarom zou het gevonden Engineerschip op LV426 geen gevlucht schip van LV223 kunnen zijn? Duidelijk dat daar iets goed mis is gegaan met hun WOMD en dat er Engineers zijn geweest die hebben proberen te ontsnappen (of de originele missie hebben proberen uit te voeren) is zeer aannemelijk. Verder vermoed ik dat er waarschijnlijk 2 fracties van Engineers zijn. Zij die de mensheid liefhebben en zij die ons het liefst van de aardbodem zien verdwijnen. Waarom? Die grottekeningen. De Engineers wijzen daarop niet naar hun thuiswereld maar naar het stelsel waar de vernietiging van de mensheid wordt voorbereid... Ze kwamen om ons te waarschuwen. Afijn maar terug naar de film zelf.

Prometheus is een prachtig vormgegeven en sfeervol werkje geworden waarin de geest van Giger genoeg rond waard. Goed acteerwerk waarmee vooral Fassbender en Rapace laten zien wat ze waard zijn en Theron is een ijkonijn met een 'killerbody'...
Vooral in de eerste wat rustigere en meer mysterieuze ontdekkingshelft van de film komt de sfeer uitstekend tot zijn recht. De tweede helft trekt Scott veel meer zijn actieregisters open om ons te trakteren op groot, groter, groots spektakel. Dit gaat helaas enigszins wel ten koste van de mystiek, de dialoog en de verdere uitdieping van de karakters. Toch moet ik zeggen dat ook het actiegedeelte me uiteindelijk wel kon bekoren want ook dit ziet er allemaal fantastisch uit. Het 3D is in Prometheus op een goed manier toegepast en behoort tot het betere wat ik gezien heb. Zelfs de actiescenes zagen erg behoorlijk strak uit. Toch komt 3D ook hier vaak het mooiste uit in de groots en wijds opgezette scènes.
Grootste minpunt vind ik dan weliicht dat het plottechnisch allemaal wat meer voorspelbaar wordt. Als Scott in het tweede gedeelte wat minder de gebaande paden had betreden had ook Prometheus een instant klassieker kunnen worden.

4*

Vrij amateuristische versie van een soort Calvaire zonder humor in de Zuid-Afrikaanse prairie. Vreemde famillie ver van de bewoonde wereld en stadse onnozelaar die daar dan natuurlijk weer niet weg kan komen.

Film kon mij maar weinig boeien wat misschien wel komt door het nogal plastisch acteerwerk en het nogal grijzemuizen karakter van de hoofdpersoon. De film wordt getoond in een soort van sepia tint en bijna dwangmatig wordt er met de regelmaat van de klok een kunstzinnig shot tussen geplakt.

Dit mag allemaal niet voorkomen dat de film op het eind hopeloos onderuit gaat in een van de meest belabberde climaxen ooit... Het klonk allemaal spannender dan het uiteindelijk bleek te zijn iig.

1.5 mager sterretje en dan ben ik nog mild. Dit was mijn eerste kennismaking met de Zuid-Afrikaanse cinema en ik hoop echt dat dit product niet toonaangevend is. Anders ziet het er maar somber uit.