Opinions

Madecineman en Indonesië dat was een beetje liefde op het eerste gezicht (gelukkig ga ik er dit jaar weer heen ) vandaar dat deze documentaire zeker mijn belangstelling heeft.

Indonesië is een fascinerend land als het op godsdiensten aankomt, in het grootste moslimland ter wereld zijn christenen, hindu en budisten ook thuis. Veel indonesiërs die ik ben tegengekomen zou ik omschrijven als gematigd godsdienstig met een sterke hang naar tradities en folkore. Als geen ander zijn ze in staat om elementen uit traditioneel geloof en moderne godsdienst met elkaar te mengen. Dit zorgt er volgens mij voor dat in het overgrote deel van dit immense land de verschillende bevolkinggroepen in vrede en rust naast elkaar kunnen leven.

Toch, op het wereldtoneel is de laatste jaren veel gebeurt, de tijden veranderen. Opgedrongen tegenstellingen zorgen dat extremisme kan ontkiemen. Ook Indonesië ontkomt niet aan deze maatschappelijke veranderingen en heeft al een aantal maal aan den lijve de schok van een terroristische aanslag moeten ondervinden.

Wat er in de maatschappij gebeurt vindt zijn weerslag op de kunst. Agus Nur Amal is waarschijnlijk nog het best te omschrijven als de indonesische versie van Michael Moore Op een populaire en amusante wijze vermaakt hij het volk, op straat, in zaaltjes en op moslimscholen, maar wil tegelijk ook een boodschap overbrengen en een gevoel verwoorden. Niet mis te verstane kritiek op de extremisten van Bin Laden en consorten. Hij is het geluid van de zwijgende gematigde meerderheid die gewoon in vrede wil leven en niets met aanslagen te maken willen hebben. Want vooral het leven van de gewone man en vrouw wordt diep geraakt door zinloos terrorisme.

Agus wil nog verder, hij wil ook antwoorden gaan halen bij de mastermind achter de aanslagen op Bali, de gevangengenomen Iman Samudra. De stukjes interview met deze Iman zijn waarschijnlijk de reden dat de documentaire tijdens een filmfestival in Jakarta door de censuurcommissie van het programma is gehaald. Maar is het wel een echt interview? Zegt de artiest in het begin niet, dat dit zijn TV-uitzendig is en dat je niet alles wat op TV komt moet geloven! Oordeel zelf maar...

Daarnaast schetst deze documentaire ook een beeld van de hedendaagse maatschappij, die ook in het paradijselijk Indonesië steeds meer verhard. Een en ander wordt duidelijk als Agus zo met zijn zoektocht bezig is dat hij zijn zwakbegaafde en op straat levende vriend Endang vergeet. Endang die met grote moeite het hoofd boven water weet te houden zonder zijn maatje. Ook individualisme neemt een steeds hogere vlucht ten koste van de traditionele gemeenschapszin.

Qua beelden niet al te indrukwekkend maar zeker een mooi portret van een interessant kunstenaar en een fascineerend inkijkje in een maatschappij die toch wat anders is dan de onze. 3.5*

Dat wiskunde saai was wist ik eigenlijk al wat mij betreft is het nu definitief bewezen door deze nogal saaie, rommelige en nietszeggende film

Enige leuke herinnering die ik ooit aan de wiskunde heb overgehouden was een date met een wiskundestudente. Vrees alleen wel dat het aangename veel meer te wijte was aan het tweede deel van dat samengestelde woord

Enfin... 2* lijkt me meer dan genoeg.

3.14 gemiddeld Aj, ik wou deze film maar 1* toekennen vond hem echt behoorlijk slecht namelijk. De film zelf was visueel niet echt boeiend, fletse kleuren, weinig spannende of verassende shots en voor 1995 ook behoorlijk crappy special effects.

Het verhaal leek me nog wel aardig maar de film heeft totaal geen sfeer en het ontbreken van een degelijke spanninngsboog doet de film dan definitief de das om. Ik dwaalde echt regelmatig af met m'n gedachte en dan nog schoot de film niet op. Een vriend waarmee ik de film zat te kijken viel er zelfs bij in slaap! Zo slap was het allemaal.

Cristopher Walken, Virginia Madsen, Viggo Mortensen geen slechte cast zou je zeggen. Snap dan ook niet hoe het komt dat al dit acteertalent zo houterig over kan komen.

Film wist me uiteindelijk nauwelijks te boeien en ik heb hem met moeite uitgezeten.

Jammer van de vele negatieve berichten en het toch wel lage gemiddelde want The Proposition verdient beter.

Sterke wat zwartgallige en gewelddadige western maar met genoeg "coolheid" en sfeer om het allemaal wel draagbaar te houden. Een goede moderne en stemmige variatie op een oud genre. Zich afspelend in hetzelfde tijdvak als befaamde amerikaanse genregenoten (al dan niet van spaghettisaus voorzien) maar in een andere setting. Australië leent zich ook wel prima voor een western, desolate uitgestrekte landschappen waar ieder spoortje vriendelijkheid is uitgezogen door de talrijke vliegen. Sommige beelden leken wel van een andere planeet, samen met de sterke muziek en de wat zweverige poëzie van Nick Cave lijkt de film soms echt onwerelds.

In de film klinken de echo's van Leone en Peckinpah duidelijk door, enige romantiek is ver te zoeken. De film wordt bevolkt door niet al te symapthieke lui, die op z'n best het predicaat anti-held mogen verdienen. Geweld is bruut en grof maar toch moet ik zeggen dat op een enkele scene na veel ook bij suggestie blijft.

Maar ook is het een western in de beste (amerikaanse) tradities waarbij een man geconfronteerd wordt met een moeilijk en moreel probleem wat niemand voor hem kan oplossen. Eenzaam in een nog eenzamer landschap, overgeleverd aan de brute ontembare krachten van de natuur en de menselijke drang tot overleven. Dit alles vertelt in het sukkeltempo van een vermoeide en uitgedroogde knol, maar dat hoort nu eenmaal zo in een goede Western.

Kom maar op met meer van dit soort films, zou ik zeggen.

4*

Tja, het blijft imo ook een wat zinloze exercitie om een klassiek meesterwerk beeld voor beeld te remaken. Enige reden die ik kan bedenken is dat het kan en dat het een experiment is om te kijken wat er dan met een film gebeurt. Nou dit dus, een vrij zielloze en ongeïnspireerd versie van wat van origine een zeer sterke film is.

Toch vind ik de film ook weer niet zo slecht zoals sommige hier beweren. Ten eerste moet Van Sant de testikels hebben gehad van een geile Afrikaanse olifant om dit project aan de man te brengen. Een remake van A Hitchcock's Psycho levert bij voorbaat al karrenvrachten vieze drek op die over hem heen zullen worden gestort.

Ten tweede is het camerawerk in deze film heel behoorlijk, het gebruik van die felle kleuren vond ik juist een van de leukere toevoegingen aan het origineel. Het is ook de enige verandering die je anders laat kijken naar de originele film en er zit volgens mij ook de grootste creatieve uitdaging in.

Ten derde is Julian Moore in deze film eens een keer erg jummie. Tis een mooie vrouw maar ze speelt zo vaak van die huilerige en moeilijke types.

Tegenover deze zaken die in het voordeel van deze 1998 versie staan staat wel het ene hele grote nadeel dat het acteerwerk en de karakters maar een schim zijn van die in de originele. Het leek soms wel de groep 8 eindejaarsversie van Psycho. Vooral de actrice die Marion speelde... Vraag me echt af waarom we daar niet zoveel meer van gehoord hebben

Ik hou het, omwille van het experiment, op 2.5*

Goede film maar dat dit het etiket "romantische komedie" krijgt opgeplakt vind ik toch wel erg vreemd. Dat zeg je toch ook niet van films als American Beauty of Ghostworld om maar wat eens te noemen. Het is veel meer een lichtelijk surreeële drama-film met zwartkomische elementen waarin toevallig een relatie centraal staat.

De chemie tussen de twee tegenspelers is dik in orde en verloopt heel mooi van vreemd afstandelijk naar warm intiem. Verder vond ik vooral het nogal absurde zijplot (nou ja, zijplot) van de "matrassen-verkoper" echt geweldig gevonden, vooral omdat het eigenlijk helemaal niet past...

Naast het prima ietwat merkwaardige acteerwerk valt natuurlijk de werkelijk prachtige en eigenzinnige cinematografie op. De film oogt allemaal erg origineel en fris zonder dat het echt de overhand gaat krijgen en zonder dat andere elementen uit het oog worden verloren. Er zitten werkelijk enkel pareltjes van scènes in die welhaast perfect zijn uitgevoerd. Weer viel me trouwens een bepaalde overeenkomst tussen een PT Anderson film en Kubrick op (bij There Will Be Blood leek de schaduw van de meester ook altijd aanwezig). De stukjes "vreemd doen om het vreemd doen" die er zeker ook wel inzitten neem ik er dan maar voor lief bij.

Prima film die 4 stralende sterren verdient en me weer heeft doen realiseren dat ik binnenkort maar eens weer Boogie Nights moet gaan opsnorren. PT Anderson begint toch wel steeds hoger te klimmen op mijn persoonlijke ladder van favoriete regisseurs...