Opinions

Alfonso Cuarón heeft al een briljante film afgeleverd met Children of Men en ook zijn Prisoner of Azkaban vind ik de meest geslaagde uit de Harry Potter reeks. Het zou dan ook slechts een kwestie van tijd zijn voor ik Y Tu Mamá También eens in de DVD speler zou gaan stoppen.

Maar eerlijk gezegd heb ik de film een beetje voor me uit geschoven ik verwachte een soort Giphart verhaaltje over scholieren die hun ultieme natte droom verwezenlijkt zien omdat ze een mooie en rijpere vrouw tussen de lakens krijgen. Beetje van die Yes wijsheden over hoe een vrouw haar sexuele piek heeft rond haar 30e en mannen rond hun 20e... Wathever

Nou ja aangezien ik van plan ben dit jaar naar Mexico te trekken toch maar eens aan gewaagd. En gelukkig deze film viel mij voor de volle 100% mee! Erg geslaagde roadmovie, coming of age drama met genoeg humor. Heerlijk zomers, zwoel, loom en sensueel sfeertje... Erg lekker allemaal.
Acteerwerk van het fameuze trio is uitermate bevredigend. De jongens zijn zoals jongens zijn op die leeftijd en de vrouw in kwestie is mooi, warm en mysterieus. Bovendien is het volledig geloofwaardig dat jongens en mannen voor haar smelten als ijsblokjes in de hete Mexicaanse zon.
De erotische scènes zijn hier wel op zijn plek, als dit soort scenes goed word gedaan ( Si-Ji, Lucia Y el Sexo, Mullholland Drive) zijn ze niet alleen sensueel maar vertellen ze ook heel veel over de relatie tussen de minnaars. De liefdes scènes die Luisa met de jongens heeft zijn veelzeggend over hoe hun relatie in elkaar steekt. Na afloop is Luisa geen uitgeputte en tevreden geliefde maar houdt ze de jongens beschermend en troostend in haar armen (bijna moederlijk). Luisa is duidelijk al een stapje verder in het leven en dat is niet alleen te danken aan haar leeftijd zoals ik op het einde van de film te weten kwam... Ik vind dit einde toch wel zeer ontroerend, ontwapenend en ontnuchterend tegelijk. Het zet de hele betekenis van deze film ineens in een ander daglicht. Plots begreep ik ook de voice-over en de camera die zich soms ineens van het verhaal en de hoofdpersonen afwendt. De verhalen die worden aangehaald over willekeurige mensen die reeds zijn overleden... Ook zei hebben een leven met passie, liefde, pijn en verdriet gehad ook aan hun had een film gewijd kunnen worden. Erg sterk en mooi gedaan.

Echter ook ik moet toegeven dat ik het vriendinnetjes gedoe zo halverwege de film maar wat onnozele tijd en beeldvulling vind. Levert wat onnodige en niet al te sterke scènes op. Een klein smetje waar voor mij verder ook niet al te veel gewicht aan moet worden gehangen.

Y Tu Mamá También verdient gewoon makkleijk 4 stralende sterren en...

Mexico, Here I come

Heel aardig filmpje en iets totaal anders dan de films van Yimou Zhang die ik tot nu toe heb gezien. Geen grote kleurrijke spektakelfilm maar een ingetogen sociaal-drama. Het leukste vind ik nog wel dat er geen een acteur in de film zit maar dat iedereen min of meer zichzelf speelt. Die kinderen zijn erg grappig om te zien, lekker spontaan, chaotisch en lawaaierig.
Film is eigenlijk niet zo geschikt voor het late tijdstip, eerlijk gezegd had ik soms best moeite de ogen open te houden. De film is behoorlijk traag en bij tijd en wijle ook wat eentonig, er gebeurt allemaal maar bar weinig. Aan de andere kant blijft het toch genoeg boeien om de afloop te willen weten, de plaatjes zijn daarnaast ook mooi genoeg.
Denk niet dat het chineese politbureau gelukkig is met deze film, er zit best veel sociale en maatschappelijke kritiek in. Beetje vreemd is dan ook het wat geforceerde einde. Niet dat ik vind dat de juf het jongetje niet had mogen vinden en dat ze vervolgens voor eeuwig gedoemt waren om in de stad te moeten bedellen. Ik was best wel blij met het ...en ze leefde nog lang en gelukkig- einde maar om nu gelijk alle kritiek als sneeuw voor de zon te laten verdwijnen is wat vreemd. Hiermee haalt Zhang voor een gedeelte zijn eigen kritiek op het systeem weer onderuit.
Toch is dit ondanks het wel erg stroeve tempo voor op de late vrijdagavond een leuke film, 3.5*

Het is al eerder aangehaald maar Yi-Yi is inderdaad het bewijs dat het scheidslijntje tussen serieuze arthouse en soap soms akelig dun kan zijn.

De film volgt het wel en wee van een moderne Taiwanese familie over maar liefst 3 generaties. De sores van de volwassenen, de pubers en de kleinste telg van de familie komen aan bod. Ook grootmoeders speelt nog een rol in het geheel.

Helaas weet de film er niet echt veel origineels mee te doen en blijft het toch vooral hangen in allerlei liefdesperikelen van de pubers en volwassenen. De benjamin van de familie, Yang-Yang weet ondanks zijn beperkte aanwezigheid de meeste indruk te maken. Zijn avonturen en hersenspinsel en zijn bijna obsessieve fascinatie voor water zorgen voor enkele mooie en amusante stukken film, hij voelt ook een beetje aan als het verbindende element in de film (al kan dat ook komen omdat ik iedere keer weer uitkeek naar een scene met dat joch).

Het gebeuren van de rest van de de familie hangt ook een beetje als los zand aan elkaar maar wat wil je ook als de gebeurtenissen van; pa, ma, zus , vriendin van zus, vriendje van de vriendin van zus, moeder van de vriendin van zus, de zwager, ex-vriendin van de zwager, eerste liefde van pa etc etc wil vertellen??? Het wordt een beetje te veel van het goede en dat leidt dus al snel naar oppervlakkig uitgewerkte soapachtige verwikkelingen waarbij er na 3 uur film eigenlijk geen ene meter vooruitgang is geboekt. Ik had toch liever een beter uitgewerkt familie-portret gezien met wat minder karakters en minder zijplotjes. Had dan ook makkelijk in een uur minder verteld kunnen worden, nu bestaat er te veel kans om langzaam in slaap te worden gewiegd door het trage tempo van Yi-Yi.

Is er dan nog iets wat Yi-Yi onderscheidt van de gemiddelde GTST aflevering? Jawel, helemaal kommer en kwel is het niet. Het is zeker goed en sfeervol in beeld gebracht, mooie plaatjes van de grote stad Taipei. Er zijn dialogen en gebeurtenissen die het soapniveau met gemak ontstijgen en om het geheel hangt een air van integerheid. De film verzand gelukkig ook niet in vervelende en drammerige tragiek. Helaas zijn de echt sterke momenten te dun gezaaid gedurende het 3 uur durende geheel.

2.5* + 0,5* extra voor Yang-Yang maakt 3* in totaal. Tot nu toe blijkt Taiwan voor mij nog zeker niet het zo hard beloofde filmland te zijn...

Grappig, net zoals de meeste kreeg ik ook trek in al die lekkere gerechten die worden klaargemaakt in deze film. Moet zeggen dat de kookscenes dan ook erg goed gedaan zijn, de liefde voor het maken van mooi en lekker eten straalt er echt van af en dan heeft de chefkok ook nog eens drie leuke dochters. Dan kan er voor mij verder nog maar weinig mis gaan met de film.

Eat Drink Man Woman is veruit de beste film uit Taiwan en veruit de beste van Lee die ik heb gezien. Het is een licht, aangenaam en intiem portret van een Taiwanese familie en hun relaties. Vind dat Aziaten daar toch wel erg goed in zijn, familiedrama's maken waarin genoeg boeiends te beleven valt maar zonder dat er grote en dramatische thema's en gebaren moeten worden aangehaald. De familieportreten staan veel dichter bij de dagelijkse realiteit, dit itt tot (met name) Europese dramafilms.

Bovendien, wat je van ver haalt is lekker en dus is een authentiek inkijkje in een andere cultuur met andere opvattingen, gewoontes en keuken altijd leuk.

De avonturen van de zussen en pappa zijn leuk genoeg om een film van 2 uur mee te vullen. Grappige, wat licht dramatische en ontroerende scènes wisselen elkaar op een aangenaam tempo af en nergens wordt de film echt ongemakkelijk. Zo nu en dan neemt de film wel wat vreemde bokkensprongen en komt daardoor bij vlagen wat onevenwichtig over maar over de gehele lijn genomen een bijzonder prettige film.

Ruime 3.5*

Na House of flying daggers, die ik overigens geweldig vond, is dit de tweede film van Yimou Zhang die ik gezien heb. En ook dit is weer een feestje voor de zintuigen. De kleurenpracht spat werkelijk van je scherm, de veelal natuurlijke decors en de muziek zijn wonderschoon en maken het plaatje compleet. Toch wist deze film mij op de een of andere manier wat minder te pakken dan CTHD of HoFD het verhaal en de personages spraken mij wat minder aan. Blijft over een 3.5* voor de prachtige aankleding van het geheel.

Tsukamoto is niet echt mijn regisseur en alhoewel Hiruko wel over een compleet andere boeg gaat wist ook dit me niet echt te boeien op de een of andere manier.

Wel grappig dat veel fans van Tsukamoto dit zijn slechtste werk vinden terwijl ik in het bijgeleverde boekje lees dat deze film hem persoonlijk zeer aan het hart gaat en dat eigenlijk tot dan toe juist Tetsuo de vreemde eend in zijn genre was... Hij schijnt nogal een voorliefde te hebben voor Amerikaanse horror/avonturen films en de verwijzingen naar klassiekers als The Thing, Alien en zelfs wat Indiana Jones zijn inderdaad niet van de lucht in deze Hiruko.

De film is best vermakelijk, verveelt niet maar weet ook nergens echt te overtuigen. Op zich vind ik de stukjes hyperactieve ADHD hier wel leuker toegepast dan in Tetsuo vooral omdat zoiets voor mij beter werkt als middel dan dat het het doel op zich is. Ook wel leuk om hem eens met kleur te zien werken aangezien de vorige twee films van deze man die ik zag in een soort van zwart wit waren.

Echter staat er bij tijd en wijle te veel amateuristisch acteer- en film werk tegenover om echt te kunnen overtuigen.

Toch jammer want ik zie bij Tsukamoto best een aantal interessante filmische elementen terug maar weten zijn films als geheel mij nog niet echt over te halen.

2.5*

Nou, volgens mij is het ook helemaal niet bedoeld als een kinderfilm...

Vond hem wel redelijk geslaagd eigenlijk, prima voor op de zaterdagavond in de bios na een drukke week. Uberflauwe, nergens serieus te nemen, over the top comedy die eens wat anders doet dan het persifleren van andere films en weer eens terug valt op het vertellen van een absurd en belachelijk verhaal.

Leuke verkleedpartijen weer met foute kapsels, snorren, te korte broekjes en schmink. De nepheid straalt er vaak vanaf (die vissen ) en alles en iedereen, Joden, Arabieren en Amerikanen worden in de zeik gezet. Platte, puberale sexgrappen doen het ook goed in een film als deze. Zelfs het "We love America" moraaltje is zo klef en dik aangezet dat er werkelijk niemand kan zijn die dat ook maar enigszins serieus kan nemen.

Aantal leuke cameo's ook, waaronder die van totaal uitgerangeerde ster Mariah Carrey. Wat een vreselijk mens is dat toch maar daarom wel weer goed op haar plek in een leuke foute film!

3* en ik kijk nu al uit naar Tropic Thunder, de volgend in het rijtje van compleet nutteloze cinema