Opinions

Vaak omschreven als de koreaanse SPR, spectaculaire oorlogsscenes, een verhaal dat zich afspeelt in de koreaanse oorlog en last but not least maar liefts een 4.03 gemiddeld op MM. Een en ander maakte mij toch erg nieuwsgierig naar deze film. Nou, dank je wel allemaal! Gisteren weer eens 2,5 uur van m'n tijd verspild aan een draak van een film.

Film is een aaneenschakkeling van grove en geweldadige massale veldslagen met daartussen een totaal oninteressant verhaaltje en absoluut vlakke karakters. Film gaat nergens de diepte in maar blijft hangen in bombastisch onzinnige heldhaftigheid die anno 2006 helemaal niet meer op z'n plaats is. De spaarzame momenten waarop Brotherhood de kijker wel wat diepte wil meegeven strandt de film in ontiegelijk sentimenteel en standaard melodrama begeleidt door een afschuwelijk muziekje. Het verliest zodoende al z'n impact.

Ook de impact van de geroemde veldslagen vind ik erg overroepen. Persoonlijk geloofde ik het allemaal wel na slachting nr.3. En weer een hoop chaos en geweld, daar gaat een arm of een been, een kotsende soldaat een brandend hoofd of bloed op de camera het deed me op een bepaald allemaal niet zoveel meer. Een geval van overdaad schaadt zullen we het maar noemen. Het feit dat bijna alle karakters volledig voor elkaar inwisselbaar zijn doet daar ook al geen goed aan.
Daarnaast vind ik de opbouw van die scenes ook vrij slecht, eigenlijk zit er totaal geen opbouw in. 9 van de 10 keer zie je een groepje soldaten schreeuwen en springen dat ze gaan aanvallen, vervolgens bevinden we ons te midden van alle dood en ellende om er weer even plotsklaps uit te zijn Spanningsopbouw is deze koreaanse regisseur totaal vreemd. De film vond ik erg hakkelig zonder al te veel echt boeiende scenes die iets nieuws brengen of toevoegen. Heel veel van hetzelfde 2,5 uur lang.

Voeg daarbij een groot aantal echt slechte scenes, het kitscherige begin waar ook nog eens doodleuk naar wordt teruggeblikt tegen het eind (hoe fout). De aanval met de computervliegtuigjes en de broer die op het laatst als een soort Johnny Rambo tekeer gaat tegen zijn eigen troepen Ik vond de kleuren ook allemaal iets te fel en te mooi, geef mij maar het meer low-key van bv een Platoon of een SPR. De vergelijking met een meesterwerk als die laatst genoemde ontgaat mij totaal, Spielbergs film is van een totaal andere grootheid. Brotherhood komt niet veel verder dan een oppervlakkige actiefilm op het slachtveld, niet iets waar ik op zit te wachten. 2* voor een aantal spectaculaire scenes.

Het exorbitant hoge gemiddelde doet heel wat vermoeden...
En dan krijg je zo'n 13 in een dozijn actiefilmpje

Film die nauwelijks de middenmoot van het genre weet te ontstijgen. Een lineair eenvoudig plot (en zelfs dan klopt het nog niet) wat gewoon veel te makkelijk en voorspelbaar is. Een wat houterige weinig aansprekende held en totaal anonieme en oncharismatische badguys. Daarnaast barst de film van de nodige clichés maar weet het zelfs niet eens met een voldoende knipoog te brengen. Vooral van het Hollywoodcliché van de Amerikaanse held die het opneemt tegen ongure buitenlanders (type Oost Europa, Arabier en een corrupte Fransman natuurlijk) krijg ik weemoedige nostalgische gevoelens naar het jaren '80 VHS tijdperk. En dan te bedenken dat het niet eens een Hollywoodfilm is

Toegegeven de gevechten waren best okay choreografeerd, vooral de genadeloosheid en de snelheid waarmee tegenstanders met bosjes tegelijk worden neergemaaid is indrukwekkend bruut. Ook het einde was wel cool; Geen woorden maar daden...

Laat ik het maar houden op redelijk popcorn vermaak op z'n hoogst.

2.5*

Gisteren deze film gekeken en ik verwachte geen hoogstaande thriller ofzo hoor maar gewoon wat spannend vermaak voor op de vrijdagavond. Maar er klopt werkelijk geen ene moer van deze film!
Vooral de rol van Keiffer Sutherland ontgaat mij en verbeter me maar als ik er naast zit maar volgens mij ging het hier toch goed mis met het plot. De agenten worden op het verkeerde spoor gezet door de tekening die de moordenaar tijdens het verhoor maakt. Keiffer was herkend van deze tekening. De agenten gaan naar zijn flatje, waar de huurbaas nog de tekening van Keiffer positief indentificeerd. In het flatje vinden ze een ander lijk en dan blijkt later dat Keiffer helemaal de moordenaar niet is. Dus hoe kan hij nou als huurder herkend worden als hij daar helemaal niet woont? Totaal duister voor mij. Bovendien blijkt later heel eenvoudig dat het een ordinaire kunstdief is, hadden die agenten dat niet wat eerder kunnen weten En zo zijn er nog wel meer zaken waarover ik me langzaam aan ging irriteren; Die man onder het bed, waar kwam die ineens vandaan. Zowiezo dat rare kamertje achter die geheime boekenkast. Het betalen door de moordenaar met een creditkaart van een van zijn vermoorde slachtoffers die bij de agenten bekend was, de vlucht in die auto (wat als hij gewoon was aangehouden met het lijk van Keiffer naast zich?) en zo kan ik nog wel even doorgaan maar ik ben gisteren al 90 minuten te lang bezig geweest met Taking Lives. Ik voelde me gewoon aardig in de zeik genomen door deze film.

1* voor Angelina en haar lippen, borsten en ik dacht zelfs een plukje schaamhaar te ontwaren (maar dat kan ook wishfull thinking zijn geweest ).
Overigens is het nu wel diepe treurnis in huize Madecineman, Angelina is niet meer single Curse you Brad Pitt

Dodge Charger 2006

Aardige actiefilm dit die het vooral boven het maaiveld uitkomt door het degelijke acteerwerk van veteranen Washington en Travolta. Vrij standaard verhaaltje met een lekker tempo, een aantal prima actiescenes maar een beetje wat gezochte zijlijntjes (over corruptie) die worden uitgezet en een eigenaardig einde.

Scott heeft zijn hyperdepieper stijl een beetje laten varen en de film oogt daardoor wat conservatiever en rustiger dan bv een Man on Fire. Is dat erg? Mwah, ik ben nooit zo'n fan geweest van die stijl en het lijkt er gelukkig steeds meer op op dat het gewoon een kortstondig modeverschijnsel bleek te zijn waar we over 10 jaar waarschijnlijk hard om moeten lachen...

3*

Lichtelijk onderschat werkje van Lee. Vind het een heel aardig geslaagde feelgood-film. Lekker zomers, op een loom tempo met mooie kleurrijke plaatjes gevuld met kleurrijke figuren uit de tijd dat mijn ouders nog jong waren. Woodstock, ik was er natuurlijk niet bij (damn ) maar ik ken de beelden en de muziek van Hendrix, Joe Cocker, Janis Joplin, Ten Years After al jaren. Indrukwekkend en haast iconisch. Toch is deze film als historisch document over Woodstock en de hele Hippie-beweging niet zo bijster interessant, daar zijn betere werken en documentaires over verschenen.

De film gaat veel meer over een jonge gast die gevangen zit tussen zijn geboortegrond en de roep van vrijheid. Zijn dorpje upstate New York is blijven hangen in de jaren '50, vooral bewoont door pensionado's en boeren. Zijn verantwoordelijkheidsgevoel laat hem zweven tussen het Motel van z'n ouders en zijn hippe leventje in New York, een echte keuze durft hij echter niet te maken. Een van de sterkere punten van Lee's Taking Woodstok is dat hij de essentie van het festival en van deze generatie terugbrengt tot op het niveau van het individu, op het niveau van een twijfelende jongeman. Het ging immers om vrijheid, de generatie uit de jaren '70 moest zich losknokken onder het juk uit van een bekrompen jaren '50 moraal.
Lee laat mooi die transformatie van Elliot zien met als hoogtepunt en waterscheiding de LSD-trip in het VW busje, daarna is het nooit meer hetzelfde. Lee weet dit allemaal te brengen met een prettige luchtigheid en zonder zwaar aangezette generatieconflicten. Alhoewel hij niet helemaal weet te ontkomen aan wat karikaturale personages blijft de geloofwaardigheid voldoende intact om als kijker mee te kunnen leven.

Enig historisch besef kan Lee trouwens niet ontzegt worden, ook de betrekkelijkheid van de hippie-idealen worden aan het eind aangehaald. Wanneer Michael Lang het heeft over het nog grotere echt gratis festival met The Rolling Stones heeft hij het natuurlijk over het beruchte festival op de Altamont Race Track waarbij 4 doden vielen, eentje door geweldpleging... Algemeen wordt dit festival net 4 maanden na Woodstock beschouwt als het einde van het hippietijdperk. Zo dicht liggen hoogte- en dieptepunt bij elkaar, en natuurlijk was het niet alleen dat romantische ideaal van vrijheid en vrede. Er is trouwens een bekende docu van dat festival gemaakt; Gimme Shelter zeker de moeite waard mocht dit je interesse hebben.

Ik vind dit toch zeker wel een nette 3.5* waard vooral om de manier waarop hier de hele atmosfeer van die tijd wordt overgebracht. Misschien een beetje naïef maar ook dat hoort bij de jaren '70 en Woodstock. Zo zal het altijd herinnert worden en dat heeft Lee goed begrepen.

Hele aardige film met een belangrijke rol voor de omgeving en de muziek. Het ziet er dan ook allemaal erg mooi uit en het klinkt ook nog super lekker. Kreeg echt zin om weer eens naar het zonnige Italië met vakantie te gaan, want dat blijft toch wel een geweldig land
Ook de acteurs en actrices doen goed hun best hier, eigenlijk acteerde iedereen prima en met voldoende overtuiging.

Toch laat de film wel wat puntjes liggen. Het eerste half uur leek er niet veel ontwikkeling te zitten in het hele gebeuren, maar net op het moment dat het allemaal wat te lang lijkt voort te kabbelen verandert plotsklaps de sfeer van de film en wordt het ineens een stuk boeiender. Toch moet ik zeggen dat ik het moorden van Ripley niet echt zo overtuigend vond. Tot de moord op Dickie komt hij een beetje over als een wat onzekere, wat dwangmatige jongeman maar absoluut niet als een gestoorde psychopaat. Zijn eerste moord lijkt ook op een passionele moord maar in het kader van de verdere ontwikkelingen in de film kan dat eigenlijk niet. Ripley moord en manipuleert er namelijk lekker op los met duidelijk voorbedachte rade, dit kwam niet zo duidelijk naar voren want het lijkt soms wel of hij meer een slachtoffer is van de omstandigheden.
Ook de latente homosexualiteit van Ripley, het komy mij soms wat houterig en verkrampt over. Alsof de makers van de film niet precies wisten wat ze hier mee aan zouden moeten.
Daarnaast duurt de film en bepaalde scenes vaak net wat te lang, vooral het begin en het einde hebben hier nogal van te lijden. Denk dat de film wel een half uur korter had gekunt. Maar ja daar heb ik bij Anthony "The English Patient" Minghella wel vaker last van gehad.

Kortom, leuke film maar die vooral in de uitwerking van het verhaal en het karakter van Ripley sterker had kunnen zijn. 3.5*

Muziek biopics kunnen mij eigenlijk altijd wel boeien, vind het ook altijd wel relaxte cinema. Zo ook deze Talk To Me wat weer een hele leuke film is en die eigenlijk niet veel onderdoet voor bv een Ray.

Had nog nooit gehoord van de persoonlijkheid Petey Green maar hij is interessant genoeg inderdaad om een film aan te wijden. Ook leuk dat het nu eens om een DJ/komiek gaat ipv een muzikant. Petey Green die de taal sprak en de stem van de (zwarte)bevolking was in een roerige periode van de Amerikaanse geschiedenis. Jammer dat hij al op vrij jonge leeftijd (53 jaar) is overleden, ben benieuwd wat hij van president Obama gevonden zou hebben.

Ondanks het vrij zware onderwerp over rassenkwesties is de film toch gelukkig vaak genoeg luchtig en komisch, niet zo gek want Petey zelf was natuurlijk een komisch talent. Tegenover deze luchtige stukjes staan ook een paar mooie dramatische scènes die ook zeker de moeite waard zijn. De vertolking door Don Cheadle is trouwens erg goed gedaan, het samenspel met Ejifor is dik in orde en dat is echt genieten tijdens de film. Ook de rol van filmveteraan Martin Sheen is leuk.

Op zich is de film qua vorm niet heel erg onderscheidend van andere biopics maar ach... Zoals ik al zei heb ik een zwak voor muziek biopics en is de uitvoering hier meer dan een voldoende waard.

3.5*

Gisteren voor de 2e keer Taxi Driver beleeft, zaten enkele jaartjes tussen maar de film wist toen flink indruk te maken op mij. En nu anno 2007 alweer, Taxi Driver torent nog steeds hoog boven het maaiveld der films uit.

Toch mooi hoe sommige films een heel universum van zichzelf weten te vormen. Dat je voor even vergeet dat je in een appartementje in Tilburg zit en dat je wordt meegesleurd in de maalstroom van een onguur nachtelijk New York in de 70-er jaren. Want wat is deze film rauw en pikzwart zeg! Tijdens het kijken dacht ik nog dat Scorsese het wel erg ver doorvoert allemaal; het geweld, de negatieve spiraal, de donkere kanten van de menselijke ziel. Maar misschien geeft dit ons kijkers wel juist een goed beeld in de belevingswereld van de chauffeur in kwestie.
DeNiro geeft in Travis Bickle vorm aan de vleesgeworden anti-held. Alhoewel held??? Eigenlijk is Travis Bickle een getraumatiseerde, zelfdestructieve, rascistische psychopaat, een klootzak. Net zo goed tussen hetzelfde uitschot passend wat hij zelf zo veracht. Zijn grootsteedse eenzaamheid in de eerste plaats door hem zelf opgelegd, het niet kunnen behouden van een relatie met een lieve vrouw, zijn verleden, zijn verslavingen... Het monster Bickle wordt in de eerste plaats vooral door hemzelf gevoed en gekoesterd. De ellende van de nacht werkt vervolgens als een catalysator voor zijn destructieve gedachte. Ironisch genoeg bezorgen deze gedachte wanneer ze worden omgezet in daden hem een echte "heldenstatus" omdat hij toevallig een pooier en wat ander tuig omlegde. Hoe anders had het kunnen zijn als hij zijn oorspronkelijk plan ten uitvoer had weten te brengen? Een akelig dun scheidslijntje als je het mij vraagt... Hoe dan ook, het bezorgt Taxi Driver een van de meest cynische eindes ooit in een film.

De prachtige cinematografie van neon, natte straten, close-ups van de taxi, pornobioscopen en groezellige achterkamertjes schept een sfeer van verlatenheid in een miljoenenstad, een donkere, schimmige realiteit waarin zelfs een mooie, jonge vrouw verdoemt wordt tot de hel. Welkom in de wereld van Taxi Driver, welkom in de wereld van Travis Bickle.

Uniek werk dat zijn toppositie in allerlei filmlijsten dik verdient heeft, mijn 4.5* blijven heel zeker staan. Of wacht... hoor ik daar dan toch een taxi aankomen met een 5* vrachtje? Nog even laten bezinken maar...

Ik heb toch wel erg moeten lachen om deze flauwekul hoor. Echt alle cliches uit de filmindustrie verschijnen ten tonele. Daarbij enkele geweldig leuke scenes zoals; apenzatte poppen, poppen die het met elkaar doen (daar moet toch wel een x-rated drie kwartier durende directorscut van zij hoop ik ) en poezen ingezet als zwarte killers voeg daarbij nog de "meesterlijke" soundtrack een paar biertjes erbij en je hebt een erg leuke avond.
Het moet trouwens ook wel geweldig zijn voor die canadezen om ieder keer hun grote buurman zo voor kakken te zetten. Ik zie de belgen ook nog wel eens met zo'n poppenfilm komen met premier Harry Potter in de hoofdrol

Behoorlijk tegenvallende film, cliche verhaal en slechte acteerprestatie van dhr. Willis. Zelfs al zou ik deze film bekijken als pure actiefilm dan nog kan hij mij niet boeien maar erger nog de makers moesten er zonodig moraal instoppen waardoor het machtige amerikaanse leger zich weer eens flink op de borst kan kloppen. De helden. En ik had zoveel verwacht van Antoine Fequa naar Training day, jammer 2,5*

Leuke charmante catalaanse film met het hart op de juiste plaats. Oorspronkelijk gemaakt als TV-film voor de catalaanse publieke omroep met een miniscuul budget; E580.000,-- Of zoals de regisseur zelf zegt; Ongeveer voor de prijs van een van de Terminator z'n vingernagels

Toch ademt de film eerder kwaliteit uit dan low budget, beelden zijn mooi geschoten met lekker levendige kleuren. Het zorgt voor een prima mediterane atmosfeer.

Special effects, die bijna onlosmakelijk verbonden lijken te zijn met een tijdreisfilm, worden op een creatieve manier omzeild. De makers laten zien dat er ook een geslaagde film gemaakt kan worden zonder een paar miljoen stuk te slaan aan allerlei dure acteurs en effecten.

De film heeft een hele batterij aan prijzen gewonnen maar is toch niet echt een filmisch topwerk. Script is soms wat onlogisch en het acteerwerk is leuk maar niet ontzettend sterk. Wel blijft na afloop van deze avontuurlijke romantische komedie het positieve gevoel hangen. Leuke, grappige film, meer mensen zouden deze eigenlijk moeten zien. Van mij krijgt Tempus Fugit 3.5*

Ook mijn 3e Miyazaki en ook ik vind dit eigenlijk de beste van die 3. Erg leuke, fantasievolle avonturenfilm, heeft een wat duidelijkere verhaallijn dan Spirited Away en mist gelukkig de dikke (ecologische) moraal van Princess Mononoke. En stiekem vind ik piraten, schatten en vliegende machines wel gewoon leuker dan heksen en demonen...

Het animatiewerk is al ruim 20 jaar oud en vooral vergeleken met zo'n Spirited Away zie je dat wel. Neemt niet weg dat ik ook deze film prachtig vind vormgegeven en wat mij betreft kan het zich prima meten met de klassieke Disney's.
Het leuke van deze film is wel de avontuurlijke en wonderlijke wereld waarin Laputa zich afspeelt. Een soort Jules Vernes-achtige wereld die Europese en Aziatische elementen moeiteloos met elkaar lijkt te vermengen.

Denk dat de film gemaakt is voor (oudere) kinderen maar dat neemt niet weg dat het voor volwassenen niets te bieden heeft. De film gaat dan ook de duistere kantjes van het fantasy-genre niet uit de weg (iets waar veel Amerikaanse fantasy/jeugd films nogal wel eens last van lijken te hebben). Het einde en ook de scene waarin de weer tot leven gekomen robot een vlammenzee aanricht in het kasteel (prachtig geanimeerd btw) zijn best pittig wat dat betreft.
Miyazaki neemt bovendien ook heerlijk rustig de tijd om het verhaal te vertellen, nergens is het gehaast of opgeblazen de mooie muziek maakt het geheel compleet.

Prachtige film, krijgt 4 dikke sterren van mij.

T3 vind ik persoonlijk toch een stuk minder dan de voorafgaande delen. De verassing is er wel af als voor de 3e keer hetzelfde truukje uit de kast wordt gehaald. Vind deze film nog wel oke maar ik hoop toch echt dat er geen T4 meer komt.

Het grote pluspunt van Tetsuo hij duurt maar 65 minuten Alhoewel dat voor mij zelfs nog wat aan de lange kant is aangezien het grote aftellen bij mij na zo'n 20 minuten al was begonnen.

Wat een hyperactieve schreeuwerige film zeg! De drukke houterige bewegingen deden me vaak aan Peppie & Kokkie denken (vooral toen op het laatst de twee hoopjes ijzer met een soort straalaangedreven rollerskates de achtervolging op elkaar inzetten, alhoewel ik hier ook een Willie E Coyotte/Roadrunner flashback kreeg). Nee, niet mijn film dus. De eerste 20 minuten zijn zoals ik al zei best aardig en fascinerend maar er komt niet meer, het blijft allemaal meer van hetzelfde. Persoonlijk denk ik dat Tetsuo beter als kortfilm door het leven had kunnen gaan. Waar een film als Eraserhead ook uitblinkt in vaagheid weet daar de regisseur nog bepaalde gevoelens op te roepen en verschillende sferen te creeëren. Tetsuo blijft hangen in een verzameling eigenaardige beelden zonder dat ik me daar als kijker bij betrokken voel.
Tetsuo, vervreemdend? Zeker! Is het kunst? Misschien maar het kan voor mij net zo goed een hoop geschreeuw om niks zijn. Wel een eigen stijl en dwarsheid die ik kan respecteren, ook de soundtrack was tof gedaan. 2* daarvoor.

Meevaller! Deze lag al een tijdje stof te verzamelen bij mij in de kast aangezien ik dacht hier met een zielloze remake te doen te hebben. Het orgineel wat ik heel lang geleden wel eens gezien heb vond ik wel okay, lekker cult, beetje tegen het amateuristische aan.

De 2003 versie slaat een heel andere weg in en gaat voor moderne gelikte high definition cinematografie met knallende DTS sound. Alhoewel ik het origineel meer charme vind hebben vond ik de looks van deze film toch wel mooi. Een soort van donkere, broeierige, low key a la David Fincher zeg maar.

Wat ik wel heel jammer vind (en hier laten de makers imo belangrijke punten liggen) is dat er totaal geen seventies feeling in zit en dat terwijl het verhaal in 1973 hoort te spelen. Sorry, maar met een oude Dodge en een Lynnard Skynnard muziekje kom je er niet bij mij... Nee het is in 2003 geschoten en zo voelen de film en de karakters dan ook aan.

Over het acteerwerk kan ik kort zijn. Niet briljant maar dat hoeft ook niet bij dit soort films. Jessica Biel steelt de show, op de vlucht voor meneer Leatherface, met haar geschreeuw maar vooral met haar ritmisch meedeinende boezem boven haar tekorte en doorweekte naveltruitje . Een hele prestatie al zeg ik het zelf...

Ook leuk om de drill instructor uit Full Metal Jacket weer eens goed bezig te zien, erg leuke bijrol.

Niet briljant, lichtelijk overbodig maar toch zeker ook amusant. 3*

In mijn dagelijks werk heb ik heel veel te maken met longpatiënten waarvan een groot gedeelte ziek is geworden tgv roken, het zal me dan ook een zorg zijn als de sigaretten industrie compleet op z'n gat gaat (wat niet gaat gebeuren overigens) heb maar weinig sympathie voor die gasten. Echter... wat me vaak nog meer dwars zit zijn lui die "het volk" hun wil maar al te graag op dringen, die wel even zullen vertellen wat goed voor ons is. Die kern van de discussie over roken (of fastfood, of alcohol of wat nog meer slecht en lekker is) weet de film toch wel verassend goed over te brengen.

Eckhart als Nick Naylor doet het vooral goed in zijn feilloze argumenten en analyses, die hoewel zeer slim en waterdicht natuurlijk vaak volkomen doortrapt zijn (de Marlboro-man is een geweldig hoogtepunt). Toch vind ik zijn karakter voor een satirische film te makkelijk, de sympatie van de kijker wordt te snel gewonnen. Nergens voel ik me ongemakkelijk bij zijn karakter, het leidt niet tot onrustig op en neer schuiven in de bank... Vooral de dramatische wending die daarvoor gebruikt wordt toont niet van al te veel lef en creativiteit.

Jammer, want het houdt me af om de film hoger dan een 3.5* te geven en dat terwijl de film best veel te bieden heeft. De vermakelijke bijrollen, een aantal sterke grappen, het niet vervallen in al te veel melodrama, goed en behoorlijk origineel camerawerk. Het had van mij allemaal alleen wel een stuk pittiger en cynischer gemogen, Thank you for smoking blijft na mijn smaak net iets te braafjes.

PS: Niemand opgevallen dat er geen enkele sigaret gerookt wordt in de hele film!?!

2.48 gemiddeld Tjonge had toch wat meer respect verwacht voor deze heerlijke hollandse Uberpulp. Van mij krijgt ie gewoon 3.5* "slaap... kindje slaap"

Ja, goede film. Fascinerend spel van Daniel Day Lewis die terecht een Oscar heeft verzilverde hiervoor. Ook die andere Oscar voor camerawerk is verdient want de film is bijzonder fraai. Er zitten enkel spectaculaire stukjes cinematografie in. Ook de filmmuziek, die een belangrijke en nadrukkelijke rol speelt is erg sterk. Het zorgt voor een bijzonder "umheimlich" sfeertje, de hele film heb je het gevoel dat er ergens een bom aan het wegtikken is... Het is slechts wachten op het moment dat hij barst.

De bom in kwestie is natuurlijk Dhr Plainview, die als een soort kapitalistische dictator zijn leven leidt. Ik vond het ook erg mooi om eens een film te zien over de schaduwzijde van het succes van de "selfmade" zakenman, de oliemagnaat. Want om groot te worden en te blijven ontziet Plainview niemand. Egoïst, mensenhater pur sang, gebruikt hij de mensen in zijn omgeving om er zelf beter uit te komen. Mensen zijn niet meer en niet minder waardevol dan het gereedschap waarmee hij als eenvoudige zilverdelver vroeger de grond bewerkte. Nuttig voor zo lang het nodig en tot er iets beters beschikbaar komt en dus allemaal vervangbaar.

De film toont zeker niet de meest fraaie kant van de mensheid maar onderzoekt een hele donker zijde ervan, de film afdoen als een "rise and fall"- verhaaltje is het punt van de film totaal missen. De mannen in deze film zijn met zichzelf en het aardse bezig (letterlijk want er wordt diep gegraven, alsof het afdalen in de put met donkere aardolie een analogie is aan het afdalen aan de donkere kant van de menselijke natuur). Zelfs de vertegenwoordiger van het spirituele, die juist los zou moeten staan van dat aardse lijkt even krankzinnig en door de duivel bezeten als Plainview (geweldige, lichtelijk over the top rol ook van Paul Dano). De confrontaties tussen deze 2 mannen, die eigenlijk elkaars tegenpolen zouden moeten zijn maar feitelijk precies hetzelfde zijn, levert enkele nu al legendarische stukjes filmgeschiedenis op imo. De scene in de kerk, waarbij Plainview gedoopt gaat worden is volgens mij een instant klassieker.

Uiteindelijk heeft deze film wel iets weg van een Kubrick. Fascinerende en beklemmende film die langzaam maar zeker steeds verder wegzinkt in de diepzwarte teerput van de menselijke ziel. De film blijft ook erg hangen en ik denk dat There Will Be Blood met het herzien er alleen maar beter op zal worden.

4*

Prachtig verfilmd oorlogsdrama met een filosofische boodschap. De destructieve, oorlogszuchtige aard van de mensheid wordt tegenover het scheppende, creeërende wonder van de natuur geplaatst. De soldaten moeten een bloedige strijd uitvechten op een eiland wat anders een waar paradijs zou zijn. De gevechtsscenes worden dan ook regelmatig afgewiseld met prachtige landschaps en natuur beelden. Soms lopen ze zelfs geheel door elkaar heen. Begeleid door de geweldige muziek levert dit werkelijk unieke filmbeelden op.

De film wordt bovendien gedragen door een voortreffelijke cast. Sean Penn, Nick Nolte en James Cavaziel brengen hun personages met zeer veel overtuiging. Indrukwekkende film die zeker een plaats hoog in de top 250 verdient.

Met The Third Man een engelse thriller uit het jaar 1949 (bijna 60 jaar oud al) blijkt maar weer eens dat kwaliteit tijdloos is. Als ik aan deze film terugdenk moet ik gelijk denken aan de werkelijk prachtige sfeervolle zwart/wit beelden. De schaduwen, de donkere hoekjes, de stapels puin van een Wenen in opbouw na WO2 het zorgt voor de perfecte sfeer van mysterie en spanning, precies wat een thriller nodig heeft.

Deze film kent een duidelijke tweedeling waarin het eerste deel vooral in dienst staat van het mysterie en de zoektocht na de omstandigheden waarin Harry Lime gestorven is. Zo halverwege neemt de film een sterke wending waarna vooral de thriller-elementen op de voorgrond komen en dat uiteindelijk uitkomt bij de climax in het riool (een shoot-out die makkelijk kan wedijveren met die uit enkele van mijn favoriete westerns). Deze manier van opbouw zorgt voor een mooie evenwichtige film met voldoende ruimte voor karakterontwikkeling en genoeg vaart om de kijker aan het scherm geplakt te houden. En over karakterontwikkeling gesproken, wat een geweldige cast heeft deze film bovendien. Harry Lime is meer dan terecht een legendarische schurk geworden.

O, ja en dan hebben we het hier nogal vaak besproken "muziekje". Moet zeggen dat ik bij het begin van The Third Man toch lichtelijk verbaast was. Het kan dan wel een mooi traditioneel oosterijks instrument zijn, ik moest in eerste instantie ook aan de sir-taki denken Vreemde is dat na en tijdje de lichtelijke verbazing verdwijnt en dat het merkwaardige muziekje gewoon bij de film gaat horen. Kan niet zeggen dat ik het lelijk of echt mooi vind maar het geeft de film hoe dan ook wel een eigen karakter mee (spanning met toch een vleugje lichtheid en humor).

Ik ga voor een goede 4* voor een mooie, sterke en bovendien spannende film. En jongens wat is dat eindshot op het kerkhof wanneer mejuffrouw Schmidt ijskoud Martins voorbijloopt mooi he!?

Ja, geinig filmpje uit de oude (kijk)doos maar een stuk minder tijdloos en spannend dan The Third Man die ik laatst zag. Bij This Gun for Hire had ik echt het gevoel naar een ouderwetse film te zitten kijken. Niet dat dat alleen maar negatief zou zijn hoor, want als deze film ergens in uitblinkt is het toch wel in een goede sfeerschepping. Enkele bijzonder aantrekkelijke scenes met prachtig dramatisch aangezette filmmuziek komen aan de kijker voorbij. De scenes in de gasfabriek en die op het rangeerterrein zijn echt goed gedaan, lekker donker en met veel schaduw en zelfs met een heuse stunt! Maar ook de scene bij Gates thuis is er een die er mag wezen, de donderklappen, het noodweer buiten, de stroomstoring met daarna de verlichting met kaarslicht en niet te vergeten de muziek van de stervende zwaan op de achtergrond. Het had zo uit een klassieke horrorfilm kunnen komen

Wel heeft de film ook zo zijn onvolkomenheden, deze liggen vooral in de uitvoering van het plot wat mij niet altijd even logisch overkwam. Het is na mijn smaak teveel gebaseerd op het toeval en kent daarnaast een aantal knulligheden (de dode kat bv) die me wat vreemd voorkwamen. Helaas stelt ook de uiteindelijke climax wat teleur. Het acteerwerk is welliswaar uitermate charmant maar niet altijd even briljant.

Verder is het gewoon lekker kijken naar de kunstjes van de inderdaad prachtige Miss Lake, genieten van toughguy Raven en de aalgladde nachtclubeigenaar Gates (vond ik veruit de leukste rol uit de film overigens). 3.5 welverdiende sterren.

Eigenlijk verwachte ik een soort van standaard wraakverhaaltje. Maar..., ik kreeg in plaats daarvan een hele sterke en slimme film voorgeschoteld die mij heel leuk wist te verassen.

Dat met name in het begin het verhaal niet chronologisch verteld wordt stoorde mij eigenlijk niet zo. Misschien treedt er zo langzaam aan toch enige gewenning op met het kijken naar films die het verhaal verknipt vertellen. Of er een diepere bedoeling achter steekt weet ik niet. Ik vind het hier eigenlijk niet zo nodig, dus dan klinkt dat al meteen zo pretentieus. Wel vond ik het gewoon soms erg grappig; Het ene moment kijk je naar cowboys in de woestijn het moment er op zie je die sheriff sip te zitten kijken met een kussen op z'n slappe willie.

The Three Burials... is verder een film met mooie cinematografie en prachtige landschapsbeelden, een sterk verhaal en personages die boeiend zijn. Dat de karakters cliché zouden zijn vind ik niet kloppen, zou ze eerder omschrijven als typisch. Maar kijk om je heen en je ziet dat de hele wereld bestaat uit "typische" mensen, dus waarom zeuren als ze ook een film bevolken.
Er worden mooie parallellen getrokken tussen de twee werelden gescheiden door de Rio Grande, verschillend maar eigenlijk toch ook weer niet zo anders van elkaar. Het landschap kent sowieso geen kunstmatige grenzen maar ook de sociale structuren blijken bij een wat nader beschouwing best veel met elkaar gemeen te hebben. De armoede uit Mexico die gespiegeld lijkt in de armoede van de kluizenaar en het "white trailer trash". En Mexicaanse of Texaanse cowboys ze houden allebei van muziek, bier, vrouwen en hard werken. Het is ook allemaal zeer kundig in beeld gebracht, mooi uitgekaderde en sfeervolle plaatjes worden op het scherm getoverd.
Maar natuurlijk gaat het echte verhaal over de personages die dit ruige grensgebied bevolken. De focus van de film ligt helemaal niet op de relatie van Pete en Mel maar juist op die van Pete en Mike. Eigenlijk gaat de film over de oudere en sombere Pete die de jonge en ongepassioneerde, ongeïnteresseerde grenswachter Mike een belangrijke levensles geeft. Waarom? Dat blijft een beetje in het midden. Zelf denk ik dat Pete een zwaar verleden heeft gehad, misschien heeft hij ook iemand vermoord of heeft hij gevochten in een oorlog en is daarna behoorlijk verbitterd geraakt. Waar zijn acties tegen Mike misschien eerst door wraak werden ingegeven door de moord op zijn vriend gaat hij gaandeweg iets van zichzelf in Mike herkennen. Pete wil hem denk ik behoeden voor het leven wat hij zelf geleefd heeft en leert hem met deze barre tocht dat leven en geluk geen vrijblijvend iets is. De vreemde reis met het lijk van z'n vriend is ook voor Pete een tocht waarmee hij lijkt te willen afrekenen met de geesten uit zijn verleden. Het gaat over bezinning, boete spijt en zelfopoffering en zo krijgt het rauwe verhaal toch ineens iets heel humaans.
Vind het vooral ook knap dat, ondanks je niet echt veel weet over de achtergronden van de personages ze toch behoorlijk compleet en echt overkomen. Vooral Barry Pepper speelt toch wel erg goed, er zit echt een hele sterke progressie in zijn karakter. In het begin vond ik hem een enorme eikel maar gaandeweg begon ik steeds meer sympathie voor hem te krijgen. Erg knap gedaan.

Ben behoorlijk enthousiast over dit regisseursdebuut van veteraan Tommy Lee Jones en hij krijgt van mij dan ook 4 dik verdiende sterren.

Niet iedere amerikaanse vlag in een film duidt op nationalisme en zeker niet in Three Kings. Vind dat deze film behoorlijke stevige kritiek op het amerikaanse Irak beleidt van Bush Sr. bevat. Daarbij is dit een actiefilm van de bovenste plank met geweldige cynische humor en *diepe zucht* bovendien ook nog eens zwaar ondergewaardeerd hier met 3,30 gemiddeld.

Hele aardige film, bijzonder omdat films uit de hedendaagse Socialistische Volksrepubliek Vietnam zeldzaam zijn. Het gaat bijna altijd over de oorlog van 40 jaar geleden en dat terwijl Vietnam anno nu toch een bijzonder interessant land is.

Three Seasons vind ik inhoudelijk niet supersterk, het is meer een doorkijkje in het leven van een aantal mensen en hun problemen in de metropool Ho Chi Minh City (of wel Saigon zoals het eigenlijk heet en zoals het ook nog vaak genoemd wordt, niet in de laatste plaats door de Vietnamezen zelf). Wel is het een lekkere, mooie sfeervolle prent geworden waaruit een grote liefde voor het land en de mensen spreekt.
De verschillende verhaallijntjes die uitgezet worden blijven wat oppervlakkig en dat is eigenlijk jammer want je blijft de hele film als kijker snakken naar meer. Het had er denk ik wel ingezeten, de verhaallijn van de cyclo berijder en het hoertje is het meest interessant maar ook hier had ik graag meer gewild van de personages. De ontmoeting tussen het bloemenmeisje en de cyclo berijder vind ik wel bijzonder sterk gedaan, het is een heel eenvoudige maar krachtige scene.

Het is een aardig sfeerbeeld geworden van een land wat ik als prachtig heb ervaren iig maar wat ook de wat scherpere kantjes van het bestaan niet kunstmatig ontwijkt en... Bovendien een bevestiging van mijn beeld dat de Vietnamese vrouwen en meisjes inderdaad beeldschoon zijn. Vooral het traditionele gewaad wat de vrouw op het laatst draagt (Áo dài) vind ik erg mooi. Super vrouwelijk maar toch heel beschaafd.

3.5* en wie weet eigenlijk wat nu het 3e seizoen uit de titel is?

Het eerste half uur ofzo dacht ik wat een toffe film! Beetje Amelie on Acid... I love it! Bijzonder mooie visuele trruukjes, dynamisch camerawerk en een weirde naar het perverse neigende fantasiewereld van een meisje wat al in even perverse realiteit moet zien te overleven.. Gilliam is god zij dank terug uit de put van vrouw Holle waar hij met Brothers Grimm in was gedonderd. Helaas begint de trip na een sterk begin een beetje aan kracht te verliezen. Zodoende moet ik het met een vrij langdradig middenstuk doen waar imo veel meer mee gedaan kon worden dan het steeds maar blijven hangen bij dezelfde fantasietjes en rare personages. Bridges speelt overigens echt geweldig goed als lijk Wat een genot om zijn personage zo te zien veranderen zeg.

Zal niet zeggen dat ik er een kater aan over heb gehouden daarvoor is het allemaal te anders, te fris, te vreemd. Maar het knaagt wel een beetje want hier had in potentie toch veel meer mee gedaan kunnen worden. Tideland uiteindelijk een lekkere 3.5*

Niet onaardige soldatenfilm, maar ook geen echte uitblinker. Beetje standaardverhaaltje met ook te veel standaard karakters. Collin Farrell speelt overigens zijn rol wel prima. De film laat best mooie plaatjes zien en ik vind het een goed keuze om het hele verhaal zich te laten afspelen in het trainingskamp. Die sadistische sergeanten zorgen wel voor de juiste... ahum... "sfeer". Mooie muziek ook overigens. Maar het geheel is te weinig boeiend, kom tot 3*.

Nou, ik ben dus wel een echte "kruikenzeiker" en Tilburg verdient geen schoonheidsprijs inderdaad. De stad heeft elementen die in het voormalig oostblok niet zouden misstaan. Toch hou ik zoals de meeste Tilburgers wel erg van mijn stad, geen enkele plaats op de wereld waar ik me zo thuis voel. En ja zelfs een bepaalde trots is mij niet onbekend, zal in den vreemde dan ook altijd fel de geboortegrond blijven verdedigen.

Toen deze film op de buis kwam woonde en werkte ik in de randstad, Heemstede om precies te zijn (ja , ik weet het... maar iedereen maakt zo zijn fouten hè ). Kwam de dag erop toch een beetje met een plaatsvervangend gevoel van schaamte op m'n werk. Zover ik mij herinner geeft deze documentaire toch niet zo'n florissant beeld over mijn geliefde geboortestad en haar inwoners. Om het maar oneerbiedig te zeggen, de plaatselijke dorpsgekken krijgen wel erg veel aandacht.

Slechts die oude kerel op zijn balkonnetje in Tilburg-Noord vanwaar hij de hele buurt in de gaten kon houden was leuk en gaf een beetje een beeld van de charme van "typische tilburgers", had graag meer van dat volk gezien.

Het beeld wat me van deze documentaire is bijgebleven is vooral dat van een soort achtergesteld gebied met rare mannetjes. En dat is jammer want die dagen zijn echt al lang geteld. Het blootleggen van de 'ziel' van de tilburgers, geloof niet dat de maker daar goed in geslaagd is helaas. Misschien vergis ik me maar voor nu geef ik een hele voorzichtige 2.5*.

Wel leuk dat deze nu ook toegevoegd is op de site trouwens.

Juist, absoluut bagger, pulp, flut dit gedrocht. Waardeloze film, slecht geacteerd, ontzettend voorspelbaar, slecht uitgewerkt geheel. Echt zonde van de tijd. Grootste fout was volgens mij nog wel toen ze dat brillenglas vonden wat 600 jaar in die kelder heeft gelegen en 2 minuten later simpelweg de bewuste bril uit de proffesor z'n bureaula trekken om tot de conclusie te komen dat het uit dezelfde bril afkomstig is. Dus behalve een voorwerp door de tijd sturen kan het ook nog op 2 plaatsen tegelijk zijn. Hoe stom kan een film zijn?!?
Goed 1* maar alleen in de overtuiging dat er nog slechtere films zijn.

Echt heel jammer dat hier niet wat meer zorg aan het verhaal besteed is. De animaties zijn soms erg mooi zoals inderdaad het begin van de film en de scene met die "wake angels" maar ook die gigantische ijskristallen die tegen elkaar botsen vond ik erg goed gedaan. Normaal gesproken vind ik een animatiefilm mooier als deze in een stijl gemaakt is maar eigenlijk stoorde de overgangen van 2D naar 3D animatie mij hier helemaal niet zo.

Wel erg jammer dat het verhaal en de plot zo slapjes zijn. Ik bedoel waarom wilden de Drej nou de hele mensheid vernietigen en waarom was de Titan nu zo enorm gevaarlijk voor deze aliens? Leek mij vrij essentieel voor het verhaal maar nee hoor niks hierover.
Ook de plottwist met Korso die ineens van goodguy naar badguy en uiteindelijk weer terug naar goodguy ging kwam een beetje uit een wormhole vallen. En waarom eigenlijk die samenwerking met de Drej? Wat voordeel kon Korso halen uit een verdrag met een soort die alle mensen wil uitroeien als ongedierte??? Allemaal esssentiele verhaallijnen die zeer mager worden uitgewerkt. Helaas want zoals ik al zei de animaties zijn echt de moeite waard en zorgen uiteindelijk toch nog voor een krappe 3*

Na 15 jaar vorige week Titanic opnieuw in de bioscoop gezien op het grote scherm, toch de enige plek waar deze film thuis hoort en volledig tot zijn recht komt. Eigenlijk een zeldzaamheid dat een film 15 jaar na dato er nog steeds uitziet alsof hij gisteren uit het filmblik gehaald is. En dat een 15 jaar oude film weer spontaan applaus van het publiek weet te ontlokken dat 3.5uur ademloos heeft zitten kijken. Jawel 3.5uur zonder pauze! En als ik eerlijk ben heb ik me geen seconde verveeld. Titanic blijft indrukwekkend, de epische proporties van het verdoemde onzinkbaar geachte schip, de verhalen eromheen die deel uit lijken te maken van ons collectieve geheugen... Denk dat de ramp met Titanic nog steeds tot de verbeelding spreekt omdat het een van die gebeurtenissen is die ons als (westerse) samenleving weer met de neus op de feiten drukt en onze schijnbare onkwetsbaarheid en geloof in onze technische suprematie pijnlijk onderuit haalt.

Het is wel aan Cameron toevertrouwd om een klassiek verhaal van deze omvang op een goede manier te vertellen en in beeld te brengen. Itt Reinbo vond ik bij herziening juist dat Titanic meer dan voldoende actie kent. De climax zit uiteraard op het einde maar deze lijkt niets van zijn glans te hebben verloren. De opeenvolgende sequenties aan beelden die worden ingezet nadat het woord; "Iceberg!" door de koude poolnacht wordt geschreeuwd zijn onovertroffen. Mijn vorige beoordeling van deze film was vooral gebaseerd op de herinnering hieraan maar eigenlijk doet dat geen recht aan deze prachtige klassieker. Want deze film heeft nog wel wat meer te bieden. Het verhaalperespectief verteld vanuit de stokoude Rose, die verteld over de liefde van haar leven zal veel mensen aanspreken. Het liefdesverhaal heeft iets universeels, een liefde a la Romeo en Julia. Een liefde die niet zo mag zijn maar er toch is, over de klassenverschillen, geld en tradities heen. Moet zeggen dat DiCaprio en Winslet ook wel een mooi en overtuigend stel zijn, ze maken zich met deze rollen waarschijnlijk ook onsterfelijk door op deze manier een klassiek liefdeskoppel op het witte doek neer te zetten. Verder moet ik nog even de rol van Billy Zane als Cal aanhalen die Rose en Jack toch wel sympathieker maken omdat ie zelf zo'n onuitstaanbare eikel is. Toch wel grappig dat er een parallel te trekken is tussen zijn is tussen zijn levensloop en die van Titanic, gedreven door hoogdravendheid, ijdelheid en verwaandheid.

Tenslotte is duidelijk dat Cameron deze film met veel liefde voor het onderwerp gemaakt heeft. Zijn passie voor Titanic, voor het schip en zijn geschiedenis, de mysteries die het, nu vandaag precies 100 jaar oude, wrak omhullen eenzaam op de bodem 4000m in de diepte, moederziel alleen in de kou en duisternis. Ik deel zijn passie voor oude roesthopen op de zeebodem wel een beetje dus ga zometeen ook maar eens National Geographic opzetten...

Titanic krijgt er iig een volle ster bij.

4*