Opinions

Deze film had ik al eens eerder proberen te kijken een paar jaar geleden maar heb hem toen na ongeveer 20 minuten afgezet. Na gisteravond weet ik waarom ook al weer. Wat een drama, letterlijk en figuurlijk, deze film zeg.

Binnen 5 minuten is de alleenstaande moeder haar enige zoon kwijt waarna zij naar Barcalona vertrekt om de verloren vader van haar zoon te vinden. Vervolgens komen we in een wereld met travestieten, theater en drugsverslaafde. De moeder wordt bevriend met een lesbische actrice met een jalourse aan heroine verslaafde vriendin en met een non. Verassing, deze non blijkt zwanger, maar niet gewoon, nee zij is ook nog zwanger van een travestiet! O,ja haar ouders willen ook niet veel met het lieve kind te maken hebben en dus neemt Florence Nightingale de verzorging op haar.

Op dit punt in de film dacht ik, als ze nu ook nog seropositief is haal ik er nog een half punt af. En, ja hoor tuurlijk seropositief. Erg dramatisch bedoeld allemaal maar ik schoot er gigantisch van in de lach!

De ellende kabbelt lekker tot het einde door, maar mijn aandacht was ondertussen al zo verslapt dat ik moeite moest doen om enigzins wakker te blijven. Ik heb, in tegenstelling tot 3/4 van de karakters uit de film, het einde wel gehaald. Dit einde wat plotsklaps erg happy uit de hoek kwam. Maar eerlijk gezegd, het deed er voor mij allemaal al niet meer toe.

Nee, absoluut niet mijn film dit. Het deed me allemaal niet zoveel dit "over the top" spaanse drama. Nergens werd ik ook maar enigzins gegrepen. De film werd eerst lachwekkend en daarna oersaai. Sorry voor de liefhebbers maar meer dan 1* voor de muziek en de soms mooie plaatjes kan ik hier niet aan kwijt.

De financiële crisis en het effect op een toch al niet lekker onderling communiceerende Japanse familie. Als je reeds een aantal Japanse drama's hebt gezien dan lijkt dat beeld van zwijgende familieleden en moeilijke omgangsvormen bijna net zo'n cliché te worden als molens en klompen. Vraag me toch af of er ook Japanse dramafilms zijn die een ander beeld geven...?

Nou ja, op zich heb ik niet zo veel met dit soort sobere, tergend trage, weinig dialoog bevattende films vooral als daarbij het verhaal ook nogal ongrijpbaar is en de drama elementen warrig zijn en niet echt (bij mij althans) aanslaan.

Het begin van de film vind ik eigenlijk het sterkst, droge typische humor fleurt de boel nog wat op en op zich is het kijkje in het dagelijks leven van het gezin best interessant (deed me hier en daar nog wel eens denken aan Eat, Drink, Man, Woman alhoewel die wel veel vlotter is). Wanneer echter allerlei verhaallijntjes worden uitgegooid over de diverse familieleden ontspoort de film toch wat imo en verliest de film aan een duidelijke focus. Ook vind ik net zoals Kappeuter al zei de mannelijke rollen in de film niet echt overtuigend, de moeder en de jongste zoon daarentegen deden het wel prima.

Visueel vond ik het geheel nogal flets trouwens.

Ik hou het denk op een bescheiden 2.5*

Hmm, is dat hoge gemiddelde echt serieus bedoeld Nou goed, eens in de zoveel tijd kom je altijd wel weer een film tegen waar andere blijkbaar wel wat in zien maar ik dus niet. Om kort te gaan, ik vind dit dus pure bagger!

Goed ik had ook de verknipte versie in m'n speler zitten maar ben daar achteraf wel blij om, scheelt me weer een half uur van mijn tijd.

Omwille van het verhaal had ik net zo goed de laatste 5 minuten kunnen kijken, de hele film is namelijk totaal verhaalloos en karakters lijken in een soort van random volgorde over het scherm te stuiteren en weer te verdwijnen, om een paar minuten later weer ergens anders op te duiken. Nu begrijp ik dat hier niet het zwaartepunt van een martial arts film ligt, maar het script is echt ongelooflijk onnozel.

Voeg daarbij de behoorlijk beroerde acteerprestaties, voor zover ik hier over acteren kan spreken, de alom aanwezige aziatische zuurstokkleuren en het kaarsvet op de lens van de camera, de werkelijk meer dan afgrijselijke goedkoop klinkende muziek en de belachelijk nep aandoende actiescenes met helicopters en speedboten.

Is er nog iets wat deze film kan redden van de totale afgang? Mja, het gevecht op de trappen was knap gedaan en ook de mooie dame in het modderbad mocht er wezen. Samen goed voor een krappe 1*.

Yep. Danse Macabre van Camille Saint Saëns komt van omstreeks 1870 dus zal toen wel een grote tophit geweest zijn.

Tombstone, leuke western, aardig verhaal en leuke karakters met vooral veel grote snorren (zal ook wel een hit zijn geweest toen). Verder een goed verzorgde film met minimaal een geweldige shoot-out (O.K Coral).

En die Sam Elliot, ik dacht die cowboy met die echte grote snor en die brommerige stem waar heb ik die nou vaker gezien??? En ineens ging het lampje aan; hij is die cowboy uit The Big Lebowski

En bovendien misschien wel het grootste pluspunt van Tombstone; het is altijd leuk als een film meer oplevert in sterren dan dat hij kost in Euros om aan te schaffen

LOL. De complexiteit, mystiek en emoties van deze film passen in een holle kies, het is echt totaal nietszeggend.

Ben het wel met Dragje eens eigenlijk, mooie muziek, mooie beelden maar verder totaal een lege film met inderdaad een volstrekt idiote voice-over (echt het niveau van; "...en toen ging de deur open" en dan vervolgens inderdaad de deur zien opengaan Ja dank je dat zie ik zelf ook wel, doe dan niks zeg. Wanneer de voice-over niet beschrijvend aan de gang is vult het wel gedachten of dialogen in die de karakters schijnbaar niet in staat zijn te verwoorden of te laten zien aan de kijkers. Persoonlijk ergerde ik me hier nog meer aan dan in menig voorgekauwd Amerikaans Hollywoodproduct. Vooral omdat het hier moet doorgaan voor zogenaamde diepzinnigheid... Diepzinnigheid, pffff.

Er zit ook totaal geen magie of emotie tussen de personages en dan dat auto-ongeluk En... heeft Ichikawa soms een fetisch voor schoenen?

Tony kan het doen met een 1.5* en das eigenlijk vooral voor de muziek en het camerawerk.

Volgens mij bedoelt hij juist dat het schip met de wind "vanvoren" hoort te liggen dus met de kont in de wind ofzo. Dit omdat de vliegtuigen beter kunnen opstijgen met tegenwind.

Maar goed, de film voor de tweede maal gezien, en weer had ik er eigenlijk wat meer van verwacht. Het is allemaal erg groots opgezet en de scenes met de vliegtuigen zijn behoorlijk spectaculair en doen ook erg realistisch aan. Maar, het is allemaal zo gortdroog. De hoofdrollen zijn met name bestemd voor allerlei hoogwaardigheidsbekleders die vast en zeker een belangrijke rol in de aanloop naar Pearl Harbor hebben gespeelt. Interessant voor het geschiedenisboekje maar geheel ongeschikt als drama-aspect in een oorlogsfilm. Toch verveelt de film niet en is de finale goed, 3* blijven gewoon staan.

Dankzij de PTT (of TNT, of hoe ze morgen ook weer mogen heten) deze docu pas na afloop van het wielerseizoen mogen aanschouwen. Maar niet getreurt nog een klein half jaartje en dan beginnen de voorjaarsklassiekers al weer. Een tijdig opwarmertje dus.

Niet onaardige docu over de tijd dat de grote Tour nog zonder TV verslag verreden werd en de renners en de journalisten nog hun eigen mythes creeërden. De slager op de hoek kon het doen met een schimmig zwart-wit fotootje in de krant en een ooggetuige verslag "uit de eerste hand" van een embedded reporter.
Iedere wielerliefhebber die zelf wel eens op twee smalle bandjes een bergje gepakt heeft in een europees gebergte met enige faam weet dat dat ontzettend nederig maakt en het ontzag voor de sporters alleen maar vergroot.
Deze docu wil, vermoed ik, dat gevoel, de mythe laten voelen en weer leven in blazen. Hierbij is de aanpak in het eerste gedeelte die van opa-vertelt en in het tweede deel levert dit vooral kunstzinnig gestunt met beelden op. En vooral dat tweede vond ik nu net niet altijd even boeiend, duurde me ook nog eens wat te lang. Ik had toch liever wat meer inhoud gezien of beter, had een van die knarse ouwe kerels mee de berg opgenomen om alsnog een ooggetuige verslag van de plaats van het delict te verkrijgen.

Persoonlijk hoogtepunt; De ouwe renner in de buurtkroeg vertellen over hoe hij vroeger in de ijzige kou de banden met zijn tanden van het wiel afhaalde! Het grote glas donkerbruin trapistenbier voor hem op het tafeltje maakt het compleet, dan weet je het; Een fiets een fiets, een man een man. Ik zal er aan denken bij het volgend wielerseizoen. 3*

En nu ga ik zelf maar eens de fiets pakken, zo'n slecht weer is het uiteindelijk ook weer niet vandaag

Vrij slappe hap... Enige wat echt indruk maakte en zal bijblijven is het decolete van Déborah François.

Nogal ongeloofwaardig allemaal dat dat meiske zo ver gaat omdat ze en keertje is afgewezen tijdens een voorronde van de sjieke variant van Idols. Geloofde van het hele verhaal met al z'n toevalligheden geen ene snars en snap ook niet wat nu precies het punt is van de hele wraak-exercitie. Als je wraak neemt met zoveel zorg en planning en dan ook nog eens in een film dan kan het toch zeker wat uitbundiger dan een jongetje spierpijn bezorgen en manlief die een nogal "onschuldig" briefje onder ogen krijgt. Over anti-climax gesproken zeg... Behoorlijk matig en saai uitgewerkt allemaal, niet in de laatste plaats audio-visueel. Het is tamheid troef. Acteerwerk was overigens best wel redelijk verzorgd

Sowieso is het nogal overbodig dat die kerel nu teleurgesteld of boos moet zijn op z'n vrouw... Hij had gewoon lekker gaan moeten rollebollen samen met Melanie en Ariane. Dat was pas een echte goede remedie geweest voor haar faalangst. Maar misschien ben ik nu zelf iets te opportunistisch aan het fantaseren geslagen

Omdat ik toch wel wilde weten hoe het afloopt en omdat het gelukkig niet eindeloos gerekt wordt. 2*

Deze film was gisteren op de TV dus geen betere reden om de DVD uit de kast te trekken om de film voor de tweede maal te bekijken
Ook bij de tweede kijkbeurt wist deze film veel indruk te maken. Ik vind dit echt een meesterlijke misdaadthriller. De sfeer in de film wordt met stijgen van de zon steeds broeieriger en met het vallen van de avond steeds duisterder. De chemie tussen badguy Alonzo en idealistisch groentje Hoyt is dik in orde. Denzel Washington is perfect als corrupte agent, hij speelt de man die vroeger ook ooit ideaalen had uitstekend en hij weet ook echt te overtuigen met zijn "streetwise" taal. Iedere keer denk je toch dat hij wel een punt heeft dat hij de waarheid spreekt over het leven op de straat. Je voelt jezelf meegezogen worden in de twijfel die Hoyt ook moet hebben.
Die scene bij de hillside gang blijft trouwens echt mijn favoriete uit deze film. Die is echt zo F@#$ up! Geweldig gewoon.
Eigenlijk moet deze film gewoon in de top250.

@Phil Leotardo; Volgens mij dacht Alonzo er helemaal niet mee weg te komen. Op het moment dat Hoyt er met het geld vandoorgaat weet hij al dat hij ten dode is opgeschreven. En dat weten die gasten in die achterbuurt ook. Daarom laten ze hem ook gaan. Het intresseert ze niet meer en het laatste wat ze willen is een dode agent in de buurt. Ze laten het vuile werk over aan de russen.

Transporter 2, typische vrijdagavondfim, nadenken is niet nodig want het aanwezige plot is in 2 seconde te vatten, personages worden geen ingewikkelde zinssnedes in de mond gelegt en vertonen ook al niet al te veel moeilijke emoties, wat blijft dus over? Precies, plaatjes kijken!

Transporter 2 is een soort van bewegend stripverhaal boordevol actie, teksten zouden nog makkelijk in zo'n ballonetje pasen ook trouwens Nu hoeft een actie film niet de realiteit te zijn maar dit vond ik soms toch echt wel te. Die zwarte Audi (of is dit nu reclame ) die van gebouw A naar gebouw B springt en dan vervolgens nog meer blinkt dan mijn auto wanneer ie net gewassen is, of die foeilelijke en echt super ongeloofwaardige eindscene in het vliegtuig. Vond dat echt een beetje te...
De gevechten waren wel aardig, alhoewel je wel kan zien dat Jason Statham geen karate kampioen is geweest, het oogt soms erg ingestudeerd. Die Jason Staham is niet de meest geniale acteur, maar is als actieheld toch wel vrij cool. Rest van de cast kon mij gestolen worden, totaal niet intressant.

Als je het allemaal met een flinke kilo zout neemt nog best vermakelijk maar met te grote tekorten om hem echt de moeite waard te maken. 2.5*

Het idee en de geweldige scenery zijn leuker dan de werkelijke uitvoering van deze Transsiberian.

Het eerste half uur begon heel leuk, mooie plaatjes, karakteristieke koppen, leuke hoofdpersonages en een constant dreigende sfeer van dat er iets te gebeuren staat in een aangenaam rustig tempo. Wat schokkerig en onrustig camerawerk maar dat vind ik wel passen bij een roadmovie. Natuurlijk weet je al heel snel dat er met het stelletje wat de slaapcabine komt delen wel iets mis moet zijn, dat lag er wel zo dik boven op. Ik wist ook meteen toen hij die Matroesjkas liet zien dat er drugs in het spel waren... Op zich niets mis mee, er was nog steeds een hele redelijk kans aanwezig op een spannende film in het vooruitzicht maar dan gaat het toch een beetje mis.

De charmante en sluwe Spanjaard blijkt toch vrij onnozel en aan enig stevig tegenspel tegenover de vrouwelijke hoofdrol ontbreekt het volledig. Dieptepunt vind ik de scene waarin hij vermoord wordt met een plank rottend hout op z'n harsens (grappig trouwens dat even verderop manlief een machinist tot 2x toe bewerkt met een moersleutel van Russisch staal met als enige effect een bewusteloze en kreunende kerel). Wat een futloze scene, nergens dreiging of overtuigende angst of geweld, erg slapjes... En dat terwijl dit toch DE ommekeer is in de film.

De rest van de film is ook maar zozo, weinig originele vondsten een wat rommelig, zelfs onlogisch verloop en toch wel zeer voorspelbaar. Jammer ook van het cliché beeld van Rusland wat wordt gegeven. Het nogal cheesy en wat overgeforceerde happy-end tenslotte doen er ook geen goed aan.

Gelukkig is het acteerwerk Woody Harrelson en Ben Kingsley goed verzorgt en aangenaam om naar te kijken. Jammer dan weer dat Emily Mortimer een beetje een nogal snel hyperventileerend tutje maakte van haar personage van doorgewinterde reizigster...

Al met al, niet zo geweldig.

2.5*

Wat ondergewaardeerde disneyfilm. Vond de animaties bijzonder sfeervol en mooi gemaakt en het verhaal op zich is al een klassieker dus daar konden ze bij Disney ook weinig aan verpesten 3,5*.;

Behoorlijk foute en toch tegelijkertijd redelijk amusante film.

Een stukje cruciale info wilde ik mijn beste mede MM-ers echter niet onthouden;

De enige echte playmate van de maand oktober in het jaar des heerens 1974 (wat overigens een prima jaar is ) Ester Cordet. Films! Je wordt toch ook besodemieterd waar je bij staat, Miss oktober 1974 is verre van blond namelijk...

Mooie animatiefilm, die zich duidelijk op een volwassen publiek richt. Dit itt de populaire amerikaanse tegenhangers die toch vaak min of meer verkapte kinderfilms blijken te zijn. Het hele sterke punt van deze film is dan ook zeker de vormgeving, die een totaal eigen stijl heeft. Mooi kleurgebruik in scenes die allemaal iets dromerigs, iets surrealistisch hebben. Toch weet ik niet of het een prettige droom is overigens, vind de sfeer wel een beetje naargeestig (vraag me af of kinderen deze film leuk zouden vinden?) en zelfs wat somber ondanks de vele grapjes die er inzitten. Ook mooi dat er gekozen is voor een minimum aan dialoog en dat het verhaal vooral verteld wordt door de plaatjes en de muziek (misschien een terugverwijzing naar de (stomme)-oervorm van de animatiefilm?)

Grote nadeel is dat het verhaal wel erg sloom gaat en dat de film ondanks zijn speelduur van maar 80 minuten best lang lijkt te duren. Vooral de leuke visuele grappen en vondsten houden de film gaande en wisten mij telkens weer bij de les te houden (de hondendromen, de haute-cuisine van kikkers, de meer dan geweldige ober en de scenery van Parijs en Belleville natuurlijk).
Qua animatie en qua eigen stijl verdient de film zeker een dikke 4*, helaas is de rest toch wel wat magertjes waardoor ik het op een goede 3.5* houdt.

Laat mijn poolse collega dit maar niet horen, ze vreet mensen levend op om dit soort uitlatingen Bovendien is het ook best onzinnig aangezien Polen erg mooie ongerepte gebieden heeft en een aantal aangename steden. Maar tot zover reistips voor Polen terug naar de film.

Blanc beviel mij een heel stuk beter dan Bleu die ik nogal zwaarmoedig en traag vond. Het tweede deel uit de triologie heeft een wat hoger tempo, is veel minder symbolisch, wat luchtiger van toon en is soms zelfs erg grappig. Bovendien vertelt Blanc meer een echt verhaal en vond ik Karol meteen al erg sympathiek, ik leefde echt helemaal mee met de arme man. Kon hem ook wel goed begrijpen waarom hij zo verdrietig was want wat is Julie Delpy bloedmooi in deze film zeg.
Audiovisueel is ook deze Kieslowski weer dik in orde, mooie scenes op het metrostation en in de poolse winter. Maar vooral de muziek vond ik nu erg mooi en goed gekozen, veel subtieler dan in zijn voorganger.
Het thema gelijkheid valt denk ik op verschillende manieren op te vatten, zelfs als in "met gelijke munt terug betalen". Toch twijfel ik of het vastzetten van Dominique in het poolse gevang pure wraak was. Immers ze is nu wel altijd in buurt bij Karol dus misschien was het ook wel een wanhopige daad uit pure liefde! die laatste verklaring vindt ik zelf dan wel weer mooi.

Erg fijne, aangename film Blanc, 4 stralende sterren zijn wel verdient en nu op naar deel 3 Rouge.

Heb toch een klein beetje gemengde gevoelens na het zien van deel 1 uit Kieslowskies triologie. De film ziet er mooi uit, dat is zeker. Er is veel aandacht voor kleurgebruik, uitkadering en veel details worden heel mooi in beeld gebracht.

Ik vind ook Juliette Binoche goed in het vertolken van haar rol. Ze speelt erg goed als vrouw die alles verloren heeft, haar verleden achter zich wil laten en alle emoties het liefst wil uitbannen omdat dit haar alleen pijn doet. De gemaakte koelheid en de onderdukte gevoelens die zij laat zien zijn een knap stukje acteerwerk.

Maar, Bleu stelde ook op andere punten een beetje teleur. Zo duurde het erg lang voor het verhaal ook maar ergens heen leek te gaan. Er wordt erg veel symbolisme de film in gesmeten. Wat op zich geen probleem hoeft te zijn waren het niet dat ik het hier te nadrukkelijk en weinig subtiel gedaan vindt. Min of meer geldt hetzelfde voor de nogal bombastische klassieke muziek (die niet zou misstaan in bv. een Apocalypse Now maar die ik hier toch wat misplaatst vindt). Het is allemaal te nadrukkelijk aanwezig en leidt alleen maar af van het sterke drama wat nu te veel naar de achtergrond lijkt te worden gedrukt.

Verder ben ik niet zo gelukkig met de stukjes waarin bv. de goedheid van Julie ineens zo nadrukkelijk wordt aangehaald, of waarin de hulp ineens enorm loopt te brullen. De term wordt maar al te graag gebruikt voor grote hollywood-producties maar hier dacht ik toch ook even; "Aj, vals sentiment". Een drama als dit met een actrice als Binoche heeft dat helemaal niet nodig.

Goed, ga bij Bleu voor de 3,5* met name door Binoche en omdat Kieslowski er wel erg zijn best op heeft gedaan het visueel aantrekkelijk te maken voor de kijker. Ben nieuwsgierig naar de rest van de triologie, die ga ik de komende weken zeker ergens bekijken.

Het laatste deel van de triologie, en ook Rouge vond ik een erg fijne film. Alle 3 de films zijn me eigenlijk wel goed bevallen alleen Bleu vond ik persoonlijk iets te dramatisch en en te zwaar. Rouge ondanks dat het weer een totaal andere film is vind ik eigenlijk net zo goed als Blanc. De film is prachtig geschoten, de rode beelden, de nachtelijke donkere scenes ze versterken het gevoel van mysterie dat door de hele film zweeft. De muziek is ook weer bijzonder fijn en is precies op de juiste momenten aanwezig.

Vooral de rechter is een bijzonder boeiend, interessant personage. Iemand waarvan de rol niet in een keer duidelijk is en waarover je nadat de film is afgelopen nog lekker een tijdje kan namijmeren. Irene Jacob is een prettige verschijning, dat zonder meer. Maar ze is niet zo pijnlijk mooi als Deply in Blanc.

Dat einde was voor mij wel behoorlijk onverwacht eigenlijk maar erg sterk en ook wel mooi passend als slot voor Kieslowskies triologie waarin toeval toch al een constante aanwezige factor is.

Trois Couleurs is prima cinema die ik uiteindelijk beoordeel met 1 x 3,5* en 2 x 4*

Erg geinige film waarin flink wat van mijn favoriete films op de korrel worden genomen en waarin Hollywood ook lekker met de billen bloot kan. Een film over het maken van een kaskraker met de nodige zelfspot, leuk gevonden en goed uitgevoerd.

Ook gelukkig geen 13 in een dozijn komedie waarin in iedere uitgesproken zin of scene een overduidelijke grap moet zitten (ook al is het helemaal niet grappig). Nee, Tropic Thunder kent zelfs dialoog, heeft ook gewoon oog voor een goed lopend verhaal, grappige karakters en jawel heel behoorlijke actiescènes!
Tja, dat de grapdichtheid dan iets lager is vind ik zelfs wel prettig, de humor voelt toch wat minder geforceerd op deze manier. Eigenlijk heeft Tropic Thunder wel wat weg van engelse komedies van Edgar Wright alleen gaan die soms nog net wat verder over de lijn.

Stiller en Robert Downey Jr stelen de show wat mij betreft, Jack Black komt als een ouderwetse diesel erg laat op gang en wist mij pas te overtuigen toen hij een pistool uit zijn te krappe herenslip trok En dan hebben we natuurlijk nog Dhr Cruise als vuilbekende patserige producer zonder scrupules.

Geslaagde en enthousiaste komedie goed voor een mooie 3.5*

O, ja en die poster lijkt me wel iest voor op de WC hier

Nou vind dit ook niet Hitch z'n beste werkje. Op zich zijn er wel mooie plaatjes geschoten maar het verhaaltje en de personages vond ik toch niet bijster interessant. 90 minuten Harry die onder en boven de groene zoden wordt uitgehaald gaat een beetje tegenstaan vooral als iedereen het ook maar zo gezapig over zich heen laat komen en er verder niet koud of warm onder worden.
De humor was ook soms te flauw (die dokter ) Nee, dan vind ik de subtiele humor die de man in zijn niet komische films weet te stoppen vele malen leuker.
Wel grappig om te weten dat er ooit een tijd is geweest dat het woord "tweepersoonsbed" tot gegiechel en rode oortjes leidde

2.5*

Ondanks een hele lading aan actie en gevechten ging mijn hart niet echt sneller kloppen van Troy. De film kwam maar zeer langzaam op gang en het eerste uur heb me eigenlijk gewoon een beetje zitten vervelen. Een totale afwezigheid van karakter ontwikkelingen of een intressante plotwending. Vond het niet echt boeiend zo'n parade van hollywoodsterren die in antieke maar stiekum toch erg trendy kledei voorbij komt paraderen. In het oude griekenland was het schijnbaar wel erg blingbling en glamoureus allemaal.

Daarbij komt dat de rol van Helena echt pijnlijk slecht is. Was dit nou de muze waarvoor oorlogen gevochten moesten gaan worden? Die hele liefdesrelatie met Paris was zowiezo verre van stomend en overtuigend.

Gelukkig treden naar een uurtje de echte mannen in het strijdperk om eens flink in de weer te gaan met speren, bijlen, zwaarden en vuur. Lekker een robbertje knokken zoals het een beetje historisch drama beaamt.

Moet helaas zeggen dat ik ook hier de grote massale gevechten wat tam vond. Vooral als ik het vergelijk met bv de geweldige openingsscene uit Gladiator. De man tegen man gevechten waren dan wel weer in orde, met als hoogtepunt de strijd tussen Achilles en Hector.

Kortom een weinig intressante start van een uur, aardige hoofdrolspelers, enkele tamelijke beroerde bijrollen (ook enkele uitstekende), mooie decors en genoeg actie. Maar er zit te weinig bezieling in het geheel waardoor de film voor mij blijft steken in de lage middenmoot.

Soort van Cidade de Deus maar dan in de townships van Johannesburg ipv de favelas van Rio. Op zich altijd mooi een exotische misdaadfilm. Echter mist de film de swingende visuele flair uit de eerst genoemde en bovendien had ik naar 1,5uur film nog helemaal niet het idee dat deze al af was.

Erg zonde dat er niet wat meer tijd is uitgetrokken om het hoofdpersonage verder uit te diepen en om de zijplotjes beter tot hun recht te laten komen. Nu krijgt de film een goede aanzet maar blijft vervolgens ergens jammerlijk halverwege in de lucht zweven. Deze Tsotsi had gewoon zeker een half uur langer moeten duren.

Op zich mooie stukjes film over een kleine crimineel met een pijnlijk verleden die verlossing vind wanneer hij geconfronteerd wordt met een nog volledig onschuldig leven. Mooi ook hoe de muziek verschuift in de film van een soort Ganstarap naar Gospel. Overbodige sentimenten worden ook vakkundig buiten de deur gehouden.

Aardige film maar had veel meer mee gedaan kunnen worden. die Oscar voor beste buitenlandse film lijkt me dan ook ietsiepietsie overdone.

3*

Leuke western van Ford en... in kleur , het ziet er allemaal weer bijzonder fijn uit iig.

Ford behandelt het stevige thema van het conflict tussen de oorspronkelijke bewoners, de indiaanen en de westerse kolonisten, het conflict tussen twee verschillende culturen. Knap vind ik dat Ford niet een bepaald standpunt opdringt. De indiaanen zijn geen geromantiseerde natuurbeschaving maar ook geen hersenloze wilden. Hetzelfde gaat op voor de kolonisten, arme mensen op zoek naar een nieuw leven maar tevens behoorlijk bekrompen in hun kijk naar "die andere". Misschien dat dit niet innemen van een starre blik door de regisseur ook wel voor een gedeelte het "zwalken" verklaart. Voor een gedeelte want wat Ford ook doet is een niet echt duidelijke keuze maken tussen amusement of drama, het is een beetje jammer dat hij hiervoor net iets teveel op stereotypen terugvalt.

James Stewart vind ik niet altijd even geweldig maar in deze film doet hij het erg leuk. Zijn personage is dat van de wat eigenzinnige, opportunistische, rebelse vrijbuiter die lichtvoetig door het leven gaat. Het conflict waarin hij uiteindelijk belandt is goed gedaan. Het einde vind ik dan ook bijzonder sterk.

Two Rode Together, een hele ruime 3.5*