Opinions

Toch een typische Gilliam film (maar okay met een klein snufje van de Pythons). Dat wil dus zeggen een chaotische, drukke, bijna Jeroen Bosch- achtige middeleeuwen met bizarre en zwarte humor. Eigenlijk maakt Gilliam er in zijn eerste solo optreden als regisseur best een zootje van. Het doodsimpele verhaaltje wordt rommelig vertelt, soms zit er geen enkel logica in de manier waarin de scènes elkaar opvolgen, het tempo is dan weer te traag dan weer te snel en de montage is soms erg slordig.

Maar ik heb me toch best vermaakt met deze middeleeuwse klucht, dat komt vooral omdat er enkele hele goed op zichzelf staande scènes in zitten (misschien zijn het de roots van Gilliam als stukjesschrijver bij Monty Phyton dat zichtbaar wordt?). Ook komt er een stortvloed van bizarre personages over de kijker heen uitgestort, waardoor de verveling eigenlijk gewoon geen kans krijgt om toe te slaan.

Ondanks dat het helemaal geen beste film is blijkt Jabberwocky toch een vermakelijk tussendoortje. 3*

PS. Dat "monster" wil de gemiddelde carnavalsvereniging nog niet op z'n wagen hebben, 't ziet er echt niet uit (maar das ook wel weer grappig )

Best lachen dat Jackass, het doet me alleen nergens, ook niet in de verste verte, enigzins aan een film denken. Deel 2 moet het minder van de stunts hebben en veel meer van het misbruik van allerlei menselijke dan wel dierlijke secreties. Bovendien zijn de heren meer dan ooit ontzettend gelukkig met hun anale fixatie.

De grappen en grollen of het gestunt met boodschappenkarretjes of skateborden is de bij vlagen verassend origineel en gedurft maar de heren weten dat meestal 10 seconde later weer geheel teniet te doen. Vaak blijkt het toch erg flauw en lomp, regelmatig sadistisch en soms gaan de heren ook ronduit te ver (alhoewel dat ongetwijfeld de bedoeling zal zijn, zie ik er niet altijd de humor van in).

Okay, ze hebben ballen (nog wel tenminste) maar na 2 delen Jackass heb ik wel genoeg puberale aanstellerij gezien; "Please lord, don't let there be a Jackass 3" zo als ze het zelf al aangaven. 2*

Mwah, vrij nietszeggend filmpje waarvan er ondertussen al wel honderden van gemaakt moeten zijn. Niet echte een spannende suspense thriller hooguit mysterie. Film blinkt niet echt ergens in uit maar is ook weer niet zo slecht dat het irriteert. Alhoewel ik zo langzamerhand wel helemaal gestoord wordt van al die flitsende beelden die in iedere film van de laatste 2-3 jaar gestopt moeten worden. Kap daar eens mee, heren en dames filmmakers!

Regelmatig toch best sfeervol en op zich wordt er redelijk geacteerd echter in de scenes waar het op echt acteer en regiseer talent aankomt schiet de film dik tekort. Vooral de scene met het kringgesprek a la One flew... is tenenkrommend.

Nou goed, 2.5*

Na een aantal jaren weer eens herzien en dat pakt positief uit voor Jackie Brown. Veel beter dan ik dacht, en eigenlijk de laatste 'klassieke' Tarantino film, daarna is hij met Kill Bill toch veel en veel meer de absurdistische en de actie kant gaan opzoeken. Ook zeker niet verkeerd maar dit is ook wel erg lekker.

Jackie Brown girlpower in een tijd waarin dat vooral nog werd geassocieerd met The Spice Girls... Nee, dan Pam Grier die hier toch wel een heerlijk karakter wegzet, ik vind haar verrassend veelzijdig spelen. Ze weet meer uit haar personage te halen dan je verwacht van je normale standaard misdaadflick held(in). Mooie vind ik toch wel dat Jackie Brown een vrouw van vlees en bloed blijft. Daarnaast wordt ze mooi aangevuld door geweldige rollen van Samuel Jackson, Robert DeNiro en Robert Foster. Vooral deze 4 maken het helemaal niet erg om 154 minuten naar het scherm te moeten kijken.
Tarantino maakt bovendien niet de, veelgemaakte, fout om zijn plot nodeloos ingewikkeld te maken. Iets wat nogal eens vaak voorkomt bij misdaad/heist films waarbij misleiding en verwisseling een grote rol spelen. Nee, de truuk om het geld te bemachtigen is eigenlijk heel simpel maar klopt daardoor wel. De enige niet ingecalculeerde toevalligheid, het neerschieten van Melanie, werkt eens in het voordeel trouwens en geeft nog niet eens een overbodige twist op het eind van het liedje.

Cinematografisch heb ik ook bar weinig aan te merken op deze film, het ziet er allemaal heel prettig en tot in de puntjes verzorgt uit. Het oog voor detail en perfectie is iets wat ik erg waardeer in de regie van Quentin Tarantino.
Denk dat deze film wat minder gewaardeerd wordt dan andere films van de man omdat hij wat minder uitgesproken is. Voor Tarantino begrippen is het zelfs een erg bescheiden film maar daarom niet minder fijn want ook dat blijkt hij dus prima in de vingers te hebben.

4*

Jarhead, apparte film die eigenlijk niet makkelijk in een hokje te plaatsen is. Het is een (anti)-oorlogsdrama zonder heroiek en vlagvertoon of specataculaire, overweldigende veldslagen en ook een film die de duistere ziel van oorlog wil blootleggen (net zoals vietnamklassiekers FMJ en Apocalypse Now dat al deden, niet voor niets dat Mendes hier doelbewust naar verwijst in Jarhead lijkt me).

Oorlog is 99% verveling en 1% afschuwlijke horror lijkt het uitgangspunt van deze film. Grote delen van de film gaan dan ook over een stel met testosteron volgeladen macho's in een grote zandbak die zich werkelijk de hele dag de pleuris vervelen. Vandaar gaan ze twijfelen aan hun vrouwen en vriendinnen aan het thuisfront (al dan niet terecht) en zelfs ook aan elkaar. Sterk ook dat Jarhead gelukkig eens geen "buddy-film" is maar dat ook het leger een, ieder voor zich, god voor ons alle instituut is, waarin zoals de tagline het al zegt, iedere soldaat zijn eigen oorlog moet vechten. Uiteindelijk blijkt deze film dan ook meer een psychologisch-drama. Wat dat betreft denk ik dat Jarhead nog wel eens behoorlijk dicht de realiteit kan benaderen. De acteerprestaties dragen hier zeker flink aan bij deze zijn dan ook zeker goed en overtuigend te noemen.
De 99% verveling is dus duidelijk aanwezig maar hoe zit het met de 1% horror? Voor mij zit dat vooral in het visuele verpakt, de film is dan audiovisueel ook ongelooflijk krachtig en zelfs mooi, (alhoewel dat een wat vreemd woord is in deze context misschien) maar de scenes met de brandende oliebronnen zijn adembenemend.
Een straaljager doet in 10 sec. wat in WOI 1 heel jaar duurde wordt er gezegd, het leed voor mens en dier is er echter niet minder om. De afgeslachte vluchtende irakezen, de ecologische ramp die oorlog is, en het "preciesie"- bombardement op de verkeerstoren, Mendes maakt een einde aan de illusie dat moderne oorlogsvoering chirurgisch of schoon zou zijn.

Toch gaat de film wat minder diep dan de klassiekers waardoor Mendes zich heeft laten inspireren, af en toe mis ik toch de echte scherpte. Dit neemt niet weg dat ik dit toch een van de sterkste films in het genre van de laatste jaren vind niet in de laatste plaats door de dwarse eigenzinnige aanpak van het onderwerp. Jammer ook van het lage gemiddelde want tussen alle hedendaagse V for Vendettas, Hooligans en Lucky Number Slevens springt dit pareltje er echt wel uit. Hopelijk is deze film over 10 jaar nog niet vergeten, 4* van mij dan ook want Jarhead verdient gewoon meer dan de schamelle 3.4* waar hij nu op hangt.

O,ja kleine buiging voor de fantastische muziekkeuze , Nirvana, Public Enemey, en was het ze al bijna weer vergeten Naughty by Nature (O.P.P, ga die zometeen maar eens neer-pindakazen )

Hehe, Jaws paste prima in het thema van mijn weekend wat nogal 'nat' was Vrijdag avond baantjes getrokken, zaterdag mijn laatste duikles in het zwembad en zondag mijn eerste open water duik in het buitenwater. En geloof mij dat is pas echt spannend, daar kan Spielberg ondanks zijn bijna perfecte spanningsopbouw met zijn mensenverslindende haai zelfs niet tegenop.

Verder blijft dit toch een verdomd leuke film, had hem al heel lang niet meer gezien maar Jaws is het ultieme bewijs dat traditionele special effects tijdloos zijn en kwalitatief superieur aan de meeste CGI. Kijk een gemiddelde horror van nog geen 5 jaar oud terug en de meeste CGI ziet er spuuglelijk en vreselijk nep uit. Nee dan het ambachtelijke werk van Spielberg en kornuiten, die zorgen ervoor dat er naar 34 jaar nog steeds een geloofwaardig moorddadig beest in de diepte van de oceaan rondwaart.

Het verhaal is verder ook heerlijk, ongecompliceerd maar zeer effectief zonder fratsen en de hele film is perfect gebouwd rond de spanningsopbouw. Gewoon een grote boze vis en 3 mannen die hem gaan proberen te vangen, geen overbodige onzin of verklaringen maar er vol voor gaan! Heerlijk. Acteurs doen het meer dan prima en weten mij als kijker uitstekend te betrekken bij hun zoektocht. In de scènes waarin ze met z'n drieën ronddobberen op die oude schuit geeft Spielberg zelfs nog wat ruimte om de karakters wat meer inhoud te geven en wat meer tot leven te laten komen. Goed, want een film als Jaws heeft behalve visvoer ook geloofwaardige karakters nodig waar de kijker zich enigszins mee kan meevoelen.

O, ja en het muziekje he... Dat is echt iconisch geworden inmiddels en wat een gave filmposter ook.

Goede film, bescheidde meesterwerkje. Een ruime 4*

Kwalitatief hoogwaardige, interessante maar vooral zeer stemmige anime.

De film doet qua stijl wel wat denken aan Ghost in The Shell 1 en Akira maar het geheel is verhaaltechnisch een stuk helderder en heeft een stuk minder actie gedreven plot. De relatie die de hoofdpersonages tot elkaar hebben staat eigenlijk centraal. Bovendien speelt de film niet in een futuristische toekomst maar in een fictief verleden. De art-deco stijl waarin de steden zijn vormgegeven vind ik tof gedaan.

Was zelf wel blij dus met de goede verhaallijn vol met list en bedrog, liefde en verraad, spionage en contra-spionage plus de zeker naar behoren uitgewerkte karakters. De parallel die getrokken word met het sprookje van Roodkapje is ook een leuke invalshoek. Het geeft een beetje het donkere, scherpe randje van deze traditionele volksvertellingen terug in een nieuwe vorm.
De film is vrij donker en grauw, veel regenachtige dagen in Tokyo, veel schemerduister en als absolute hoogtepunt natuurlijk de scènes in het riool. De mensen zijn ook bijzonder goed geanimeerd in deze anime viel me op, duidelijke en herkenbare gezichtsexpressies.

Jin-Ro heeft enigszins de neiging halverwege wat in te zakken, hier had voor mij nog wel wat meer gehaald mogen worden uit de relatie van Fuse en het meisje. De ontknoping dan weer is behoorlijk sterk en compromisloos en niet te vergeten de actie is wanneer aanwezig erg goed vormgegeven. Ook die elite-troepen, een soort van Stormtroopers in het zwart, zijn lekker dreigend.

Kan hier toch wel een 4* aan slijten, alleen...

Waarom kan er een granaat ontploffen naast zo'n elite agent, ketsen kogels af op dat pak maar lopen ze te janken als kleine kinderen wanneer er tijdens een trainingssessie met rubber kogels geschoten wordt??? Niet dat het nu zoveel uitmaakt maar viel me gewoon op.

O, ja en iedere keer als zo'n agent in gevechtspak vol in beeld verscheen kreeg ik enorm de neiging om in discussie te gaan... Hoe zou dat nou komen?

De laatste zin van RuudC kwam ook bij mij op tijdens het kijken van Johnny Got His Gun. Een anti-oorlogsfilm die, hoewel technisch gezien het natuurlijk handelt over WO1, in 1971 de tijdsgeest wel mee had.

Vind het wel een interessante film en hoewel, net zoals bij velen, de eerste kennismaking via de clip van Metallica was is de film uiteindelijk veel meer dan het bevredigen van de nieuwsgierigheid achter de zwart/wit beelden uit One.

Een jongeman achtergelaten in een ultiem niemandsland, zonder gezicht, gehoor, ledematen maar nog steeds met het volle verstand. Het enige wat hem rest zijn zijn eigen gedachte. Het kwam in me op dat zijn gedachte het enige is wat nog kleur geeft (letterlijk) aan zijn soort van leven itt zijn grauwe en eenzame bestaan. Dit gruwelijke uitgangspunt waarin het lichaam van de jongen zijn gevangenis van vlees en bloed is geworden. Een product van moderne oorlogsvoering waarin hele generaties mannen niet meer veel betekenen dan kanonnenvoer voor generaals en politici. Dit uitgangspunt zou een ijzingwekkende perfecte horror kunnen opleveren, echter vind ik de film juist daarin wat te kort schieten.
De tand des tijds is deze film niet geheel ongemerkt voorbij gekropen. Vooral de stukjes surrealistische dromen hebben daarvan te leiden. Vreemd genoeg ogen de stukken zwart/wit vele male tijdlozer... Daarnaast heeft de film een traag tempo en neigt daarbij wel eens naar het langdradige. Ook de muziek vond ik vaak net wat te zeer aanwezig.

Daartegenover staan ook genoeg sterke momenten, dialogen en situaties die je als kijker wel degelijk laten nadenken en zeker niet vrolijk stemmen. Het acteerwerk in de film is ook wat wisselend van kwaliteit. Zo vond ik de 2 jonge hoofdrolspelers niet altijd even sterk. De vader, de verpleegster en de nogal vreemde rol van Jezus staan daar tegenover wel als een huis.

Johnny Got His Gun is niet de perfect anti-oorlogs horrorfilm die ik wellicht stiekem verwachte. Maar zeer zeker bijzonder genoeg, goed om eens gezien te hebben en een aanrader voor iedere filmliefhebber.

Gulle 3.5*

Apparte western. Niet zozeer qua thematiek want die is erg typisch voor westerns maar vooral in karakters en uiterlijk wijkt de film nogal af van de standaard.
Kleurgebruik speelt een erg belangrijke rol in de sfeerschepping van Johnny Guitar en dit wordt regelmatig op bijzonder sterke wijze toegepast. Zo vond ik de Posse in hun zwarte begrafeniskleding echt een geweldige vondst vooral itt Vienna in haar witte jurk. Ook de nachtelijke scene met de brandende saloon is erg goed met inderdaad een haast surrealistische sfeer.

Toch heeft de film wel degelijk wat mindere punten. Zo vind ik het lichtelijk overacteren van beidde dames gewoon niet zo goed passen in een western. En vooral de vrouwlijke antagonist uit het verhaal is een behoorlijke tegenvaller, veel te weinig diepte in haar rol. Sterling Hayden is dan weer wel uitermate geschikt voor zijn rol als eenzame held met een donker verleden. Ook de driehoeksrelatie Vienna, Dancing Kid en Johnny Guitar is boeiend, niet standaard western en voldoende goed uitgewerkt.

Mede daarom had ik eigenlijk een wat verrassender verloop van het verhaal verwacht maar eigenlijk is het allemaal vrij standaard. Dancing Kid met zijn hulpjes, een absolute badguy en een braaf joch. Of de confrontatie tussen Vienna en Emma op het laatst dat is ook zoiets waarvan ik zat te hopen dat het uiteindelijk wel wat bijzonders zou opleveren.
Het zorgt er toch voor dat de film wat minder indruk wist te maken dan tijd- en genre genoot Shane, die ik vooral ruiger en als film meer vooruitstrevend vond.

Uiteindelijk helemaal geen onaardige western, met vreemd genoeg net zoveel eigenaardigheden en bijzonderheden als dat er cliches en standaard ontwikkelingen in zitten. 3.5*

Samurai Rebellion, absoluut geen twee verloren uren voor mij eerder weer een erg waardevolle filmervaring erbij gekregen. Moet zeggen dat ook ik m'n verwachtinspatroon tijdens de film ietwat moest bijstellen. De samurai films die ik tot nu toe gezien heb zijn allemaal (alle 3 dus ) toe te schrijven aan het adres van Dhr. Kurosawa. Nu vind ik Kurosawa een erg goede filmmaker maar zijn samurai films zijn totaal anders dan deze van Kobayashi, hier geen dramatisch kletterende regen, gevechten met tot aan de enkels in de modder, vallende en stijgerende paarden en zich afspelend in specatculair in beeld gebrachte landschappen.

Nee, Samurai Rebellion is veeleer een ingehouden relationeel- en liefdesdrama van een uniek soort. Als ik toch een klassieke japanse regisseur zou moeten noemen waar me dit aan doet denken dan kom ik met Ozu, waarvan ik nog niet zo lang geleden de film Banshun heb aanschouwd.

Grappig dat ook hier die wat stugge, houterige japanse omgangsvormen tussen twee geliefde je soms wel wil laten schreeuwen; "Hou dat meiske nou eens effe stevig vast, stugge hark!". Vind het moeilijk voor te stellen dat die man en vrouw een liefdesrelatie hebben, zo afstandelijk en geprotocoleerd lijkt het allemaal. Echter itt wat The One Ring hierboven post vind ik de film absoluut niet emotieloos. Er zit wel degelijk veel emotie in maar het lijkt constant onder de oppervlakte te zweven met heel af en toe een kleine eruptie in de vorm van een verdrietige of gepijnigde blik of een kleine bescheide traan. En hoewel we geen directe intermenselijke relatie te zien krijgen, weet je dat de vrouw erg geliefd en belangrijk is voor de familie. Ze zijn bereid om voor haar de ultieme eer voor op te geven (en wie ben ik dan om dat minder belangrijk te vinden dan het zien van een knuffel of een zoen). Toch erg mooi gedaan hoor.

En als na al die tijd van lange, lange eentonige gesprekken in kamertjes binnenshuis de emoties eindelijk barsten dan barst het meteen goed ook... De finale vond ik in visueel en dramatisch oogpunt fenomenaal! Wat een uitbarsting van emotie en leven bij Mifune en wat een prachtige heftige strijd wordt er daarna geleverd. Gaat dat zien filmliefhebbers der lage landen

De aanloop is soms wat taai en langzaam maar "le Grand Finale" maakt in een klap alles weer goed. Beoordeling 3.5* voor het begin en 4.5* voor het einde maakt dat deze film uiteindelijk op een hele respectabele 4* uitkomt.

Heb nogal nostalgische herinneringen aan de jaren '70 -'80 tekenfilmserie. Woensdagmiddag met je vriendjes en een bakje chips en een glaasje limonade tekenfilms kijken. Dus wilde ik deze film toch ook wel eens zien...

Blijkt toch een behoorlijk flauw en slap filmpje te zijn dit. Weinig spanning, behoorlijk crappy effects en tussen alle ongeloofwaardigheden vond ik een Lexus huurauto zonder Tom-Tom wel het meest onwaarschijnlijke. Met de spannende tekenfilmserie die ik nog voor ogen heb heeft dit allemaal maar heel weinig te maken en met een Jules Verne- achtige wereld al helemaal niet. Decors waren überhaupt van een belabberd niveau.

1.5* voor de IJslandse berggids dan maar die steeds meer kleren kwijtraakte doordat het zo warm is daar midden in de aarde.

Soms verbaast het me waarom er nog 7-8 Euro betaald moet worden voor sommige wanproducten die tegenwoordig in de bios komen en dan maar een krap 1,5uur duren.

Wat een slechte flutfilm is dit zeg. Totaal geen opbouw in het verhaal (excuus eigenlijk is er helemaal geen verhaal te bekennen), hoofdrolspelers die het qua karakter nog afleggen tegen een etalagepop, onzinnige en onlogische dialogen en als klap op de vuurpijl Samuel L Jackson die ongeïnspireerd zijn centjes komt innen met een soort ijsberenmuts als kapsel.

Leuk hoor, dat je tegenwoordig allerlei zaken zo uit de PC kan toveren maar ja een goede film heb je daar natuurlijk nog lang niet mee.

Zonde van de tijd dit...

1*

Wel een aardige poging om wat minder benepen en krampachtig om te gaan met tienerzwangerschap.

Echter, ondanks het onderwerp had ik toch het idee naar een film te zitten kijken zoals er de laatste jaren al veel uit Amerika zijn gekomen. Lichtelijk disfunctioneel doch sympathiek gezin en personages afkomstig uit een of ander onbekend Amerikaans gat met hun allerdagelijkse probleempjes. Het geheel omlijst met meisjes op gitaar, slobbertrui en pluizig haar muziekjes... Natuurlijk een gezapig sfeertje ook. Begin toch een beetje het gevoel te krijgen dat die creatieve vijver wat aan het opdrogen is.

Ellen Page vind ik geen sterke actrice, irriteerde me al mateloos aan haar in Hard Candy en hoewel het hier iets beter gaat weet ze me nog steeds niet te overtuigen. Erg vermoeiend dat ze zo'n beetje iedere zin met een of andere bijdehante opmerking moet komen, het komt op mij nogal erg onnatuurlijk over. Ook het typetje wat ze speelt is al net iets te vaak voorbijgekomen in films, jammer ook dat ze nooit echt los kan komen van het typetje. Vond veel dialogen sowieso vaak een beetje te gescript.

De film wordt naar het einde toe wel sterker en enkele behoorlijke sterke bijrollen weten de boel goed bij elkaar te houden maar om nu te zeggen dat ik met Juno naar een unieke film heb zitten kijken laat staan een meesterwerk, dat niet.

Een kleine 3*