Opinions

Sympathiek debuutfilmpje, niets echt nieuws onder de Nederlandse dan wel Marokaanse zon maar wel aangenaam om te kijken.

Roadmovie over drie Marokaanse vrienden die een oude Mercedes taxi naar Rabat brengen. Iets met de reis is belangrijker dan het doel... Je kent het wel. Roadmovies staan en vallen met wat er onderweg gebeurt, de landschappen, de ontmoetingen en de avonturen in het avontuur. In deze film zit dat over het algemeen wel snor. Rabat speelt over de hele lijn genomen leuk met welbekende cliches en vooroordelen dat levert zowel grappige en boeiende momenten op maar helaas weten de makers niet alle voorspelbaarheid altijd even handig te omzeilen. Bepaalde zaken zie je nu eenmaal al van mijlenweg over de kaarsrechte Spaanse snelweg aankomen. Neemt niet weg dat de 3 gasten in hun taxi sympathie weten op te wekken. De film is grappig maar niet geforceerd, het voelt toch allemaal vrij naturel aan. Ook weet de film focus te houden en gaat het uiteindelijk ook daadwerkelijk ergens over. De scene op het strand vond ik echt wel behoorlijk sterk. Aantal andere scenes, zoals met die met de oude man op de boot, tja...

Maar helemaal geen onaardige film hoor, meer dan vermakelijk.

3.5*

Rabbits

Een vriendin vroeg me deze week om met haar naar een moderne dans voorstelling te gaan, dat was een vrij apparte ervaring. Ik snapte er werkelijk geen ene biet van. Na 10 minuten heb ik het idee van enig verhaal toen ook maar laten varen en heb ik gekeken en geluisterd naar sfeervolle muziek en beelden. Niet helemaal mijn ding dat moderne dans maar knap in elkaar gezet en best leuk om eens gezien te hebben.

Met Rabbits leek het in eerste instantie dezelfde kant op te gaan. De sfeer is creepy en typisch herkenbaar en voelbaar als Lynch, je voelt als het ware de aanwezigheid van een kwade entiteit die de lieve konijntjes zo de stuipen op het lijf jaagt. Ook de voorgeprogrameerde reacties van het publiek hierbij waren erg vermakelijk en grappig.

Maar ik zeg; "In eerste instantie... " want na zo'n 15 minuten had ik het eigenlijk wel gezien, echt veel gebeurt er verder niet. Ook is de film niet van die kwaliteit dat het allemaal boeiend blijft om naar te kijken, ik heb veel en veel mooiere beelden van Lynch gezien. Bovendien zit er nauwelijks iets van ontwikkeling in, 3 konijnen in een spookachtige huiskamer en een tot 2x toe dezelfde demonische verschijning. Echt, een close-up van een telefoon in 50 minuten en een harde schreeuw op het einde zijn niet boeiend genoeg om hier nu een echt topwerkje van te maken.

kan er uiteindelijk niet zoveel van maken van Rabbits, vraag me eigenlijk af of dat ook wel de bedoeling is. Verder dan een filmpje wat puur om de sfeer draait kom ik niet. Eigenlijk is het resultaat oersaai en lelijk, en dit is mij nog nooit overkomen bij een Lynchfilm aangezien die altijd iets mysterieus, mooi in beeld weten te brengen.

Rabbits 2* voor het rare experiment zal ik maar zeggen. Van mij hoeft Lynch niet zonodig deze weg in te slaan, ik hoop volgende keer namelijk gewoon weer te kunnen genieten van zijn film.

Beetje zoetsappige nostalgische jaren '40 collage waarin zelfs het uitbreken van WO2 wordt gereduceerd tot iets knus...

Niet helemaal mijn ding maar moet toegeven dat ik wel gevoelig ben voor de mooie aankleding en de prettige sfeer waarin het gebracht wordt. Allen's uitgangspunt van de tegengestelde werelden van een Joods arbeidersgezin die de eindjes aan elkaar moeten knopen en de glitter en glamour van de radio is goed gevonden. Het brengt de juiste afwisseling in de diverse anekdotes. Anekdotes waarvan de een beter geslaagd is dan de ander. Wel knap dat Allen, ondanks zijn overduidelijke hang naar sentiment, niet vervalt in kitscherigheid.

Grappig trouwens dat ik nu een voorstelling heb van Rockaway Beach, kende dat alleen uit het liedje van The Ramones. Prachtige nachtclub zangeres in de rode jurk trouwens ook...

Niet onaardig maar veel zal er uiteindelijk niet van beklijven ben ik bang.

3*

Boksen is absoluut niet mijn favoriete sport, verre verre van zelfs. Ben ook helemaal niet dol op boksfilms. Daar gaat ook Raging Bull geen verandering in brengen. Maar... deze film is wel erg tof hoor.

Gelukkig geen technische beschouwingen van de bokssport maar pure emotie in de ring perfect overgebracht door De Niro en zijn tegenstanders. De gezichtsuitdrukkingen die De Niro laat zien tijdens zijn gevechten zijn echt super. Ook buiten de ring gaat het knokken gewoon door (letterlijk en figuurlijk). Zonder dat het mooier wordt voor gedaan dan het is zie je La Motta vooral in gevecht met zichzelf. Tegen zijn overgewicht en tegen zijn ziekelijke achterdocht naar z'n leuke vrouwtje.

Natuurlijk staat deze film ook met de geweldig geschoten beelden in zwartwit. De hele film ademt de sfeer van een klassieke jaren '40 film. Daarbij komen ook nog de fantastische acteerprestaties van De Niro en zijn tegenspeler Pesci die enkele ijzersterke scenes afleveren. Het geeft Raging Bull allemaal net dat beetje extra waardoor ik zelfs 2 uur geboeit kon blijven kijken naar een boksfilm.

Sluit me voor het grootste gedeelte aan bij de vorige post. Inderdaad om bovengenoemde redenen liep het eerste half uur wat stroef maar daarna ontpopte Rain Man zich als een hele aangename film.

Eigenlijk veel beter dan ik verwacht had. De film is nergens over de top zwaar drama, het behoud een soort luchtigheid die erg goed werkt. Waarschijnlijk hebben de mooie zonnige zomerse beelden daar ook wel flink deel aan en wie wil er nu in godsnaam vliegen als je zo'n mooie autorit kan maken, geef Raymond groot gelijk
De film is vaak ook erg grappig. Dit komt met name door de goede chemie tussen Hoffman en Cruise, en hoewel Hoffman hier de zwaardere rol heeft wordt hij daarin perfect aangevuld door Cruise. Dit is wat mij betreft toch echt wel een kwestie van prima teamwork.
Vond er een paar erg mooie ontroerende momenten in zitten, zoals wanneer Charley ontdekt wie de Rain Man eigenlijk was of wanneer Charley z'n broer leert dansen. Dit hadden erg melodramatische tranentrekkende scenes kunnen opleveren maar gelukkig behoudt de film op cruciale momenten zijn oprechtheid.

Maar echt drama? Weet niet hoor vind dat een wat zware term voor Rain Man (denk dat het daarom ook zo lang geduurt heeft voor ik hem eindelijk gezien heb), vond het meer een prettige feel-good film. De mooie beelden en goede acteerprestaties zorgen verder dat Rain Man zijn 4* wel verdient heeft.

Nah, geef mij maar Rocky. Na First Blood, wat ik een heel behoorlijke film vind lijken de Rambo films alleen nog maar te draaien om de amerikaanse traditie van het veroorzaken van een zo hoog mogelijke body-count in verre buitenlanden. Niks voor mij dit soort onrealistische geweldsporno. Enkele knappe scènes met nogal flink grafisch geweld daar gelaten deed me dit verder weinig tot helemaal niets.

1.5*

Ran. Mijn eerste Kurosawa in kleur! En dat was ook precies de bedoeling. Na twee meer dan fantastische films gezien te hebben (Seven Samurai en Rashomon) was ik wel erg nieuwsgierig wat de beste man met kleur kon creeëren.

In Ran is alles grootser, dramatischer en is de tragiek dik aangezet. Weg zijn de bamboe-hutjes, de rovers, de boeren en de verstoten samurai. Het decor in deze film bestaat uit imposante bergruggen en woeste uitgestrekte valleien waarin zich machtige heerschappen met hun legers ophouden in grootse kastelen. Weg is de kameraadschap, de hoop, het geploeter voor een bolletje rijst of om de gunsten van een vrouw, het sprankelende uit zijn vorige films is volledig verdwenen. Veraad en bedrog, macht, ontrouw, krankzinnigheid komen ervoor in de plaats. Kurosawa laat tragiek zien van epische proporties waar de gewone eenvoudige sterveling niet meer aan te pas lijkt te komen. Het is natuurlijk geheel in de geest van Shakespear maar het was wel eventjes wennen hoor!

Moest even laten bezinken wat ik nu precies gezien had alvorens tot beoordeling over te kunnen gaan. En alhoewel het allemaal wel erg zwaar gebracht is is de film toch wel weer van een ongelooflijke filmische pracht. De belegering van het 3e kasteel (ook al door Ramon K aangehaald) en de ineenstorting van de machtige heerser op de stormachtige bergtop zijn fenomenaal!

Vindt Ran uiteindelijk toch wat minder dan de vorige werken die ik van Kurosawa heb gezien maar denk dat dat meer aan Shakespear ligt dan aan de regiseur. De film bevat naast een aantal boeiende en oogstrelende scenes ook behoorlijk taaie stukken en een binding met wie dan ook van de hoofdpersonen is bijna onmogelijk. Desalnietemin een goede 4* want het blijft toch wel weer mooie, unieke cinema.

Trouwens heb zojuist de 100e stem gegeven en dat zou deze film nu theoretisch op plaats 92 in de TOP250 moeten plaatsen

Zo mijn tweede Kurosawa na Seven Samurai en zeer zeker niet de laatste! Wat heb ik weer ontzetend genoten van deze geweldige filmervaring. Kurosawa schept met zijn prachtige beelden en de geweldige muziek een bijna sprookjesachtige atmosfeer, waarin de karakters geheel tot hun recht komen. Bovendien maakt Kurasowa de mooiste filmregens die ik ooit gezien heb.

Het acteerwerk in Rashomon is erg theatraal (deed me denken aan toneelspel) hierdoor komt de film op mij wat meer over als een klassieke film dan Seven Samurai, die ik meer als een vroege moderne film ervaar. Ik vind dit echter geen nadeel aangezien het acteerwerk erg sterk is en omdat het perfect in de film past. Het is ook fantastisch om te zien dat de emoties van de hoofdrolspelers in ieder perespectief weer net anders zijn. Er zitten zulke wonderlijke momenten in deze film, de houthakker door het bos, de vrouw als medium (bijna surrealistisch met die wind en linten), de rover als held en als angsthaas. De film valt met al z'n elementen zo mooi in elkaar voor mijn gevoel lijkt gewoon alles te kloppen aan Rashomon.

Vind het moeilijk om hem te vergelijken met Seven Samurai omdat het toch twee geheel verschillende films zijn. Ook ontbreekt het me een beetje aan een fatsoenlijk referentiekader om een goed weloverwogen oordeel te kunnen geven. Gelukkig hoeft dat ook niet altijd en stem ik nu lekker gewoon puur op gevoel. En dat gevoel zegt dat ik hem minstens even goed vind als Seven Samurai.

Ik heb nog een vraagje voor deze of gene Kurosawa kenner *Kuch... Ramon K... kuch*. Aangezien dit een japanse film van rond 1950 is viel het mij op dat er met de thematiek uit deze film een bepaalde analogie met een land na oorlogstijd te trekken valt. Is dit een hersenspinsel van mijzelf of wil Kurosawa met Rashomon ook aangeven, dat ondanks alle slechte menselijke eigenschappen er toch nog hoop is op een betere toekomst? En in hoeverre staat dat dan in verband met WO II?

Heel behoorlijke biopic met een sterke en goed op dreef zijnde Jamie Foxx in de hoofdrol. Hij zet een sterk en charismatische persoonlijkheid neer zonder daarbij de mindere karakter eigenschappen te verbloemen. Acteerwerk is behoorlijk sterk en het ziet er allemaal zeer professioneel en gelikt uit het is dan ook jammer dat de film bijna nergens echt wat nieuws of verrassends weet te brengen.

In alles is het een vrij standaard verhaaltje en eigenlijk verdient een groots musicus als Ray Charles net wat meer.

Film lijkt vaak ook een soort losstaande verzameling van "momenten uit het leven van..." en komt zodoende niet altijd even solide over. Vooral de eerste helft van de film had hier wel onder te leiden. In mijn herinnering is dat in Walk the Line toch wat beter gedaan.

Maar... Gelukkig hebben we de muziek nog. Geef mij maar een paar geïnspireerde en getalenteerde swingende muzikanten en eigenlijk kan er maar weinig meer naast de pot gepiest worden. Film deed me wel realiseren dat ik nodig eens wat meer Ray Charles platen moet gaan luisteren en dat is ook een mooie verdienste...

3.5*

Film de avond voordat ik op vakantie ging gekeken, 3 weken geleden alweer. Goede film met enkele sterke punten maar niet zo indrukwekkend zoals ik verwacht had.

Mooi is het beperkte gezichtspunt van waaruit de film gefilmd is, er wordt leuk gespeeld met de sociale structuren uit het buurtje van Jefferies. Hitchcock bouwt in de film een soort van buurtsoap (niet negatief bedoelt zeg ik om veel commentaar op het woord "soap" te vermijden ) in die erg aanstekelijk werkt. Daarnaast zijn de veranderde weersomstandigheden van een broeierige zomer in de grote drukke(nde) stad mooi verbeeld. Persoonlijk hoogtepunt uit Rear Window is wel de introductie van de vrouw des films. *BANG* liefde op het eerste gezicht van Madecineman voor Grace Kelly (die ogen!). Bedankt Hitchcock dat hij vrouwen iedere keer weer zo schitterend en stijlvol in beeld kan brengen. Ook James Stewart vond ik in deze film goed passen. Beetje de gladde, verwaande fotograaf het past hem beter dan de politie-inspecteur uit Vertigo.
Toch miste ik wat spanning, ik had meer verwacht dat er nog wel iets van een interessante plottwist zou komen met een van de buren maar uiteindelijk is het thriller element vrij rechtlijnig. Dat is niet erg maar voldeed niet geheel aan mijn verwachtingspatroon.

Anyway, voor nu een goede 3.5* en komt op de nog steeds groeiende stapel "om nog eens te herzien".

Heb er een wat dubbel gevoel aan overgehouden aan deze Reconstruction. Voorop gesteld; De film is mooi gemaakt, audiovisueel wordt de kijker behoorlijk in de watten gelegd. Ook emotioneel blijkt deze film bij aanvang behoorlijk sterk te werken. Een mooie, intieme ontmoetingsscène tussen Alex en Aimee in het café. Een bijzonder vervreemdende situatie in de metro en als toetje een prachtige stijlvolle warme sexscène die heel intiem weet te zijn doordat de camera zo dicht op de huid zit van beidde partners in crime. Het inzoomen op handen, vingers, ogen, andere lichaamsdelen vond ik erg mooi gedaan.

Tot aan hier zat er bij Reconstruction zeker een 4*, wellicht 4.5**aan te komen. Helaas na de sex wordt alles minder maar dan ook echt minder. Ipv de emotionele diepgang in zijn geplaatste schaakstukken te onderzoeken besluit de regisseur helaas om over te gaan op een flauwe plotwending. Wat volgt is een herhaling van zetten en hoewel de film nog steeds mooi is voegt het niets meer toe en wist het me niet altijd meer te boeien. Ook wordt de film vanaf dit punt nog onmogelijk te volgen en vervalt het in ongekende vaagheid. Uiteindelijk kon ik maar 2 mogelijke conclusies trekken aan het einde; a) Alles was een reconstructie van een droom. Of b) Het was allemaal het product van de schrijver zijn fantasie nadat z'n vrouw is vreemd gegaan. Hoe dan ook beidde uitkomsten stellen niet tevreden terwijl er emotioneel een veel sterkere film had ingezeten. Nu blijft het jammerlijk een beetje halve bak... Wel een mooie bak maar dat is echt niet genoeg. Een kleine 3*

Red, niet de hilarische actie/comedy met sterrencast zoals de marketing doet geloven, eerder een slappe Die Hard 5.

Toegegeven, er zitten inderdaad een paar heel behoorlijk gegeochrafeerde actiescenes in en Malkovich is de enige van de hele cast die nog enigszins iets leuks met zijn rol weet te doen. Bruce Wiilis vind ik eigenlijk nog te jong om een overtuigende pensionado te zijn en hij speelt ook met name op routine. Hellen Mirren als gewezen femme fatale met een sniperrifle doet ook niet meer dan precies dat. Natuurlijk zit er ook een oude wodka drinkende Rus in die de sentimenten en het heimwee naar die goede oude vertrouwde koude oorlog moet aanwakkeren.
De humor is gewoon erg veilig, net zoals de hele film een grote crowdpleaser is geworden die het niet schuwt de nodige gebaande paden te bewandelen.

Krap aan een 2.5* voor Malkovich en enige geslaagde actiescenes.

Niet onaardig maar helaas wat onevenwichtig debuutfilmpje. Sterkste punt is de gekozen setting voor deze film, er zijn denk ik (buiten het voormalige Oostblok) maar weinig steden die troostelozer en grauwer zijn dan die van Noord-Engeland (alhoewel Glasgow feitelijk Schots is natuurlijk). De film beperkt zich bijna in zijn geheel tot de gebeurtenissen rond een behoorlijk deprimerend flatblok (a)sociale woningbouw en dat levert "sfeervolle" plaatjes op die me deden denken aan de boeken van Irvine Welsh (bij filmliefhebbers vooral bekend van Trainspotting). Ook het voyeuristische van die beveiligingscamera's (Rear Window, anyone?) is een sterk uitgangspunt.

Okay, sfeer is prima en dat is maar goed ook want de aanloop naar de climax duurt behoorlijk lang, het is eigenlijk maar net niet te lang, wonderbaarlijk weet de regisseur de spanning toch nog voldoende vast te houden. Helaas als er dan uiteindelijk bij het langverwachte hoogtepunt wordt aangekomen vinden er ineens binnen een minuutje of 20 een aantal nogal geforceerde gebeurtenissen plaats die mij niet helemaal lekker overkwamen.
Als kijker wordt je vooral geconfronteerd met de obsessies van een gefrustreerde vrouw. Een obsessie die zich vooral lijkt te richten op de voormalige man die de dood van haar man en kind op zijn geweten heeft. Dit creëert een goed spanningsveld, vooral omdat het lijkt dat de man zijn leven verbeterd heeft. Letterlijk en figuurlijk bouwt de spanning zich op tot een orgasme in een (ik moet het zeggen) geweldige sex scene, die lekker rauw en realistisch is. Het brengt de kijker in twijfel over bij wie nu de sympathie moet liggen echter de daarop volgende actie van de vrouw vind ik niet logisch. Ze gaat een verkrachting in scene zetten om zo die man terug het gevang in te krijgen, een duidelijk vooropgezette actie dus. Echter was er tot dan toe geen enkele clue dat er zoiets te gebeuren stond. Het lijkt de regisseur hier dus meer te doen om de bekende goocheltruuk van het "konijn uit de hoge hoed" en dat is bijzonder jammer. Dat het hele gebeuren uiteindelijk eindigt in een eind goed, al goed gebeuren helpt ook al niet echt mee aan een bevredigend einde...

Red Road, aardig debuut dat wel maar de weg naar de Hitchcock van het hoge noorden zoals de DVD-hoes enthousiast kopt is nog erg lang...

3*

Erg aangename film Red Rock West waarvan ik op de een of andere manier helemaal vergeten was dat ik hem al eens eerder gezien had.
De film moet het inderdaad vooral hebben van de sfeer en de geweldig gekozen en geweldig spelende cast. Maar daar is absoluut niks mis mee aangezien de uitvoering welhaast perfect is. Wat boeit het dan nog dat het plot niet bovengemiddeld orgineel of ingewikkeld is. De beelden zijn erg mooi, vooral van de nachtelijke opname was ik erg gecharmeert, lekker donker en mysterieus. Driekwart van de film speelt zich af in het nachtelijk donker en de sfeer wordt vervolmaakt door de stemmige, uitstekend gekozen muziek.
De coole antiheld, de aanlokkelijke sirene die mannen met plezier naar hun verdoemenis lokt, de cowboy in het zwart en de bijzonder onsympathieke, psychologisch gestoorde sherrif. Het zijn de perfecte archetypes met bijzonder veel flair en humor neergezet.
Famous last words van de femme fatale naardat ze, ondanks haar zwoele blikken en smeekbede, door Cage de trein is uitgedondert; "Oh, Shit..."

Wederom een kandidaat voor het topic; "Meest ondergewaardeerde film op MM". Wil deze film nog wel eens op DVD zien, zonder hinderlijke reclameblokken tussendoor en met het geluid lekker door de kamer knallend. Erg fijne film die zeker zijn 4 sterren dik verdient heeft.

Deze film kon mij niet echt raken. Vanaf de openingsscene is het al duidelijk vanaf nu zal het met alle personen in de film alleen maar slechter gaan en dat wordt je door de regiseur aardig door de strot geduwd. Had ook problemen om sympatie op te brengen voor de karakters uit de film, wat een triest zootje losers zeg. Ook ergelijk overdreven groteske scenes (bv. de electroshock scene). Echter hij stemt wel tot nadenken vandaar toch 3 punten.

Soms kom je al zappend net voor het slapen gaan nog wel eens iets leuks tegen zoals deze toch wel bijzondere documentaire.

Requiem for Detroit vertelt het verhaal over een stad die het slachtoffer is geworden van een 'Economische Scorched Earth- strategie' van de Amerikaanse automobiel industrie. Detroit is mij bekend, behalve van Motown, als een bijzonder grimmige Amerikaanse stad maar dat de situatie zo bizar is had ik niet vermoed. Ooit was dit dus de bloeiende 3e Amerikaanse stad vol bedrijvigheid nu is het een anarchistische post-apocalyptische wereld...

Als een soort hedendaagse archeologen duiken de documentairemakers met enkele locale gidsen onder in de ruïnes van de voormalige economische motor van Detroit (en daarmee van de Amerikaanse droom). Dat zijn wel de meest bijzonder stukjes film, creatief afgewisseld met historische beelden en ondersteund door coole muziek.

Het beeld van Detroit wat geschetst word is dat van een altijd al door een rassenproblematiek getrormenteerde stad maar enigszins onder controle gehouden door de economische bedrijvigheid. De witte vlucht naar de buitenwijken samen met het planologisch rampenplan bedacht door de auto-industrie en de recente economische crisis, waarbij zelfs Amerikanen niet meer in belachelijke benzineslurpende SUV's willen rijden, hebben een stad achtergelaten die niet zou misstaan in een 3e wereld land... Werkeloosheid, analfabetisme, criminaliteit en geweld maken een substantieel deel uit van het dagelijks leven.

Maar... Op de puinhopen van de economische tsunami bloeit weer hoop. Bijzondere kunstprojecten brengen weer leefbaarheid in gevaarlijke buurten. Braakliggende grond wordt gebruikt voor landbouw, de bevolking lijkt daarmee de Amerikaanse consumptiemaatschappij (die zoveel schade heeft aangericht in de stad) de rug toe te keren en leert weer opnieuw om voor zichzelf te zorgen. De natuur kruipt weer terug de stad in en verzwelgt in ras tempo menselijke bouwwerken met het grootste gemak.

Ironisch, maar wellicht maakt dit Detroit wel Amerikaanser dan dat het ooit was. Een stad, een niemandsland uitermate geschikt voor de pioniersgeest. Het is en blijft een raar land dat Amerika maar wel fascinerend en in bepaalde opzichten bewonderenswaardig.

3.5*

Beetje mixed feelings bij deze Rescue Dawn, tot mijn persoonlijke toplijstje Vietnamfilms zal hij iig niet snel behoren. Niet dat het alleen kommer en kwel is, de film heeft best zo zijn sterke momenten.

Het begin en het einde vind ik niet al te best, het gedeelte in het kamp op zijn hoogst redelijk maar moet zeggen dat de helse ontsnappingstocht door de jungle me dan weer wel kon bekoren.

Bij aanvang verliest de film zich wat in goedkoop ogende sfx. Die vliegtuigjes zagen er echt niet overtuigend uit en de crash leek alsof ze vanuit een kraan een brandend stuk schroot in de sawa donderde (wat waarschijnlijk ook zo was). De introductie van Dieter gebeurt op een wel erg Hollywoodiaanse manier, althans zo deed Hollywood het vooral in de jaren '80. Populair haantjesgedrag van stoere piloten enzo. Waarschijnlijk realistisch gedrag maar doe het dan op de rauwe en realistische Oliver Stone (Platoon) manier ipv de gelikte en cheesy Tony Scott (Top Gun) manier.
Gelukkig neemt dit gedeelte niet al te veel tijd in beslag en gaat het na de crash al heel vlot richting gevangenkamp. Medegevangenen Davies haalt bij mij al vanuit mijn comfortabele positie, thuis op de sofa, het bloed onder de nagels uit laat staan als je opgesloten zit met zo'n gast in een klam, klein bamboe hutje. En helaas bedoel ik dit niet op de positieve manier van dat hij zijn rol dus met verve vervult. Nee, hij is gewoon vreselijk irritant en schmiert er lustig op los.
De interactie met de bewakers van het kamp vind ik niet altijd even sterk, vooral wanneer er "grappig" bedoelde elementen in sluipen komt dit op mij nogal wat geforceerd over. Ik heb sowieso wat problemen met de dialogen uit Rescue Dawn, vooral Bale en Zahn doen zeker hun best maar vind ze zeker niet altijd even realistisch.

Iig wanneer de ontsnapping een feit is, ben ik gelukkig meteen ook verlost van Davies en zijn het nog slechts het duo Bale en Zahn die het moeten zien te rooien in een zeer onvriendelijke omgeving. Dit gedeelte vind ik veruit het beste van de film, mooie beelden van een groene hel, een goed "men against nature" thema en een goede en meer realistische interactie tussen de twee acteurs. Hier voelt de film ook meteen zwaarder aan, zoals het voor mijn gevoel eigenlijk al vanaf het begin had moeten zijn.

Het uiteindelijke einde is er dan helaas weer net een tikje (of eigenlijk een flinke slag) er over en we zijn weer helemaal terug bij het Top Gun-achtige begin... Jammer.

Wik... Weeg...

3*

Op zich een aardige en interessante film. Tony Scott die nog relatief aan het begin van zijn film carrière staat en Costner die het nog goed deed op de slaapkamers van tienermeisjes.

Redelijk vermakelijk, zeker geen hoogdravend verhaal wat uitblinkt in originaliteit maar door het meer dan verdienstelijke acteerwerk van met name Quinn en Costner weet het toch te blijven boeien. Film heeft een lekker broeierig Mexicanasfeertje wat ik wel kan waarderen en Madeleine Stowe is een al eveneens hete broeierige latina.

Film komt wat langzaam op gang en doet soms wat onevenwichtig aan met bepaalde scènes die wel erg lang uitgesponnen zijn en die verder niet veel essentieels aan de film lijken toe te voegen. Aan de ander kant zo eind jaren '80 kon dat nog en ook dat heeft wel wat, niet al dat gehaast., dat zoveel mogelijk spectakel en snelle oneliners in 80minuten film willen proppen. Nee, relax... Tis al warm zat daar in Mexico. Overigens vind ik het gebruikte geweld in deze film verre van braaf, Revenge kent, tot mijn lichte verbazing, een aardig rauw randje.

Hier had waarschijnlijk nog wel wat meer uitgehaald kunnen worden maar deze film heeft zeker een aantal positieve punten die het de moeite van het kijken waard maken. Gemiddelde vind ik dan ook wat aan de lage kant en niet geheel terecht.

3*

Nou dat gebeurt er dus als je met Madonna trouwt; Weg is de humor en je bevind je schijnbaar in een opperste staat van verwarring.

Laat ik maar beginnen dat er niet zoveel logica in de film zit. En ja ik heb de schaaktheorie gelezen, en nee ik geloof het niet (ik blijf met te veel vragen zitten die er gewoon uiteindelijk niet inpassen). Ik heb ook geen probleem met mindfucks maar ik moet wel het idee hebben dat ik maar enigzins aanvoel wat een film nu wil overbrengen. Dat is het grote probleem met Revolver; het boeit niet. De film en de personages komen wat plastisch over, het is allemaal heel mooi en hip vormgegeven maar er zit totaal geen gevoel bij, het is een lege huls. Personages, dialogen en gebeurtenissen zijn te weinig memorabel en missen een bepaalde essentie. Ik kon mijn gedachte maar moeilijk bij de film houden het laatste uur.

Ik vind ook niet dat Ritchie zich niet mag vernieuwen hoor. Het had van mij echt geen Snatch 2 hoeven te zijn maar ik vind dit gewoon geen goede film. Het is en blijft moeilijk doen om het moeilijk doen. Het is mysterie en spanning willen brengen door alles, maar dan ook alles in het vage te laten. Maar daarvoor mist de film gewoon substantie.

Nee Ritchie bakt er niet veel van met Revolver; 2 magere sterretjes voor de mooie beelden.

Wat een waardeloos en totaal overbodig vervolg op The Ring. Het eerste deel uit de reeks is een film die zich vooral richt op het mysterieuze met daarin horror-elementen. Het verhaal met die moordende videoband (who cares trouwens in het DVD-tijdperk) vond ik al niet supersterk maar de griezelige sfeer, de mooie beelden en de speurtocht van Rachel maken veel goed.

Dit zwaar teleurstellende vervolg is niet veel meer dan een mislukte versie van The Exorcist met belachelijke totaal niet op zijn plaats zijnde effecten. Waren het vorige week nog digitale Hyena's (Exorcist, The Begining) die de kijker de stuipen op het lijf moesten jagen, deze week werd ik verrast door een doldwaze woeste Rudolf die samen met zijn vriendjes uit de computer getoverd werden. Dit deel wil met al die vreemde zogenaamd spectaculaire scenes ook veel te veel laten zien maar verliest daarbij de hele sfeer die nu juist een horrorfilm aangenaam kan maken uit het oog. Ik zelf vind vaak in dit genre dat de regel "less is more" meestal wel goed opgaat.

Verder vond ik het script zeer zwak, vaak behoorlijk rommelig en onlogisch. Ook Naomi Watts die ik normaal toch een best goede actrice vind kon mij hier niet echt bekoren, over haar tegenspeler wil ik al helemaal geen woorden vuil maken aangezien die net zo goed geheel afwezig had kunnen zijn. Het is allemaal net iets te makkelijk en op de automatische piloot over de hele film hangt een sfeer van ernstige middelmatigheid. Nee van mij had The Ring 2 niet gemaakt hoeven worden. 1* dan maar omdat zelfs een ongeïnspireerde Watts nog steeds wel aangenaam is om na te kijken.

Haha, ik dacht eigenlijk voor E5,- de DVD van deze film in handen te hebben... Ook met John Wayne dus de vergissing is begrijpelijk

Nu vind ik Ford een prima regisseur dus daar wil ik best een paar eurootjes aan spenderen. Toch vind ik Rio Grande de minste film van Ford die ik tot nu toe heb gezien. Op zich zijn er wel een aantal goede Ford elementen aanwezig. Actiescènes met paarden en een mooi landschap maar goed de rest van de film is maar zozo.

Verhaaltje is weinig aansprekend en vooral vaak saai. De eerste helft van de film is echt langdradig om uit te zitten. Obligate humor, niet al te interessante personages en soms het idee naar Country Music TV te zitten kijken. Daarna komt er wel wat meer actie in de film maar het geheel blijft slordig aanvoelen en komt nergens echt lekker uit de verf. De relatie tussen man, vrouw en zoon lijkt nergens echt diepgang te krijgen en zodoende voegt het uiteindelijk allemaal niet zo veel toe. Ook een beetje vaag hoe het nu precies zat met die indianen.

Had Ford dan maar gekozen voor een meer actie gerichte western dan had het nog wel wat kunnen worden.

2.5* is wel het maximum voor Rio Grande.

Ar Risalah is een film die me qua opzet vooral doet denken aan de tijd dat het maken van groots opgezette religieuze films erg in was. Epische films als The Ten Commandents of Ben Hur beleefde hun hoogtepunt echter ruim 20 jaar eerder voordat deze film het levenslicht zag.

Het levensverhaal van de profeet Mohammed wordt keurig in chronologische volgorde en zonder verassingen verteld. De film duurt ruim 3 uur en lang niet alle stukjes film vind ik even boeiend, vooral het opsommen van stukken Koraantekst ter inspiratie is bij vlagen behoorlijk langdradig. Daarnaast is het voor mij (als niet Moslim) niet altijd duidelijk wat nu het belang is van de vele, vele personages die voorbij komen. Hierdoor verwordt het soms tot een beetje een onpersoonlijke brij aan gebeurtenissen en personages. De film is ook niet overal even mooi gemaakt, audiovisueel is het niet al te indrukwekkend (zeker voor een film uit 1976).

In de film zien we het belangrijkste karakter, Mohammed, zelf helemaal niet. Grappige parallel met Ben-Hur waarin een scene met Jezus voorkomt en daarvan krijg je ook zijn gezicht niet te zien. Het is overigens niet zo dat de Koran verbiedt Mohammed af te beelden, sterker er zijn in de Arabische wereld gewoon afbeeldingen verkrijgbaar van een jonge profeet.

De film verbeeldt toch vooral het meer tolerante en verdraagzame karakter van de Islam. Er wordt zelfs een duidelijk verwantschap getrokken met het Christendom (wat historisch natuurlijk ook zo is) en de volgers van Mohammed hebben een progressieve en vooruitstrevende visie (klopt historisch ook, immers nam de wetenschap na de Islamisering van het Midden Oosten een hoge vlucht). Des te jammer is het daarom ook dat het turbulente liefdesleven van de Profeet vakkundig omzeilt wordt. Zijn favoriete vrouw Aisha komt niet eens ter sprake volgens mij. Gemiste kans. Want zeker gezien de tijdsgeest had de maker er in navolging van Jesus Christ Superstar een iconische 'Make Love not War' Mohammed van kunnen maken.

Interessant om eens gezien te hebben, zeker. Maar als film te weinig verrassend en te traditioneel.

2.5*

PS: Wat ik zelf dan wel leuk vind om te zien is waar veel Islamitische namen hun oorsprong hebben. Heb dat nooit geweten namelijk.

Interessante docu/film die een goed actueel onderwerp onder de loep neemt.

4 Jonge britse moslims op avontuur in Afghanistan, daar kan je wel je vraagtekens bij hebben inderdaad. Vooral als die ook nog eens opgepakt worden samen met een 100-tal Taliban strijders. Ik kan me voorstellen dat de amerikanen die gasten niet de week erop meteen weer naar huis sturen zodat ze met moeders een kopje thee kunnen drinken.

Toch kan ik me wel indenken dat een soort jeugdige overmoed en naïviteit er toe leidt dat ze ineens in een totaal uit de hand gelopen situatie zitten... Ik wel, getrainde amerikaanse en britse ondervragers schijnen daar dan maar liefst 4 jaar voor nodig te hebben

En nee, de Taliban zijn geen lieverdjes en niet iedereen in Guantanomo zal daar onschuldig zitten. Wat ik echter zeer stuitend vind is dat de amerikanen die de mond vol hebben van democratische waarden en normen door god zelf geschonken aan het land van de grote vrijheid intussen meer op een gemiddelde bananenrepubliek lijkt. Gelukkig lijken de amerikanen de laatste tijd ook weer een beetje uit hun winterslaap te komen en lijkt er eindelijk een einde te komen aan het keizerrijk van Bush en consorten.

De documentaire zelf ziet er goed uit en wordt begeleidt door sterke muziek. Vooral het eerste gedeelte (in Pakistan en Afganistan is zelfs erg spannend). Nadeel is dat het allemaal nogal vrij fragmentarisch gebracht wordt, stukjes interview ertussendoor. Het maakt het een beetje te vaak een wat droge opsomming van gebeurtenissen (vooral het gedeelte in de gevangenis heeft hier last van). Wat ik ook jammer vind is dat er niet meer aandacht is over wat het hele gebeuren nu met die jongens gedaan heeft. Dit wordt slechts behandeld in een paar korte regeltjes maar had van mij wel wat dieper uitgewerkt mogen worden. Vooral omdat het belangrijkste thema toch vooral lijkt, dat oorlog het slechtste in de mensen naar bovenhaald en dat iedereen daar ongewild slachtoffer van kan worden. De impact op het leven van gewone mensen.

Ondanks de wel wat aanwezige minpunten toch een heel behoorlijk indrukwekkende documentaire. 3.5*

Samen met The Proposition de 2e onderschatte film van regisseur John Hillcoat. The Road past imo wel in het rijtje van potentiële klassiekers. Echter valt me op dat ze op Moviemeter niet altijd de juiste waardering krijgen (zie ook Jarhead, Children of Men en Moon bv).

Het is zeker niet het eerste naargeestige post-apocalyptische drama maar zeker wel een van de beter geslaagde. Kern van het verhaal is de onvoorwaardelijke liefde van een vader voor zijn zoon ondanks de onmogelijke omstandigheden. Dat maakt deze film in de eerste plaats een erg menselijke film. Wat de reden is waarom de hele menselijke samenleving in elkaar is gedonderd dat mag de kijker lekker voor zichzelf uitmaken. En dat is eigenlijk wel prima, accepteer dat gegeven en kijk naar wat een realistische strijd op overleven is als alle zekerheden om je heen zijn ingestort. Een paranoïde vlucht in een even gevaarlijke als neerslachtige en kleurloze wereld, waarin de meeste medemensen of zelfmoord plegen of boven of juist onderaan de nieuwe voedselpiramide staan. De kracht van de film schuilt hem toch wel in de details; Als de vader zegt bij het zoveelste lijk tegen zijn 10 jarige zoontje; "Nothing you haven't seen before"...

Tweede belangrijke troef is het acteerwerk wat ingetogen maar zeer zeker overtuigend is. Goede prestaties van een uitgemergelde en bebaarde Mortensen waarvan je zijn kleren bijna door het scherm heen kan ruiken.... Het jonge gastje speelt best redelijk, soms een tikkeltje te nadrukkelijk maar echt storen deed het me nergens. De bijrollen zijn vrij minimaal maar wel belangrijk voor de sfeer in de film, het zijn de enige stukjes andere intermenselijke interactie en schetsen een beeld van de hopeloze toestand van de mensheid en de geestestoestand van de vader.

Wat ik mooi vind is dat er veel gebruik is gemaakt van locatie-opnamen. Gemaakt op plekken die een soort van apocalyps hebben moeten doorstaan. Zo is er veel gefilmd op de hellingen van de vulkaan Mt. Saint Hellens en in het door Kathrina getroffen New Orleans. De echo van de rampen in deze gebieden is treffend op film gevangen en maken een akelig realistische post-apocalyptische wereld, de ruwe schoonheid van vergankelijkheid.

En net zoals in The Propostition zoekt Hillcoat opnieuw de samenwerking Met Nick Cave, die deze keer weliswaar niet voor het verhaal tekende maar wel wederom de boel omlijst met zijn prachtige en stemmige muziek.

Sombere maar sterke film.

4*

Haha, ik moest meteen aan jouw denken mikey bij deze film

Zo'n Amerikaanse melige cheesy (bijna) jaren '80 highschool comedy leek me wel uitermate geschikt om de nieuwjaars kater mee uit te zitten... uh... zingen. Dat ik de Ramones een uitermate fijn bandje vind is ook mooi meegenomen, eigenlijk is het bijna een vereiste om deze film echt op waarde te kunnen schatten.

Eerste helft van de film voldeed ook geheel aan wat ik verwachte, lachwekkende dialogen, absurdistische humor (beetje a la Naked Gun) maar ik was wel een beetje bang dat het langzaam zou gaan afglijden richting te makkelijke en flauwe humor als Police Acedemy ed.

Maar... Eigenlijk vind ik de tweede helft van de film nog veel toffer. Geheel in de geest van de onmogelijke anarchistische punk houding waar The Ramones natuurlijk voor staan wordt er naar een heerlijk compromisloos einde toegewerkt. Wat nou moraal, Rock 'n' Roll daar gaat het om en niets anders.

Verder erg geinige karakters en dito dansjes, vaak zo melig dat ik er spontaan een grote glimlach van kreeg en dat is mooi meegenomen zo op de eerste dag van het jaar.

Aangename start van 2010, mijn filmjaar had slechter kunnen beginnen.

3.5*

Miss Togar: "Those Ramones are peculiar."

Police Chief Klein: "They're ugly. Ugly, ugly people."

Niet onaardig, stuk beter dan Revolver iig maar Ritchie heeft nog steeds zijn oude vorm uit de begindagen duidelijk niet terug. Zou zijn huwelijk met Madonna echt zo zwaar zijn geweest

Over het geheel genomen is RocknRolla een entertainend misdaadfilmpje maar ook een dat eigenlijk nauwelijks opvallend te noemen is. Personages en dialogen zijn nu niet bepaald memorabel, humor is niet altijd even scherp of geslaagd en aan een goede timing ontbreekt het ook nogal eens. Opvallend omdat ik dit juist zaken vind die me in Lock, Stock... en Snatch zo bevielen aan het werk van dhr Ritchie.

Eigenlijk springen er voor mij slechts 3 scenes uit die me positief opvielen. De achtervolging met de Russen is een heerlijk stukje cinema, het rare feestje was leuk en ook de enige sexscene (nou ja...) in de film vind ik geweldig gedaan. Als de hele film in die stijl, dat tempo was geweest had dit een heerlijke misdaadflick kunnen opleveren. Nu mist het toch te veel een eigen smoel en blijft het gewoon net wat te flets.

Jammer genoeg is dat dus niet het geval en voelt de film zelfs wat onaf aan. Lijntjes en personages worden wel op het toneel geplaatst maar worden niet helemaal lekker uitgewerkt. Aan het einde is een wat bij elkaar geraapt zootje waar in allerijl maar wat eindjes aan elkaar geknoopt worden zo lijkt het. Vond het niet helemaal bevredigend en zelfs wat geforceerd aandoen.

3* en Ritchie lijkt iig weer in een stijgende lijn te zitten.

Vroeger was ik nooit zo'n liefhebber van de Rocky saga maar toen ik bij m'n broertje was en zag dat die de Rocky collectie DVD box had liggen heb ik die toch maar even ingepikt.

En zie hier, wat de tijd al niet kan doen. Rocky is echt een goede film geworden in de loop der jaren. Het is een klassiek verhaal over de underdog die door hard te knokken het ondenkbare wil bereiken en in deze film is dat plot welhaast perfect uitgevoerd.

Gelukkig geen eindeloze trainingsessies of bokswedstrijden, het is dan ook geen hardline boks-knok film maar een bijzonder fijne karakter schets van The Italian Stallion. De wat eenvoudige en onzekere maar met een goede inborst gezegende straatvechter Rocky Balboa. Geweldig hoe Stallone vorm geeft aan dit karakter, zijn maniertjes de typische loopjes maar ook de manier hoe hij met dieren omgaat en hoe hij zijn grote liefde Adrian het hof maakt. Wat een geweldige filmkus was dat zeg, zou zo geloven dat het haar eerste echte zoen was!

En zo zitten er meer prachtige sterke scenes met geweldig acteerwerk in deze klassieker die toch al uitblinkt door zijn fantastische sfeer. Niet vreemd dat sommige van die scenes, met dank ook aan de geweldige muziek, in ons collectieve bewustzijn zijn geslopen. Want uiteindelijk voelt iedereen zich wel eens zoals Rocky

4 dikke welverdiende sterren voor dit geesteskindje van Sylvester Stallone.

Geinig 6e deel over opa Rocky, die maar al te graag weer eens een ouderwets potje wil knokken.

Het begin is allemaal wel erg melodramatisch, Rocky die mijmerend samen met Paulie alle locaties uit de eerste films nog eens langsgaat en dit duurt ook wel een tikkeltje te lang.

Gelukkig gaat Rocky nieuwe wegen bewandelen en wordt de film vanafdaar wat interessanter en zoals het hoort leidden in Rocky alle wegen naar... de boksring.

Het moment waarop het trainen begint, is ook het moment waarop ik me iets rechterop ging zetten in m'n zetel, blijft toch altijd HET moment van een Rocky film. Gelukkig is de oude muziek van Bill Conti weer helemaal terug van weggeweest en hoeven we het niet te doen met de 2007 variant van Survivor.

Tijdens het eindgevecht wordt de visuele truukendoos naar mijn smaak iets te ver open getrokken. Dat was ook helemaal niet nodig geweest want eerlijk is eerlijk het was best spannend en ik bleef toch een beetje gissen naar de uitkomst ervan. Een uitkomst die ik wel bevredigend vond eigenlijk, het verwaande jonge boksertje krijgt een lesje in de sport "Italian Stallion" stijl.

Rocky 6 geen echte hoogvlieger maar zeker vermakelijk en zeker ook niet het slechtste deel uit de reeks. 3*

PS. Ben nu stiekem toch ook wel nieuwsgierig naar Rambo 4 hoor...

Mjah, duidelijk een pak minder dan zijn voorganger. Boze tongen zouden zelfs kunnen beweren dat deze film totaal overbodig is. Dit omdat hij nauwelijks iets nieuws biedt tov deel 1. Bijna alle ingrediënten uit de eerste film zijn wel aanwezig en lijken, zei het met een iets ander sausje overgoten, soms wel rechtstreeks gekopieerd. Het sausje is ook nog eens duidelijk van een chef kok met minder Michelin sterren op zijn conto.

Lange tijd dacht ik dus ook, dit wordt helemaal niks dat Rocky II. Jammer maar helaas. En dan komt dat laatste gevecht en brult Rocky het uit; "Adrian, I did it!" en dan denk ik wtf en ben ik om 3* wordt het.

Ook in het derde deel van de Rocky saga is er natuurlijk weer iemand die Dhr Balboa op de neus wil timmeren, tot zover niet echt een verassing.

Arme Rocky heeft het ondanks dat hij tegenwoordig financieel de schaapjes heel aardig op het droge heeft toch niet gemakkelijk in deze film. Maar Rocky zou Rocky niet zijn als hij daar niet keihard tegen zou knokken, dit maal bijgestaan door oude aartsrivaal Apollo Creed (een leuke wending).

Op de een of andere manier blijven ze toch erg vermakelijk die Rocky films. Het is wel goed dat Stallone zijn oorspronkelijk karakter goed trouw blijft. De sympathieke, nog steeds wat onzekere straatvechter van eenvoudige italiaanse afkomst. Mooi ook dat je rolmodel Rocky nergens hoort schelden in zijn films, tis gewoon een erg grappig karakter en zou me ook niemand anders dan Stallone kunnen voorstellen die hem zo zou kunnen spelen.

Verder doen de jaren '80 duidelijk hun intrede in dit deel; game-arcades, Rocky merchandise en de opgepompte testosteron fitness trend uit die jaren (leuk om Stallone in een naveltruitje te zien ). Qua film en regie beter dan deel 2, Stallone heeft duidelijk wat bijgeleerd maar dat is niet genoeg voor een echt betere film. Net als zijn voorganger, Rocky 3 sterren!