Opinions

8 maart 1983; De amerikaanse president Ronald Reagan (s)preekt in Orlando Florida voor een invloedrijk kerkelijk genootschap over de toenmalige Sovjet Unie en haar leiders en verwijst hiernaar met de term "Evil Empire".

Niet zo vreemd dus dat in 1985 door de amerikaanse propaganda machine All-American hero Rocky Balboa eropuit wordt gestuurd om op (hoe toepasselijk) kerstavond de leiders van dit "Evil Empire" eens flink op hun nummer te zetten. En natuurlijk verandert Rocky, met slechts een gevecht, het communistisch bokspaleis in Moskou in een menigte amerikalievende russen. Jaja, Rocky laat maar mooi even zien waar het "oog van de tijger" toe in staat is in het "hol van de leeuw".
Jammer genoeg heeft het allemaal maar weinig meer te maken met waar Rocky oorspronkelijk om draaide. Stallone staat verder van zijn oorspronkelijke creatie af dan ooit tevoren. Van straatvechter tot presidentiële loopjongen. Jammer. Voeg daarbij de afgrijselijke jaren '80 synthpop en het typische foute jaren '80 design wat het geheel doet ogen als een slechte en goedkope MTV videoclip en je hebt een schitterend "sign of the times". En dat waarde filmvrinden is ook wat waard.

12 juni 1987; De amerikaanse president Ronald Reagan spreekt bij de Brandeburger Tor in Berlijn. Hij richt zijn blik naar het oosten en overduidelijk geïnspireerd door Rocky Balbao (vergeet niet, deze president is eigenlijk een vakbroeder van Stallone) daagt hij de russische partijleider Michael Gorbatsjov uit met de volgende woorden: "Come here to this gate! Mr. Gorbachev, open this gate! Mr. Gorbachev, tear down this wall!" En terwijl hier Neil Young over de stereo Keep on Rockin in the Free World met gekwelde stem verder zingt, weten we dat de rest onderdeel van de geschiedenis is geworden.

Zeker niet de beste uit de Rocky reeks maar toch ook niet geheel een overbodige film. Met deel V wordt gepoogt de cirkel weer rond te maken. De man die deel 1 regisseerde mag Sly weer terug sturen naar zijn oude buurt, die in de tussenliggende jaren alleen maar verder en verder in verval is geraakt. Alle welbekende elementen passeren weer de revu (de dierenwinkel, de kroeg, de oude sportschool, de pastoor en het oude obscure boxzaaltje).

Het uitgangspunt is best leuk, Rocky die als de nieuwe Mickey zijn veelbelovende pupil Tommy Gun gaat trainen. Ware het niet dat buiten het echtpaar Balboa en natuurlijk Paulie er wel erg beroerd geacteerd wordt. De muziek van MC Hammer en de spin-off rond zoonlief en diens schoolperikellen doen daar ook al geen goed aan.

Ook het eindgevecht is weinig eneverend... Maar ja, zo'n Rocky film heeft toch een bepaalde charme en ammusementswaarde, 2.5* en eens kijken wat Stallone met deel IV gaat doen.

Grappig is trouwens dat als je al die Rockys in een redelijke korte tijd kijkt, je echt merkt dat de tijden veranderen. Mooiste detail in deze; Tijdens de aftiteling danken de makers de Sovjet-regering voor het beschikbaar stellen van de Aeroflot-Jet En dat terwijl in deel IV nog.... juist "Only in America!"

Hier nog een... En ik vond Tetsuo ook niet geweldig. Het zelfde geldt ook voor deze Snake of June, ik vind het geen beste film.

Ten eerste vind ik het blauw/wit erg lelijk, het geeft een kille sfeer wat alles lelijk en afstandelijk maakt (wat wellicht ook de bedoeling was). De soundtrack vond ik ook vrij beroerd, het leek echt op een vreselijk slecht gedubte film. Over de technische uitvoering ben ik, op enkele goede scènes na, niet echt enthousiast.

Het grootste probleem wat ik vaak heb met experimentele cinema is dat ik het vaak na een minuutje of 20 wel gezien heb. Het experiment is me dan wel duidelijk en vaak komt er niets structureels voor in de plaats. Deze film begon in eerste instantie nog vrij boeiend, over onderdrukte erotische gevoelens die langzaam maar zeker bij een vrouw worden losgeweekt. Dit lijkt een leuk opzetje te zijn voor een interessante film te worden. Helaas verliest de film zich al snel in slecht drama (waar slaat dat gebeuren met die borst- en darmkanker nu toch op ), verder niet echt boeiende of goed uitgewerkte personages en tegen het einde zelfs een ontsporing in totaal onzinnige en absurde scènes en een verhaal waar echt geen chocola meer van te maken is... Erg jammer, dat deze film mij na 20 minuten weer totaal weet te verliezen.

Leuk voor in een SM-kelder misschien maar meer dan 2 kleine sterretjes, omwille van de eigenzinnigheid en een handjevol aardige stukjes film, kan ik hier niet aan kwijt. Vooralsnog is het voor mij toch echt; Exit Tsukamoto

Geslaagde moderne tienerhorror gebaseerd op leuke oldskool elementen.

The Ruins is gelukkig weer een horror op klassieke leest waarbij tieners en jong volwassenen een voor een op gruwelijke manier ten prooi vallen aan een dodelijk gevaar. Dat gevaar is nu niet iets bovennatuurlijk, zoals de laatste jaren vaak te zien was in de vele Japanse remakes maar heeft een veel meer aardse oorsprong (in dat opzicht heeft de film wel wat weg van The Descent). Gelukkig hoeft de kijker niet verveeld worden met mogelijke verklaringen, zit ook niemand op te wachten in een krap 90 minuten durende film lijkt me.
Het uitgangspunt van 4 jonge Amerikanen op zonvakantie in Mexico die verleidt worden tot een spannend avontuur door een (natuurlijk) Europese toerist schept een soort sfeertje van; "Het kan ons allemaal overkomen" dat, denk ik, vooral de doelgroep goed zal aanspreken.

Ook leuk is dat behalve horror en voldoende gore de film een sterk suspense component kent. Veroorzaakt door het wederom klassieke gegeven van het samen geïsoleerd zitten met een dodelijke dreiging (zie ook Alien, The Thing).

Verder is het camerawerk en de acteerprestaties toch zeker positief te noemen. Wel jammer dan weer van het wat slappe einde.
Nergens is het bijzondere cinema maar vermakelijk is het wel allemaal. Okay bevonden.

3*

Lief dagboek... Maar dan Hunter S Thompson style, dit is wel aan mij besteed hoor. Jammer van de lauwe kritieken want deze stijlvolle film verdient beter.

Alhoewel de parallellen voor de hand liggen is het is natuurlijk geen Fear and Loathing, wat in de eerste plaats toch een geschifte Gilliam film is. Uiteraard was Thompson een flamboyante, excentrieke persoonlijkheid maar alleen gebaseerd op Fear and Loathing...(overigens een meer dan briljante film) zou wel eens het beeld kunnen bestaan van een totaal geflipte accid-head en dat doet geen recht aan deze briljante schrijver met een even scherpe pen als observatievermogen.

The Rum Diary deels autobiografisch, maar merendeels fictief de film komt eerder dan het boek wat ik nog niet gelezen heb. Het is een heerlijke film geworden, over mannen in een te warm tropisch oord met meer verleidingen om hen heen dan menselijkerwijs goed voor iemand is. Dit alles verpakt in een bijzonder stijlvol jaren ’60 decor omlijst met een broeierig Caribisch sfeertje. Snelle mooie wagens, mannen met coole zonnebrillen, overhemden van het goeie snit en een oogverblindend lekker wijf, sorry hoor maar welke zuurpruim kan er dan nog klagen..?

Dit is de 3e recente film van Depp die ik in korte tijd heb gezien en hij doet het hier toch wel erg leuk in deze film, fijn om hem weer eens bezig te zien in een echte rol na al dat geJack Sparrow van hem. Hij wordt bijgestaan door een aantal totaal geflipte figuren waarvan uiteraard Moburg wel de kroon spant. Amber Heard doet niet veel meer dan wat mooi aanwezig zijn maar doet dit dan wel met de volle overtuiging (althans ik was behoorlijk overtuigd).

De film kent geen spektakel, is geen volbloed drama of komedie. Nee, het is een lekker gestoord verhaal, voortgestuwd door maffe, zwoele en soms wat risicovolle avonturen en veel, heel veel rum. Een tropisch grote jongensboek, waar ik regelmatig bij moet (glim)lachen maar vooral erg van kan genieten.

Mijn eerste bioscoopbezoek van 2012 had veel en veel slechter uit kunnen pakken.

4*

Tjonge, wat een verspilling van kostbare filmdollars. De materie over het amerikaanse jury rechtssysteem is op zich best interessant. Maar helaas, veel meer dan ongeïnspireerde acteurs die volledig op de automatische piloot gaan en een plot vol nodige clichés heeft Runaway Jury niet te bieden. De manier waarop de juryleden hier gemanipuleerd worden is echt behoorlijk kort door de bocht. Alle stereotypen worden weer netjes op een dienblad gepresenteerd; de activist, de alcoholist, de aidspatiënt, het domineevrouwtje met abortus en geheime relatie. Kom op zeg valt er nu eens een keer niks anders te bedenken. Creativiteit lijkt een steeds zeldzamer goed te worden in Hollywood.
En dan het stelletje (Cusack en Weisz) die waren toch veel te mooi en te lief om keiharde oplichters te zijn. Had al vrij snel door dat het allemaal wel weer goed zou komen. En ja hoor prompt komt het, "ik volg mijn hart en vertrouw op de goedheid en verstand der mensheid" bladibla onzin te voorschijn.
Vraag me trouwens af wat er gebeurt was als Rohr wel daadwerkelijk die $10 miljoen. had overgemaakt. Vind het plot toch wat vreemd lopen hier.

Te langdradige, te onlogische met te veel kleffe fastfood hollywoodsaus overgoten rechtbankthriller, er zijn veel betere films in dit genre. 2* Die 3,53 gemiddeld is echt een beetje te veel krediet voor Runaway Jury.

Sterke misdaadopera uit De lage landen.

Vrij briljante zet om het plaats delict rond de hormoonmaffia te lokeren. Het geeft Rundskop de juiste rauwe en louche sfeer mee die het nodig heeft. De afgelegen boerderijen langs modderige paden waar niemand komt die er niets te zoeken heeft, de cafés met TL licht, de bordelen en de onderlinge onderhuidse haat voor anderstalige ze scheppen de grauwe en troosteloze wereld waarin het drama zich afspeelt. Zo veel sterker en origineler dan het zoveelste drugsdealertje of vrouwenhandelaar.

Rundskop vertelt een vrij complex verhaal met allerlei verwikkelingen die draaien rond de zwendel in hormonen en vlees maar dit blijkt na een tijdje in de film te zitten slechts de achtergrond te zijn voor een veel persoonlijker drama. In een serie aan flashbacks kom je er als kijker achter dat de protagonist als het ware ook een impotente vleesstier blijkt te zijn die zijn lege bestaan ontleend aan eigenlijk dezelfde potjes, pilletjes en spuitjes die hij ook toedient aan zijn eigen veestapel. Oh, ironie. Uiteindelijk spat de film uiteen in een onoverkomelijk gewelddadige apotheose. Het gegeven zou niet misstaan in een Griekse tragedie.

Films als deze staan of vallen voor een groot gedeelte met de acteurs die het verhaal moeten dragen en overbrengen. Gelukkig gaat dat hier heel behoorlijk en vooral Schoenaerts weet goed vorm te geven aan de tragische figuur van Jacky. Hij weet wonderwel de juiste balans te vinden tussen een soort afschuw (want echt sympathiek kan zijn karakter niet genoemd worden) en een soort medelijden. Interessante rollen die, als ze goed uitgevoerd zijn, de kijker kunnen uitdagen tot nadenken ipv het geheel alleen maar te consumeren.

Als film beviel me dit trouwens beter dan de vorige recente films van Belgische bodem die ik gezien heb. Het geheel is wat rustiger, evenwichtiger en misschien zelfs wat klassieker dan bv een Ex-Drummer of Calvaire die toch een duidelijk experimenteler karakter hebben. Ook minder stroef en stoïcijns dan het werk van de broertjes Dardenne. Maar dit alles toch zonder eigenheid te verliezen.

Puik werkje van onze zuiderburen kan zich serieus meten met misdaadfilms van Angelsaksische komaf (en die mag ik persoonlijk graag zien).

4*

Buitengewoon onevenwichtig filmpje dat nergens echt weet te pakken. Tijdens het kijken regelmatig gedacht hem maar gewoon af te zetten maar toch uitgekeken op de hoop dat er nog iets interessants zou gebeuren, helaas dat ging dus niet door.

De mix van zwarte komedie en drama wat erg goed werkt in een film als American Beauty, of iets droogkomisch als een Wes Anderson film lijkt er hier wat bij de haren bijgesleept. Films met wat vreemde personen zijn alhoewel er af en toe bijzonder aardige en sterke exemplaren tussen zitten natuurlijk niet echt nieuw. In deze film vond ik het soms erg gezocht zonder dat er een goede solide basis aan al die merkwaardigheden ten gronde ligt. Nergens kom ik ook echt in de film omdat deze bijna net zo manisch is als de personen die de hoofdrol vertolken.

Er wordt wel heel, heel hard geprobeerd er een cool jaren '70 sfeertje aan te geven maar heel veel verder dan wat stylingtips die je ook in de Glossy's kan vinden plus wat "He, die gouwe ouwe was ik helemaal al vergeten"-erlebenis komt het allemaal niet.

Nee, deze film doet te erg zijn best om vooral apart en vreemdsoortig over te komen maar om nu te zeggen dat het me verstelt deed staan... Verre van. 1.5*