Opinions

Grappige film, past helemaal in de 'Over the Top" jaren '80 actiefilm revival die we dit jaar beleven en doet imo ook zeker niet onder voor bv The Expendables.

The A-Team is werkelijk geen seconde serieus te nemen maar goed dat was de originele TV-serie natuurlijk ook al niet. Het beperkt zich tot pretentieloos popcorn vermaak, en zo hoort dat.

Met de TV-serie heeft het trouwens niet zo heel veel te maken slechts een aardige knipoog her en der doet enig jeugdsentiment bij mij herleven. Ter info, ik had alle A-Team action figures, een levensgrote poster van BA boven m'n bed hangen, de gele en rode plakplaatjes in een album, ik zat voor de TV gekluisterd toen de TROS het bezoek van The A-Team uitzond op TV en als we buitenspeelde met vriendjes was ik meestal Murdock En ondanks dat neem ik het deze film niet kwalijk dat ze van mijn favoriete jeugdserie een remake hebben gemaakt. Ik heb me prima vermaakt wel...

Denk wel dat de makers er beter aan hadden gedaan wat dichter bij het bronmateriaal te blijven. The A-Team waren toch een beetje de '4 samurai' van de jaren '80. Nu is het toch net iets te veel een standaard clubje All American Heroes naar mijn smaak. De rollen worden wel heel aardig vervuld alleen BA kan me niet zo bekoren (veels te suf) en godallejezus wat ziet Jessica Biel er strak uit in deze film

3* leuk bevonden dus.

Juweel van een film dit. Prachtige geschoten beelden een zeer sterk en overtuigend speelende Nicholsonm, goede bijrollen en een mooi kijkje in de cultuur van de amerikaanse "witte" middenklasse. Goede combinatie van drama, humor en roadmovie. Na de eerste maal gezien te hebben 4*

Wel knap designwerk in deze film anders. Zag laatst een docu op Discovery of NGC waar deze film en de visie van Cameron ineens voorbij kwamen. het ging over wat er nu van al die (futuristische) technologiën in films werkelijk terecht komt. Ik had altijd gedacht dat die duikboten hier op werkelijk bestaande schepen waren gebaseerd nu blijkt het helemaal bedacht te zijn maar dan wel zo goed dat 10-15 jaar later zulke duikboten wel echt gebouwd worden. Zelfde gaat een beetje op voor die mini-subs (Little Geek).

Grappig was ook dat Cameron, toen deze afzakte naar de Titanic, het net vond lijken of hij nu in zijn eigen film (The Abyss) zat.

Bijzonder fijne film, niets spectaculairs ziet er vooral eenvoudig maar toch oogstrelend uit.
Is natuurlijk ook maar bijzaak want wat deze film echt maakt is het samenspel van verzuurde skinhead Adam en uberpositivo dominee Ivan. Het levert toch wel fraaie stukjes film op hoor, enkele behoorlijk memorabele scènes. Prachtig om te zien hoe die twee acteurs op het scherm gewaagd zijn aan elkaar. Het zit ook vol geweldige zwarte humor.
De bijrollen vind ik niet zo bijster interessant eigenlijk echter een komische waarde bezitten ze wel (dat gesprek met die zwangere vrouw en die koekjes ). Ze staan vooral in de eerste helft toch in dienst van het illustere duo. Tot hier kon ik de film ook meer dan prima waarderen het is dan ook erg jammer dat de film imo gedurende de laatste helft wat uit de bocht gaat.

De wending die Adams Æbler dan maakt neigt wat meer naar de absurde humor, ook wat makkelijker allemaal en het voelde zeker in vergelijking met de briljante eerste helft soms zelfs wat plat. Zeer jammer en totaal overbodig, de film had het echt niet nodig.
Het einde voelde ook wat ongepast geforceerd. Alhowel ik niet echt zou pleiten voor een unhappy-end, was dit toch net wat te cheesy. Had wel wat eigenzinniger en origineler gemogen.

Desalniettemin een bijzondere en vermakelijke film met een eerste helft die iedere filmliefhebber gezien moet hebben.

3.5*

Ik dacht laat ik er nog maar eens eentje proberen zo'n japanse animatie aangezien mijn eerst anime een ontzettende meevaller bleek te zijn. Akira is op z'n zachts gezegd uh erg... appart

Het verhaal vond ik op zich wel te volgen overigens, alleen zitten er hier na mijn smaak wel net iets te veel wazige, onduidelijke zaken in. De SciFi wereld van Akira is mooi en gedetailleerd uitgewerkt. Een grimmige metropool met een imponeerende skyline. Neo-Tokyo is tot de nok gevuld met broeiend sociale onrust, anarchistische bikers en andere strijders tegen het systeem.

Audiovisueel verdient deze film sowiezo een flinke pluim. De animaties zien er erg mooi uit, de actie, de camerastandpunten het "bullet time avant la lettre" ik had persoonlijk deze film geen 1988 gegeven. Voeg daarbij de eenvoudig traditoneel aandoende muziek en de soms onwerkelijke stiltes en het plaatje is compleet voor ogen en oren.

Jammer genoeg miste ik wel iets in deze film. Vooral op het emotionele gebied deed het me maar vrij weinig. Hierdoor voelde de film toch wel wat leeg aan. Ook had ik toch liever een wat betere uitwerking gezien van het hoe en waarom van die bovennatuurlijke krachten. Het bleef nu wel erg in traangasnevellen gehuld. Mooi maar vaag 3,5*.

Meer dan 2 uur lang clichématig, heroïsch, patriottisch redneck gezever met hier en daar een bloedige veldslag omlijst met sentimentele en bombastische muziek. Dappere helden en gemene vijanden. Het zou zo maar een film van Mel Gibson kunnen wezen

Beetje vreemde film die lichtelijk neigt naar een soort houding van witte suprematie, niet zo vreemd want de zuidelijk boeren wouden maar wat graag hun spotgoedkope arbeiders (lees slaven) houden maar dat zal nu niemand meer hardop zeggen.

Verder is het acteerwerk nogal slapjes en weinig geïnspireerd, te veel slap geouwehoer ook ipv actie.

Op zich ziet het er wel allemaal verzorgt uit, met mooie kostuums en goede locaties, spectaculaire wolkenluchten en veldslagen met veel vuur en explosies, goed 5.1 geluid bovendien. Het spoelt echter de wat rare nasmaak die ik van deze film heb overgehouden niet weg.

Geef mijn portie maar aan fikkie....

1*

Op de een of andere manier is 1,5uur Ali G gewoon te veel. In z'n TV-series kan ik nog wel kan lachen om een half uurtje ongecompliceerde, nutteloze onderbroekenlol. Maar dan is het ook wel mooi geweest het blijft gewoon niet boeien 1,5uur lang. Wel leuk dat Borat "the man from Kazachstan" nog even op het toneel werd gehaald. Wat een held

Ben erg in m'n nopjes met de pas aangeschafte Alien DVD box, deze week meteen de eerste 2 delen weer eens bekeken en nu natuurlijk de Directors Cut. Vooral grappig om te zien dat het twee totaal verschillende films zijn dat was me eigenlijk nog niet eerder zo duidelijk opgevallen op de een of andere manier.

Blijf deze veruit de beste uit de serie vinden, het geniale artwork, de beste sfeer en de engste meest dreigende alien. De bemanning van het ruimteschip is uitstekend gekozen, de acteurs en actrices hebben karakter en spelen gewoon erg lekker.
Het viel me deze keer ook op dat dit best een trage film is. Het verhaal is vrij rechtlijnig maar er wordt wel gewoon erg ruim en goed de tijd genomen om het helemaal tot zijn recht te laten komen. Genoeg tijd om de mooie, sterk uitgewerkte details in je op te laten nemen. Alleen het begin al met de doodstille Nostromo wat langzaam tot leven komt of de spookachtige ontdekking van het alienschip op LV-426. Het is erg sfeervol, onheilspellend en gedetailleerd. En natuurlijk niet te vergeten de alien zelf in al zijn fascinerende levensfases (van ei via facehugger naar beest), toch wel het meest geweldige monster wat ooit op het witte doek is verschenen. Een en ander is natuurlijk te danken aan de zwitserse ontwerper/kunstenaar Giger die wezens en omgevingen weet te creeëren die zo uit een van je meest gruwelijke nachtmerries afkomstig lijken te zijn. Alsof ze de onbewuste angsten van de menselijke natuur verbeelden, een soort van oerangst, echt heel goed!

Mooi is ook de subtiele, dreigende muziek afgewisseld met de doodse stiltes waarin slechts de menselijke ademhaling en het kloppen van het hart hoorbaar is. Het versterkt het angstige claustrofobische gevoel wat toch al door de hele film heen sijppelt (de jacht in de ventilatieschacht is onovertroffen).
En zo rustig als het ontwaken is bij aanvang de film zo chaotisch en verwarrend is de uiteindelijke destructie van het schip. De sirenes, de overal ontsnappende stoom, de zwaailichten en een losgeslagen alien op jacht zorgen voor een voortreffelijke climax.

Vind dat de Directors Cut een paar goede toevoegingen bevat, vooral de ontdekking van wat de alien met de bemanning heeft gedaan is een waardevolle aanvulling. Het feit dat de alien mensen gebruikt als een soort levende broedmachienes maakt hem/haar nog weerzinwekkender en ziekelijker. Ook de confrontatie van Ripley met haar in helse pijn verkeerende schipmaatjes is sterk en griezelig en geeft net een beetje extra aan de film.

Het verhaal is eenvoudig maar ik denk dat deze film in zijn uitvoering en vormgeving niet beter zou kunnen. Wat hem voor mij eigenlijk perfect maakt. Na nu al 4 keer gezien te hebben en me er nog nooit ook maar een seconde bij verveelt te hebben denk ik dat Alien wel een maximale score van 5* verdient heeft!

"Here kitty, kitty, kitty...."

Zo de laatste uit de serie weer eens bekeken, mooi toch hoe ze in hollywood op ieder verhaal weer succesvolle CPR weten toe te passen Vond de kunstgreep van het klonen niet eens zo onaardig, het levert tenminste eens een andere Ripley op.

Deze film is iig wat meer back to basic en lijkt nog het meest op een kruisbestuiving van de originele Alien en zijn opvolger Aliens. Een suspense verhaal met in dit geval, een stelletje, jagende aliens in de beperkte ruimte van een ruimteschip, waar je niet makkelijk weg kan. Het lijkt erg op het basisverhaal waar het allemaal ooit eens mee begon. Toch voelt de film meer als een rasechte actiefilm aan dan als een suspensethriller.

Visueel is deze film behoorlijk goed gelukt met een aantal indrukwekkende, creepy en spannende scenes. Wel duidelijk dat Jeunet er zijn eigen draai aan heeft gegeven vind dat deze film het verst van het oorspronkelijke idee van Giger afstaat. Er zit meer humor in het geheel en de looks zijn meer Jeunet dan Giger, vooral dat ding op het einde leek in de verste verte niet meer op het geniale design van de getalenteerde zwitser.

Gelukkig bestaat de perfecte alien-verfilming al namelijk het eerste deel het is dan ook niet verwonderlijk dat ook hier dat niveau niet gehaald wordt. Uiteindelijk vind ik ook Resurrection erg amusant en vermakelijk en laat ik ondanks de fouten, die er zeker wel zijn, de 3.5* gewoon mooi staan. Alleraardigste afsluiter voor een serie waar ik gewoon een behoorlijk zwak voor blijk te hebben.

Het 3e deel uit de alienreeks die tot nu toe meer dan voortreffelijk is geweest. Alien is nagenoeg perfect gelukt als film vind ik en ook Aliens vind ik prima zoals ie is (een lekkere ietwat lompe maar zeker ook een spannende actiefilm). Deel 3, alhoewel zeker geen slechte film, laat toch wat steekjes valen en dat was volgens mij uiteindelijk niet eens nodig geweest.

De film is met duisternis en grimmigheid omgeven, Fincher wil niets meer met deze film te maken hebben, de eerste regisseur zou ontslagen zijn en dan is er nog het al dan niet bestaan van de mysterieuze 3 uur durende directors-cut? Vraag me niet hoe het precies zit maar de zwartgalligheid straalt iig van de film af, van dit deel zou Weaver ook nachtmerries hebben gekregen (ook alweer zo'n sappig verhaal dat de ronde doet). Nu treft dat aan de ander kant ook wel weer want op zich past dat lekker bij een horror/suspense verhaal.

Afgelopen week heb ik de wat bekend staat als "the assembly cut" gekeken en ik weet eigenlijk niet of de film hier nu beter van is geworden. Duidelijk is dat Fincher de sfeer van suspense en het opgesloten zitten in een naargeestige omgeving met een alien, die een voorkeur heeft voor Homo Sapiens als lunch, op de loer uit de eerste alien-film terug wil halen. Maar het werkt op de een of ander manier niet helemaal, er is nauwelijks een dreiging die van de alien uitgaat. Het "Owow, were fucked" gevoel uit de vorige twee films onbreekt.
Natuurlijk kent de film ook mooie, spannende momenten. Het begin is zeer sterk, de sfeer op de kolonie is lekker naargeestig genoeg donkere hoekjes met enge kriebelbeestjes. De scene in de donkere tunnels met de kaarsjes die uitgaan vind ik een van de beste uit de film en ook het einde, waarbij de alien in de val wordt gelokt, kon mij wel bekoren.
Helaas zit er teveel gewauwel en niet helemaal gelukte scenes tussendoor. Ik had ook het idee dat de film eigenlijk een hele andere kant wilde inslaan. Ik weet nog dat de alien in de bioscoop versie uit een hond kwam (hier om verder onduidelijke reden uit een koe ) Ripley zegt ook ergens dat deze alien zich anders gedraagt dan de vorige, als je goed kijkt beweegt hij ook anders en ziet hij er ook veel anders uit. De alien lijkt namelijk verdacht veel op, jawel een hond! Jammer dat hier niet verder op in wordt gegaan en dat uiteindelijk ergens wordt gekozen voor een suspense met spectaculaire visuele actie. Gevolg is dat het eigenlijk beidde net niet is.

Het frustreert me eigenlijk een beetje want ik weet zeker dat tussen het materiaal van de bioscoopversie, de te lang durende assembly cut en de mysterieuze 3 uurs versie een film moet zitten van zo net iets onder de 120 minuten die een echte waardige opvolger had kunnen zijn! Helaas een gemiste kans (alhoewel ik de bioscoopversie ook nog eens ga kijken) hou ik het nu op een redelijke 3.5*

James Cameron moet gedacht hebben na Alien met als tagline "In space no one can hear you scream"; Oh nee, dat zullen we nog wel eens zien dan! Besloot het geheel anders te doen en ging voor een groots opgezet lawaaierige en spectaculaire actiefilm. Wekte deel 1 het idee dat de alien een intelligente killer was in dit deel zijn de aliens een bende losgeslagen, lompe horken. Gelukkig is hun menselijke evenknie van hetzelfde bedenkelijke intelligentie niveau. Ook de muziek is veel theatraler, minder onheilspellend vooral ook erg bombastisch en nadrukkelijk aanwezig.

Maar... ik vind deze film wel erg leuk hoor! Nu heb ik ook wel een zwak voor spectakel en pyrotechnische effecten en daar heeft deze film er dan ook meer dan genoeg van. Ander pluspunt is dat ondanks de lange speelduur van 2,5 uur hij geen seconde verveelt, de spanning blijft erin, het tempo is lekker en er is genoeg interessants te zien (de effects zijn voor 1986 erg mooi gedaan) en de film kent zeker zijn hoogtepunten (de alienqueen en de alien in het riool ) om maar eens eens wat te noemen.
Blijft ondanks dat het allemaal een flink stuk banaler is dan Alien meer dan uitstekend vermaak. Die 4 sterren blijven dan ook gewoon stralen.

Sterke, politieke no-nonsense, thriller. Zeer zakelijk en zonder overbodige franje gebracht, kan me ook best wel voorstellen dat andere deze film als wat droogjes zullen ervaren. Voor mij werkte het eigenlijk wel prima en ondanks het totale gebrek aan actie of drama elementen is het een spannende film die mij steeds weer bij de les wist te houden. Het is bijna een documentaire, alsof er een camera op de redactie van de Washington Post is neergezet en draaien maar.

Het acteerwerk van Hoffman en Redford is zeer overtuigend en geloofwaardig. De houding van de journalisten met hun houding van professioneel enthousiasme is zeer realistisch. Geen rollen van het grote gebaar maar het zijn vooral de kleine subtiliteiten die het zo goed maken. De scenes waarin verklaringen en/of ontkenningen worden ontlokt aan personen die dat helemaal niet willen of kunnen zijn fascinerend en niet minder dan geniaal. Mooi ook om te zien hoe de journalisten hun ethische grenzen constant blijven bewaken.

Het einde vind ik juist wel sterk. Het werk zit erop op naar de volgende opdracht, het nieuws staat nooit stil. Het past perfect in de hele sfeer van de film.

Het verhaal over het Watergate schandaal is zeker sterk gebracht en ondanks de complexiteit van deze historische politieke intrige weet de film heel goed duidelijk te maken wat er toen aan de hand was. Dat heb ik wel eens anders gezien...

Ondanks het ontbreken van spectaculaire scenes vind ik de film cinematografisch toch behoorlijk sterk. Bijna 90% van de film bestaat uit dialogen en de camera zit de mensen behoorlijk dicht op de huid. Het geeft voor de kijker mooi de gelegenheid om de al eerder aangehaalde subtiliteiten goed te observeren.

4 mooie sterren voor All the Presidents Men en weer eens een voorbeeld dat er erg veel geniale films zijn gemaakt in het Amerika van de jaren '70.

Tweede film van Medem na Lucia..., en ook deze is me goed bevallen. Misschien nog wel een tikkeltje beter dan Lucia... Er zitten wel duidelijke overeenkomsten tussen beide films, het liefdes/levensverhaal vol toevalligheden (of bestaat toeval dan toch niet? ). Het plot vond ik hier wat minder geknutseld, of althans het kwam me allemaal wat meer naturel over. Werd ik bij Lucia... nogal afgeleid door het zich ontwikkelende plot (en okay, ook nog door een paar andere zaken) in Los Amantes... had ik daar minder last van. Hier was duidelijk wat meer feeling met de hoofdpersonen Otto en Ana aanwezig van mijn kant.

En ja dat toeval? Als de film vol met mooie plaatjes en muziek zit, als de acteurs geweldig spelen en als het plot ingenieus in elkaar zit kan ik me niet zo druk maken over al die toevalligheden. Vind zelfs dat Medem het mysterie van liefde en lotsbestemming wel mooi vorm geeft, of je daar nu in gelooft of niet doet eigenlijk helemaal niet zo ter zaken.

Mooie film, twijfelde ik bij Lucia... nog een beetje aan de 4*, Los Amantes... heeft die zonder twijfel dik verdiend. Enige echte tegenvaller vond ik het einde, het klopte gevoelsmatig niet. Medem geeft het begrip "Blij gemaakt worden met een dooie mus" iig weer een geheel eigen betekenis

Damn... Een van de eerste films waar ik de recensie van Onderhond zo zou kunnen overnemen. Dat ik dat nog mee mag maken zeg

Dat het een gruwelijk en aangrijpend verhaal is betekend nog niet dat de film dan automatisch goed zou zijn. Niet dat deze film nu weer het predicaat slecht verdient maar echt verder dan redelijk kom ik niet.

De rol van Keener was best okay, ze speelt toch wel een overtuigende zieke schizofrene geest maar er lijkt inderdaad van alles bijgezocht te worden om het gedrag te verklaren terwijl die Gertrude natuurlijk gewoon geschift was... Er mag gewoon nooit een excuus zijn voor dergelijk gedrag en ik hoef dan ook niet perse uitgebreid verzachtende omstandigheden te zien in zo'n film. Wat mij betreft had het wat scherper mogen worden weggezet.

Ook de eerste film waarin ik me niet stoorde aan Page, alhoewel ze niet zo heel veel te doen krijgt. Normaal speelt ze van die overdreven irritante bijdehante tienerrollen maar nu is haar rol ingetogener en dat beviel me veel beter. Het viel me nu ook pas voor het eerst op dat het best een knap meisje is.

Probleem is eigenlijk dat de film een heftige en gruwelijke geschiedenis, heel braaf, keurig volgens de Hollywoodregeltjes in nog geen 90 minuten afwerkt. jammer, want ik denk dat Sylvia en haar verhaal een betere , meer uitgediepte, meer scherpere en meer gewaagdere film had verdient. Dit was me gewoon te droog en te clean.

2.5*

Nee, dit was helemaal niets. 40 minuten gekeken waarna de anti-peristaltische neigingen bij mij iets te sterk opkwamen. Zelf zie ik het satire niet zo in American Dreamz, nou ja niet de satire die ik meestal leuk vind. Satire moet een dreun zijn van een kaalgeschoren bokser met de naam die klinkt als, Rico "The Destroyer" Cortez. In American Dreamz blijft het bij een aai van het poezelige gemanicuurde vrouwenhandje van Mandy Moore....

Zwakke film en daar verandert zelfs de nieuwe gedurfde looks van Dafoe niets aan. Geen stem van mij want heb de film niet afgezien. Na dit debakel maar snel verder gegaan met The Sentinel...

Volgens mij wordt het American Gangster door de "serieuze" filmliefhebber vooral aangerekend dat deze niet ontzettend origineel is of dat het de nodige clichés kent. Wat voor een gedeelte natuurlijk waar is. Maar wat volgens mij ook waar is dat de meeste "op ware feiten gebeurde"- gangster verhalen gewoon ook een rise and fall gebeuren zijn. Het verhaal van Frank Lucas is daarop geen uitzondering...

Ieder jaar verschijnen er in dit genre wel een aantal nieuwe exemplaren in filmland, wat ik echter belangrijker vind bij dit soort films is de uitvoering ervan. En die vind ik in American Gangster toch wel erg prettig. Het is een strak ogende, mooie film. Goede muziek, veel oog voor detail en strak acteerwerk van de hoofdpersonages. Dat de film daarbij inspiratie put uit 2 van mijn favoriete seventies gangster/cops flicks (Serpico maar vooral The French Connection) vind ik in dit geval alleen maar een voordeel. Ik heb erg genoten van deze jaren '00 kijk op het vuige maar oh zo coole NYC uit de jaren '70. Daarnaast maakt de film ook nog wat exotische uitstapjes die ik wel kon waarderen.

Het verhaal wordt vrij rechtlijnig verteld en is daardoor prima te volgen, de film kent een goede spanningboog met een strakke climax. Maar naast de uitstekende cinematografie zijn het vooral Washington en Crowe die de film maken. Washington zit lekker in zijn rol van een soort meedogenloze gentleman gangster en Crowe biedt prima tegenwicht als wat vatzige "copper" met rechte rug maar turbulent privéleven. Gelukkig blijft de film ook weer niet al te veel hangen bij de privé sores van beidde heren. Nee, American Gangster blijkt een prima gedoseerde film wat de spanning zeker ten goede komt.

Ik vind deze film iig een prima genrefilm waarvan ik weer eens lekker ouderwets heb kunnen genieten. 4* al was het alleen maar omdat dit soort films tegenwoordig steeds zeldzamer lijken te worden.

Eigenlijk helemaal niks voor mij een amerikaanse highschool tiener comedy. Maar ja heb deze film in amerika gezien dus in mijn brein zal wel en of andere verbinding zijn aangelegt zodat ieder keer als ik deze film kijk weer bepaalde herinneringen bovenkomen. Kan dus niet anders dan 3* geven

Eigenlijk heb je helemaal gelijk, ware het niet dat ik toch altijd erg moet lachen om die totale onnozelheid. Ik heb gewoon beetje een zwak voor de American Pie- reeks. Lekker geen pretenties, gewoon puberale humor uit het boekje.

Leuk vervolg op deel 1, net zoveel banale grappen die je eigenlijk ook al mijlen ver van te voren ziet aankomen maar toch zorgen voor buikpijn

3*

American Sniper afgelopen weekend gezien in Trianon Leiden, toffe bioscoop met karakter, dat om te beginnen...

Welbeschouwd kan Clint het eigenlijk niet goed doen met deze film, aangezien het onderwerp meteen de meeste onder ons op scherp zet. De ene helft ziet er een schandalig stuk Amerikaanse zelfbevlekking in de ander helft beschouwt de man als een onaantastbare held. Of om dhr Bush jr te quoten; "You're either with us, or against us".
Echter voor de meer objectieve kijker is American Sniper noch propaganda, nog een anti-oorlogsfilm maar toch vooral bedoelt als een karakterstudie. Een studie met als onderwerp een rechtlijnige Texaan die wil vechten voor God, volk en vaderland en wiens wereldbeeld bestaat uit slechts 3 categorieën mensen, schapen, wolven en herdershonden... Het mag duidelijk zijn dat, ondanks dat Eastwood een aanhanger is van de Republikeinse partij, dit niet zijn eigen wereldbeeld is.

American Sniper is echter wel een karakterstudie geworden met de nodige tekortkomingen. Laat ik voorop stellen dat ik het geheel als film best geslaagd vind, Eastwood heeft als regisseur de touwtjes behoorlijk strak in de hand en Cooper doet het helemaal niet onaardig als Chris Kyle. Vooral de gedeeltes in Irak zijn sterk gedaan, de scenes hier zijn vaak goed opgebouwd en weten de nodige spanning te brengen. Geweld is vooral zakelijk, technische handelingen van mannen die er hun vak van hebben gemaakt om andere te doden. Eastwood slaagt er niet in om de rol van de Irakezen (alhoewel hun aandeel in het verhaal erg klein is) enige nuance of inhoud mee te geven en dat is een gemis.

Waar Eastwood imo de plank echt misslaat is in de uitdieping van zijn belangrijke karakters. Ook hij lijkt niet veel verder te komen dan de 3 al eerder genoemde categorieën, maar waarom de een nu een wolf zou zijn en de ander een herdershond dat lijkt hij niet echt te willen onderzoeken.
Sowieso wijkt Eastwood nauwelijks af van het perspectief van zijn protagonist en dat zit mij helemaal niet lekker. Door alleen het wereldbeeld van Chris Kyle te projecteren, lijkt het nu zelfs of 9/11 de aanleiding was voor Bush jr om Irak binnen te vallen en om daar op de voor Amerika zo gevreesde terroristen te gaan jagen. Echter werden die terroristen pas actief in Irak nadat de Amerikanen daar onwettig waren binnengevallen en de puinhoop die het Midden Oosten heden ten dagen is mede zelf hebben veroorzaakt. Als je in de film dan vervolgens geen tegengeluid laat zien dan komt het toch wel verdomt dicht in de buurt van geschiedvervalsing. Ik kan dat toch niet helemaal los van elkaar zien, de tegengeluiden in American Sniper moeten met een vergrootglas gezocht worden en dat neem ik Eastwood wel kwalijk in deze.
Iets anders wat ik hem kwalijk neem zijn de laatste 10 minuten... Mijn god wat een afknapper. Het meest idiote, simplistische beeld van PTSD wat ik ooit voorbij heb zien komen. En hoezo zien we het daadwerkelijke einde van de grote onaantastbare held niet in beeld? Wat voor laffe keuze is dat nou weer?

Wellicht is de keuze om het verhaal te verfilmen van een zo recent overleden, door vele als held gezien, persoon ook wel een gevaarlijke. Bij de minste kritiek liggen woorden als grafschennis of erger op de loer. Een film met fictieve karakters nodigt wat dat betreft toch meer uit tot onderzoek en een kritische blik, een van de reden waarom ik het thematisch enigszins vergelijkbare The Hurt Locker veel beter geslaagd vind.

En toch is mijn uiteindelijke oordeel dat American Sniper 3* waard is, omdat hoe je het ook wendt of keert hier wel een film wordt afgeleverd waar je een mening over moet hebben. Schouderophalend de bioscoop uit lopen is bijna onmogelijk. Althans mijn vrouw en ik hebben nog tot in de hotelkamer nagediscussieerd over de film en dat zegt ook wel wat.

Hele aardige horrorklassieker met opvallend goede effects, voldoende gore en toch leuke humor en een erg gave en vooral erg engelse sfeer. Het begin is natuurlijk geweldig; De pub, compleet met pentagram aan de muur, die helemaal stilvalt als die gasten binnenkomen en de aanval van het monster op de donkere hei daarna zijn echt heel tof. Daarna blijft de film best grappig en ook absoluut vermakelijk maar kent nog slechts een paar echt erg sterke momenten (de transformatie is goed en mooi uitgevoerd en de scene in de metro, vooral als je dat beest net een stukje in beeld ziet komen is erg creepy gedaan). Leuke muziek bovendien.

Film verdient een goede 3.5* vindt dat die 3.4 gemiddeld hem niet helemaal recht doet, film is toch wel een echte klassieker in mijn ogen.

George Clooney als Lone Hitman, prachtig vrouwelijk schoon en een westernraamwerk als script gefilmd in mijn favoriete streek van Italië, De Abruzzo. Niet veel wat er mis kan gaan zou je zeggen...

Corbijn zet met The American wel een prima, kijkbare en sfeervolle vertelling neer maar net zoals bij zijn vorige film mis ik toch iets. Net die puntjes op de i die er een meesterwerk van zouden kunnen maken.
Probleem is een beetje dat ik niet veel wijzer wordt van het karakter van Jack. Beetje ongrijpbaar (ik geef toe op zich een nuttige eigenschap voor een huurmoordenaar), moeilijk om zijn motivaties te achterhalen en een smal emotioneel spectrum. Of hij nu net zijn vriendin in de rug heeft geschoten op een bevroren Zweeds meer of dat ie tot over z'n oren verliefd is op het plaatselijk hoertje. Jack blijft een en dezelfde stoïcijnse uitdrukking houden... Heb daardoor toch wat moeite om me echt in te leven in de film.
Verder vind ik de bijrollen niet bijster sterk uitgewerkt, vooral dat zijplotje met de priester en zijn geheime zoon vind ik maar vaag. De rol van Mathilde vind ik nog de meest interessante eigenlijk. Daarnaast komen zowel Clara en de Priester regelmatig met quotes op de proppen die de diepe wateren van Jack zouden moeten belichten maar het is een beetje te makkelijk, te veel psychologie van de koude grond. Corbijn slaagt er gewoon niet in om de diepe duistere laag van een huurmoordenaar aan te boren.

Maar goed buiten dat heb ik toch wel genoten van deze film, visueel is het prima verzorgd. De film is traag maar zeker niet saai en van de verschijning van Thekla Reuten maar vooral Violente Placido was ik toch wel onder de indruk
Geslaagde hedendaagse arthouse-western maar wil Corbijn nog eens een meesterwerk afleveren op filmgebied zal hij nog het een en ander moeten bijleren.

3.5*

Ik vond deze film ook om te janken. Maar dat kwam niet van het lachen. Erg flauwe bagger 1.5*

Leuke Spaghetti, leunt wel erg op Leone's Dollar Trilogie want zou er thematisch gezien zo deel vanuit kunnen maken. Volgens mij is de set uit deze film zelfs ook gebruikt in een van de Dollar films (A Fistfull of Dollars?). Maar buiten dat charmant en zeker interessant genoeg om stevig op eigen benen te kunnen blijven staan.

Moet zeggen dat ik wel wat moeite had met het onnodig moeilijk vertellen van het het plot maar dat kan ook liggen aan de combinatie van Italiaans sprekende cowboys met Duitse ondertitels (ja, ik weet er staan ook Engelse subs op de DVD, een retrograde ontdekking... )

Waar de film duidelijk een ander pad inslaat dan Leone is in de rol van de vrouw. Leone is daar in zijn Dollar films altijd erg onbeholpen in. Vrouwen zijn weerloos en zonder ruggengraat en bardame of hoer, dat is in deze film wel anders.

Leuk dat de prachtige Charo Lopez (de naam alleen al) als Jessica een sterke en belangrijke vrouwelijk rol neerzet, iets wat ik itt de klassieke Amerikaanse westerns in Spaghetti's maar weinig ben tegengekomen.

Al met al zeker de moeite voor de liefhebber.

3.5*

Het begon inderdaad zo leuk. Het ontzettende hypergestress in de luchtvaart van heden ten dagen word even heel mooi te kakke gezet. Daarna gaat de film een beetje verder als een 13 in een dozijn komedie. Het kabbelt gewoon lekker door, paar leuke grappen hier en daar. Nicholson gaat op de autopilot maar speelt zelfs dan nog met het allergrootste gemak Sandler geheel van het scherm af. Vond het niet zo heel bijzonder allemaal maar toch wel enigzins amusant todat... Het einde.

Tjonge, het stelt zelfs de de meest gruwlijk cheesy jaren '80 Family Ties aflevering ver, heel ver in de schaduw. Een ding, zo hoort het dus niet. 0,5* aftrek of anders gezegd "I guess Pearl Harbour sucked but this end sucked just a little bit more".

Nou ja, wel aardig. Mijn eerste "klassieke" Allen die ik echt bewust heb (af)gekeken en ook echt een film zoals ik die van Woody Allen verwacht. In dat opzicht bevestigd Annie Hall wel degelijk mijn vooroordelen.

Een film waarin de nogal moeizame liefdesrelatie tussen twee neurotische liberale intellectuelen centraal staat en waarvan een van de twee Woody Allen is en de andere een jongere vrouw.

Alhoewel ik natuurlijk best de zelfspot zie hier trok ik dat bruine jaren '70, gemacrameede, linksdraaiende biologische yoghurt therapeuten sfeertje uit de film maar slecht.

Daarnaast vind ik Woody Allen films zonder Woody Allen leuker, die man kan echt niet zo geweldig acteren, vind het toch vaak erg over-the-top. Zal ook wel de rede zijn dat hij bijna uitsluitend in zijn eigen films te zien is En... Ook nog zijn gevoel van humor is niet helemaal hetzelfde als de mijne. Dianne Keaton kon mij niet echt bekoren en werkte behoorlijk op de zenuwen (al kan dat best de bedoeling geweest zijn). De dialogen tussen die twee zijn toch regelmatig op het melige af.

Wat de film redt is de vernuftige en ingenieuze vertelwijze. Allen trekt veel leuke truukjes uit de kast om zijn kijkers bij de les te houden en doet dat op een zeer amuserende en afwisselende wijze. Alleen dat al maakt de film de moeite om eens gezien te hebben.

Denk dat ik de thrillers van Allen (zonder Allen zelf dus) leuker vind dan zijn relatiefilms.

3*

Antichrist, er is al heel wat afgeschreven hier over deze film hier en nee dat heb ik niet allemaal doorgelezen.
Ten tijde van de première in Cannes werd er nogal schande gesproken over deze horror van enfant terrible Von Trier... Shock-cinema puur om te provoceren... Wat blijkt nu? Weer eens het bewijs dat de meest film critici een stelletje watjes en aanstellers eerste klas zijn Ja, er zitten een aantal specifiek grafisch gewelddadige scènes in maar om nu te zeggen dat de hele film een grote "shock and awe" campagne zou zijn om filmliefhebbers wereldwijd verbijsterd en in opperste staat van verwarring achter te laten. Nou nee.

Ben zeker geen uitgesproken liefhebber van Von Trier, vind het vaak nogal een aandachtsorgel. Ik heb überhaupt niet zo heel veel met regisseurs die zichzelf het allerbelangrijkste lijken te vinden van de hele film. Zijn films vind ik dan ook van wisselende kwaliteit variërend van goed tot hemeltergend slecht. Antichrist bevindt zich een beetje op het midden van die schaal.

Von Trier had vast niet de meest fijne tijd van zijn leven toen hij bedacht Antichrist te gaan maken, want een echt fleurige en fruitige boel is het niet geworden. De film is erg zwartgallig en deprimerend.
Het geeft wel meteen het probleem van deze film aan, Von Trier heeft een boodschap, een visie, een bepaald gevoel wat hij wil overbrengen met deze film en dat zal er koste wat kost door heen geduwd worden. Daarbij vergeet hij wel de nodige aandacht te schenken aan de cohesie van de film en vooral aan het neerzetten van zijn hoofdrolspelers.
Vooral de eerste helft kan mij wel bekoren, de psychologische horror van het verlies van een kind en het hopeloze gevoel wat die vrouw heeft komt op mij behoorlijk goed en oprecht over. Acteerwerk is ook over het geheel genomen goed gedaan alleen komt dat in de eerste helft veel meer tot zijn recht. Sowieso zijn de eerste 5 minuten erg mooi en stijlvol gedaan.
De tweede helft echter weet ik niet zo goed wat ik daar nu weer mee moet, ik raak ook een beetje de band met de personages kwijt. Het verwordt meer en meer een soort groteske freakshow. Ik snap dat Von Trier een inktzwarte nachtmerrie wil neerzetten op film maar eerlijk gezegd deed me dat vage en bizarre gedoe in het bos niet echt veel.
Daarnaast zwalkt de film in audiovisuele stijl veels te veel voor mijn smaak. Mooie gestileerde scènes wisselen af met slordige uit de handgeschoten takes, een gebrek aan samenhang en een duidelijke artistieke lijn. Ook te veel vage symboliek in dit deel waar ik verder niet echt warm voor loop.

Natuurlijk heb ik (net zoals iedereen) een theorie bedacht over wie de Antichrist in de film dan wel zou moeten zijn. Het ligt voor de hand dat het de vrouw is maar ik twijfel daar erg aan... Dat de man de ratio en wetenschap verwoord klopt ook niet helemaal. Immers hij haalt haar weg bij pillen en de 'echte' dokter en gaat verder met zijn therapeuten beta wetenschap. Verder lijkt me de hopeloze reactie van de vrouw op het verlies van haar kind een natuurlijkere dan de koele afstandelijke benadering van de man, die zijn vrouw als een interessant studie-object lijkt te zien. Daarnaast geeft de vrouw ook aan dat hij nooit aandacht had voor haar en het kind (is het verkeerd om aandoen van de schoentjes een manier om aandacht te vragen?). Is dat wat er schort, had die man gewoon er voor haar moeten zijn op de belangrijke momenten? Had hij zijn taken als pater famillias gewoon moeten doen zoals van hem verwacht wordt door zijn gezin? Ziet hij haar niet gewoon als een middel voor zijn vleselijke lusten? Niet voor niets dat het kind verongelukt op het moment van de daad. En ten slotte, je kan de duivel martelen wat je wil maar het kwaad is onuitroeibaar en loopt de man niet als enige overlevende weg van het slagveld? Nee, niet de vrouw en de natuur zijn de Antichrist, het is die vervelende therapeut!

Ongetwijfeld zijn er gaten in deze theorie te vinden maar dit is toch het eerste wat in me opkwam na het zien van de film. Ondanks dat ik het best wel een aardige puzzelfilm vind is het uiteindelijke resultaat me toch wat te wisselvallig en te deed het me emotioneel te weinig om me er echt bij betrokken te voelen.

2.5* (wellicht met wat ruimte nog naar boven).

A, ja pagina 888 fijn dat ik dat nu lees

Blijft toch raar dat ze op de belg het keurige ABN van Baantjer wel ondertitelen en ons Nederlandse kijkers met dat plat Antwerps maar aan het lot overlaten. Nu woon ik nog geen 10km van de Belgische grens en heb ik nonkels en tantes genoeg die zich tot onze zuiderburen mogen rekenen, dus ik ben wel wat gewend maar van dit dialect kon ik soms echt werkelijk geen kaas maken.

En dat is wel wat jammer... Want ik vond de film an sich al vrij onevenwichtig overkomen, het missen en niet altijd goed begrijpen van een aantal dialogen maakt de kijkervaring er niet beter op.

Any Way the Wind Blows voelt nog het meest aan als een verzameling losstaande sketches, waarvan sommige zonder meer zeer sterk waren maar met zeker een groter aantal die ik zeer matig vond, en die niet veel meer om het lijf hadden dan rare interessantdoenerij zonder nu werkelijk iets te zeggen te hebben.

Het sfeertje in de film is helemaal nog niet zo onaardig maar een aantal vreemde vogels vond ik net wat te bedacht en ander figuren vervielen mij wat te veel in typetjes (die jongens met die jaren '80 fetisj bv). Daarbij duurt het me allemaal ook nog eens veel te lang waardoor de film soms wat stroperig verloopt, vooral op het einde werd het erg zwaar om de ogen open te houden en om geconcentreerd te blijven.

Enkele mooie scènes maar vooral een gevoel van "waar heb ik nu eigenlijk 2 uur lang naar zitten kijken" overheerst bij mij. Ik sluit me bij de groep aan die Tom Barman liever muziek horen maken.

2.5*

Precies daarom vind ik dit een van de beste films ooit. De film verbeeld als geen ander de complete waanzin van een oorlog en is tegelijkertijd schitterend gefilmd. Met grote fascinatie kijk je naar de meest afgrijselijke taferelen. Juist deze surealistische benadering deed mij al 4 keer ademloos naar Apocalypse Now kijken.

Daar komt bij dat ik in deze film me zeer goed kon verplaatsen in het karakter van Willard. De oorlogsfilms a la Tour of Duty gaan vaak over de gewone jongens in het leger, en hoe vreselijk dat allemaal niet is die dood en ellende om je heen. Dit genre kent zeker ook zijn toppers hoor, denk bv aan Platoon maar Apocalypse Now gaat voor mij een stukje dieper. Kijk ik heb nooit in het leger gezeten laat staan een oorlog meegemaakt, ik kan dus nooit weten wat die jongens echt hebben meegemaakt. Maar Willard verbeeld veel meer een soort oerinstincten. Je voelt als het ware zijn gedrevenheid als jager op een prooi, fascinatie, twijfel en angst het komt allemaal als in een soort tropische koortsdroom je huiskamer binnen. Door deze film leek ik me ineens te realiseren dat we eigenlijk allemaal zo kunnen zijn, mezelf inbegrepen. In ieder van ons schuilt als het er echt op aankomt een roofdier, een ware killer.

De eerste minuten van deze film, als Willard op zijn hotelkamer ligt zijn hiervoor zeer tekenend en behoren voor mij tot de sterkste stukjes cinema ooit. Alsnog rotsvast op nr. 1 in mijn persoonlijke top 10.

De Mayas!?! Hmm, I realy don't think so mr Gibson. Aangezien het eens grote Maya rijk al rond 900 AD in verval raakte en er zo rond 1200 AD nauwelijks meer iets van over was (en dat is nog altijd ruim 2 eeuwen voordat de eerste spanjaard voet op midden- amerikaanse bodem zette). Nee, als er al een ooit bestaand volk model moet hebben gestaan ter inspiratie van de brute samenleving die hier ten tonele verschijnt dan moeten het de Azteken geweest zijn. Het meest barbaarste en geweldadigste indianen volk van midden-amerika, als enige niet vies van mensenoffers en volgens sommige zelfs niet van kanibalisme. De Azteken werden ook met tijd en wijle geplaagd door droogte en hongersnood maar was zeker geen van binnenuit zijnde civilistatie in verval! Nee, Mr Gibson de Azteken zijn echt met geweld veroverd door de spaanse katholieken met zwaard en bijbel.

Nu is enig historisch besef niet echt weggelegd voor good oll' Mel, evenals enig gevoel voor subtiliteit trouwens (waarom zien de goodguys er uit als braziliaanse voetballers en de badguys als een stel lelijke apen?). Nu hoeft dat ook niet altijd in een film maar als Mel Gibson zich met de historie gaat bemoeien wordt het toch altijd een beetje eng. Op de een of andere manier moet ik dan bij de Azteken-stad gelijk aan Sodom en Gomorrah denken, brrr.
Daarbuiten heeft de film, net als al die halfnaakte indiaanen, niet veel om het lijf. Gewoon een gruwelijk lompe actiefilm waarvan de laatste 3 kwartier zelfs erg vervelend beginnen te worden (en nog maar weer eens stukje rennen door het bos). En gruwelijkheden open en bloot laten zien is geen doel op zich en maken absoluut geen goede film dat weet Mel dan weer in 1x zeer duidelijk te maken. Het ziet er allemaal wel mooi uit, 2* daarvoor.

Matige Westsern.

Leuk de bescheiden hausse aan Westerns tegenwoordig maar niet alles wat daar uit voortkomt is goud zo blijkt wel met deze Appaloosa.

Idee van een Western geschoeid op oude leest is best aardig alleen rammelt de uitwerking nogal aan alle kanten. Het begin is eigenlijk nog niet eens zo onaardig, juiste trage tempo, best behoorlijke introductie van de belangrijkste karakters. Echter, wanneer Zelwegger ten tonele verschijnt is het uit met de pret. Buiten dat ze er niet uit ziet, wekt haar rol schijnbaar bij vele (en dus ook bij mij) nogal wat irritatie op. De film weet daarna ook niet lekker zijn karakters en gebeurtenissen te verdiepen en uit te spelen, het blijft halve bak. Net zoals de 2 shoot-outs die over zijn voor je het door hebt en waar maar weinig spanningsopbouw inzit, gewoon een zware tegenvaller.

Daar waar een goede Western ook nog indruk kan maken met spectaculair in beeld gebrachte landschappen en stemmige muziek blijft ook dat fenomeen het jammerlijk achterwege. Het is dat het geheel nog redelijk overeind wordt gehouden door veteranen Harris en Mortensen.

2.5*