Opinions

Erg vermakelijke en slim gemaakte film. Beetje old skool Hollywood, dus ja het is een crowdpleaser van jewelste maar wel een met het (film)hart op de juiste plek.

Een aansprekend, deels op ware gebeurtenissen gebaseerd verhaal, vlot en met een juiste spanningsboog op het scherm gebracht. De spanning zit hem vooral in de onvoorspelbare en explosieve situatie van het land waarin de 6 ontsnapte Amerikanen zich bevinden. Affleck laat zich bijna nergens verleiden tot spectaculaire actie maar maakt een film die het vooral van de suspense moet hebben. Wellicht dat hij zich op het laatst tijdens de ontsnapping op de luchthaven even laat gaan en een aantal politiewagens en een truck de achtervolging laat inzetten op een opstijgende Boeing 747. Het zij hem vergeven... En, het is en blijft natuurlijk film, wie de echte ware feiten boven water wil krijgen moet geschiedenis gaan studeren.

Naast het geraffineerd vertelde verhaal is een andere sterke troef de bijna tot in perfectie doorgevoerde detaillering. De sfeerschepping van zo rond de aanvang van de jaren '80 is bijzonder fijn gedaan. Het geeft de film de juiste authenticiteit mee en je zou zomaar willen geloven dat de film echt op locatie is geschoten in Teheran, Burbank en Langley bijna 35 jaar geleden.

Affleck blijkt een beter regisseur te zijn dan acteur en dat geldt hier ook voor zijn eigen film Argo. Want hoewel hij feitelijk de hoofdrol speelt steelt hij zeker niet de show. Ik geloof best dat een stoïcijns karakter erg van pas komt als je beroep geheim agent is maar zoals Affleck vorm geeft aan de rol van agent Tony Mendez is bij tijd en wijlen wel erg droog. Het is niet al te storend maar ik ben toch wel blij dat het duo Goodman en Arkin daar tegenover nog de nodige sju in het geheel brachten.

Uiteraard is de film ook een flinke pluim in het achterste van de Amerikaanse inlichtingendiensten die de operatie uitvoerde destijds. De zelfkritiek blijft beperkt en is mondjesmaat aanwezig. Echt vervelend wordt het niet want Affleck legt het er gelukkig ook weer niet duimendik bovenop en ook de Canadese buren krijgen een bedankje. Wel benieuwd wie ooit die film gaat maken over 'The Mother of al Fuckups' de totaal mislukte Delta Force actie om de 52 overgebleven Amerikanen te bevrijden uit de ambassade. De Oscar-kans van die film zal aanzienlijk minder zijn vermoed ik...

Met Argo heb ik me wel prima vermaakt, ouderwets leuke film.

4*

Visueel grauwe en sombere film maar teglijk ook zeer, zeer fraai om te aanschouwen. De kleuren lijken wel weg te zijn gezogen uit de beelden en geven de grimmige stemming van een land in oorlogstijd uitzonderllijk treffend weer. Ook de compesitie van de beelden spreekt voor een regisseur die zijn zaakje goed uitdenkt. De veelal mooi uitgebalanceerde beelden lijken geen grammetje vet te veel aan het lijf te hebben alles lijkt functioneel en overdacht. Visueel is dit een van de mooiste films die ik de laatste tijd heb mogen zien daarnaast kent de film enkele ijzingwekkende scenes die psychologisch behoorlijk diep gaan en inktzwart zijn. Echter wordt deze nagenoege perfectie verstoort door zaken uit het plot die mij niet lekker zitten. Misschien is er best een redelijk verklaring voor maar nu bijna een week verder komen bepaalde zaken me nog steeds als wat vreemd over.

Ten eerste vind ik het vreemd dat een verzet zo te werk kan gaan, bijna alle leden van het verzet sneuvelen of worden door de eigen gelederen geëxecuteerd daartegenover staat dat er in de hele film maar geloof ik 1 dode duitser te zien is. Lijkt me niet de meest efficiënte manier van werken als je de strijd wil winnen. Maar goed dit kritiekpunt kan ikzelf nog wel door de vingers zien want misschien wil Melville wel een heel ander verhaal vertellen, over de constante druk waaronder de leden moeten opereren, over de persoonlijke offers die gemaakt worden.

Maar dan nog, heel eigenaardig vond ik dat de film notabene begint met Gerbier die naar het gevang wordt gebracht, hij ontsnapt en vermoord daarbij zelfs een duitse soldaat. Je zou zeggen dat Gerbier dus zeker bekend moet zijn bij de bezetter en dat hij dat zelf en de andere van het verzet dat ook moeten weten. Echter driekwart van de film gaat Gerbier gewoon z'n gang en dan plotseling door het zien van een fotootje wordt ontdekt dat hij gezocht wordt en is er een hoop paniek in de tent en willen de andere leden dat hij onderduikt. Beetje vreemde ontwikkeling.

Iets anders waar ik niet de vinger op kan leggen is het verraad van Jardie. Waarom verraad hij zijn eigen kameraden en zelfs zijn eigen broer? Dit kwam voor mij totaal out of the blue en zonder enige motivatie en dat terwijl dit een belangrijk keerpunt is in de film.

Toch is L' Armee des Ombres een zeer indrukwekkende film die de kijker nergens een beetje lucht of ontsnapping gunt wat dat betreft is de boodschap en het thema perfect verweven met de film. Ik zit een beetje in m'n maag met bepaalde punten (met name uit het plot) waardoor de film nu niet hoger komt dan een goede 4* Maar mijn interesse in Melville als regisseur is zeer zeker gewekt. Op naar de volgende!

Behoorlijk tegenvallende Spielberg dit waar ik toch wat meer van verwacht had. Het begin is echt tenenkrommend slecht, het overdreven sentiment nog daargelaten, gaat het wel erg snel bergafwaarts met David. Vooral als Martin zich na 6 jaar coma ontpopt als een ware tiran. Dan neemt de tragedie zo snel toe dat het soms zelfs lachwekkend wordt. Had hier ook de film bijna afgezet maar gelukkig komt op het juiste moment Gigolo Joe ten tonele en brengt weer enig licht in Spielbergs duistere A.I. Het middenstuk vond ik dan ook wel aardig alhoewel de echte logica of redenering achter de Flesh Fairs me een beetje ontging. Het deed me ook regelmatig denken aan een Rammstein optreden of aan de leernichten parade uit Mad Max 3.
Het einde met de aliens/robots?? vond ik dan weer wat ver gezocht, alhoewel ik wel kan begrijpen waarom Spielberg hiervoor gekozen heeft. Het kwam me wat gemaakt over, teveel aan toevalligheden. Het uiteindelijke einde kon ik niet echt happy noemen en moet ook zeggen dat dit een van de weinige momenten was waar de film me ook wist te raken. Alleen waarom nu weer alles verpesten met een vreselijke voice over, zo jammer.
Daarnaast bevat de film nogal wat onlogische zaken zoals robots die stuk gaan van spinazie maar wel na 2000 jaar op de zeebodem te hebben gelegen zo weer aan de praat geraken??? Of Coney Island in Manhattan??? doe maar 16km zuid-oostelijker! Nou ja, smeermiddeltjes om de film soepel te laten verlopen zeg maar.
Goed 2.5* omdat het er wel mooi uitziet en voor enkele aardige scenes. Maar er had veel en veel meer ingezeten. Het is zo'n sterk onderwerp die grens robot/leven. Blade Runner blijft voor mij tot nu toe echt de enige film die dit onderwerp op een goede manier heeft behandeld.

Gisteren deze maar eens in de hehaling gedaan. De eerste keer dat ik hem zag was toch al weer een jaartje of 4, 5 geleden. Jack Nicholson blijft geweldig als chagarijnige, xenophobe, dwangmatige buurman, vind dat echt een toprol van de man. Helen Hunt kon mij, behalve met haar prettig uiterlijk, ook wel bekoren met haar acteerwerk. Daarbij zijn de dialogen vaak erg sterk en de karakters en hun onderlinge realties zijn goed uitgewerkt. Tot zover de pluspunten die me de eerste keer ook al waren opgevallen.

Maar man, het sentiment ligt er soms wel erg dik bovenop. Eigenlijk iets te veel naar mijn (huidige) smaak verlaag hem ook met een 0.5*.

Mooie, ingetogen, sombere en trage western. Alhoewel western misschien wat misleidend kan zijn het is eerder een dramafilm en een karakterstudie die speelt in het Amerika van rond 1880. Met de actie en romantiek die doorgaans met het genre geassocieerd wordt heeft het helemaal niets te maken. De film is er eerder een die afrekent met mythen en legendes uit het oude westen.

Jesse James is verre van de romantische Robin Hood en of Robert Ford nu echt een lafaard is mag je als kijker helemaal zelf uitmaken. De film schetst een vrij realistisch beeld van hoe het er toentertijd aan toe gegaan zou kunnen zijn.

Is dat voldoende om een film van bijna 3 uur te rechtvaardigen? Vind het zelf een moeilijke film om een beoordeling aan te geven. De hoofdrollen vertolkt door Pitt en Affleck zijn sterk, hun interactie zorgt voor een sluimerende donkere spanning. De film kent enkele prachtige, oogstrelende scènes en ook de muziek is erg stemmig (leuk ook dat Nick Cave zelf nog even in beeld komt). Verder is het geweld zeer spaarzaam gedoseerd, realistisch en heeft daarom een grote impact in de film.

Maar aan de andere kant, duurt het allemaal wel hééél erg lang... Is de boel soms niet vooruit te branden, een bejaarde merrie met een ouwe cowboy is nog vlotter... Zitten er bijrollen en gebeurtenissen in die, vind ik ,niet bijzonder veel bijdrage aan de kern van het verhaal. Soms dwaalt de film erg af van datgene waar het om zou moeten gaan. Ik had ook graag wat meer input gehad van de vrouwen in het leven van beidde heren. De voice-over tenslotte vind ik ook een klein smetje, temeer omdat het niet veel bijdraagt aan de filmervaring.

Tja, ben toch vooral erg gelukkig met de kleine opleving van het westerngenre, hoop toch dat het nog veel moois mag voortbrengen. Blijft een gemis dat chronisch tekort aan moderne westerns. Het lijkt er iig op dat er weer eigenwijze filmmakers zijn opgestaan die er weer in geloven. Dominik is er zeker eentje die mijn aandacht heeft met deze en zijn vorige Chopper heeft hij duidelijk laten zien over talent te bezitten.

Deze filmen de thematiek fascineert me an sich wel, in mijn gedachte speelt ook een beroemde quote uit een andere genregenoot;

"This is the West, sir. When the legend becomes fact, print the legend. "

Willen we de waarheid eigenlijk wel weten? Of is de legende gewoon mooier en interessanter? Denk dat ik hem over een tijdje wel weer eens uit de kast zal trekken. Tot die tijd een mooie 3.5*

Niet onaardige klassieker maar een meesterwerk zie ik hier nu ook weer niet in.

Assault on Precinct 13 moet het vooral hebben van het unheimisch sfeertje en enkele sterke individuele scènes maar als geheel weet de film niet overal even goed te overtuigen.

Het verhaaltje is nogal mager (wat op zich niet altijd een nadeel hoeft te zijn) maar behalve simpel is het bij tijd en wijlen ook best wel wat simplistisch...

De film mist erg aansprekende hoofdpersonen en dat gaat op voor de good-guys maar nog meer voor de bad-guys. Rare is dat Carpenter hier wel een voorzetje lijkt te geven maar het vervolgens dan weer nergens goed af weet te maken. De uitwerking van de karakters is gewoon zeer matig. Het amateuristische gestuntel van de meeste acteurs doet daar ook al niet veel goed aan (alhoewel ik moet toegeven dat het soms ook best zijn charmes heeft).

Ook de actie-scènes zijn niet 100% overtuigend. Carpenter moet het veel en veel meer van zijn kunsten op suspense gebied hebben (zoals hij ook in bv The Thing laat zien). Wanneer de precinct bestormd wordt door (de verder totaal anonieme bad-guys) lijkt het meer alsof ze het bestormen met hun proppenschietertjes dan met semi-automatische wapens. Nee, het geweld en de destructieve kracht van deze wapens komt verre van indrukwekkend over. Ook het wel heel makkelijk neerknallen van de ene naar de andere boef die zich keurig een voor een aanbieden vind ik niet al te sterk...

Nu klinkt het misschien wel erg negatief maar ik vind de film toch zeker een voldoende entertainende waarde hebben en sommige stukjes, vooral in de eerste helft wanneer er meer gefocust is op broeierige onderhuidse spanning zijn ook gewoon goed. Ook de setting in zo'n verpauperde suburb van LA is prima gekozen.

3*

The Astronaut Farmer, of terwijl; Just another cheesy american movie.

De dik belegde boterham met gezeur over gezin, rolmodellen, geloof in je eigen dromen en geef nooit op maken deze film, die aanvankelijk met een leuk fantasie-element begint, toch wat moeilijker verteerbaar. Op zich aardig in beeld gebrachte feel-good die zichzelf verzuipt in typisch amerikaanse moraal (Ook typisch; Afrika past trouwens wel als geheel in het raampje van de capsule maar van amerika alleen een stukje Baja California. Hoezo grootheidswaan ).

Wel leuk is Virginia Madsen die ondanks haar hier ubertuttige garderobe toch een mooie vrouw blijft. Het duo Jansen en Jansen en het commentaar op de paranoia in hedendaags amerika.

2.5* maar had in potentie meer kunnen zijn.

Toeval wil dat mijn eerste en laatste film van 2008 afkomstig waren van dezelfde regisseur. Jammer is dat het ook bij deze 2 films zal blijven aangezien dit talent op veels te jonge leeftijd overleden is.

El Aura is een bijzondere, mooie, ingetogen en wat trage karakterstudie met thriller/suspense en drama elementen. De grote overeenkomst met Nueve Reinas is ook hier de voorliefde die Bielinsky lijkt te hebben voor het criminele milieu. Echter waar zijn debuutfilm vooral een door het plot voortgestuwde, luchtige misdaadkomedie was is dit wat zwaardere kost.

In El Aura wordt onderzocht wat er zou kunnen gebeuren wanneer de grens tussen fantasie en werkelijkheid wegvalt. Wat er gebeurt wanneer de mogelijkheid zich aandient om gedurfde dagdromen werkelijk ten uitvoer te brengen. Het plot staat wel veel meer op de achtergrond en vooral belangrijk zijn de ontwikkelingen in het karakter van de hoofdpersoon, Espiniosa. Die veel meer een anti-held is en zeker geen publiekslievelingetje. Espinosa, een nukkige wat chagrijnige niet bepaald makkelijk op de hand zijnde veertiger die vast zit in zijn nogal suffig leven en bovendien ook nog de handicap heeft epileptisch te zijn. Het is geen eenvoudig figuur en Ricardo Darin laat zien met deze rol wat hij als acteur in huis heeft. De film wordt sowieso bevolkt door niet al te sympathieke lui.

Maar eigenlijk is misschien de echte ster van de show nog wel het barre, desolate landschap van Patagonië. De film bevat werkelijk prachtige beelden van deze eenzame streek in het zuiden van Argentinië. Het landschap met zijn besneeuwde bergtoppen, uitgestrekte wouden en lege halfwoestijnen lijkt met zijn melancholie het karakter en de daden van de mensen meer te bepalen dan ze zelf zouden willen...

Erg mooie en onbekende maar iig door mij niet onbeminde film.

4*

Avatar wat een filmervaring zeg!

Zag deze film in 3D op een IMAX scherm ter grootte van een bescheiden appartementencomplex in New York op een maandagochtend om 10.30 in een compleet uitverkochte voorstelling. Daar was op het nieuws dat Avatar het nieuwe december openingsrecord bij de Box-office heeft binnengesleept.

Camerons vorige bioscoopfilms T2 en Titanic heb ik ook op het grote doek gezien en wisten ook indruk te maken maar met Avatar, zijn langlopende droomproject, streeft hij alles voorbij wat hij tot nu toe heeft laten zien.

Het feit dat ik de eerste 5 minuten moest missen omdat er een "Soccer-mum" voor me in de rij stond die maar niet kon beslissen of ze nu een "regular" of een "diet" cola moest nemen en een kleine of een grote popcorn voor de kids of toch maar snoepjes, of nee toch maar beidde... Het feit dat ik daarna me in een donkere bioscoopzaal met 2 grote zakken popcorn en 4 bekers frisdrank na het midden van de rij moest zien te werken waar mijn vrienden zich al reeds genesteld hadden... Het feit dat ze in de USofA hele grote bekers cola schenken in de bioscoop waardoor ik na een uur al moest pissen als een rund en na 3 uur mijn blaas compleet op dijkdoorbraak stond ben ik eigenlijk al weer compleet vergeten!

Wat blijft is de fantastische, fantasievolle en kleurrijke 3D wereld die ik kreeg voorgeschoteld. Avatar is een film zoals er maar een enkele per decennium voorbij komt. Groots opgezet, een klassiek verhaal over goed en slecht, op het randje van wat technisch mogelijk is en bedoelt om het grote publiek een paar uurtjes mee te voeren naar een compleet vreemde en andere wereld. Wat mij betreft mag Cameron aansluiten in het rijtje van Star Wars en Lord of the Rings. Films gericht op de beleving en de verwondering. En ja dan mag het verhaal klassiek zijn, onverwachte plotwendingen missen en zijn de dialogen niet van het niveau Bergman of Tarkovski dat wordt echter meer dan ruimschoots goedgemaakt door het feit dat ik me werkelijk geen enkele seconde verveeld heb bij deze 3 uur durende film... Kom daar maar eens mee aan bij voorgenoemde regisseurs

Avatar kent simpel weg gewoon geen saaie of dooie momenten. Er is zo veel te zien en te ontdekken, het verhaal blijft zich maar voortstuwen en Cameron laat zien dat hij nog steeds het opbouwen van actiescenes perfect in de vingers heeft. Hoewel ik erg zin had in deze film had ik dit niet verwacht, compleet weggeblazen verliet ik de bioscoop en dat was lang gelden.

Bovendien mag best eens gezegd worden dat de beste man met zijn ecologische boodschap een voortreffelijk goede timing heeft en dat voor een project wat al 10-15 jaar loopt.

Ik hou een eventuele maximale score 5* nog even voor me, daarvoor wil ik zien of de film zich ook op een TV-scherm en 2D kan staande houden. Maar Avatar is niets minder dan spectaculair, niets minder dan baanbrekend en absoluut niets minder dan 4.5* en voor mij de bioscoopervaring van de laatste jaren.

De verwachtingen bij mij waren niet echt bijzonder hoog voor een film met de titel Alien Vs Predator. Maar aangezien ik de Alien reeks erg goed vind wou ik deze toch eigenlijk ook wel eens zien. Nou dan het resultaat is nog slechter dan ik al verwachte! wat een pulp zeg. Predator ziet eruit als een mislukte Power Ranger en mijn arme, dierbare aliens lijken wel misvormde plastic Velocoraptors uit Jurrasic Park . Een van de vele films overigens waaruit AVP schaamteloos kopieërt. Verder is het hele acteerwerk en verhaal werkelijk POEP!

Heel snel vergeten dit en maar weer eens gaan genieten van de echte top Sci-Fi Horror uit de originele reeks. 0,5*