Tonî Takitani (2004)

Ik vond dit echt een prachtige film, haast letterlijk een boekverfilming waarin het verhaal verteld wordt ondersteund door beelden. Normaal zegt een mens: show, don't tell, maar in dit geval is het juist zo bedoeld en werkt wonderwel. Het geeft een zekere rust, vooral door de prachtige zachte vertelstem. Visueel ook erg mooi met veel grijstinten waardoor het beeld zacht en licht triest tegelijk is. Maar heel knap wordt een compleet verhaal verteld, soms ontroerend, soms dramatisch en altijd in een goede tempo. En tot slot komen er nog mooie kleren langs, dat is altijd fijn naar te kijken. 4,5*.

Een paar dagen later houdt deze film mij nog veel bezig. Ik vind het één van de beste en mooiste films die ik in mijn leven heb gezien. Ik vind het een boeiend verhaal dat visueel prachtig is uitgebeeld en erg goed is gespeeld. Het is poëtisch en klein, bijzonder, ontroerend. Een waar kunstwerk. Ik heb er een favoriete film bij. 5*

Een bijzonder ingetogen film over een man die zijn eenzaamheid nog maar moeilijk een plaats kan hoeven en vervolgens zich vastklampt aan die ene relatie die zijn pad kruist. De film maakt vooral indruk voor de erg poëtische en serene aanpak. Zachte pianomuziek die doorheen de film geweven wordt, de rustige verhaalstem en prima cinematografie die rust uitstraalde. De speelduur is beperkt, maar elke minuut wordt benut om je mee nemen. Ontroerend met een vleugje romantiek en drama. Toch wel van genoten van dit pareltje!