Opinions

Eigenlijk heb ik deze film heel lang genegeerd omdat ik dacht dat het een simpel "pief-paf-poef" film met het nodige amerikaanse vlagvertoon was. Todat een aantal zaken toch maakte dat ik wel nieuwsgierig werd naar BHD. Ten eerste zag ik dat hij door Ridley Scott is geregiseerd, een regisseur die zijn vak toch wel verstaat volgens mij. Ten tweede dat deze film door de irakezen gebruikt is als "onderwijs-materiaal" over amerikaanse taktieken en op de derde plaats dat George Bush naar het zien van deze film zijn generaals opdracht gaf nooit meer soldaten zonder de nodige rugsteun het veld in te sturen. Deze laatste twee feiten kwam ik trouwens te weten door de documentaire All the presidents movies die erg leuk is!

Goed de film dus eindelijk toch eens bekeken en gelukkig viel het vlagvertoon me erg mee. Een ding is wel zeker het is een ware Actie film (met hoofdletter A dus). Nadat het eerste schot gelost is houd het maar niet op er zit werkelijk nauwlijks ergens een adempauze in. De actie is rauw en grimmig maar tegelijk ook zeer mooi vormgegeven. De sfeer is beklemmend en de film heeft zeker zeer spannende momenten. Niet in de laatste plaats door de goede decors oogt de film ook erg realistisch.

Toch vind ik al deze actie ook tegelijk het grote minpunt van de film. Er zitten ontzettend veel personages in die allemaal maar erg oppervlakkig worden uitgewerkt (BHD vervalt hier zelfs soms ietwat in cliches) bovendien kon ik door al die helmen en goggels maar nauwlijks uitelkaar houden wie nu wie ook al weer was. Jammer want daardoor bleef de film op sommige stukken voor mijn gevoel toch een beetje leeg, ik miste de band met de meeste van de karakters.

Ik hou het op 3.5* met name voor de indrukwekkende en spannende actiescenes die mij toch meer dan 2 uur voor de buis gekluisterd hielden.

Aangename verassing deze Black Snake Moan. Brewer brengt het leven in de Mississippi delta met een ruig, broeierig en zweterig sfeertje. Opgezweept door de donkere bluestonen weet Ricci de temperatuur tot boven het kookpunt te laten stijgen.

Muziek speelt weer een prominente rol in deze film, het gaat deze keer om de blues. De muziek van de zwarte afrikaanse slaven, ooit ontstaan uit gospels waarin de misère van alledag wordt bezongen. Zo wordt er troost en hoop en kracht geput uit de muziek. Ik vind het dus niet zo vreemd dat de film ook doorspekt is met een religieus tintje. Dat hoort bij de muziek, bij de personages en de thematiek van de film. Dit is hun leven, een moeilijk leven maar ook een leven dat nieuwe kansen biedt. Ik vond het happy-end ook best wel passend eigenlijk, uiteindelijk gaat het toch om hoop, geloof en liefde en de nieuwe start aan het eind maakt de cirkel mooi rond.

De acteurs krijgen flink de ruimte in dit, met een snufje amerikaanse folklore en met een art-house tempo opgeserveerde, drama. Vooral Jackson en Ricci maken daar goed gebruik van en spelen vol overgave. Maar eerlijk is eerlijk, ook Timberlake wist mij best te verassen door een helemaal niet onaardige prestatie neer te zetten. En voor de critici onder ons wil ik nog even in herinnering roepen dat Mark Wahlberg (oa The Departed, Three Kings) zijn carrière ooit begon als "Marky Mark and the Funky Bunch" en als onderbroekenshower voor KC. Het kan verkeren... om maar bij het thema van de film te blijven

"Everything is hotter down south", kopt de (overigens erg gave) filmposter en met het beeld van Ricci in cowboylaarzen en verder niet veel meer om het lijf heupwiegend over een stoffige landweg lijkt dat aardig te kloppen. Brewer is er een om in de gate te gaan houden de komende jaren. 4*

Nadat ik 2 keer in slaap was gevallen tijdens het eerste half uur van Blade Runner besloot ik gisteren, op de langste dag van het jaar waarop het ook nog eens veel en veel te warm was om vroeg te gaan slapen, maar eens een 3e poging te gaan wagen.

En echt die eerste twee keer heeft duidelijk NIET aan de film gelegen. Wat een meesterlijke film dit, top SF, top drama en top thriller ineen. Veel en veel beter dan ik verwachte en dat is ook best eens leuk Ongelooflijk mooi verfilmd geen een scene of personage gaat vervelen de film blijft boeiend tot het fantastische einde toe. Kan hier niet minder voor geven dan 4.5*

Blade was een uiterst vermakelijke film, Blade II staat nog op het programma om bekeken te worden. Maar was mij verteld Blade Trinity kan je best kijken zonder deel 2 gezien te hebben en ik ben bang dat ze gelijk hebben. Echt veel meer dan een hele lange videoclip is dit eigenlijk niet. De effects zijn best mooi en het geluid op de DVD is erg goed. Bijna 2 uur lang dendert Blade Trinity op stampende technobeats door de huiskamer maar helaas echt boeiend word het nergens.

Toch nog wel 2.5* omdat Wisley Snipes natuurlijk wel een ontzettende coole motherf@#*er is als vampierenjager.

"We love you Denver! City by the bay!"

Bijzonder aangename en tevens totaal onzinnige komedie die weer eens een goed excuus is voor een hele batterij aan meligheid en verkleedpartijen. Ferrell en Heder zijn bijzonder leuk als een soort Beauty and The Beast die helemaal losgaan in de ijsring. Het enthousiasme werkt aanstekelijk, ik had iig wel het idee dat de heren er onder begeleiding van hun coach wel behoorlijk plezier in hadden. De gekozen dansmuziek is vaak ook heerlijk kitscherig.
De film kent ook echt een paar geniale hilarische momenten en tot mijn persoonlijke favorieten reken ik nu al; De verboden Noord-Koreaanse opnamens van "The Iron Lotus" en de klunende achtervolging .

Laat je niet misleiden door de lage score hier, waar komedies helaas vaak mee opgezadeld zitten. Wie houdt van melige amerikaanse humor heeft hier zeker een leuke avond mee. Mij (en mijn medekijkers) is dat zeker gelukt, 3.5*

5 sterren is wel erg veel maar 4 sterren verdient deze film toch wel. Als low budget filmproject van een paar filmacedemiestudenten werd hij destijds vooral via internet gigantisch gehypt. Wat toch wel uniek is dat deze film kon en kan concureren met miljoenen kostende hollywood blockbusters en miljoenen kostende acteurs en actrices.

Buiten dat alles is het ook een bijzonder sterke horror film. De spanning word zeer subtiel opgevoerd en waar deze film misschien nog wel het sterkste in is is de kracht van sugestie. Wat je juist niet te zien krijgt maakt deze film zo ontzettend spannend.

Appart. Lijkt mij de lading wel te dekken voor deze film. Dat kereltje is inderdaad bij vlagen zeer naar en irritant maar... dat is zijn omgeving ook en hij maakt natuurlijk wel een behoorlijk statement. En moet de hoofdrolspeler altijd sympathiek zijn om een film goed te beoordelen? Ik vind iig van niet. Sterker nog ik denk dat de film veel aan kracht zou inboeten als het een lief vertederend manneke was geweest.
Minpuntje vond ik wel dat hele "liliputtercircus" tegen het eind van de film. Kon daar niet zoveel mee en het paste ook niet zo bij de rest van de film. Iemand enig idee wat daar de diepere bedoeling achter kan zijn geweest? want dat is me toch echt even ontschoten.
Al met al een unieke film met knap acteerwerk en mooie settings. 4*

"OMG! OMG! OMG! OMG! OMG! OMG! OMG!" En dat de hele film door om totaal onbenullige zaken als veel te dure schoenen, kleren en sierraden. Vervelende, oninteressante inhoudsloze bordkartonnen hoofdpersonen in een dito setting. Deze film zit echt zwaar in mijn allergie, alles wat Copola in Lost in Translation goed deed doet ze hier finaal verkeerd. En die gast man, kom op; 'Get a life...'

Tot 2x toe opgestart in het vliegtuig maar tevergeefs, met stip de vervelendste en film van het afgelopen jaar.

0,5*

Hollywood lijkt wel een nieuwe melkkoe voor haar inspiratie gevonden te hebben; Het continent Afrika. Er zijn de laatste jaren behoorlijk wat films uitgekomen die zich op dit werelddeel afspelen en die maar al te graag de misstanden aan de kaak willen stellen en ons westerlingen een kritischere blik wil meegeven. Niets mis mee op zich , maar ik vermoed ook dat de meeste amerikaanse filmmakkers gewoon te schijterig zijn om de echte problemen uit de amerikaanse samenleving te tackelen (Afganistan, Irak, angst voor terrorisme en het steeds meer beperken van democratische en burgelijke vrijheden in "the land of the free").

Blood Diamond is ook niet zo heel veel meer dan een flinke dosis actie en avontuur met hier en daar een kritische noot. Tuurlijk worden er zaken aangehaald als kindsoldaten, burgeroorlog, oneerlijke handel en het westen wat daar van profiteert. De manier waarop is mij echter iets te standaard hollywood. Beetje het "God has already left this godforsaken continent a long time ago" sentiment
Het plot is uiteindelijk ook niet al te sterk, hoe iedereen elkaar in Afrika zomaar iedere keer weer met het grootste gemak tegenkomt. Het lijkt in de film net of alle personages bij elkaar in de straat wonen ipv verspreid over een heel continent. Als de helden bij het hek van het een na grootste vluchtelingenkamp in Afrika staan en binnen 20 seconde de betreffende famillie elkaar al gevonden heeft, doordat zij toevallig aan de andere kant van het hek staan "same time, same place" dan breekt mijn filmische klomp een beetje. Het is jammer want dit soort onbenullige toevalligheden halen de urgentie en de ernst uit de situaties en Blood Diamond zit er aardig vol mee. Ook het verzuipen in sentiment en dan vooral tijdens het laatste half uur, is typisch hollywood te noemen en slaat de kritische noot uit de film behoorlijk dood. Vooral het einde waarin nog eens gesugereerd wordt dat er nu een "verdrag" bestaat en dat de situatie dus enigzins verandert zou zijn is puur kijkersbedrog. Er bestaan ook verdragen tegen de verspreiding van; landmijnen, chemische wapens, exotische planten en dieren, kinderarbeid ed. Toch lijken me het bestaan van deze verdragen ook geen rede om meteen aan een "happy end" te denken toch?

Het acteerwerk is redelijk alhoewel ik DiCaprio niet meteen vind overtuigen, hij mist gewoon een bepaald soort doorgewinterdheid die bij zo'n karakter past en Connely werkt me altijd een beetje op de zenuwen. Het ligt er een beetje te dik op dat ze een karakter spelen zonder het echt te zijn. Hounsou speelt wel sterk.

Blood Diamond is het de moeite waard? Mjah, de film ziet er mooi uit en de actiescenes zijn erg goed. Massaal, bloederig en best behoorlijk indrukwekkend. Het is jammer dat de film zichzelf onderuithaalt met een te knullig script, niet meer dan gemiddelde acteerprestaties en een overdosis aan sentiment en clichés. Dus die score van 4,41* Ik hou het op een bescheide 3*

Man wat een tegenvaller van Eastwood die ik over het algemeen toch vrij hoog heb zitten. Het toch al vrij standaard -seriemoordenaar laat raadseltjes achter voor de agent- verhaal is niet echt solide. Ook al niet echt verassend maar wat het deze film echt de das omdoet is het feit dat hij gewoon maar nergens spannend wil worden. Een altijd toch vrij cruciaal element voor een geslaagde thriller vind ik.

Audiovisueel was Wanda de Jesus zo'n beetje nog het enige wat ik opwindend vond, alhoewel ik erg twijfel aan haar acteertalent! Duidelijk dat opa Clint haar niet op die kwaliteiten heeft uitgezocht. Maar goed Clint zijn eigen acteerwerk heb ik ook wel eens een heel pak beter gezien. Beetje slap, futloos spel alhier van het heerschap.

Eastwood kan op het doek en op de regisseursstoel veel en veel beter. 2* en dan doe ik dit nog een beetje aardig voor Clint.

Na The Place Beyond the Pines , wat ik een van de interessantste films van afgelopen jaar vind (en helaas heb ik er niet zo veel kunnen zien) ook debuutfilm van regisseur Cianfrance bekeken. Mijn eerste conclusie na het zien van deze twee films is dat het zeker een interessante kerel is om in de gaten te houden.

Blue Valentine is op sommige punten wellicht nog wel sterker en evenwichtiger dan zijn tweede project. Uiteraard is het plot ook minder complex en gaat het hier feitelijk maar om de verhandelingen van 2 personen. Maar mede daardoor voelt de film wel solide aan en is de bijna 2 uur durende speeltijd ruim voldoende om diepgang mee te geven aan de hoofdpersonen. Uiteraard doet het geweldige acteerwerk van het duo daar ook goed aan. De film creëert een nogal neerslachtig sfeertje, waarbij vooral grijze en regenachtige dagen het decor vormen van de somberende hoofdpersonen. Alhoewel iedereen die ooit verliefd is geweest en die een gebroken relatie achter de rug heeft ongetwijfeld zaken zal herkennen werd dat me soms net iets te veel. Dat gesouwel en gejank de hele tijd, iets waar ik Gosseling ook al op betrapte in Half Nelson .

Niet dat ik hiermee nu wil zeggen dat de film me niets deed of niet wist te raken, meer het tegendeel het is zelfs lang geleden dat ik zo kon meeleven...

Wat ik de film wellicht nog het meest aanreken is dat het na mijn smaak te veel een typisch Amerikaanse indie film is. Ik zie te weinig echt eigen smoel terug in deze Blue Valentine en werd niet verast door iets wat ik nog niet eerder heb gezien of ervaren.

Daarom 3.5* (en net geen 4*), mooi debuut dat zeker.

Wederom een uitstekende film van Dhr. Lynch waarin het donkere surealistische universum van de beste man prachtig verbeeld word. Toch was deze film (voor mij iig) niet echt zo'n puzzeltocht als bijvoorbeeld Lost Highway of Mulholland dr. dat waren. Volgens mij is het verhaal toch echt vrij eenvoudig en in die zin ook meer "What you see is what you get" ik geloof niet dat David Lynch in het verhaal allerlei complexe droomtheoriën verweven heeft.
Wat Lynch natuurlijk wel doet is door zijn veelal surrealistische beelden en thema's de donkere kant van de menselijke ziel doorzoeken.
Jeffrey en Sandy zijn hierin de lichte kant van het verhaal, ze komen uit een onschuldig vriendelijk stadje maar zijn o, zo aangetrokken door die andere wereld, de duistere kanten van het leven. Perfect verbeeld door Dennis Hopper als Frank natuurlijk. Is het toeval dat de zangeres Dorothy "Toto, I do't think were in Kansas anymore" Vallens heet? De film zit vol met thematiek die de tegenstelling van de donkere en de lichte wereld keer op keer aanhaalt.
En dan het einde is het een happy end??? Das toch een moeilijke vraag. Je ziet alles weer ogenschijnlijk gelukkig, rustig en het roodborstje (het licht, liefde) heeft de zwarte kever in z'n bek als prooi. Maar is dat roodborstje niet overdreven ontzettend nep? Liefde en licht is slechts schijn, een illusie lijkt Lynch hier mee te willen zeggen, duisternis blijft altijd onder de oppervlakte aanwezig. Maar goed dat is mijn interpretatie, het mooie van een film als deze is dat iemand anders z'n theorie net zoveel waarheid kan bevatten. 4* mede door de prachtige vorm waarin het gegoten is.

Ik zeg maar een ding; "lekkere muziek" alleen daarom al 4*.

The Boat That Rocked komt niet direct in aanmerking voor de orginaliteitsprijs misschien maar een gezellige boel is het wel.... Beetje ouwe jongens krentenbrood in de groovy jaren '60.

De film lijkt vooral een excuus om eens goed lol te trappen, althans ik had het idee dat de acteurs (en een enkele actrice) het wel naar hun zin hadden in deze film. En dat straalt af op de kijker, die wordt daar namelijk ook vrolijk van en dus is het met recht een geslaagde feel-good te noemen.

Leuke tot bijzonder goede muziek, geslaagde grappen (zonder dat het platvloers of makkelijk wordt) en heel behoorlijk acteerwerk. Ik zag vooral Phillip Seymour Hoffman de laatste tijd nogal in zwaarder wat norsige rollen dus dit was een welkome afwisseling. De scene waarin de twee haantjes elkaar uitdagen tot het beklimmen van de zendmast tot 40m boven NAP is geweldig gedaan. Het vrijgezellenavondje lijkt nog het meest op een vroeg clipje van The Stones of The Beatles.
De aankleding is soms net iets te hip retro gladjes, had wel wat meer naturel gemogen maar al bij al een prettige zondagochtendfilm.

3.5*

Op het moment dat deze film gisteren begon belde een vriendin op. Het gesprek duurde de hele lente tot aan het begin van de zomer... Vrouwen; "Can't live with them, can't live without them" En dat is dan weer toepasselijk want ik kwam een beetje in de film toen de tienerhormoontjes van de monnik danig begonnen op te spelen omdat hij plots zijn bijna onbewoonde eiland met een leuke jonge dame moest delen. Ach, geef hem eens ongelijk...

Goed de lente heb ik met een half oog aanschouwt en de zomer daar moest ik een beetje inkomen met die rare bokkensprongen makende puber. De herfst en de winter maakte daarna echter wel weer erg veel goed. Wat een prachtig beeld en geluid.

Hoewel ik best een liefhebber ben van Kim Il Duc, zat ik toch een beetje tegen deze film op te hikken. Verwachte een beetje een zweverige new-age film maar het viel gelukkig erg mee. Vind het ook weer erg grappig om te zien dat hoe sereen deze film dan ook mag zijn, Kim Il Duc toch altijd weer een bizar en lichtelijk sadistisch tintje aan zijn karakters weet mee te geven. Hij is daar erg sterk in vind ik, het geeft zijn beste films echt een lekker spanningsveld.

De film is werkelijk overladen met allerlei symboliek, van de helft weet ik niet eens wat het betekend en hoewel het er wel erg dik boven op ligt stoorde het me meestal ook niet echt. Als ik Boeddhist wil worden ga ik wel naar een Tibetaans klooster, lijkt me efficiënter. Verder hou ik wel erg van die sfeer, ik vind Boeddhistische en Hindouistische tempels en kloosters ook altijd erg fijne plekken. Die kalme, tijdloze en open atmosfeer. Ze stemmen tot bezinning zonder dwingend te zijn en gaan vaak uit van een respect voor het leven en de dood wat niet zozeer bepaald wordt door de religie maar meer door het mens zijn. Dat die monnik op het eind ook nog een berg beklimt versterkt dat gevoel alleen maar, ik wordt zelf ook altijd een beetje mijmerig en filosofisch op grote hoogte. Alleen vloek ik veel meer op de weg omhoog dan de gemiddelde monnik vrees ik

Wat ik dan oppik uit deze 4-seizoenen-kringloop-film is, dat mensen mogen leven met hun zwakheden en fouten, dat met een nieuw seizoen ook weer een nieuw leven begint als het ware. Dat je in het leven zowel mensen verdriet zal doen maar dat daar tegenover staat dat je ook voor andere weer veel betekend. Ying en Yang dus, zonder duisternis geen licht...

Mooie film, waarvan ik ook de lente nog eens aandachtig zal moeten bekijken. 4*

Of Natural Born Killers... Verder mee eens dus.

De film is geschoten op prachtige locaties, de actie is goed uitgevoerd en Faye is "sexy as hell" als vrouwelijke helft van het illustere duo. Cinematografisch steekt de film prima in elkaar, Bonnie en Clyde zijn geloofwaardig en ook de bijrollen worden meer dan voldoende vertolkt.

Toch vind ik de film wat te verhalend, het blijft net iets te veel hangen in het opsommen van gebeurtenissen en beklijft daarom te weinig. Het legendarische misdaad duo wordt ook wel iets te makkelijk afgeschilderd als een soort van Robin Hood om zo sympathie bij de kijker te winnen. Echt ongemakkelijk wordt het nooit of het moet het confronterende einde zijn, wat ik wel erg sterk vind in deze film.

Dan vind ik de psychologisch diepgraverij als in Badlands toch interessanter maar een mooie film blijft het hoe dan ook.

3.5*

Wat een slechte film zeg! Ongelooflijk suf en slecht uitgewerkt verhaal. Film heeft werkelijk nergens een originele goede scene alles lijkt wel te zijn samengeraapt uit scenes die direct zijn overgenomen van diverse genre-genoten. Eigenlijk dacht ik dat er zou uitkomen dat het huis vast op een oude indiaanen- begraafplaats zou zijn gebouwt.

Verder wordt er zelfs in de gemiddelde GTST-aflevering nog beter geacteerd, staat het beeld werkelijk nooit ook maar 1 seconde eens stil en is de film vooral ook erg LUID EN LAWAAIERIG!!!

De finale is echt een mislukking op ieder denkbaar punt en is bovendien lachwekkend slecht gefilmd, 0,5*.

Laatste keer dat ik deze film gezien had was in de bios (10 jaar geleden dus) met mijn toenmalige vriendinnetje. Die vond het toen nogal vreemd om naar een film te gaan over een pornoster

Afgelopen week weer eens herzien op een verloren avond. Was trouwens vergeten dat ie zo lang duurde zeg en dat het eigenlijk helemaal geen geschikte film is om half elf 's avonds op een doordeweekse dag te bekijken...

Boogie Nights blijkt toch weer iets beter dan ik gedacht had. Het blijft een wat merkwaardige mix van een soort Goodfellas, Saturdaynight Fever en Deepthroat. Alhoewel ik me wel een beetje kan vinden in de kritiek van Ramon K hierboven doe ik er na herziening juist een halfje bij!

Ja de personages zijn meer een karikatuur, een typetje dan dat het echte karakters zijn maar... Het zijn dan wel hele leuke en sterke typetjes. Vooral het triootje van Whalberg, Reynolds en Moore kan mij wel bekoren. De rol van Dirk Diggler vind ik zelfs erg sterk gedaan. Knap dat PT Anderson zijn "typetjes" toch een bepaalde diepte kan meegeven.

Maar het leukste van de film vind ik toch wel de vele prachtige, zwierige lange scènes. De hele film lijkt te swingen als een discotheek in het weekend. Het wordt ook prima begeleid door prettige en toepasselijk gekozen muziek afkomstig uit de juiste decennia. Erg mooi gefilmd ook met veel oog voor detail en grappige subtiele veranderingen die de film van de jaren '70 langzaam in de jaren '80 brengen.

Aangename humor ook en uiteindelijk eindigt het allemaal in de enige mogelijke en logische climax

4*

Feest der herkenning voor iedereen die wel eens Fall Out 3 heeft gespeeld...

De overeenkomst in de post-apocalyptische setting komt erg overeen namelijk, wel jammer dat het typische humoristische knipoogje met de jaren '50 ontbreekt maar goed wellicht moet dat bewaard worden tot Fall Out the Movie. Verhaallijnen hebben verder ook weinig met elkaar te maken, eigenlijk vind ik de game verhaaltechnisch interessanter... Wat meteen het gevoelige punt bloot legt van deze Book of Eli.

Met de post-apocalyptische setting is niet veel mis, de film ziet er mooi uit en het westernrandje werkt prima voor mij. Washington die als een bikkelharde zwijgzame blinde samourai door het nucleaire niemandsland trekt is best cool. De loner, een Mr Nobody die zo maar uit een Leonne spaghetti zou kunnen zijn weggelopen. Ook Oldman is weer lekker op dreef en geeft zeker niet onverdienstelijk gestalte aan de schurk uit de film. Kunis is charmant en weet daarmee behoorlijk te overtuigen. Daarnaast kent de film zeker een aantal goed uitgevoerde actie momenten.
Aan deze ingrediënten ligt het niet maar waar de film zeker steken laat liggen is op verhaaltechnisch gebied en het vreselijk stichtelijke evangelische moraaltje wat wel zeer opzichtig in de film is gestopt.
Mij is totaal niet duidelijk wat nu de grote waarde is van de Bijbel in deze post-apocalyptische wereld. De motieven van zowel de good- als de badguys blijven stoffig in de nucleaire zonsondergang, vaag en onduidelijk dus vind dat echt een zware domper.

Nee wat dat betreft spreekt ik die andere nucleaire holocaust film uit hetzelfde jaar, The Road, me een pak meer aan. Rouwer, pessimistischer en meer mistroostig geeft deze film denk ik een eerlijker beeld over een menselijke maatschappij in verval. Dat maakt die film vele malen interessanter dan dit met reli-saus overladen relatief makkelijk te verteren Hollywoodproduct.

Niet geheel oninteressant maar had veel meer mee gedaan kunnen worden.

3*

Deze film gister voor het eerst eens bekeken naar er al veel over gehoord te hebben. Dat ie geniaal is is zwaar overdreven. Enkele leuke scenes maar vooral Willem Dafoe als wat "andere" FBI agent deed het voor mij erg goed. Alsnog 3,5* zullen eens kijken wat de tijd er mee gaat doen...

phhieuuw!!! Schrok wel even van je eerste 4 regels hoor

Want dit is en blijft inderdaad een ijzersterke film, ook bij de tweede kijkbeurt blijft deze staan als een... uh... duiboot. Ben het helemaal met je eens over je beschrijving van deze film. De enige film die qua intense claustrofobische spanning hier enigzins in de buurt komt is voor mij Alien. Verschil is natuurlijk dat Alien pure fantasie is en dat Das Boot een rauwe, gruwlijke realiteit verbeeld.

Geen heldendom of glamour voor de bemanning. Nee zwetende, stinkende kerels met zijn 50e opeengepakt in een drijvende ijzere buis. Vechtend tegen verveling en anders wel tegen de elementen, angst, paniek en een anonieme vijand. Tegen beter weten in de orders van bovenaf blijven uitvoren. Alle acteurs zetten hier met volle overtuiging een opgejaagde duikbootbemanning neer. De emoties op de gezichten spreken voor zich. Hulde hiervoor.

Das Boot heeft zijn 4,5* opnieuw dik verdient. Na de DC en de versie van gisteravond ben nu wel erg nieuwsgierig naar de 5 uurs versie. Dat wordt vast weer genieten.

Wat me wel opviel was trouwens dat de duitse bemanning hun teksten in het engels opschreven, beetje vreemd. Foutje van de regisseur misschien??

Politiek totaal incorrect, sexistisch, antisemitistisch, homofoob, barstesvol met belachelijke vooroordelen, absoluut pretentieloos, platte banale poep, pies & sex humor... Maar tjonge wat heb ik moeten lachen gisteren in de bioscoop, ik bedoel lachen met maagkrampen en tranende ogen he! En ik niet alleen, de rest van de zaal had hier ook duidelijk last van. Hilarisch! Kan geen ander woord bedenken.

Alles en iedereen moet er aan geloven niets is heilig en niets blijft dan ook ongeschonden. Cohens alterego Borat zet iedereen in z'n hartjes-boxershort of doordeweekse witte Sloggy te kijk. Inclusief zichzelf, oh nee Borat zelf moest helemaal met de billen bloot (die gigantische zwarte rechthoek ).
Net zoals iedereen heb ik nog steeds twijfels over wat nu spontaan is opgenomen en wat min of meer in scene is gezet. Niet dat het er eigenlijk zo heel veel toe doet, het feit dat hele volksstammen zich dit af lijken te vragen en dat de waarheid nog steeds niet bekend is, toont eigenlijk al aan dat de makers heel goed in hun opzet geslaagd zijn.
Zelf twijfel ik vooral aan die scene met het diner (het zakje met uitwerpsellen ).

Mockumentary en humor in zijn meest basale vorm en zeker de grappigste film van 2006 misschien wel de grappigste film sinds jaren. Ook nog even een dikke duim omhoog voor het prachtige Kazachstaanse artwork en volkslied. 4*

Wat matige film, die helaas op enkele cruciale zaken punten laat liggen. De grootste troef die deze Bordertown heeft is dat het een interessant op ware feiten gebaseerd verhaal verteld. Een verhaal en setting waar imo toch wel meer mee gedaan had kunnen worden.

Lopez is niet echt geschikt voor deze zware rol, ze lijkt het wel te proberen maar haar acteren voelt nogal geforceerd aan. Hetzelfde gaat trouwens op voor die ander hollywood coryfee Antonio Banderas. Wel grappig om te zien dat beidde grootheden in de schaduw moeten staan van een Mexicaanse tiener met relatief weinig acteer-ervaring.

Het verhaal loopt daarnaast ook niet altijd even lekker en regelmatig zit er niet voldoende logica in de elkaar opvolgende scènes. Dit gaat duidelijk te koste van de spanningsopbouw en dat is erg jammer.

Ook vergrijpt (of beter misgrijpt) de film zich aan allerlei rare filters en montagetechnieken, aangevuld door geluidseffecten die zo uit een B-horrorfilm afkomstig zouden kunnen zijn. Zodoende weet de film niet te kunnen kiezen tussen serieus drama en een soort van thriller.

Gemiste kans inderdaad. Want met dit verhaal, deze setting en deze thematiek had hier een prachtige en meeslepende film uit kunnen voortkomen.

2.5*

Het begin vond ik toch wel vrij essentieel voor de film eigenlijk. Tom Cruise als all american boy. Zo krijg je als kijker toch een idee van zijn afkomst en wie hij was voor de oorlog. Bovendien wordt dan pas goed duidelijk hoe oorlog iemands leven totaal kan verwoesten. All american boys worden immers arts, advocaat o.i.d. en trouwen met de homecomming queen ipv te zuipen en naar de hoeren te gaan in Mexico.

Verder ben ik het wel met je eens trouwens, film zweeft bij mij ergens tussen de 3.5 en 4* maar maakte toch net wat meer indruk dan mijn gemiddelde film uit het 3,5* rijtje.

Avondvullend chicano familiedrama. De film slaagt er aardig in om zo'n 10 jaar uit het leven van de door bloed verbonden vrienden te tonen. De ontwikkeling van de karakters was boeiend genoeg om 3 uur te vullen. Ik had wel het idee dat de hoofdpersonen ook 'echt' hadden kunnen bestaan.

Helaas rammelt de uitwerking van 't een en 't ander wel. Zo is het acteerwerk, vooral in het begin van de film, soms erg houterig en waren de dialogen vaak niet bijster origineel.

Toch wist de film mij met die hele chicano famillie atmosfeer wel te boeien. De beste scenes blijven toch die scenes die zijn geschoten in de San Quentin gevangenis. Inderdaad is de crew daar met maar 8 acteurs, op eigen risico, 5 weken lang neergestreken. Alle overige acteurs en figuranten zijn daadwerkelijke gevangen. Dat levert toch zeker mooie plaatjes op hoor.

Al met al best een sfeervolle boeiende film maar waarbij ik steeds het idee had dat er meer in had kunnen zitten.

Die eetzaal van de gevangen dat is volgens mij trouwens ook de zaal waar Good, oll Johny Cash heeft opgetreden, geen speelfilm maar ook erg mooie plaatjes van dat concert. Mischien toch wel een van de meest "fotogenieke" gevangenissen dat SQ.

Interessante materie deze documantaire. Ik kan de ietwat cynische manipulatieve manier van Moore wel waarderen. Zijn kritische blik zouden veel meer amerikanen moeten delen. Bovendien is hij geen saaie zeurderiger prederiker maar verpakt hij zijn boodschap met de nodige humor. Iets wat ik ook erg sterk vond in zijn TV-show (waarvan ik de naam even kwijt ben... Wie helpt mij??). Ben wel bang dat zijn boodschap meer gehoord word in Europa dan in de VS. Kijk naar de IMDB score; US users 7.8, Non US users 8.7. Maar dat is dan ook wel weer typisch amerikaans.

In de documentaire worden problemen in de amerikaanse samenleving aan de kaak gesteld. Politiek, de invloed van het militair industrieel complex, de geweldadige media, het totaal ontbreken van een sociaal vangnet en natuurlijk wapenbezit worden onder de loupe genomen en verbonden met elkaar. Het samenspel van deze krachten leidt volgens Moore tot een angstige op consumptie gerichte geweldadige samenleving. Hij illustreerd door even een paar kilometer over de grens in Canada een kijkje te gaan nemen dat het dus ook geheel anders kan. Overigens vind ik die scene waarin hij zonder aan te kloppen bij canadezen binnen wandelt echt een van de leukste stukjes.

De materie die Moore behandelt is natuurlijk uiterst complex en ik vind het dan ook jammer dat hij er niet meer een onderzoekende documentaire van heeft gemaakt. Moore heeft een bepaald standpunt en wil dat heel graag uitdragen, de uiteindelijk conclusie staat natuurlijk al vanaf het begin aan vast. Laat ik het zo zeggen Moore zet met deze documentaire zijn gedachte netjes op een rijtje en presenteerd het op een vermakelijke wijze maar echt heel veel wijzer ben ik er niet van geworden. Nieuwe inzichten in de amerikaanse sameneleving en haar problemen heb ik er niet door gekregen.

En dan de 'film' an sich. Deze is vaak erg rommelig, bestaat veel uit aan elkaar geplakte nieuwsbeelden en echte mooie beelden zijn een zeldzaamheid. Uitzondering is als hij de armoede in zijn geboorteplaats Flint verfilmd. Deze documentaire wist mij zeker over de volle lengte te blijven boeien en als eindoordeel kom ik uit op een ruime 3,5*.

Beetje stoffige klassieker, was in mijn herinnering veel spannender. Vond hem nu zelfs wat saaiig en dat terwijl ik het uitgangspunt nog steeds erg boeiend en origineel vind.
Acteerwerk was ook niet van iedereen en altijd even briljant en zeker Olivier schmiert er regelmatig flink op los.
Neemt niet weg dat de uiteindelijk confrontatie tussen de twee oudjes er zeker mocht wezen. Beste en boeiendste stukjes waren toch die van Mengele bezig op zijn Braziliaanse kweekvijver.

Jammer ook dat er veelal in rare 'Alo 'Alo accenten wordt gepraat in plaats van de originele taal of fatsoenlijk engels. Over 'Alo 'Alo gesproken... Grappig om die dikke Duitse officier uit die serie in een klein bijrolletje te zien. Misschien nog opvallender een rolletje van Bruno Ganz, de man die bijna 30 jaar later zelf Adolf Hitler zou spelen op een manier zoals de wereld nog niet eerder in een film gezien had. Een balletje kan soms raar rollen

Iig ik kom voor The Boys from Brazil niet veel verder dan een redelijke 2.5*. Hier had toch wel wat meer ingezeten.

Na The Frighteners toch maar eens op zoek gegaan naar PJ's vroegere werk. Braindead is inderdaad een soort combinatie van The Muppet Show, Monthy Phyton en een lekkere gore zombie-slasher. Kortom een erg grappige film waarin Jackson heerlijk op dreef is en zichzelf qua goorheid geen remmen of ook maar enigzins beperkingen heeft opgelegd. Zonder zich ook maar een klein beetje te bekommeren om futiliteiten als etische danwel estetische zaken komen kung-fu geestelijke, neukende zombies, duivelse zombiebabies (het leek net een Laaf uit de Efteling trouwens), ingewanden op een killing-spree en als bloedrode, slijmerige kers op de beschimmelde bruidstaart een "alle zombies tot snot reducerende grasmaaier". Dit alles heeft een bedroevend amateuristische low-budget look (het achtergrondmuziekje ) maar... Jackson heeft wel zeer degelijk over ieder scene en de looks van zijn Braindead nagedacht met amateurisme heeft dit niet veel te maken. Uitermate proffesioneel aangepakt zombiefilmpje zelfs.

Probleem met dit soort zombiefilms e.d. is eigenlijk dat als je er eentje gezien hebt je wel weet hoe het allemaal verder gaat. Echter Braindead kent zoveel memorabele, hilarische scenes dat het een waar feest is van de wansmaak. Maak er lekker 4* van.

P.S. Iemand trouwens het "merk" van de Blender opgemerkt? Gremlin PJ kent zijn klassiekers.

Gisteren had ik weer eens gehuurde DVD vol met krassen die het na 25 min voor gezien hield, dus maar iets uit eigen verzameling onder het stof uitgehaald. Braveheart een film die ik jaren geleden eens gezien had en wat blijft dan hangen van zo'n film; De spectaculaire gevechten, de mooie landschappen en kostuums. Dat is niet veranderd vond dat allemaal nog steeds zeer vermakelijk. Maar ja, over bepaalde elementen in de film ben ik anno 2006 toch iets minder te spreken.

De eerste drie kwartier vond ik zelfs behoorlijk slecht en oninteressant. Dat gedoe met die kinderen was wel erg melodramatisch en ik zat er soms met plaatsvervangende schaamte naar te kijken. Als Wallace dan terugkomt op zijn geboortegrond blijft de film alsnog steken op het niveau van de gemiddelde amerikaanse tienerfilm (ja, meneer ik breng uw dochter voor het donker, met mijn cabrio-paard wel weer veilig thuis). Maar ach, kan dit nog wel door de vingers zien omdat er de daarop volgende 2 uur flink op los geknokt gaat worden.

Het is jammer dat de film het karakter van Wallace zo eenzijdig belicht, en natuurlijk moet zo'n film geromantiseerd zijn maar ik vond Wallace wel erg heroisch hier met maar zeer weinig zwakte. Toch zijn het juist die zaken die een held zijn karakter kunnen vormen en net wat meer diepte kunnen geven. Helaas, want nu waren er hele stukken dat ik Gibson niet al te overtuigend vond. De film blijft te vaak hangen in wat standaard heroisch bombast en melodrama.

Daarnaast kent de film wel een aantal sterke bijrollen in beidde kampen en zijn de vrouwen erg mooi (eigenlijk een beetje te mooi zelfs). Die onbekende actrice trouwens in de rol van dienstmaagd was een erg leuke, ondeugende francaise, jammer dat ze die talenten nooit meer in een andere film heeft laten zien.

Braveheart, vermakelijk zeker, spectaculair ook maar een meesterwerk? Nee dat toch niet, de film krijgt mij gewoon niet geheel in zijn greep zal hem ook niet snel weer een keer herkijken.

Wel grappig is dat dit in Schotland nog steeds allemaal erg leeft. Ben nog nooit een schot tegengekomen die de Union Jack laat wapperen en die niet afgeeft op de engelsen.

Wat een geweldige film weer van die eigenzinnige rare engelsman, Gilliam!

Een bizarre, beangstigende en bevreemdende toekomstvisie creëren is wel in vertrouwde handen bij hem, gelukkig heeft Gilliam zijn roots bij de Phytons zitten en is de (zwarte) humor nooit ver te zoeken. De chaotisch en drukke taferelen trouwens ook niet. Toch kan ik het goed hebben, het ontspoord ook zelden in een rommeltje het is meer aangenaam prettig gestoord allemaal.

Brazil zou een aanklacht kunnen zijn tegen een steeds meer totalitair systeem van controle, regeltjes en bureaucratie, beetje in de lijn van 1984 en Brave New World bv. Dat is het ook wel natuurlijk maar toch vind ik het ook vooral een eerbetoon aan de menselijke creativiteit, vindingrijkheid en onafhankelijkheid van vrije geesten. De geweldige droom scènes waarin de hoofdpersoon zijn grijze grauwe leventje ontvlucht en hoe hard hij het ook probeert langzaam maar zeker sijpelen die onderdrukte verlangens ook zijn dagelijkse realiteit binnen. De ontmoeting met de rebelse en zelfstandig opererende verwarmingsmonteur ( hoe kom je erop), die als een soort Black Knight avant la lettre het systeem bevecht werkt als een katalysator voor het grote avontuur. Een avontuur waarin ze hun monsters bevechten en wat uiteindelijk gedoemd is te mislukken en daarmee weet Gilliam een ijzersterk einde aan de film te breien... Ik dacht in eerste instantie dat het na het fameuze; "Care for a little necrophilia?" wel afgelopen zou zijn maar de film eindigt veel zwartgalliger met een held vermoord door het papier wat hij bevechte en de ander gemarteld in een soort katatonische toestand en alleen nog maar vrij in gedachte...

Wat me verder nog wel op viel en dat is tevens toch wat beangstigend eigenlijk is dat er in Brazil zaken worden aangehaald die in 1985 misschien opzienbarend waren of belachelijk gevonden werden maar waar we nu niet echt meer van staan te kijken. Ik noem; De cadeaubonnen voor cosmetische chrirurgie (sowieso dat hele doordraven daarin), metaaldetectiepoortjes bij het restaurant en dat ministerie van informatie lijkt soms ook meer feit dan fictie. Tuurlijk is het beeld van Gilliam absurd maar toch daaronder schuilt best een kern van waarheid. En dat is dan weer best geniaal!

Verder ziet de film er werkelijk prachtig en fantasievol uit en dat zonder een miljoen verslindend budget voor allerlei special effects. Brazil is een van die zeldzame films die zo zijn eigen realiteit weet te creëren en daar ben ik altijd dol op als een film dat goed lukt. Er zitten verder een paar heerlijke bijrollen in waarvan ik die van Michael Palin wel een van de meest opzienbarendste en grappigste vind.

Erg goede, sterke en mooie film van de oppernar van het hoge filmhof Terry Gilliam.

4.5*