Opinions

Deze film moest ik van (natuurlijk een vrouwlijke) collega maar eens zien, was erg goed volgens haar. Bij gevolg ligt deze film al van voor kerst 2006 bij mij in de kast. Drama is niet meteen mijn favoriete filmgenre en van toneel ben ik ook al niet echt weg, dus...

Closer is dan ook veel meer een toneelstuk op film. Het draait om moeilijke figuren met moeilijke onderlinge relaties die moeilijke dialogen moeten oplepelen. Dat gaat duidelijk 3 van de 4 sterren uit de film niet echt soepel af, ze krijgen een rol op de mouw gespeld die ze niet helemaal ligt. Slechts de scenes met Clive Owen zijn de moeite, al was het maar omdat hij als enige redelijk "naturel" overkomt. Helaas krijgt hij te weinig de wind van voren van zijn tegenspelers wat de kracht van die scenes al gelijk weer een stuk minder maakt.

Het geeft de film nogal iets kunstmatigs, afstandelijks zelfs. Ik miste in dit drama over liefde en sex, trouw en ontrouw erg de passie die van het scherm zou moeten knallen.

Onderkoeld, litterair toneelstuk over 4 mensen die, ipv in de Londense binnenstad, eigenlijk in een hippiekolonie hadden moeten zitten zodat ze tenminste allemaal sex met elkaar kunnen hebben. Camerawerk is best aardig overigens maar echt veel verder dan 2* kom ik toch niet.

Nu dan, nog even een manier bedenken hoe ik dit nieuws subtiel aan mijn vrouwlijke collega ga brengen...

Nou best een leuke en vermakelijke film hoor, het is weer eens wat anders dan de standaard in het genre (alhoewel ik niet hoop dat dit de standaard gaat worden want dan ben ik er snel klaar mee vrees ik). Zelf vind ik de film qua opzet toch wel totaal anders dan The Blair Witch, die eerste is een spotgoedkope productie van een paar filmstudenten terwijl Cloverfield een grote Hollywoodproductie is compleet met een hele batterij aan special effects, groots opgezette scènes, modellen als acteurs en onder de meest extreme omstandigheden nog een prima belichting van de camera. Enige overeenkomst is het "first-person perspectief" wat wonderwel erg leuk blijkt te werken in deze op en top chaos film.

Tja, dat het onderwerp van de film compleet uit de dikke duim gezogen is vind ik allemaal best, ik ben ook gelukkig met de keuze dat er niet allerlei rare verklaringen worden gegeven en dat zelfs een bommentapijt het monster niet om zeep helpt daar kan ik mee leven. De film draait om de actie en das meer dan prima zo. Actie is ook het sterke punt van deze Cloverfield, sommige scènes zien er echt wel heel vet uit.

Toch had ik wel wat zaken die ik ietsjes minder vond hier, zo zijn de hoofdpersonen niet echt al te boeiend (is ook wel niet zo van belang in een film als deze, maar toch) en zien ze er allemaal uit alsof ze uit een of ander modeblad zijn weggelopen. Ja, zelfs als ze doorboord zijn door een metalen pin. Daarnaast heeft deze film een probleem met de schaal en dit is iets wat me wel stoorde. Het hoofd van het vrijheidsbeeld in de straat is sowieso veel te klein en ook het monster lijkt te groeien en te krimpen zoals het filmtechnisch het lekkerste uitkomt. Voorbeeldje; Het monster is zo aan zijn wandelingetje tussen de gebouwen door een metertje of 60 hoog echter wanneer Hud hem filmt in Central Park lijkt het meer een soort uit de kluiten gewassen T-Rex (een metertje of 10 max). Ik vraag me ook af hoe een monster wat een tank plat met z'n dikke teen een mens met z'n tanden kan verscheuren... maar goed, ik wil er ook niet al te veel over zeuren eigenlijk Behalve dan nog even deze; Natuurlijk kies je als helikopterpiloot als vluchtweg laag tussen de gebouwen vlak naast het monster terwijl een B2 z'n bommen erboven uitstort, is inderdaad de veiligste weg eruit ja

Ach, zoals ik al zei, vermakelijk, origineel en zeker spectaculair een goede 3.5*.

Het wil maar niet echt lukken met deze film. De setting is ronduit prachtig en filmtechnisch is het allemaal dik in orde alleen mis ik toch echt de bezieling. De hoofdrolspelers (Nicole Kidman en Jude Law) doen hun werk maar daar is ook alles mee gezegd. Van enige chemie of passie tussen de twee is nauwelijks te spreken. Gelukkig zijn er in de film een paar zeer sterke bijrollen van Zelwegger en Hoffman. Jammer dat die laatste maar zo'n kleine rol heeft vond dit wel een erg vermakelijk karakter.
Verder stoorde ik mij ook wat aan sommige elementen in de film. Zo is het al van af het eerste moment duidelijk wie er de "badguys" en wie de "goodguys" zijn, weinig verassingen wat dat betreft. Nicole Kidman ziet er, hoe streng de winters ook zijn, nog steeds uit aslof ze zo van eeen beautyfarm komt en het leven in de zuidelijke staten wordt soms wel met een erg Anton Pieck-achtige pitoreskiteit voorgesteld. En dan nog even over het einde van de film....

De held sterft in de armen van zijn lief naardat hij zojuist het geboefte om zeep heeft geholpen. En ik weet ook niet wat het is met dat hollywoodzaad maar het lijkt allemaal wel Clint Eastwood zaad. Een keer schieten en het is raak Toch niet te geloven een wilde nacht van passie en er komt al een kind van...

Wel erg standaard thriller dit. Echt een heel dun voorspelbaar verhaaltje. Oke de nachtelijke beelden zijn soms erg mooi maar ze deden me wel erg aan die van Heat denken. Niks nieuws dus eerder volgens het vertrouwde succesvolle recept verder werken. Ook komt Tom Cruise als badguy bij mij in ieder geval erg lachwekkend over en dat kan toch ook nooit de bedoeling zijn in een thriller.

Behoorlijk geslaagde combinatie van (sociaal)drama en politieke thriller maar niet helemaal de topfilm die ik verwacht had. Vooral bepaalde drama elementen vond ik toch soms wel erg nadrukkelijk aanwezig. In Tessa lijkt wel echt een nieuwe moeder Theressa te zijn opgestaan zeg. Het idealisme krijgt zo soms karikaturale trekjes en dat is jammer. Vreemd vond ik ook dat Tessa ronduit praat en discussieert met iedereen, zij spendeert gehele nachten op het internet, half afrika weet waar zij zich mee bezighoudt, behalve manlief??? Daarnaast vond ik maar weinig chemie tussen Fienes en Weisz kon me maar moeilijk een passionele liefde tussen die twee voorstellen. Vooral in de eerste helft van de film ligt hier nogal de nadruk op en die vond ik dan ook vrij traag verlopen. Toch maken de prachtige beelden en muziek veel goed, ook de structuur van het verhaal met flashbacks zorgt ervoor dat je wel bij de les blijft.
De tweede helft komt het thriller element sterker naar voren, dit is duidelijk merkbaar. De spanning en tempo nemen toe, het camerawerk wordt onrustiger en er heerst een constante sfeer van paranoia. Vanaf het moment dat Justin terug naar London werd gestuurd had de film mijn volledige aandacht.

Uiteindelijk vind ik het grote minpunt dat The Constant Gardner zich teveel inlaat met wat stereotyperingen. Misschien komt dat ook wel omdat de film gewoon teveel wil laten zien; Relationeel drama, sociaal drama en ook nog eens een politieke thriller met complottheorie.
Moeder Theressan had ik al genoemd maar ook de farmaceutische multinationals en natuurlijk de arme zwartjes in Afrika die zich weer eens gewillig naar de slachtbank laten voeren. Wanneer komt er nu eens een westerse film waarin Afrika niet het verloren continent in de slachtofferrol is? Hoe goed bedoeld ook, het constant blijven slachtofferen van een geheel continent doet geen goed aan de ontwikkeling van Afrika. Leer de mensen maar zwemmen in plaats van ze een reddingsboei toe te werpen.
Jammer dus dat ook hier weer de hoofdrollen zijn weggelegd voor westerse blanke mannen en vrouwen. Zei vertolken het slechte maar brengen tegelijk ook de misstanden aan het licht. En de afrikanen zelf? Die staan wederom weerloos vanaf de zijlijn toe te kijken. Mooie film maar stiekem toch een gemiste kans wat mij betreft. 3*

@flash-gordon; Het einde vond ik nou niet echt open hoor. In de kerkdienst wordt nog verteld dat Justin gevonden is met 3 verschillende soorten kogels in zijn lijf behalve die van zijn eigen pistool. Ook zie je heel duidelijk dat het hoofd beveiliging (de caddie op het golfveld) opdracht geeft Justin uit de weg te ruimen.

Zou er ook een film bestaan die niet gebassserd is op het idee van de duivel uitdrijven zoals filmkijkers dat sinds The Exorcist wordt voorgeschotelt?

Niet dat ik daar de film op afreken, wel op het oeverloze geouwehoer wat de gaten tussen de soms heel behoorlijke actiescenes moet vullen. Het uitgangspunt van een soort van koude oorlog tussen de hemel en de hel is best grappig. Alleen loopt Constatine stuk op het tempo, dit is veel te traag waardoor de scenes die op zich goed van opzet zijn, leuke ideeën en effects bevatten niet goed uit de verf komen. Ook Reeves en Weisz, alhoewel niet slecht spelend, vond ik niet overtuigen maar dat is meer een kwestie van verkeerd gecast zijn.

Leukste stukje vond ik; "Lu, what took you so long..." Onverwacht mooi figuur de duivel.

2.5*

Ondanks dat ik al jaren trouw SETI@home draai op mijn PC (nog nooit ene "spike" gevonden trouwens, potverdomme) en dus ook best opensta voor de wat zachtere kanten van de wetenschap, vond ik deze film een behoorlijke hollywood draak.
Eigenlijk vat Queto op pagina 5 (bericht tussen spoilers) heel mooi samen wat ik van deze film vond. Contact is een film die typisch te leiden heeft van "te". Het is te sentimenteel, te cliché, te dramatisch, te langdradig ook. Bovendien ben ik ook niet zo ontzettend gecharmeerd van Jodie Foster en dat is ook hier weer het geval.
Het is erg jammer dat deze film blijft hangen in te hapklare brokken filosofie en dat wetenschap en religie zo zwart/wit worden voorgesteld. Het diepetepunt in deze vond ik wel de wetenschapper die uiteindelijk een religieuze ervaring krijgt en daardoor haar oude overtuiging compleet kwijt raakt. Ik vindt dit een behoorlijke simplistische benadering van een moeilijk maar wel boeiend thema. Ik zet tijdens een donkere winteravond nog wel eens 2001 op. 2*

Nou vooruit, even reclame maken dan. Voor de liefhebber, de site van SETI@Home onderdeel van het BOINC project. Veel succes met het zoeken naar E.T!

Na 3 dagen zon en lekker muziek kan ik me nauwelijks meer iets herinneren van deze film. Vond het lelijk, nietszeggend en vooral oervervelend saai.

Zwartgallige, pessimistische extentiele leegheid in kunstzinnig grofkorrelig zwart/wit. Bah! Wat heb ik daar een hekel aan...

1*

De eerste film van 2008 die ik in de bios gezien heb, dat er nog maar veel mogen volgen dit jaar.

De grootste troef die fotograaf Corbijn uitspeelt is z'n geweldige oog voor mooie en sfeervolle plaatjes. Control oogt zeer mooi, zwart/wit in hoog contrast net zoals hij eigenlijk veel van z'n beroemde foto's van rock/pop-sterren heeft geschoten. Zodoende past deze film naadloos in het indrukwekkende oeuvre van neerlands beroemdste fotograaf.

Het l(e)ijdend voorwerp uit de film Ian Curtis en Joy Division. Ik ken de muziek (min of meer) en ik ken het verhaal maar eigenlijk me er heel erg in verdiept heb ik me nooit. Het beeld wat ik van de jongeman heb is nu grotendeels afkomstig uit deze film. Aan de ene kant is het knap dat Corbijn een ingetogen portret weet te schetsen, dat er geen rock&roll afgod op het doek getoverd wordt. Ik zie een getalenteerde maar ook wel labiele jonge knul die aan de ene kant best gevoelig zal zijn maar eigenlijk ook net zo goed een enorme egocentrische lul is. Ach.. de wereld haat mij en niemand begrijpt me.

Maar toch, ik miste wel een beetje de tragiek en het drama in deze film. Misschien is het allemaal net wat te ingetogen, mist het net het filmisch interessante rauwe randje. Het aftakelingsproces wordt wel in beeld gebracht maar eigenlijk dacht ik op het eind toch een beetje; "Goh, was dat nou alles. Moest hij zich daarom nou van kant maken?" En dat lijkt me toch niet de bedoeling.

Uiteindelijk resulteert het regiedebuut van Corbijn in een hele behoorlijke film met sterke en mooie beelden, sterk acteerwerk van vooral de hoofdrolspeler en natuurlijk erg coole... muziek.

3.5*

Ben het wel met mister blonde eens; Goede film dit, zonder al te veel poespas toch geweldig sfeervol en een goede cast die uitstekend staat te acteren.

Cop Land is in veel dingen inderdaad precies een western alleen dan juist niet dat het in het oude wilde westen speelt. Ik vind dat toch een origineel uitgangspunt. Vooral qua thematiek zijn veel parallellen te trekken. Een klein dorpje waar mannen met hun gezin naar toe zijn getrokken om een nieuw leven te starten. Mannen die allemaal bewapend zijn en bovendien ook prima weten hoe ze hun schietijzers moeten gebruiken.
Ten midden van dit alles staat een eenzame sheriff met zijn twijfels en zwakheden die geconfronteerd word met een soort van moreel dilemma. Toch wel klassiek western spul hoor. Het laatste half uur had ik ook een High Noon flashback, als hij van alles en iedereen verlaten eenzaam het conflict op zoekt en doet wat het juiste is. De onvermijdelijke shoot-out die volgt is sterk gedaan, langzaam en bijna geheel zonder geluid omdat de sherrif op dat moment ook stokdoof is.

Bovendien na First Blood en Rocky de derde rol van Sly waarin hij laat zien dat hij best wel wat kan op acteergebied. Sterker nog ik vind hem misschien nog wel het beste spelen uit de hele film, de rest is toch allemaal wat getypcast maar Stallone springt er echt uit. Raar eigenlijk dat hij niet meer van dit soort ingehouden en bescheiden types heeft gespeeld in zijn carrière, gaat hem goed en geloofwaardig af.

Mangold blijkt toch een heel degelijk regisseur te zijn, kijk nu ook echt wel uit naar zijn 3:10 to Yuma remake. Dat gemiddelde hier is dus echt belachelijk laag van mij krijgt Cop Land een bescheidde 4*

Prachtige, nee fenomenale stop-motion animatie in een verder bijzonder charmant filmpje. Het verhaaltje is wellicht wat dunnetjes en al vaker vertoont in diverse variaties (Alice in Wonderland, Wizzard of Oz, Narnia) maar dat doet verder weinig af aan het staaltje kwaliteit en vakmanschap wat hier met Coraline afgeleverd wordt.

Coraline is zeker niet alleen leuk voor de kids (voor de allerkleinste lijkt deze me zelfs net wat te freaky en griezelig) maar biedt ook voor volwassenen genoeg interessants. Coraline en haar vriendje zijn verassend veelzijdig voor een stel poppen. Ik vind de puberproblematiek van, niet begrepen worden en waarom het ergens anders altijd beter is op overtuigende wijze gebracht. De wijze levensles dat niets gratis in het leven wordt prachtig verbeeld door een geweldige evil witch.

Bijzonder mooi design en sets ook in deze film. Ze zouden zo uit een koortsige nachtmerrie of een paddo, LSD trip afkomstig kunnen zijn (maar laten we dat de kids maar niet vertellen ).

Als ik ergens wel een zwak voor heb is het van dit ouderwetse vakwerk. Heerlijk dat dit soort films nog steeds gemaakt worden.

4*

Mooi en knap gemaakte film van Burton en consorten. Volgens mij kan alleen Burton dood en (b)verderf er zo fris, vrolijk en kleurrijk en vooral levendig uit laten zien. Vooral grappig daarbij is de tegenstelling met de strakke, grauwe en vooral doodse wereld van de levende.

Alhoewel ik me wel wat kan vinden in het commentaar dat zonder het dunne laagje lugubere grafhumor er niet veel meer overblijft dan een zoetsappig doorsnee Disney verhaaltje, stoorde me dit niet al te veel. The Corpse Bride heeft nog genoeg anders te bieden om toch te blijven vermaken. Uiteindelijk had het van mij ook wel wat gedurfder mogen zijn en eigenlijk vooral van iemand als Burton verwacht je dat wel een beetje. Niet helemaal top maar toch de moeite waard: 3,5*

Ben best een groot bewonderaar van ome Francis maar ik snap best dat mensen dit niet als zijn masterpiece beschouwen. Eigenlijk is het maar een vrij matig filmpje nog enigszins gered door de mooie kostuums en decors die door Coppola goed in beeld worden gevangen. Vermakelijke dansjes en liedjes ook wel.
Maar ja, voor de rest een vrij saai nietszeggend verhaal (met een vreemde spin-off over twee tapdansende broers) en niet al te beste acteerprestaties. Het koppeltje Gere en Lane konden me niet echt overtuigen, het komt me allemaal nogal wat houterig over (wel grappig dat het karakter van Gere in de film een screentest moet doen en dat de conclusie is; Hij kan niet acteren maar heeft wel de juiste looks ). Het is echter vooral Remar die niet direct in de meest positieve zin de show steelt want wat zet hij met Dutch Shultz een vreselijk slechte gangster neer zeg! Clichématig, wederom vrij houterig en totaal niet overtuigend als lichtgeraakte paranoia toughguy.

Zijn er nog wat lichtpuntjes; Jawel. een jonge Cage speelt een hele aardige bijrol en de finale was uiteindelijk ook behoorlijk goed. Maar... van de man die ons filmkijkertjes The Godfather en Apocalypse Now schonk verwacht ik toch een stuk meer. 2.5*

Eigenlijk is alles wel slecht aan deze film; Foute bling-bling gansters, stereotype karakters, hyperactief camerawerk, een uitermate lomp en stompzinnig script, behoorlijk foute en politiekincorrecte grappen... maar ja, op de een of andere manier werkt het hier in deze film helemaal niet onaardig. Cranck is zo over-the-top, zo verkeerd dat het weer leuk gaat worden

Er zitten een aantal hilarische scenes in en Statham weet het leuk en met de nodige coolheid te brengen. Cranck is nergens grootse cinema maar wel een lekker onpretentieuse "hakken met de botte bijl" actiefilm die zich gelukkig nergens serieus neemt. Leuk vermaak 3*.

Crash, laat ik er maar mee beginnen dat ik op cinematografisch gebied niet zo heel veel op deze film heb aan te merken. Het is allemaal strak en mooi in beeld gebracht met een bepaalde rust en onderkoelde sfeer die goed bij de thematiek past.

Het probleem met Crash is ook gelijk dat die thematiek er wel heel erg dik bovenop ligt, zo dik dat werkelijk iedere scene uit deze film gaat over racisme en vooroordelen. Het doet mij als kijker bovendien ernstig twijfelen aan de geloofwaardigheid van het geheel (twee jongens hebben een auto gejackt, laten we het over discriminatie hebben, een vrouw ligt gewond in een brandende auto, laten we er weer vooroordelen tegenaangooien, twee collegas in een fysiek intiem moment, laten we het over raciale afkomst gaan hebben ) Op een bepaald moment ging het er bij niet meer in hoor.
Ondanks de dus dik opgelegde moraal die mij zo nu en dan behoorlijke jeuk geeft op ongewenste plekken zegt deze film werkelijk helemaal niets over het waarom. Het blijft slechts bij de constatering dat vooroordelen en discriminatie bestaan en deel uit maken van ons dagelijks bestaan. Nou, hoe briljant zeg! De kijker wordt hier op gewezen door het hele standaard rijtje autochtonen en allochtonen uit de amerikaanse samenleving de revu te laten passeren waarbij er niet eens geschuwt wordt om bij de kijker bepaalde onderbuik gevoelens via stereotypering te laten oproepen.
De film heeft een negatieve tendens die je vandaag de dag na mijn smaak iets te veel tegenkomt. Zelfs in mijn meest pessimistische, donkere bui heb ik nog een beter mensbeeld dan de makers van Crash ons willen voorschotelen. Ik ben dan ook bang dat het slechts een film is die draait om het maar zoveel mogelijk ellende van zoveel mogelijk mensen in een korte tijd te laten tonen.

Tegenover iedere scene in Crash die mij wel wat deed staat er minimaal een met behoorlijke grotesk melodrama. Laat ik het uiteindelijk maar op een magere 2.5* houden met name omdat ik de film visueel aantrekkelijk vond en om het zeker niet slechte acteerwerk. Maar voor de rest is Crash geen frontale botsing met het thema discriminatie, eerder een slecht gemikt schampschot!

Nou ik vond het niet veel deze film. Beetje rommelig geheel dat niet weet te kiezen tussen komedie of serieus misdaaddrama. Het resultaat is dat het geen van beide is en dat het toch wel succesvolle genre misdaadkomedie al een aantal maal veel en veel beter gedaan is (Snatch, Pulp Fiction). Lachen deed ik bijna nergens en het drama was weer zo idioot dat het weer bijna wel om te lachen was.

Teleurstelende film met Keitel en Depardieu notabene. Geen idee wat beidde heren in deze film deden, volgens mij hadden ze zelf daar trouwens ook nauwelijks benul van. 2*

Behoorlijk sterke film, die zich eigenlijk niet zo zeer richt op het "Wie is het?"-verhaaltje maar veel meer over het morele dilemma van de journalisten. Het is veel meer drama dan thriller of misdaad, Misschien dat mensen met de verkeerde insteek gaan kijken want wanneer je een spannende misdaadfilm verwacht kom je bedrogen uit, het zou het relatief lage gemiddelde kunnen verklaren.

Niet dat de film geen spannende momenten kent overigens, het begin is zelfs ijzingwekkend en gaandeweg werd ik toch zeker voldoende bij de les gehouden. Ik vind de afwegingen en de beslissingen die de journalist neemt toch bijzonder interessant om te volgen. Door het uitstekende acteerwerk, de zeer levensechte locaties en het documentaire-achtige camerawerk ademt de film een rauw realistische sfeer die uitstekend aansluit bij het naargeestige onderwerp.

Het einde vond ik ook bijzonder sterk, cynisch en bitter.

Prima filmproduct uit Mexico/Ecuador, Zuid Amerika heeft nog steeds mijn warme belangstelling.

3.5* maar met mogelijk een 0,5* meer.

Del Toro vind ik een van de meer interessante hedendaagse regisseurs dus ik was wel erg nieuwsgierig naar zijn debuutfilm. En wat blijkt? Die is zowaar nog helemaal niet onaardig.

In Del Toro's debuutfilm is al meteen zijn liefde voor een wat meer psychologische/dramatische benadering van het horror/fantasy genre zichtbaar. Het slachtoffer en zijn persoonlijke problemen krijgt erg veel screentijd, daarentegen ontbeert het wel een beetje de echte visuele en grafische horror. Spectaculair of eng wordt het eigenlijk nergens.
Grappig dat zijn debuut eigenlijk 'gewoon' een vampierenfilm blijkt te zijn... Een eeuwenoude Scarabee bijt zijn eigenaar en bezorgt hem/haar zo het eeuwige leven maar niet zonder bepaalde consequenties. Op zich is het verhaaltje aardig in opzet maar het is niet het scripttechnisch gedeelte waar Del Toro hier in uitblinkt. Sterker ik vind het hele script nogal gammel, Wat voorbeeldjes; (bij de industrieel La Guardia wordt wel heel makkelijk in en uit gelopen, er wordt gesproken over strikte regels bij gebruik van het Cronos apparaat maar het lijkt erop dat iedere sukkel het gewoon kan gebruiken en een volwassen kerel die door een meisje van 4 jaar knock out wordt geslagen??? Denk het toch niet). Nee het script heeft meer haken, ogen en angels dan het Cronos apparaat zelf.

Echter is wel te zien dat deze regisseur weet uit te blinken in het scheppen van een nogal unheimisch sfeertje, iets wat hij nog met verve zal doen en verder perfectioneren in zijn later films.

Toch altijd leuk om te zien dat eigenlijk met zo'n beperkt budget een hele aardige en enthousiaste debuutfilm wordt afgeleverd.

3*

Nou is horror al niet m'n favoriete filmgenre maar als het zo belabberd en clichematig wordt voorgeschoteld als in Cursed dan wordt het wel een erge moeizame speurtocht naar enige filmische lichtpuntjes. Het verhaal; slap en cliche, personages; idem, acteerprestaties; om te janken, SFX; idem. Tis dat ik de film met wat vrienden zat te kijken anders had ik vast en zeker op de uitknop gedrukt. Maar zo met een paar biertjes erbij commentaar geven over de behoorlijke onnozelheid op het scherm maakte de film nog enigzins vermakelijk. Een welverdiende 0,5* voor dit prulwerk.