Opinions

Ik herkende het thema van Johnny Cash's Oh, Bury Me Not (Introduction; A Cowboys Prayer) van het Album American Recordings. Op IMDB staat het als traditional vermeld, Trail to Mexico (Bury Me Not On The Lone Prairie). Nog wat verder gezocht en het blijkt origineel een zeemanslied te zijn. Leuk zoiets.

Net als de film Stagecoach die is ook leuk. Niet de beste film van Ford die ik heb gezien maar mag er zeker wezen. Ik vind zijn serieuzere werk uiteindelijk meer tijdloos. Deze film is duidelijk gemaakt met entertainment als invalshoek, niet mis mee maar na 70 jaar veranderen de meningen over wat vermakelijk is natuurlijk wel. Dat wordt vaak pijnlijk zichtbaar in de gebruikte humor. Zo kan ik best glimlachen om de vreemde en komische typetjes in deze film maar een tikkeltje oubollig is het wel allemaal natuurlijk.

Op zich mag het de pret niet al te veel drukken want deze film kent een aantal grote pluspunten. Ford is een regisseur die de touwtjes strak in handen heeft, geen scene lijkt overbodig of laat de kijker afvragen wat hier nu weer de bedoeling van zou moeten wezen. Nee, helder en duidelijk een verhaal vertellen is wel aan deze man over te laten.

Verder is het uitgangspunt van een klein groepje mensen geïsoleerd en met een groot probleem natuurlijk klassiek (Denk aan talloze horrorfilms met eigen klassiekers als Alien, The Thing, etc.) Nu weet ik niet of Ford in deze film als eerste met dit idee op de proppen kwam maar het zal zeker een 'early addaption' zijn geweest.

Daarnaast is de actiescène op de prairie met de indianen geweldig goed en dynamisch uitgevoerd. Lijkt me ook een erg complexe scene te zijn geweest voor die tijd. Ik denk niet dat ik zo 1,2,3 een andere film uit de jaren '30-'40 kan bedenken die daar qua actie ook maar enigszins bij in de buurt komt.

Natuurlijk was deze film ook de doorbraak van ubercowboy en macho John Wayne. En ja dat allemaal mag ie hier ook lekker doen en naar behoren. Lijkt me ook niet het type dat je moet vragen iets anders te willen spelen.

Een nette 3.5*

Bijzondere film, had geloof ik nog nooit iets eerder van Wilder gezien maar dit viel me toch zeker niet tegen.

De film ademt wel een heel aparte sfeer uit, vreemdsoortige mengeling van luchtige humor (soms zelf neigend naar slapstick), jongensboekachtige spanning en drama met her en der een aantal scenes die mij licht surrealistisch aandeden (het dansen, de Hitlersnorren bv). Weliswaar geen echt uitzonderlijk uitgesproken cinematografie maar gewoon mooi gefilmd.

Wilder creëert in Stalag 17 met zijn onvrijwillige bewoners een heel eigen mini-universum waarin figuren als Animal helemaal passen en logisch zijn. Kan de kritiek van sommige hier aan de andere kant ook best begrijpen, je moet wel een klik hebben met de alternatieve (film)wereld die hier voorgeschoteld wordt anders werkt het niet en is het een lange zit. Voor mij paste alle elementen keurig netjes op zijn plaats en dat geeft de film een heerlijk solide gevoel wat mij als kijker altijd erg blij weet te maken.
Acteerwerk ben ik zeker ook over te spreken, vooral de rol van Holden is een goeie. Sterke prestatie zoals hij de opportunistische outcast Sefton neerzet.

Vroeg me af in hoeverre de film op de realiteit gebaseerd zou zijn, immers getuige uit de eerste hand zijn er zat zo vlak na afloop van WO2. Toevallig zag ik een paar dagen na deze film op National Geographic een docu over Stalag Luft 11 en wat schets enigszins mijn verbazing? In deze film zit een behoorlijke kern van waarheid. Het inwinnen van intel door de krijgsgevangenen, de ontsnappingspogingen, het handeldrijven, het 'vriendjes' worden met de Duitse onderofficieren het behoorde allemaal tot de dagelijkse routine. De geallieerde hadden zelfs een hele geheime (post) dienst opgezet om informatie uit de kampen te krijgen en nuttig spionage/uitbreek materiaal erin en dat legde hen geen windeieren. Grappige aanvulling wel op deze film.

Is me prima bevallen, 4*

Behoorlijk indrukwekkende oorlogsfilm, gezien vanuit het perespectief van de duitsers. Alleen dat maakt dat de film al opvalt tussen het gros van de films die de geallieerde kant belichten. Deze film kan dus mooi in het rijtje (Grave of the Fireflies, Der Untergang en Das Boot) stuk voor stuk erg interessante films imo, vooral omdat de zaken vanuit een andere invalshoek bekeken worden.

Het is geen oorlogsfilm die het vooral van de spectaculaire veldslagen moet hebben (alhoewel er een aantal prima actie-scenes inzitten) maar meer van het moreele verval wat de soldaten doormaken.

Vooral in het tweede gedeelte als de winter invalt wordt de film letterlijk en figuurlijk ijskoud en bitter. De mannen zijn niet meer bezig met hun toch al onmogelijke missie maar het enige wat telt is overleven. Voor enige eer of waardebesef is op een bepaald moment geen plaats meer, de soldaten zijn verworden tot een troep hongerige in doodsangst verkeerende beesten. Vechtend tegen de kou, de honger, de russen en tegen de eigen militaire leiding die ze ook al heeft lijken te laten vallen.

De film biedt uiteindelijk ook geen ontsnapping, geen sprankje hoop in de russische winter. Iedereen sterft alleen en verbitterd, russen en duitsers, militair of burger gelijk. Uiteindelijk zijn al die mensen die daar de dood vonden slachtoffer van de politieke en militaire spelletjes tussen de regimes die hun landen (en hun levens) in een ijzeren greep hielden.

Stalingrad is een stevig en donker anti-oorlogsstatement en verdient niet minder dan 4 goede sterren.

Stalker, ook zo'n film die al een tijdje op m'n verlanglijstje stond en gisteren was het dus dan zover. Het verhaal sprak me wel aan en ik was daarom toch heel erg nieuwsgierig na deze film. Maar helaas. Dit is voor mij niet het meesterwerk wat ik verwachte.

Heb zojuist alle posten over deze film maar eens doorgenomen om zelf tot een goed oordeel te kunnen komen. Maar ook de vele, vele lovende woorden hebben mij tot nu toe niet echt kunnen overtuigen. Alhoewel ik best snap waarom mensen deze film als een meesterwerk beschouwen en waarom deze film iemand echt kan raken gebeurde dat bij mij totaal niet. Voor mij was het nogal een taaie gewaarwording eerlijk gezegd. Had het idee 2,5 uur lang te hebben zitten kijken naar 3 chagarijnige russische heren van middelbare leeftijd die op hun buik in de modder filosofisch liggen te mijmeren. Sorry, maar persoonlijk kan ik daar niet zoveel mee en een zucht van vervlichting ging ook door me heen toen Stalker eindelijk afgelopen was.

En ik begrijp best dat dit geen doorsnee film is, de film is zeker uniek. Filmisch is deze film zelfs erg goed te noemen. Maar aangezien Stalker meer pretendeerd te zijn dan alleen plaatjes weeg ik toch zwaarder mee dat de boodschap bij mij iig niet geheel goed doorkomt.

Misschien komt het ook wel doordat ik nog teveel met de spaanse zon in m'n hoofd zit en moet ik de film op een gure, donkere winteravond, in een nukkige bui, alleen bij de centrale verwarming met een fles Wodka op schoot nog eens bekijken. Maar voor nu kom ik echt niet verder dan 2.5*

Leuke film. Abrams heeft de vertaalslag van de jaren '70 serie naar het jaar 2009 erg aardig weten te maken. De film is weer helemaal van deze tijd. Lekker vlotgebekte hoofdpersonen, goede dynamische actiescenes, prachtige en zeer geslaagde special effects en een moordend hoog verteltempo.

Tuurlijk, ken ik ook het sentiment van de oude serie met Kirk, Spock en McCoy en denk er ook zeker met met plezier aan terug maar snap best dat wil je Star Trek reanimeren voor het grote doek de aanpak radicaal anders zal moeten zijn.
Ben wel gelukkig met deze aanpak, na een wat twijfelachtige start kiest de film het ruime hemelsop in een stijgende lijn op warpspeed. De Enterprise en de karakters uit de klassieke serie komen in een nieuw licht weer helemaal tot leven waarbij toch duidelijk de roots niet compleet worden losgelaten. Ja, het is allemaal wat hipper en sneller en de conversaties tussen Kirk en zijn kornuiten zijn met een royale lepel sambal pittiger gemaakt. Wellicht ondenkbaar en misschien wel heiligschennnis voor die ene die-hard Trekkie, voor de rest zie ik vooral weer eens potentie voor de toekomst. De hiaten met de oude serie worden mooi opgelost door Star Treks wondermiddel van de "andere tijdlijn". Heerlijk toch, science fiction

De hele aankleding van de film ziet er werkelijk prachtig uit, geloof niet dat ik de Enterprise eerder mooier en beter in beeld gebracht heb zien worden. De talrijke actiescenes zijn zeer snel en dynamisch maar verzanden niet in een niet te volgen chaos. De redelijk verse acteurs en actrices doen het erg leuk en met veel enthousiasme maar ook Erik Bana gaat heerlijk voluit in zijn rol als intergalactische badguy Nero. En dan natuurlijk het verassingsoptreden van de "echte" Spock. Enige wat ik een beetje mis is een wat ingenieuzere verhaallijn, wat dat betreft is het toch een beetje recht-toe-recht-aan maar echt de pret drukken doet het niet.

Behoorlijk succesvolle afstofactie, kom maar op met de volgende Star Trek film.

Mooie 3.5*

Deze film heb ik voor het eerst gezien in de bios zo rond 1983 en daarna nog ontelbare keren meer, geloof dat er scenes zijn die ik nu nog dromen kan.

Wat ik zo extra waardeer aan deze film tenopzichte van de 2 vervolg delen is toch wel het fantastische knutselwerk om zonder supercomputer zulke fraaie special effects te creeëren. Het enthousiasme waarmee deze film gemaakt is vind ik echt super. Gewoon 5 sterren waard.

Deze film was toch beter dan ik dacht. Attack of the Clones weet hier en daar zeker de sfeer van de oude triologie bij mij naar boven te krijgen iets wat ik bij the Phantom Menance nog erg miste. De gevechten zijn veel spectaculairder. Zowel de ruimtegevechten, als de sabregevechten en de grote eindbattle het ziet er allemaal zeer mooi uit. De personages in de film zijn meer in ontwikkeling en de sfeer is duisterder dan in het 1e deel. Het is duidelijk dat George Lucas zijn stukken aan het plaatsen is voor de "Grande Finale". Of zoals het zo lekker in het engels klinkt "The ploth thickens" .

Heb me de tweede keer toch weer prima vermaakt met deze prequel en ik kan echt bijna niet meer wachten op deel 3.

Attack of the Clones krijgt van mij iig een volle star erbij!

Yes! Eindelijk gezien in de bios dik 2,5 week te laat natuurlijk maar goed. Het zo goed en kwaad als het kon proberen te omzeilen van allerlei vertoonde scenes op de TV en berichtjes op MM werpt dan toch zijn vruchten af. Uiteindelijk kon ik zo de film toch nog zonder al te veel voorkennis beleven.
En man wat heb ik weer eens ouderwets genoten van een Star Wars film. Duidelijk de beste van de nieuwe triologie en eigenlijk ook de eerste waar ik zonder een wat dubbel gevoel de bios uitliep! Eindelijk een waardige Star Wars episode waarbij alles op zijn plaats viel.
Vanaf de openingsscene tot het slot heb ik me geen moment verveeld. De ruimte gevechten en met name de sabre gevechten zijn ruim aanwezig en spectaculair. Vooral na dat Skywalker zich heeft bekeerd tot de dark side en hij verder door het leven gaat als Darth Vader (eindelijk! ) gaat het tempo flink omhoog en krijgt de film een echte grimmige sfeer die in de buurt komt van The Empire Strikes Back. Mooi ook dat vooral vanaf dan visueel wordt toegewerkt naar de originele triologie, iets wat Lucas al veel eerder had mogen doen.
Het acteerwerk vond ik ook nogal meevallen, iig niet veel slechter of beter dan in de oude triologie. Hayden Christensen speelt overtuigend als een steeds duister wordende Jedi maar de man die natuurlijk echt de show steelt is Ian McDarmid, hij levert toch wel enkele pareltjes van scenes.
Ach en zo kan ik nog wel even doorgaan met mijn lofzang over Revenge of the Sith maar het belangrijkste is wel dat Dhr. Lucas deze keer zijn eigen creatie echt recht aandeed. 4.5*... en ik ga volgende week nog een keer

Wel geinige fantasy-light film, vooral bedoelt voor een jeugdig publiek heb ik het idee. Film is dan ook vooral leuk en luchtig vermaak en mist de donkere en zwaardere kant van serieuze fantasy. Ondanks dat er gepoogd wordt de film een engels sfeertje mee te geven blijft het in alles heel herkenbaar een volbloed Amerikaans Hollywood product en dat terwijl de film veel op locatie in het VK is geschoten. Ik herkende zelfs het prachtige Isle of Skye waar ik een aantal jaar geleden eens geweest ben, het is daar inderdaad echt sprookjesachtig mooi (of was dat toch die fles Schotse Whisky ).

De film kent een aantal grappige karakters en over het algemeen doet de mij vrij onbekende cast goed zijn best. DeNiro heeft inderdaad een leuke cameo en de rol van Pfeifer deed me op de een of andere manier denken aan die uit Hairspray. De special effects zijn over het algemeen ook wel in orde maar de film mist toch net iets te veel aan eigenzinnigheid en originaliteit om nu echt indruk te maken. Vermakelijk is het wel en vervelen doet het niet.

3*

Ondanks dat deze film al wel tig keer op TV is geweest had ik hem nog nooit gezien tot gisteren dan. En ik moet zeggen, Starship Troopers is best een meevaller. Geen echte topper maar zeker een film die zo zijn momenten heeft. Het amerikaanse systeem van "Hi. We come in peace, shoot to kill" wordt op een goede satirische manier op de hak genomen. Itt Achilles vond ik juist die stukjes propaganda erg grappig. Verder geeft Verhoeven de film toch wel een eigen sfeer en look mee, wat hier zeker een pluspunt is.

Daar staat dan wel tegenover dat de acteerprestaties af en toe maar net door de beugel konden. Bovendien vond ik de actie met de bugs op een bepaald moment wel erg eentonig worden. Minder dan Total Recall en Robocop. 3* lijkt me een mooie score voor Verhoeven en zijn Starship Troopers.

Rasecht Arthouse product. Zeer, zeer traag, erg serieus en veel scenes die eigenlijk net iets te lang duren. Ik heb er (meestal) niet zoveel mee.

De film heeft best mooie scenes, zelfs langgerekte scenes als de opening met de zonsopkomst, de badscene en de begrafenis konden mij wel bekoren. Maar minutenlang kijken naar zoenende mensen of nog erger een tikkende klok, mwah...

Maar dat zouden ook geen onoverkomelijke punten zijn ware het niet zo dat ik de film nogal erg stroef en stoïcijns vind. Ik weet niet, kon niet zoveel met die hoofdpersonen die er vooral het zwijgen toe doen. En niet de manier waarop bv dat wordt toegepast in Bin-Jip, daar is het bijna een speelse manier van (filmisch) vertellen maar in Stellet Licht is alles zo zwaar en serieux aangezet.

Rare is dan dat ik sommige stukjes dan wel weer vrij voor de hand vind liggen in hun dramatische ontwikkeling. Als Marianne bv staat toe te kijken naar Johan die gelukkig met zijn kinderen TV aan het kijken is en de deur wordt voor haar neus dichtgedaan of de dramatische wending in de regenbui. Waarom zou ik mij als kijker op die momenten moeten inleven in de personages als ze de rest van de tijd bijna anoniem zouden kunnen zijn...
Het einde is ook wel raar, weet niet zo goed wat daarvan te moeten denken. Het komt imo nogal uit de lucht vallen eerlijk gezegd. Ik vraag me ook af of het nu symbolisch is (vast wel) maar waarom dan de rol van de meisjes en Johan daar???

Lastige film wel, ik was ook vrij moe toen ik de film keek maar weet niet of een herziening een duidelijk betere beoordeling zou opleveren.

2.5*

Het deed mij meer denken aan een lange aflevering van Baantjer. Miste alleen het "SMS DADER AAN" spelletje halverwege de film nog. Was niet echt onder de indruk, acteerprestaties zijn zoals het soapies beaamt matig en het verhaal ook vaak erg ongeloofwaardig.

En kom op waar waren nou de mannen?!? [oude lullen modus aan] Mischien is het allemaal wel anders tegenwoordig maar vroeger in mijn studenten tijd was het liefste wat ik deed de meisjes door de donkere nacht naar huis brengen Ach tijden veranderen. [oude lullen modus uit/]

2* voor het nostalgische kijkje in de ranzige studentenkeuken.

Bijzonder leuke en goede film, het was al zeer lang geleden dat ik deze gezien had dus ik was ook al weer het een en ander vergeten. Zodoende kon de film me ook de tweede keer toch wel weer een paar keer verassen.

Het script zit geweldig goed in elkaar. Het heeft een lekker vaartje, is verassend met leuke wendingen maar richt zich gelukkig niet alleen op het gebeuren van het konijn uit de hoge hoed. Er is genoeg ruimte over om de karakters van de jonge, onbesuisde Johnny Hooker en zijn leermeester de ervaren (maar stiekem eigenlijk net even onbesuisde) Henry Gondorff goed uit de verf te laten komen. Het acteerwerk is lekker levendig en enthousiast, ruim volwassen kerels die zich net gedragen als jonge honden, heerlijk. De pokerscene in de trein bv is echt genieten, fantastisch hoe Redford zich daar van zijn meest onuitstaanbare kant laat zien.

Daarnaast is de film an sich ook al een plaatje om te zien. Prachtige locaties die mooi authentiek en uitermate sfeervol ogen. Zagen de amerikaanse steden in de crisisjaren, de jaren '30, van de vorige eeuw er echt zo uit? Ik weet het niet, ik was er immers niet bij. Maar als ik The Sting zie geloof ik het meteen. En dat is een dik compliment aan de makers ervan.

Wat ik nog grappig vond om te weten is dat de ragtime muziek uit de film helemaal niet uit die periode stamt! Ragtime was geheel hot zo rond 1910. De scriptschrijver heeft de film dan eigenlijk ook geschreven met de zwarte Chicagoblues in de bol. Alleen kon regisseur Hill het daar niet mee eens zijn, die vond de ragtime veel beter bij het ritme en karakter van de film passen. Ik denk dat hij gelijk had.

The Sting zeker goed voor 4* maar leunt dicht tegen de 4.5* aan. Erg goede film dus die welhaast perfect is uitgevoerd.

Het vergelijk met Happiness, wat ik veel lees, kan ik zelf niet maken aangezien ik die film iedere keer als hij op TV komt lijk te missen. Deze Storytelling is mijn eerste Solondz en stelt zeker niet teleur, vond het een apparte en vermakelijke film.

Een bizarre, zwarte komedie met een flinke dosis maatschappijkritiek die af en toe zelfs naar het absurdisme lijkt te neigen. Ik heb om de situaties en gesprekken toch wel regelmatig behoorlijk moeten lachen.
De twee delen waaruit de film is opgebouwd lijken in eerste instantie niet veel met elkaar te maken te hebben totdat de titel van deze film erbij gehaald wordt; Stoytelling. De verhalen in de verhalen, de fictie waarvan de wortels liggen in de werkelijkheid of de non-fictie documentaire die uiteindelijk door het vastleggen ervan, door het vertellen ook fictie wordt. Want uiteindelijk verworden alle verhalen wanneer ze verteld worden tot fictie. Dit omdat we vertellen uit het eigen referentiekader en we alles mooier, spannender, zieliger, stoerder, sexier maken dan de werkelijkheid is.
Het verhaal hier is dan jammergenoeg af en toe behoorlijk rommelig verteld, het duurt even voor je de lijn te pakken hebt. Alhoewel vooral het joodse gezin uit het non-fictie gedeelte met Pater Famillias Goodman erg op de lachspieren weet te werken neigen de karakters uit de film jammer genoeg ook een beetje te veel naar karikaturen. Storytelling deed me vaak aan American Beauty denken maar mist net de fijne finesse in het verhaal en zijn belangrijkste deelnemers.
Alleen Oskar uit Die Blechtrommel moet uitkijken, die heeft serieus concurrentie van Mikey als meest irritante, sadistisch K@#joch ooit op celluloid verschenen

En wist je dat; Amerikaanse scholieren die hun toelatingstest moeten maken voor de universiteit het zelfde stress-niveau ondervinden als leeftijdgenoten in Bosnië tijdens de bombardementen "Fuck This Shit." 3.5*

Een verassende film van Lynch, eentje die zoals de titel al een beetje verraad meer rechtuit is. De film valt zelfs in een keer van begin tot eind in zijn geheel te begrijpen. Alhoewel... ik moet zeggen dat ik het begin bizar surrealistisch vond; "Walt Disney presents, A film by David Lynch" weird hoor

Maar wederom levert de man een prachtig pareltje van een film af. En ook al is de film dan wat meer rechtuit, hij zit toch weer barstesvol typische Lynch elementen. De donkere interieuren, de surrealistische kijk op het allerdaagse en de bijzondere karakters die zijn films bevolken. Bovendien blijkt Lynch dus ook nog eens een goed oog te hebben voor het prachtig in beeld brengen van landschappen. Zijn films blijven toch altijd een prettige, unieke ervaring vol met verassingen.

Ook The Straight Story stelde mij niet teleur. Het tempo is traag, maar lekker traag. En wat wil je ook met zo'n ouwe krasse knar op z'n grasmaaier. Het tempo, het herfstige landschap en dito weer het vervolmaakt de melancholische sfeer van deze film. En ondanks die sfeer kon ik heel vaak een glimlach niet onderdrukken. Een film zoals het leven zelf dus. Mooi ook om te zien hoe de reis en de ontmoetingen van Alvin onderweg eigenlijk ook alle stadia van het leven doorloopt. Van het tienermeisje met ongeboren kind, tot het laatste gesprek op het kerkhof.
Die ouwe baas is trouwens een indrukwekkend acteur. Waar je bij dit soort films vaak flashbacks naar een ver grijs verleden zou verwachten zien we hier een man met een glaasje melk voor z'n neus zijn verhaal doen. Het gezicht vol emotie. Klasse hoor!
Ondanks het trage tempo van de film weet Lynch toch weer een bepaald soort spanning op te bouwen. Vooral tegen het einde als Alvin de Mississipi rivier overgaat en in de bar zich moed indrinkt met zijn eerste biertje in vele, vele jaren voel je de aanwezige onderhuidse spanning.

Mooie, warme film die je laat glimlachen en ook een brok in de keel geeft. Visueel is de film erg geslaagd aan mooie plaatjes geen gebrek, uitstekende muziek ook. De film verdient zeker een ruime 4* en Lynch begint steeds meer een van mijn favoriete regisseurs te worden.

Mooie documentaire, bijzonder verhaal opgetekend uit de eerste hand. Toen een groep sportieve studenten en nu opvallend vitaal ogende vijftigers.

Het verhaal is bekend uit de Hollywood film Alive, die ik ook best okay vind en die zo blijkt de grote lijnen prima volgt. Toch is deze ongeromantiseerde documentaire indrukwekkender. Vooral de eerlijkheid en ook een bepaalde nuchterheid waarmee de overlevenden vertellen over hun tijd in de bergen toen is bijzonder. Wat doet het meemaken van zoiets met een mens vraag je je dan toch af, het zijn ervaringen die de kijk op het leven zo ontzettend moeten veranderen. Bijzonder ook dat de betrokkenen wel spiritueel zijn over de bergen en hun overleden vrienden maar zonder zweverig te worden. Ook hierin is een bepaalde rationaliteit te vinden...

Wellicht is het ook deze rationaliteit die ze toen heeft gered. Het gegeven dat ze in leven zijn gebleven oor het eten van de lijken van hun overleden reisgenoten kan worden afgedaan als barbaars en onmenselijk maar dat is niet terecht imo. Het viel mij juist op dat de overledenen een heel beschaafde "samenleving" er op na hielden in deze erg extreme omstandigheden. Voorzieningen werden eerlijk verdeelt, beslissingen democratisch genomen en er werd intens voor elkaar gezorgd. Het feit dat de overledenen precies wisten welk lichaamsdeel van wie was geweest en dat het keurig werd verteld aan een van de verplegers die ze kwam redden spreekt meer van een hoge mate van beschaving dan van een wetteloze chaos... Op die hoge, koude berg, in een totaal verlaten niemandsland wist een groepje jongens van een jaar of 20 een georganiseerde en sociale samenleving in stand te houden. Eentje met zijn eigen regels en wetten totaal anders dan die van de beschaafde wereld, gemaakt om te overleven.
Voor mij is dit verhaal net zo'n prestatie van het menselijk kunnen dan de eerste maanlanding!

En wat een wilskracht en uithoudingsvermogen hebben die gasten gehad om, al totaal uitgeput en ondervoedt 10 dagen dwars door de Andes te lopen net zolang tot ze weer een mens tegenkwamen. Een bovenmenselijke prestatie, puur gedreven door de sterkte van de eigen geest.

Mooi ook dat met de groep en enkel familieleden wordt teruggekeerd naar de plaats van delict, toepasselijk Valle de las Lagrimas geheten en waar toch uiteindelijk de emotie toch de overhand krijgt. Niet oversentimenteel of melodramatisch maar oprechte gevoelens.
Verder kent deze documentaire prachtige beelden om de interviews van de betrokkenen mee te ondersteunen. het maakt het tot een sterk geheel dat de impact van dit bijzondere verhaal goed overbrengt.

4*

Eigenlijk heeft deze film één groot manco; En dat is dat hij op het einde zijn eigen belofte niet kan waarmaken. Het geschreven verhaal met kantoorklerk Crick als lijdend voorwerp zou tot het beste in moderne engelstalige literatuur behoren met een einde wat enorm noodzakelijk, belangrijk en uniek is! Wat is er nu origineel en uniek en nog nooit vertoont aan een eind waarin de held een kind redt voor een aanstormende bus Alsof dat nog nooit eerder vertoont is, alsof ik dat op een regenachtige zondag dat ook niet zelf kan verzinnen, alsof het een writesrblock waardig zou zijn. Zo'n einde lijkt meer afkomstig uit een b-klasse pulp romannetje. Maar... de makers weten het einde zelfs nog meer te verprutsen door de tere zieltjes van het bioscooppubliek voor de volle 100% te sparen en iedereen lekker te laten doorleven en er nog een mierzoete boodschap op de koop toe gratis bij te doen.

Erg jammer, want ik had bij deze film die verder bijzonder vermakelijk is toch op een sterker en origineler einde gehoopt. Alhoewel het idee niet helemaal nieuw is (het verweven van fictie en werkelijkheid, denk maar aan de Kaufman films) oogt de film toch mooi en lekker fris. De leuke wat dromerige shots, mooie heldere kleuren en grappige truukjes uit de PC samen met een goede voldoende voor het acteerwerk zorgen ervoor dat ik het einde nog enigszins door de vingers kan zien. Enigszins want verder dan een 3* voor Stranger than Fiction kom ik nu niet.

Plus een album van Michael Jackson... Curieus rijtje namen hoor

Mooie zwart wit beelden weer maar het verhaaltje is deze keer wel erg mager (zelfs voor een Jarmusch film) vooral de eerste 20-25 minuten gebeurt er werkelijk geen ene bal en zie je alleen wat lui die zich stierlijk vervelen in steeds maar datzelfde kamertje. Daarna wordt de film wat interessanter al was het alleen maar omdat autorijden nu eenmaal leuker is dan thuisblijven. De film pikt het tempo wat op en ik zie meer mooi beelden van een vooral winters en besneeuwt amerika. Grappig dat het geen donder uitmaakt waar de 3 musketiers uithangen, het enige wat de hoofpersonen willen doen is hangen voor de TV, filmpje kijken, kaartje leggen, slapen en gokken. Dat dit vrij slaapverwekkende bestaan niet perse een dito film hoeft op te leveren komt vooral door de nogal droge humor die er gelukkig genoeg ingestopt is.

Al met al best leuk dus, 3.5*

Mja, wel een mooie film maar ook ik deel de vele superlatieven over script en cinematografie niet helemaal.

De film is erg minimalistisch, eigenlijk bestaat de film uit een handjevol lang uitgesponnen scènes. Ook het gebruik van camera is steeds veel van hetzelfde. Lange lens erop en zoomen maar, vooral veel lucht wat dan wel weer apart en leuk uitgekaderde plaatjes geeft. Dat is ook een van de sterkere troeven van deze Su-Ki-Da het mooie gebruik van licht en tegenlicht, weerspiegelend licht in het water van een beekje, straatverlichting in de grote stad. Jammer dat in het tweede gedeelte van de film zo donker was en dat vooral daardoor gezichtsuitdrukkingen nogal eens wegvallen.

Als drama vind ik de film toch niet op alle momenten even geslaagd, tienerliefde bloeit na 17 jaar weer op. De personages hebben eigenlijk maar minimale inbreng vooral door het vaak ontbreken van enige zinnige dialoog. Voor de tieners werkt dat nog wel aardig maar in het tweede gedeelte waarin beidde toch 17 jaar ouder zijn heeft het iets onwaarschijnlijks. Bovendien kreeg ik ook niet echt het gevoel van een grote liefde, van mensen die voorbestemd zijn om hun leven met elkaar te delen. Het blijft allemaal nogal vrij droog.
Ik vind ook dat er beter niet gekozen had kunnen worden voor de grote dramatische ontwikkelingen (het ongeluk van de zus en het neersteken van Yosuke), ik vind dit nogal vrij onbeholpen overkomen. Liever had ik gezien dat er niet zo werd afgedwaald en dat er gewoon dichter bij de relatie van de twee geliefde was gebleven. Was de focus daarop gehouden en meer uitgediept dan was de film imo een stuk sterker uit de bus gekomen.

Visueel een mooie film maar heeft zeker niet de impact op mij zoals sommige het hier hebben ervaren.

3*

Ja ik ben een liefhebber van Spaghettis en Samourais, de liefde voor Miike is nogal wisselend had dus geen idee hoe dit zou gaan uitpakken...

Mijn eerste reactie houdt een beetje het midden tussen afschuw enerzijds en een soort van respectvolle bewondering aan de andere kant.

Afschuw door de afgrijselijke outfits (het ziet er niet uit), de vaak vreselijke niet grappige humor en het spuuglelijke kleurenfilter wat erover heen gegooid werd met de nodige regelmaat.

Bewondering omdat het zo volkomen geschift is, bizarre actie met engwisch pratende Japanners. Het is hoe dan ook een vreemdsoortig eigenzinnig cult experiment waar enige durf voor nodig is om het te maken. En Miike weet tussen alle chaos zowaar af en toe zeker met mooie beelden op de proppen te komen.

Het rolletje (net geen cameo) van Quentin was wel grappig en geslaagd. Die man is geen steracteur maar zijn typetjes speelt hij imo altijd vol overgave. Sowieso wel geinig om hem in deze rare film op te zien draven.

Sukiyaki Western Django 2.5* is meer dan genoeg.

Een goede vriend van me die al een jaartje of 10 ouder is en dus eind jaren '70 opgroeide beweerde altijd dat je in zijn tijd wel MOEST kiezen tussen disco aan de ene kant en punk/hardrock aan de andere kant. Na het zien van deze film kan ik me weer een beetje meer inleven in zijn jeugdtrauma.

Summer of Sam, een heel behoorlijke film over jongeren in een ruige buurt in NYC tijdens een bloedhete zomer eind jaren '70. De temperatuur doet de gemoederen al behoorlijk oplopen maar het rondstruinen van een soort NYC versie van de Zodiac-killer brengt het geheel helemaal aan de kook.

Een goed uitgewerkte film over paranoia en het spelen voor eigen rechter en dat het niet meevalt om anders te zijn.
De karakters zijn hoewel best stereotype toch erg aansprekend. Italiaanse patsertjes, zwoele latijnse vrouwen en een punker die zich verzet tegen het systeem. Toch weet Spike Lee van deze vleesgeworden clichés daadwerkelijke personen te maken met meerdere dimensies en dat is knap gedaan. Het is ook nodig, een film van 142 minuten moet genoeg interessants bieden om de kijker vast te houden.

Cinematografie is goed gedaan maar vind het net vaak iets te gladjes en te beschaafd. Het had van mij nog wel wat broeieriger en zweteriger gemogen. Desalniettemin bezit de film zeker een aantal prachtige scènes en boeiende confrontaties. Vooral de eindconfrontatie waarbij Richie door zijn maatjes en beste vriend verraden wordt is erg sterk en laat weinig aan de fantasie over.
Ook de scènes in en rond de disco zijn heerlijk sfeervol al was het alleen maar door de prachtige verschijning van Mira Sorvino

Goede film, verveeld nergens weet eigenlijk over de hele linie te blijven boeien maar blinkt ook nergens uitzonderlijk in uit. Ik hou het op een mooie 3.5*

Het apparte verhaal en de vele positieve commentaren hier maakte mij erg nieuwsgierig naar deze film. Vol verwachting klopt mijn hart..., zo begon ik aan de film. Helaas moest ik het verwachtingspatroon gedurende de film steeds meer bijstellen, en niet omhoog. Ik vond het een uiteindelijk een behoorlijke tegenvaller.

Als de film een anologie is voor het leven zelf, dan hebben de meeste wel een behoorlijk saai leven zeg. Okay je spendeert 40% van de tijd slapend gedurende je leven, wat dat betreft had de film wel degelijk een punt want ik moest inderdaad bijna de helft van de tijd vechten tegen de slaap en verveling

Toegegeven af en toe werd ik wakker geschut door prachtige close-up opnames van lichamen en zandverschuivingen. Erg mooi zoals het zand vaak vloeibaar in beeld werd gebracht, alsof de twee uiterste van zand en water eigenlijk hetzelfde zijn. Maar goed, na deze momenten van boeiende cinema verzande de film maar weer al te snel in oersaaie arthouse over een man en een vrouw in een hutje waar verder maar bar weinig gebeurt. Overigens wat klaagt die man toch, hij mag iedere dag in de zandbak spelen en als ie thuiskomt wacht z'n vrouwtje daar met eten en een lekkere wasbeurt. Ik ken lui genoeg die zouden tekenen voor zo'n leven

Uiteindelijk werd ik echt een beetje kriebelig van die man en vrouw die maar niet uit hun kuil wilden of konden komen. Net zoals in Stalker heb ik grote moeite om dit soort figuren en hun belevenissen en gedachtewereld op mijn eigen leven te projecteren. Wat overblijft voor mij is een vrij landradige, trage film met in dit geval ook nog eens afschuwlijke muziek. Dit neemt niet weg dat ik wel kan inkomen dat andere dit soort films geweldig vinden en dat ik ook wel zie dat het geen doorsnee cinema is.

Woman in the Dunes, ik kom niet hoger dan 2.5* voor de soms mooie beelden en om het feit dat het natuurlijk wel een apparte film is.

Overigens voor diegene die deze film helemaal geweldig vinden heb ik nog een tip. Ga eens een dagje door de Drunese Duinen wandelen, je zult de dag van je leven hebben

Spectaculaire visuals in een verder weinig verrassende en originele maar wel vermakelijk en soms spannende SF/thriller.

Sunshine heeft wat mij betreft twee grote manco's ten eerste is het dat de film enig "eigen smoel" mist. Het lijkt me allemaal net iets teveel op de jaren '00 versie van films als Alien, Kubrick's 2001 en Star Trek. Veel SF elementen zijn dan wel met een hip sausje overgoten maar heb je stiekem al vaker gezien. De broodnodige originaliteit of inventiviteit die SF films zo leuk en boeiend kunnen maken wordt hard gemist in deze Sunshine.

Ten tweede lijkt het venijn bij Boyle (waarvan ik iedere film na het geniale Trainspotting toch wat tegen vind vallen) ieder keer in het staartje te zitten. Net zoals in 28 days Later is het einde van Sunshine een zware domper. Die man moet echt eens leren betere eindes aan zijn films te brouwen...
Vond de freaky zombie kapitein, die door jarenlange isolatie van de beschaafde wereld denkt god te zijn (Kurtz anyone?), een beetje flauw. De missie op zich en de dilemma's die dat geeft had in mijn ogen al interessante materie genoeg op kunnen leveren. Ik vind deze ontwikkeling ook een beetje raar en niet logisch. Een miljarden kostende mensheid reddende missie, een ruimteschip met een supercomputer die ieder veranderingetje binnen en buiten het schip in de smiezen heeft, en een (mag ik hopen) crème de la crème van het astronautengilde als bemanning laten zich in de luren leggen door een doorgedraaide zombie Vreemd dat deze verder vrij serieuze SF/thriller zo'n B-film einde kent. Ook de nogal pompeuze en zwaar aangezette muziek, de vele explosies en geluiden in het vacuüm van de interplanetaire ruimte vond ik niet altijd passend.

Sterke punt van de film is toch wel de soms erg mooie en spectaculaire beelden, alhoewel het laatste half uur met al die blurs, out-of-focus, trillende, bewegende, flitsende beelden een beetje er over was. Degelijk acteerwerk en een verhaaltje wat goed de aandacht weet vast te houden. Vermakelijk maar jammer genoeg niet meesterlijk. Hier had imo veel meer ingezeten en daardoor voelt het toch als een kleine teleurstelling, daarom niet meer dan 3 zonnetjes voor Sunshine.

Goede documentaire over de waazin van een dolgedraaide consumptiemaatschappij waarin mensen meer...nog meer en nog alsmaar meer consumeren (wie drinkt er nou een beker van 2L frisdrank bij de lunch? Dat is toch absurde waanzin).

Ik heb veel waardering voor de aanpak van Spurlock. Geen saaie cijfertjes of eindeloos gepraat door een of andere deskundige maar zelf lijfelijk ondervinden wat fastfood met een gezonde volwassen kerel doet. Geen woorden maar daden. En het effect is duidelijk en schokkend, Nederland en de rest van Europa zijn gewaarschuwd!

Ik blijf me er ook telkens weer over verbazen wat voor een legioen aan deskundige, zowel van overheidswegen als uit het bedrijfsleven, zich bezig houdt met het voedinspatroon van de moderne mens. Terwijl het toch niet echt "rocket science" is. Het is een vrij simpel gegeven; "Wat er in de mond gestopt wordt en wat niet verbruikt wordt maakt je dik" de oplossing is al even simpel; "eet minder of beweeg meer". Dat de uitvoering daarvan veel moeilijker is bewijst 60% van de amerikaanse en 30% (als ik me niet vergis) van de nederlandse bevolking.

O, ja heeft iemand dat expirement (extra op de DVD) met de McDonaldsfrietjes al zelf uigevoerd? Vond dat vrij ranzig om maar eens een understatement te gebruiken.

Vond het ook een lichte teleurstelling, synopsis beloofde veel maar maakt uiteindelijk te weinig waar.
De eerste helft, waarin Carla en haar relatie tot Paul centraal staat en waarin sluwe plannetjes gesmeed gaan worden is best aardig gedaan. Alleen vind ik dat er vaak iets te makkelijke keuzes worden gemaakt. (het constante pesten met de koffiebekertjes, de sexueel overactieve vriendin, de vervelende opmerkingen van haar collega's en als klap op de vuurpijl; staat ze in de disco eindelijk in de belangstelling van het mannelijk deel van de natie, wordt ze meteen de eerste avond al aangerand ) Ik snap best dat de regisseur wat wil zeggen over de min of meer vervelende situatie waarin de vrouw verkeert maar het wordt er zo wel heel makkelijk en dik bovenop gelegd. Overigens vond ik Carla helemaal geen lelijke of onaardige vrouw in de film trouwens (alleen haar garderobe mocht wel wat meer aandacht hebben ).

Het thriller element in de film is vervolgens een soort slappe versie van Hitchcock's Rear Window alleen dan niet echt spannend en te lang gerekt. Hoe de eindjes uiteindelijk bij elkaar kwamen vond ik ook wel allemaal erg toevallig hoor... en wat had die verhaallijn van de reclaseringsambtenaar nu uiteindelijk voor zin?

Het acteerwerk is eigenlijk best okay en ook het camerawerk dat soms de personages heel dicht op de huid zit, en ons bijna net zo laat waarnemen als Carla kon me wel bekoren. 2.5* daarvoor.

Vond het ook moeilijk te geloven hoor een heuse western afkomstig uit de USSR. Maar na het zien van deze film kan ik maar tot een conclusie komen; Ja, dit is in alles een rasechte western (eastern?) zie ook de opsomming van Mug.

Behalve dat zo'n op socialistische leest geschoeide "Stroganov western" een appart gegeven is is dit verder ook echt een uitstekende film. Eigenlijk een prima western zoals ik het graag zie; lekker rauw en ongepolijst en met mooie ruige landschappen, schitterende, stemmige muziek en zowel helden als bandieten die niet onkreukbaar blijken te zijn.

Mooi is dan ook dat de russische steppe het op film net zo goed doet als de amerikaanse prairie of de andalusische half-woestijn. En ook russen blijken net zulke mooie karakteristieke koppen te bezitten om hun westerns mee op te leuken.

Erg leuke en opvallende film, dat gemiddelde van 4 sikkels is dan ook prima, daar gaat Madecineman niets aan veranderen. Ik sluit me graag aan bij het collectief, kameraden.

Ah, vandaar staat hij bij de muziek DVD's...

Geen idee dat dit een musical was eigenlijk. Bij musicals denk ik meestal aan Joop van den Ende producties in het Circustheater waar huisvrouwen manlief, tegen wil en dank, mee naar toe slepen voor een gezellig avondje uit. Er zijn wel een aantal uitzonderingen, mijn ouders waren vroeger ook van die halve hippies dus heb wel wat meegekregen van Hair en Jesus Christ Superstar, die ik stiekem best aardig vind.

Toch kan ik wel met enige stelligheid zeggen dat musicals niet mijn ding zijn en in dat opzicht is Sweeney Todd nog best een meevaller. Nee, ook hier is de muziek absoluut niets naar mijn smaak, blijft ook bar weinig van hangen. Toch, moet ik zeggen dat ik vooral het samenspel van Depp en Carter wel leuk vind en toegegeven Depp zingt niet eens onverdienstelijk.
Verder aangename bijrollen van Sasha Baron Cohen en Alan Rickman. Spelen niet echt buiten hun straatje, doen precies wat de kijker eigenlijk van ze verwacht maar doen dat dan wel met overgave en daarom blijft het leuk om naar te kijken.

Zoals bij een Tim Burton film te verwachten is ziet het er allemaal schitterend uit. Een duister Charles Dickens-achtig London. Mooi contrast tussen het felrode bloed en de verder grauwe kleuren, typisch Burton en lekker sfeervol. Genoeg moord en doodslag ook om het allemaal niet te braaf te laten worden.
De film kent een aantal leuke vondsten en scenes maar is niet helemaal lekker in balans. Vooral het begin en het einde zijn goed gedaan maar het middenstuk sleept net een beetje te lang door. Zo tot aan de "Barbiers wedstrijd" en de daaropvolgende eerste moord loopt het allemaal prima en ook de climax is natuurlijk schitterend gedaan (alhoewel ik eigenlijk had verwacht dat ie zijn dochter zou vermoorden, zonder het zelf te weten. Was imo wel wat gedurfder geweest).

Best een aardige film maar ik kijk meer uit naar de volgende Burton, Depp samenwerking Alice in Wonderland. Burton is natuurlijk zonder meer een getalenteerd regisseur maar levert nogal films af die wisselend bij mij in de smaak vallen (of niet). Ik hoop dat het bij Alice in Wonderland weer een schot in de roos is.

Sweeney Todd geef ik een heel behoorlijke 3*

Uiteraard ook voor mij een film die ik met vrouwlief heb gezien

Tja, wat zal ik er van zeggen, echt bijzonder is het niet keurig binnen de lijntjes. Wel uiteindelijk meer drama dan romkom wat op zich een verademing is. Charlize is zoals gewoonlijk weer prachtig, zelfs met haar korte koppie (ja ze is een van de weinige vrouwen die daar mee wegkomt). San Fransisco is een gezellige en sfeervolle stad met zijn hippie verleden dus dat werkt ook in het voordeel van deze Sweet November.

Vooral de herkenning in deze film van de kant van mijn ega maakt de film net wat specialer dan ik het normaliter zou vinden waarschijnlijk.

3* lijkt me wel een terechte score en mochten we ooit een hond krijgen noemen we hem ook Ernie

Geen onaardige thriller maar ook zeker niet een die bijzonder in het oog springt. Acteerprestaties zijn best in orde evenals de sfeer. Mooie settings in de vorm van besneeuwde berghellingen en bergpassen, kleine geïsoleerde dorpjes en bovendien mooie, grote dieseltreinen. De film is een perfect voor een suffe maandagavond, pot thee op tafel koekje erbij en kijken maar. 3*

P.S: Iemand enig idee waar die enorme ijzeren kleppen aan de zijkant van de trein nou voor waren? kan daar echt geen praktisch nut bij verzinnen hoor.

Eigenlijk wel een kleine tegenvaller. Hard Eight, toch duidelijk de minste film van Paul Thomas Anderson, het is dat de film wel lekker sfeervol is want de rest is gewoon echt erg magertjes. Erg simpel en eenvoudig plotje waarin ik de motieven van de hoodrolspelers gedurende de 1,5 uur durende speeltijd niet echt duidelijk vind worden. De film kent zeker een paar goede en vermakelijke dialogen maar nog meer stukken waarin de interactie tussen de verschillende personen helemaal niet zo sterk verloopt. Soms had ik zelfs het idee dat ze volkomen naast elkaar heen speelde (vooral de scènes met Gwyneth Paltrow behoren niet tot de beste).

De eerste helft vind ik ook veruit het interessantst en met de leukste sfeer. Mooi in beeld gebrachte casinopluche en foute gokkers met nog foutere methodes om het systeem te omzeilen, het echte bijzondere en eigenzinnige wat de latere PTA films kenmerkt ontbreekt wel. Wanneer het misdaadelement zijn intrede doet wordt het allemaal wat minder boeiend, de film raakt dan ook wat van zijn geloofwaardigheid en mysterie kwijt.

Uiteindelijk dus wat matige film met zo nu en dan zijn goede momenten. Een lichtpunt is er zeker; Na zijn debuut is PTA het steeds beter en beter gaan doen, dus dat belooft nog wat voor de nabije toekomst

2.5*

En, Hard Eight is echt een betere filmtitel dan Sydney wat ik vrij nietszeggend vind.

Pfff, weet niet zo goed wat ik met Kaufmans Synecdoche, New York aan moet eigenlijk. Ik respecteer de creatieve geest van Kaufman als scenarioschrijver zeker. Being John Malkovich, Eternal Sunshine... en Adaptation reken ik met gemak tot enkele van mijn persoonlijke favorieten. Dus ik gun hem als regisseur ook graag een topfilm maar heb het gevoel dat de beste man zichzelf toch wat voorbij schiet met dit project. Het lijkt er vooral op dat hij nog veel te leren heeft als regisseur.

Er lijken hier zoveel ideeën in verwerkt te zijn dat zelfs 5 films nog ontoereikend zouden zijn. Wellicht heeft hij deze keer niemand gehad die hem voor dit project een beetje in toom hield. Zo van; "Tja Charlie, leuk al die 137 ideeën van je maar we gaan er toch maar echt 3 gebruiken voor mijn film". Kill your darlings Charlie!

Het resultaat is een nogal behoorlijk... Nou ja, gedrocht geworden, dat vooral vrij sfeer- en zielloos aandoet en waar op de meeste punten chocola nog kaas van te maken is. Caden vind ik ook een enorme depressieve semmelaar, ik heb helemaal niets met dat karakter. Helaas straalt dat uit over de gehele film, het is lelijk en vooral enorm deprimerend en somber allemaal.
Wat ik vooral miste was het gevoel, de emotie in het geheel, voor een dramafilm van ruim 2 uur zijn de boeiende, aangrijpende scenes wel erg dun gezaaid. De vergelijking met Lynch is hier een paar keer al gemaakt en toegegeven Kaufman maakt van een zelfde soort 'droom beeldtaal en logica ' gebruik. Echter waar Lynch ver, heel ver boven Kaufman staat is de sfeer en emotionele geladenheid van zijn films. Een Lynchfilm pakt je beet, sleurt je mee langs een krankzinnige achtbaanrit van geweld, erotiek en mysterie... Lynch dringt door tot het diepst van de menselijke ziel. Kaufman daarentegen laat mij als kijker vooral krabbend achter de oren en geeuwend achter.
Vooral naar het einde toe begon ik de film echt steeds verwarrender en vervelender te vinden. De truukjes en proefballonnetjes van Kaufman heb ik dan onderhand wel gezien en blijkt Synecdoche, New York onder het vernis uiteindelijk helemaal niet zoveel te zeggen te hebben...

Zal ik nog een poging doen de film te verklaren? Nou vooruit dan maar. Ik had helemaal niet het idee dat de film een realistische gebeurtenis wil verbeelden. Ik dacht zelf dat die loods meer het leven, of althans de opgeslagen herinneringen aan het leven van Caden waren. Net zoals het menselijke brein, totaal niet logisch of chronologisch geordend soms vertroebeld door de tijd. Ik denk zelfs dat de film gaat over het stervende brein van Caden (daar eindigt de film immers ook mee). Jammer dat die Caden dus zo'n suffe hypochonder was, had ie er maar wat meer van gemaakt (alhoewel ik toegeef dat ook best de uiteindelijke boodschap van de film zou kunnen zijn).

Goed, uiteindelijk heeft de film zeker originele uitgangspunten en ideeën maar als film kan ik er toch maar bar weinig mee. Ik geef de film toch geen zware onvoldoende maar hierbij moet ik aantekenen dat Kaufman nog op enig krediet mijnerzijds kan rekenen wegens zijn geniale scenario's.

Herziening zal er ook wel niet snel inzitten.

2.5* aldus.

Heel behoorlijke politieke/spionage thriller die eigenlijk net wat te veel wil vertellen in de 2 uur die de film bestrijkt. Er worden verschillende verhaallijnen gevolgd omtrent het geopolitieke gekonkel rondom de steeds schaarser wordende olievoorraden. Het lijkt een beetje op een kruising tussen Babel en The Constant Gardner.

Syriana speelt zich af op vele locaties in diverse landen op verschillende continenten. Van Europese jetset sjiek tot de barre omstandigheden in de gastarbeiders kampen in het Midden-Oosten. Het verhaal van zowel de rijke Amerikaanse oliebaron en zijn tegenvoet uit de Arabische wereld tot de CIA (s)pion en de Pakistaanse arbeider komt aan bod. Daarbij moet ook nog eens een kijkje in de keuken worden gegeven in de persoonlijke levens van al die mensen. En dat vond ik soms een beetje te veel van het goede. Wellicht had Syriana beter gewerkt als miniserie waarin de karakters en hun levens wat meer had kunnen worden uitgediept.

De film blijft imo verrassend neutraal en wijst niet direct met het beschuldigende vingertje in een bepaalde richting. Het laat zien hoe zaken op het wereldtoneel in elkaar grijpen en dat is fascinerend om te zien. De rollen van de grote namen uit Hollywood zijn beperkt en de actie is schaars en Syriana moet het vooral hebben van het inkijkje in een wereld op exotische locaties die voor de gewone sterveling bijna altijd onzichtbaar blijft. Bovendien heeft de film me zeker nieuwsgierig gemaakt naar de memoires van Robert Baer (de CIA spion waarop de rol van Clooney is gebaseerd).

3.5*